Ready for Autumn

Mien Naaimachine draait overuren hier op het platteland.

Want nadat ik maandag het beruchte speelkleed af maakte, kon ik het niet laten de stof te knippen voor de tas die ik wilde maken.

En dus naaide ik vanavond de hele boel in elkaar. Het was soms even lastig, maar het is gelukt.

Alle kredits voor het patroon gaan overigens naar haar. Zo creatief ben ik nou ook weer niet. Thanks Noeks!

Project Baby Cadeau II

Nou het is af hoor: het speelkleed voor de tweeling van R en D.

Maar goed ook, want aanstaande vrijdag komen ze eten.

Zie hier het resultaat:

En nu wil ik er nog maar drie woorden over kwijt:

Bloed. Zweet. Tranen.

In de keuken

Nu zelfs Sonja zelf stopt met Bakkeren en ik spontaan twee kilo ben afgevallen (z0nder er iets voor te doen), kan ik zonder schaamte gevoel mijn dieet ook aan de wilgen hangen. En dus kookte ik gisteren kip saté. Dat is hier op het platteland één van de favorieten en dus deel ik hem ook graag met u!

Kip Saté (voor 4-6 personen)

Benodigdheden:
- 750 gr kip
- 2 middelgrote uien
- 1 paprika
- 1 teentje knoflook
- 9 eetlepels tomatenketchup
- 6 eetlepel pindakaas (ik neem altijd crunchy pindakaas, lekker met nog stukjes noot erin)
- 8 eetlepels ketjap
- 6 eetlepels azijn
- 4 eetlepels suiker
- 2 theelepels sambal

Bereidingswijze:

Snij de kip in stukjes.

Doe de ketchup, pindakaas, ketjap, azijn, suiker en sambal in een kom en meng alles goed door elkaar. Voeg de kip toe en laat dit 10 minuten in de koelkast marineren.

Snij de paprika, ui en knoflook.

Bak de ui met wat boter aan in een braadpan. Voeg de knoflook toe en daarna de paprika. Laat dit enkele minuten roerbakken.

Voeg een kopje water toe en breng dit aan de kook. Doe de kip en marinade erbij, goed roeren en vervolgens op een laag vuurtje in ongeveer acht tot tien minuten gaar laten worden.

Lekker met rijst, kroepoek en wat frisse ananas.

Smakelijk eten!

Do you check your tongue in the mirror?

Sommige mensen doen het, andere niet.
Ik wel, ik ben er zo-een. Ik let op de songteksten van alle liedjes die ik hoor.
Het facineert me waar mensen over zingen, hoe ze op die manier hun gevoelens kunnen uiten. Zowel blije als verdrietige gevoelens. Het lijkt me geweldig om zo'n talent te hebben. Helaas is dat niet aan mij besteed.

Lettend op songteksten hoor je vaak echter ook hele rare dingen. Zo ook in I'm Yours van Jason Mraz. Een vrolijk, catchie nummer. Maar laten we eerlijk zijn, de tekst. En let dan vooral op het stukje tussen 2.28 en 2.42. Daar zingt hij namelijk dit:

I've been spendin' way too long checkin' my tongue in the mirror
And bendin' over backwards just to try to see it clearer
But my breath fogged up the glass, and so I drew a new face and I laughed

Hoe werkt zoiets dan? Zit hij een beetje op een gitaar te spelen, nuriet wat, bedenkt bovenstaande woorden en denkt dan: "He, das best leuk voor in een liedje, lekker diepgaand"? Ik snap er niks van.

Maar het is wel een lekker nummer...

Guess The Dress Part Three

Ik hield dus een klein wedstrijdje.

En dit kwam eruit.

Nou, eerlijk: jullie bakten er niks van.

Strapless? Strapless? Als in zonder bandjes? Nee, nee, nee, nee, nee!
Houd ik toch niet van. En heeft iedereen toch al?

Goed. Dan blijft dus het volgende over.

Lindaatje raadde dit:

En Minke raadde dit:

En dit werd het dus:
Dus ja, ik weet het niet. Ik denk Minke.
Wie vinden jullie dat er het dichts bij zit?

5th September 2009; Our Wedding Day

Zeven uur was het, toen ik wakker werd.

In alle boekjes over trouwen en bruiloften staat dat het eerste wat je moet doen als je op de dag van de bruiloft wakker wordt, is je aanstaande bellen en hem vertellen hoeveel je van hem houdt voor het geval je dat vergeet gedurende de dag. Maar zeven uur vond ik toch echt te vroeg en dus lag ik het komende anderhalf uur te draaien, te woelen en te denken. Zenuwen in mijn buik en in mijn hoofd. Het gevreesde waar-ben-ik-in-godsnaam-mee-bezig moment bleef gelukkig uit.

Om half negen was het tijd op te staan waarna ik iedereen van ontbijt voorzag, zowel familie als huisdieren. Om tien voor tien vertrokken Moeders, Zuster en ik te laat naar de kapper waar we om tien uur een afspraak hadden en dus tien minuten te laat kwamen. Om elf uur stapten we strak in de lak (voor Zuster vrij letterlijk. Zij durfde de rest van de ochtend haar hoofd niet te bewegen) weer naar buiten en reden we naar huis waar de schoonheidsspecialiste Zuster en mij vol plamuurde mooi opmaakte.

Control-freakje dat ik ben, regelde ik nog even wat laatste dingen met de cateraar en stuurde de rest van de familie naar boven om om te kleden.

Om kwart over één arriveerde de fotograaf en mocht ik dus in DE jurk gehesen worden. Geen zorgen, het is een vriend van ons en hij nam hele keurige foto's. Geen van mij in mijn huidskleur strech fuik sexy wedding lingerie dus.

De flower girls arriveerden en na wat foto's met de familie, de bridal party en alleen de bruid werd de rest van de familie naar de kerk gestuurd. En kon de grote wissel truc beginnen. Vaders had namelijk bedacht dat het wel gezellig was de familie te verrassen door toch in zijn uniform mij naar het altaar te begeleiden. Dus renden we naar boven en kleedden we hem heel snel om.

Om tien voor half drie stond ik nog even een gebroken nagel te super-gluen en toen konden we vertrekken.

En dan kom je dus bij de kerk aan en is het zo ver. Heel de kerk zat vol, er moesten zelfs mensen staan zag ik al. De muziek begon te spelen. Eerst de flower girls, dan Zuster. En vervolgens ik en Vader. Voor aan het altaar zie ik Paul staan en alle zenuwen vallen van me af. De tranen die ik verwacht, komen niet. Bij mij althans. De rest jankt er vrolijk op los, Paul, Vader, Moeder, Zuster. En dat zijn alleen nog maar diegene die ik heb gezien. Dus als iedereen die een traantje liet, zich even hier kan melden. Dank u.

De mis begint en ik voel de zon door het raam mijn gezicht verwarmen. En ineens zijn we er al. Pagina vijf van het misboekje. Of wij even willen beloven elkaar trouw te blijven, te waarderen, lief te hebben, in goede en kwade dagen, in armoede en rijkdom, in ziekte en gezondheid, al de dagen van ons leven. Dus dat doen we dan maar. Hij in het Engels, ik in het Nederlands.

Dan de ringen. Die van mij gaat vlot, ik wil wel. Die van Paul wil maar niet passen. Vreemd, we hadden ze nog gepast. Maar na een beetje gewroet zit hij dan toch mooi om die ringvinger.

De mis gaat verder. Pastoor deelt de hosties uit. Ik kijk naar Paul, we maken een snel babbeltje en ik kijk naar zijn ring. Zijn hand. Zijn R-E-C-H-T-E-R hand. En dat is dus.niet.de.bedoeling. We raken een beetje in de slappe lach en krijgen met heel veel moeite de ring van zijn vinger en doen hem snel om zijn linker ringvinger. Dat verklaarde wel waarom hij in eerste instantie niet paste.

Na de mis wordt het marriage registration form getekend. Hoef je hier niet voor naar het gemeente huis, gewoon allemaal in één keer door. En we wandelen hand in hand onder luid applaus de kerk uit.

Buiten maken we foto's, heel veel foto's. We voelen ons een beetje David en Victoria Beckham maar dan minder good looking en minder skinny.

Met luide sirene's van de Mountain Rescue Landrover komen we bij ons thuis bij de feesttent aan en kan de party beginnen.

Socialisen, felicitaties en cadeau's ontvangen, heerlijk eten van het barbeque buffet, speeches (dat is al een heel logje op zich, mss later), toasten op the newly married couple en partyen!

Nederlandse en Ierse muziek, gebruiken en mensen. Het gaat allemaal samen als je er maar genoeg Heineken in gooit.

Later op de avond gooi ik mijn boeket nog richting alle vrijgezellen dames en het wordt gevangen nog mijn nieuwe niece; de 18-jarige dochter van mijn nieuwe brother in law. Hij was, laten we zeggen, less impressed. Hihi.

Om kwart over drie geef ik het op. Ik kan niet meer. De dansvloer ziet er ineens heel aantrekkelijk uit voor een powernapje en mijn hoge hakken heb ik uren geleden al ingewisseld voor platte ballerina's. Het is tijd om naar bed te gaan.

W-Day in beeld

Bij gebrek aan inspiratie en tijd voor woorden, maar even wat foto's van W-Day.
En dan schrijf ik morgen over de dag zelf en dan is het klaar. Dan ga ik weer klets schrijven over het echte leven.

Zonder dolle: foto's van 5 september. En zoals de beelden al verraden, het regende niet!

Muziek in van Lucie Silvas. Het nummer heet Right Here en is mij op het lijf geschreven.




De kwaliteit van de foto's dondert ineens omlaag als ik het op youtube plaats, maar het gaat om het idee.

Wedding Week II

Toen ik thuis kwam, was Sam kwijt...

En daar word ik zenuwachtig van. Want Sam is dus zeg maar een beetje mijn kindje. En die horen niet kwijt te zijn.

Man's vriend A was ons komen helpen en had zijn hond meegenomen. Zo werkt dat hier: iedereen neemt altijd al zijn kinderen, huisdieren en vrienden mee. En laat A's hond nou net Sam's moeder zijn. En dus waren moeder en zoon er eens lekker samen op uit getrokken. Probleem was alleen dat Sam meestal Donna en Glic volgt en eigenlijk zelf de weg nog niet zo goed kent. Om nog maar te zwijgen over Sam's moeder, die hier al helemaal heg noch steg kent. En dus waren ze weg, verdwaald. Vijf uur lang... Daar houd ik niet van.

OM vier uur vertrok ik naar Dublin om Vader, Zuster en Zwager op te halen en kreeg gelukkig, toen ik bijna op het vliegveld was, het verlossende telefoontje: ze waren terecht. Dus de feestvreugde kon beginnen.

Vrijdag begonnen de buitenlandse gasten te arriveren. En dus was het tijd voor het paniek moment van de week.

Oma, oom, tante, neefje, nichtje en nog acht vrienden zaten gezellig samen op dezelfde vlucht vanaf Amsterdam naar Dublin. Om 13 uur zouden ze vliegen. En als dan om half één de telefoon gaat en er word je medegedeeld dat de vlucht is gecancelled (niet vertraagd, maar gecancelled) ja dan is het even paniek.

Heel wat telefoontjes over en weer hoorden we uiteindelijk dat de helft van de groep op de vlucht van kwart voor drie zou zitten en de rest op de zes uur vlucht. Zou kwamen dus uiteindelijk pas om half tien aan op de plaats van bestemming.

En toen was het vrijdagavond 4 september half zes en was alles, voor zover mogelijk, klaar. Het feest kon beginnen.

We begonnen met een etentje met alle Nederlandse vrienden en familie die over waren gekomen. één grote reunie. Het was feest.

Om 23.30 ging ik naar bed. Morgen was het W-Day!

Het grote cadeaus-voor-bloggers-over-de-hele-wereld-feest

Even geheel off wedding topic.

Die Cisca daar in de USA heeft het er maar druk mee. Vrouw zijn van de melkboer, moeder zijn van Kobus, battelen met de oude huurbaas en de nieuwe MilkMansion onderhouden. Toch vond ze nog tijd om een ontzettend leuk plan uit te werken op haar blog. Cadeautje voor alle lezers!

Maar Cisca is natuurlijk niet op haar achterhoofd gevallen en gaat dus niet voor al haar lezers cadeau's kopen en versturen. Nee dat laat ze ons doen. Althans, voor elkaar. Nou goed, lees op haar blog maar even hoe het werkt.

Ik deed dus natuurlijk mee. Want ik houd van post en nog meer van cadeaus.


En gisteren kwam Ilse's cadeau hier aan!


Helemaal in de jullie-zijn-net-getrouwd-stijl. Super stylisch, recht uit haar eigen winkeltje.


Thanks Ilse! Ik ga er een mooi plekje voor zoeken.


Ikzelf moet iets opsturen naar Petra. Maar ik moest tussendoor nog even trouwen, op huwelijksreis(je) en gewoon werken deze week. Dus dit weekend wordt het pakketje voor Petra in elkaar geknutseld en naar de USA gestuurd. Het komt eraan Petra!

Wedding Week

Moeders kwam op donderdag, negen dagen voor W-Day, aan. En vanaf toen was het alle hens aan dek.

Ik stelde Moeders crea-kwaliteiten op de proef door haar deel te laten nemen aan het klus-je-eigen-bedankjes-en-misboekjes project. Laten we het erop houden dat we na een tijdje iets van een system hadden ontwikkeld.

Ook jam maken was onbekend terrein voor Moeders. Waarom zelf een uur in een pan gaan staan roeren als ze het bij de supermarket om de hoek netjes in een potje verkopen? De geur van warme, borrelende rabarber die het huis vulde, gaf denk ik wel enigzins antwoord op die vraag.

Vrijdag kwamen schoonzus- en zwager-to-be langs. Schoonzus-to-be is massage therapeute en gaf ons alledrie een heerlijk ontspannende massage. Zwager-to-be maakte zijn spicy fish & chips en neefje-to-be entertainde de rest van de crew. Heerlijk, een beetje ontspannen voor de echte drukte begon.

Het weekend was gevuld met allerlei dingen afmaken en zorgen dat het huis klaar was voor de vele bezoekers die we die week zouden krijgen. Maandag werden de laatste boodschappen gedaan en dinsdag werd alles, voor zover mogelijk, klaargemaakt voor als woensdag de tent geplaatst zou worden.

Nou moet ik erbij vermelden dat het at this stage al ongeveer heel de zomer regende in Ierland. En als ik zeg regende, bedoel ik dus con-ti-nu. Dit jaar was officieel de natste zomer sinds ze begonnen het weer te registreren in 1866. Iets om trots op te zijn natuurlijk.

Die woensdag was niet anders.
Om 09.40 arriveerde de tent crew, om 10.00 lag de vloer en om 10.01 begon het te regenen. Maar ze hadden geluk. Het regende alleen maar. Pas toen alles goed en wel stond om 14.00 begon het echte werk. Hoosbuien, stortregen, windstoten. En dat was een beetje een probleem voor onze tent. Want een tent heeft natuurlijk een schuin aflopende dak aan twee kanten. Maar als je dat dan op een helling zet (ja Ierland is nou eenmaal niet zo plat als Nl), wordt één kant natuurlijk schuiner aflopend. En de andere kant, juist ja, niet zo schuin. Drie keer raden... Water bleef staan in de minder schuine kant van het dak. Dan kan je dus met een veger aan de slag. Van binnenuit tegen het dak aan drukken zodat het water er af loopt. Als ik ditzelfde water dan door de vloer omhoog ziet komen, drie dagen voor de bruiloft, dan doe ik mijn ogen dicht en loop weg. And breathe...

Donderdag ochtend was het droog en werden nog wat kleinere tenten opgezet, voor de catering, toiletten, entree etc. Ik vertrok naar de schoonheids specialiste om mijn nagels te laten doen. Leek me een goed plan. Lekker even een uur voor mezelf, dan kon ik er daarna weer tegenaan. Ik was klaar voor actie.

Toen ik thuis kwam, was Sam kwijt...

De voorbereidingen

Vier maanden hadden we, vanaf het moment dat we onze trouwplannen openbaar maakten. En dat is niet zo lang in wedding-planning-land kan ik je nu zeggen. Gelukkig hadden we het al meerdere malen over onze ideale bruiloft gehad, dus we wisten best goed welke richting we op wilden; thuis, op het veld, mooie feesttent, informeel diner en een party tot in de kleine uurtjes. En dat werd het.

De fun begon met het maken van een gastenlijst. Vriend man-lief heeft nogal een uitgebreid sociaal leven. Niet alleen nu, maar van jongs af aan al. En dat resulteert dus in een onzettende lange lijst van mensen-die-ik-echt-heel-graag-erbij-wil-hebben. Ik maakte een iets beschaafder lijstje en heb dan ook beduidend minder vrienden door het feit dat ik behoorlijk wat jonger ben en samen kwamen we uit op 175 (!!!).

Catering werd geboekt, we zochten het juiste formaat tent uit en boekten de kerk, de bloemen en de muziek. Allemaal natuurlijk behoorlijk standaard en makkelijk. Maar hoe geef je dan je eigen draai aan zo’n dag? Hoe voorkom je een dertien-in-een-dozijn bruiloft?

Ten eerste maakte ik, samen met vriendinnetje S en N, zelf onze uitnodigingen. En was een hele zoektocht om een goede leverancier en het perfecte design te vinden. Maar het lukte en in één dag klusten we alle honderd uitnodigingen in elkaar.

Ook besloot ik zelf decoratie voor de feesttent te zoeken, kopen en maken. Paars werd het thema. Ik zocht mooie witte tafellakens uit, paarse ballonnen en servetten. En de bloemstukjes voor de tafels maakte ik ook zelf. Heel simpel, maar wel in de stijl van de bruiloft. Ik kocht leuke ronde mandjes, spoot ze wit, en zette er een glaasje met waxine lichtje in waarna ik het mandje opvulde met paarse heide. De heide werd ook gebruikt voor de decoratie in de kerk en vormde samen met de bloemen die de bloemist verzorgde een mooi geheel.

En ook de bedankjes maakte ik zelf. Ik kocht honderd-tachtig shot-glaasjes in Ikea en stond uren in de keuken waar ik Rhubarb & Ginger Jam maakte. Uit eigen tuin natuurlijk. Hier een mooi paars covertje op met een gezellig kaartje en klaar-is-kees.

Morgen meer tekst-materiaal over de week voor de bruiloft.
En dit weekend uitgebreid beeld-materiaal van alles, decoratie, voorbereidingen en natuurlijk de dag zelf.

May I present to you...

Mr & Mrs O'C.

Mrs O'C

W-day has arrived part II

Er is geen ontkomen aan, het is nu echt 5 september 2009. W-Day.

Lekker douchen, kopje thee en op naar de kapper. Daarna de schoonheidsspecialiste aan huis voor onze make-up en hup, zo die jurk in. Ik weet nu al dat ik vanavond wel een borrel kan gebruiken.

En als jullie me dan nu willen excuseren, ik ga even trouwen.

Nu al excuses voor de zeer waarschijnlijke radio stilte deze week. Beeld en tekst materiaal volgt volgende week.

W-day has arrived

Technically speaking is het nu onze trouwdag. Maar ik slaap nog niet en dus is het voor mijn gevoel nog steeds "gewoon" vrijdag 4 september.

We zijn er klaar voor. Nou ok, bijna. Want mijn mooie bloemetjes pj's en haar op half elf wordt niet toegestaan als je de bruid bent. Maar dat komt blijkbaar morgen vroeg op mysterieuze wijze allemaal goed. En dat geloven we dan maar.

Ok, serieus. De feesttent staat, de mis is helemaal geregeld, iedereen is gearriveerd (al was dat nog een heel gedoe, maar daarover later meer), de bruidstaart staat beneden vol verwachting te wachten om aangesneden te worden en mijn jurk hangt klaar.

As I said, we zijn er klaar voor.

Het platteland meldt zich

Ja hoor, we zijn er nog. Maar even druk.

Moeder van de bruid arriveerde afgelopen donderdag en sindsdien zijn we eigenlijk full time aan de gang geweest. Wel leuk hoor, maar ook druk. Alles loopt behoorlijk vlotjes, het komt al dagen met bakken uit de hemel (voor zaterdag geven ze droog aan) en wij zijn we bijna klaar voor.

De jurk is opgehaald, de laatste sieraden ingekocht, morgen wordt de tent geplaatst en donderdag komen de vader van de bruid, zuster van de bruid/getuige 1/bridesmaid en onofficiele zwager van de bruid aan. En dan vrijdag de grote lading overige familie en vrienden.

Het kappen gaat gestaag verder. Sectie 2 heben ze vorige week afgerond. Sectie 6 is inmiddels plat en ze zijn nu gelijktijdig aan 7, 5 en een beetje aan 4 bezig. 3 is na de bruiloft aan de beurt. En dan is het klaar...

En nu? Nu is het bedtijd. Truste.