Het kaarsje is gedoofd

Opa is afgelopen nacht overleden.

6 december 1927 - 26 januari 2009

Rust zacht...

Foto van de week II (mislukte poging)

Ja ik weet het, zondag zou “foto van de week-dag” zijn. Maar het wil niet zo. Er komt niet zo veel uit mijn handen. Probeer een beetje bij te komen van het griepje dat ik vorige week nog even voor mijn kiezen kreeg en ook de situatie met opa is natuurlijk niet bevorderlijk voor mijn algehele mentale toestand.

En dus ging ik vandaag therapeutisch tuinieren. Het was al maanden geleden dat ik mijn rubber laarzen aan had gehad en met mijn gekleurde tuinierhandschoenen aan in de aarde had lopen woelen. Vanochtend was het hartstikke mooi weer en de tuin moet nu langzamerhand weer klaargemaakt worden voor het grote biologische-groenten-kweken-spectakel. En dus gingen Paul en ik vanochtend vol goede moed aan de slag. Oude bonenplanten en overleden zonnebloemen uit potten en aarde getrokken, onkruid wieden, de “vroege aardbeien”-plantjes weer de kas in verhuist zodat ze lekker warm kunnen gaan worden en een lay-out bedacht voor alle groenten die we gaan planten. Want natuurlijk moet je dat roteren, je kan niet ieder jaar in hetzelfde bed aardappels verbouwen en ook leren we inmiddels waar de goede zonnige plekjes zijn.

Ook bouwen we op dit moment een nieuwe kas, nou ja een zogehete polly tunnel.

Een vrij grote, namelijk zo’n 4,5 meter lang. Zitten deuren en alles in, dus hier gaan we mooi mee experimenteren deze zomer.

Alle zaadjes zijn inmiddels binnen en hopelijk weet de muis deze keer niet onze pas gezaaide groenten-zaadjes te vinden.

We wachten af...

...want dat is alles wat we kunnen doen.

Al vanaf begin december gaat het niet goed met opa. Longontsteking, antbiotica die niet goed aan slaat, maar vooral een lichaam dat moe is en al heel wat heeft moeten doorstaan.

Op 12 december gaat het ineens vrij slecht en wordt opa bediend. Het is allemaal op zeer korte termijn geregeld en dus kan ik er niet bij zijn. Ik kom op de 15de over en dan gaat het inmiddels wat beter. Hij herkent me, is blij me te zien en kan nog zo lekker brommen zoals we dat van hem kennen.

Als we er een week later met kerst weer zijn, zie je ineens hoe hard het gaat. Hij is niet goed bij, erg onrustig en heeft heel veel moeite met ademen. Ook is hij veel afgevallen en vraag ik me echt af of hj mij, laar staan Paul, nog herkent.

De afgelopen weken ging het soms een dag goed, dan weer een paar dagen slecht en werd de familie verschillende keren erbij geroepen. De laatste paar dagen ging het hard. Met een zwak hart, een luchweginfectie en longen die hij niet meer schoon kan krijgen wordt het ademen erg moeilijk en ligt hij meer wel dan niet aan de zuurstof.

Vanochtend om 9 uur belde papa. Ze waren er vannacht weer bijgeroepen. Het gaat slecht. Inmiddels is er een infuus ingebracht voor morfine en zijn ze gestopt met zowel de antibiotica als de insuline de hij voor de diabetes kreeg. En het waken is begonnen. De arts spreekt over "een kwestie van dagen".

Op het moment heeft iedereen er vrede mee, voor zover dat kan. Het leven is lijden geworden en dat wil je niemand aan doen. Het voelt dubbel om het zo te zeggen, maar iedereen hoopt dat hij snel zal inslapen en niet verder hoeft te lijden.

Tja, en dan woon je dus in Ierland. Ik heb opa op 28 december voor het laatst gezien. Dat is bijna een maand geleden. En ook dat voelt dubbel. Aan de ene kant heb ik het gevoel hem zo veel mogelijk te willen zien voor hj overlijd, maar aan de andere kant is het beeld dat ik nu in mijn hoofd heb hetgeen ik me van opa wil herinneren. En dus vlieg ik nu niet meteen naar Nederland. Ik heb in december "afscheid genomen". Wel niet in zoveel woorden, maar wel voor mijn gevoel.

Dus vandaag, en de komende dagen, brand ik een kaarsje en hoop ik heel hard dat opa een mooi leven heeft gehad en op een vredige manier afscheid van ons kan nemen.

Beter laat dan nooit

Vandaag in de brievenbus:

KERSKAARTEN!!!



Lieve mensen, plak nou alsjeblieft zo'n priority sticker op post die je hier heen stuurt!




But it's the thought that counts, dus dankjewel!!

Anouk des Bouvrie

... is misschien een beetje overdreven maar ik heb duidelijk mijn roeping gevonden.

Ongeveer negen maanden geleden ben ik in een "mannen-huis" gaan wonen. Dan kunnen jullie zeggen: "Dat wist je van te voren bla bla bla" en daar hebben jullie dan helemaal gelijk in. Maar het knaagt...

Ik heb nu drie-kwart jaar de tijd gehad om te acclematiseren, wennen aan leven in een ander land, andere cultuur, gewoon echt werken voor je geld, niet meer dat studenten leventje en natuurlijk het grote SA-MEN-WO-NEN! Want laten we eerlijk zijn: dat is hele andere koek dan elkaar eens in de twee maanden een paar dagen zien. Maar dat is weer een heel ander onderwerp.

Het mannen-huis moet dus een stellen-huis worden. Maar dan niet zo’n standaard dertien-in-een-dozijn huis dat je op alle plaatjes ziet. Al is die kans zo wie zo vrij klein gezien de locatie, het soort huis en de beestenboel. Wel gezellig, knus, warm, opgeruimd, overzichtelijk. Een fijne thuishaven dus. Maar God oh God waar begin je?

Nou ben ik nogal van de lijstjes en dus zijn er al twee in de maak. Één met dingen die ik wil aanschaffen en één met dingen die gedaan moeten worden. Aan beiden werk ik hard, maar ook beiden lijken steeds langer te worden. En in het algemeen ben ik een beetje stuurloos qua inspiratie. Want een “country-huis” is niet zo makkelijk te decoreren als zo’n standaard Ikea huis (don’t get me wrong: grootste Ikea fan ever hier. Wacht ook vol smart op de opening van Ikea Dublin ergens dit jaar en overweeg serieus alvast naar Belfast (=3 uur rijden) te gaan).

En dus zou Jan des Bouvrie wel goed van pas komen. Maar goed, die kan ik dus niet betalen en dus ga ik vanaf 26 januari een interior design cursus doen. Op maandagavond gezellig twee uur praten over huizen, kleuren, kussens, kaarsen, patronen, sfeer etc zonder dat vriendlief er naar hoeft te luisteren. Hij blij, ik blij, wat wil je nog meer. Fotomateriaal wordt in de loop van tijd beschikbaar.

In the mean time zijn alle tips en ideeen die jullie hebben voor onze casa natuurlijk van harte welkom!!

22 Nights to go....

... en dan stappen vriendlief en ik op het vliegtuig naar Italie!

Vluchten zijn een paar weken geleden al geboekt. Gelukkig hadden we het travel-plan ook al helemaal in ons hoofd en was het alleen een kwestie van hotelletjes uitzoeken. Vol goede moed kropen we zondagavond achter de computer. Maar waar begin je in hemelsnaam als je hotels zoekt in steden als Napels, Rome, Venetie en Milaan?

Inmiddels ben ik twee volle avonden aan het zoeken geweest en is de vakantiestemming ver te zoeken. Ik bedoel als je

"218 Hotels found in Rome, 208 Available, Showing 1 – 15"

in beeld krijgt, word je toch automatisch gek? En dan is het al ingesteld op alleen 3*** hotels.

Maar goed, wat moet dat moet en dus heb ik inmiddels de beste uitgezocht. Vanavond nog maar eens overleggen en dan snel boeken, voordat ik me weer bedenk ofzo.

Na vanavond hoef ik alleen nog maar af te tellen!

Site in ontwikkeling

Freewebs was ik helemaal beu. Het was tijd voor iets nieuws, iets makkelijkers.
Dus hier zijn we dan, op blogger.

Over een tijdje volgt de eerste echte blog.
In de tussentijd ga ik dit allemaal uitvogelen.