Hoera, zes maanden!

Deze kleine deugniet is vandaag zes maanden!

Iers soda brood

Een gezellig receptje voor u. 

Om eens uit te proberen. 

Brood, zonder gist, met baksoda. 

In Ierland wordt traditioneel soda brood gebakken. Voornamelijk omdat de bloem die hier wordt geproduceerd relatief weinig gluten bevat en dus minder geschikt is voor brood. Een alternatief werd gezocht en het soda brood ontstond. 

350 gr volkoren meel

175 gr bloem

1 tl bruine suiker

1 tl baksoda

1 tl zout

460 ml karnemelk (of 285 ml karnemelk en 175 ml Guinness)

Vet een broodblik in met olie en verwarm de oven voor op 200 graden. 

Meng alle droge ingrediënten en voeg daarna beetje bij beetje de karnemelk toe. 

Mix alles tot het een zacht, redelijk plakkerig beslag is. 

Doe het in het broodblik en bak 30 minuten. Daarna de temperatuur terugbrengen naar 180 graden en nog 10 tot 15 minuten bakken. 

Wanneer het klaar is even laten afkoelen en dan uit het blik halen. In een schone theedoek draaien en op een rooster verder laten afkoelen. 

Experimenteer met noten (zoals walnoot) en zaadjes en pitten (zoals zonnebloem en pompoenpitten of sesam zaad). 

Het lekkerst is het brood als het nog een beetje warm is, met alleen wat boter er op. 

 

Nederland vakantieland

Reizen, vakantie. 

Het kriebelt.

Vorig jaar zijn we niet weg geweest. Wij moesten zo nodig verbouwen, in het ziekenhuis terecht komen en een baby baren. Kortom, we hadden het druk.

Maar dat overkomt me niet nog eens. Althans, dat niet op vakantie gaan. (En die verbouwing was overigens ook eens maar nooit weer.) En dus is de bestemming al gekozen; Hollandia!

We komen er natuurlijk regelmatig. Maar bijna altijd voor een speciale aangelegenheid en brengen de meeste tijd dan ook door met familie en vrienden in Waalwijk-city en omstreken. Dat gaan we voor de vakantie dus anders doen. We willen iets zien van het land, de toerist uithangen. 

And this is where you come in!

U mag allen één plek noemen die wij volgens u móeten bezoeken. 

Dat kan uw woonplaats zijn of uw favoriete vakantieplekje. 

Vertel me waar, waarom en waar we dan kunnen slapen. 

We gaan ongeveer een week en hebben een auto tot onze beschikking, maar we willen niet iedere nacht ergens anders slapen. 

Oh en Amsterdam hebben we al gedaan. Net als Madurodam en omgeving Noordwijk. 

En mochten we uw plekje uitkiezen dan beloof ik een vakantiekaartje te sturen vanaf die lokatie. 

Gooi maar vol die reactiebox!

 

Beeltenis!

Ik had me toch ineens een brain wave zo'n twee weken geleden.

Een briljant idee vond ik het zelf. 

Alleen moest ik mijn compagnon nog even inlichten dat ze mijn compagnon werd. 

Dat deed ik, de compagnon vond het ook een geweldig idee en binnen no-time was het rond. 

We proudly present:

Zoals de Compagnon* het mooi wist te omschrijven:

Twee export Brabantse dames, de ene in Ierland en de andere in Amsterdam. Allebei hobbyfotograaf, allebei moeder sinds 2011. De ene ‘op het platteland’, de andere ‘in de stad’. Laten je zien waar hun oog op valt. Het bijzondere in de dagelijkse dingen.

Enig, niet waar?

Dat kunt u dus vanaf nu iedere dag gaan bekijken, hier:

BEELTENIS

En omdat ik weet dat u massaal de link gaat vergeten, dan wel kwijt raken, staat hier rechts --->

een mooi plaatje waar u op kunt klikken.

*De Compagnon doet het wat anoniemer hier op het www, dus een mooie schuilnaam.

Zzzzzzzz

Vreemd is het eigenlijk als je er over nadenkt.

Babies ontwikkelen zich (bijna) allemaal op dezelfde manier; zowel binnen als buiten de buik. 

Ze leren dingen in dezelfde volgorde, zoals rollen, zitten, staan, lopen. 

En het mooie is, nog rond dezelfde leeftijd ook. 

Er is echter één ding waar iedere baby zo zijn of haar eigen regel voor blijkt te verzinnen: slapen. En dan met name dóórslapen. Sommige babies doen het vanaf dag twee, sommige vanaf maand twee en er zijn er ook die het pas vanaf jaar twee doen. 

Het mooie is dat als je baby wat laat is met omrollen, tanden krijgen, zitten, lopen, praten, men zegt: 'Ach, dat komt van zelf. Ze zijn allemaal anders.'

MAAR, als het om slapen gaat dan moet blijkbaar ineens ie-der-een een mening hebben. Het is ook één van de weinige dingen die men vraagt over je baby: 'En, slaapt 'ie goed?' Je zal nu (bijna) nooit eens horen: 'Babbelt hij fijn tegen je?', 'Eten gaat goed hè?' of 'Hoe is hij met andere kindjes?'. 

't Zondagskindje doet overdag korte slaapjes. En slaapt 's nachts niet door. Sterker nog, we zijn vaak meerdere malen per nacht wakker. 

Nee dat is niet fijn. Dat is vermoeiend en soms afzien. 

Maar de constante vragen, zorgen dat je aan jezelf gaat twijfelen. En aan je baby. Doe je het wel goed? Is er iets mis met hem? En die twijfel en dat zoeken naar zogenaamde oplossingen vraagt nog meer energie dan de eigenlijke gebroken nachten. 

Iemand stelde voor dat ik misschien gewoon moest liegen als het gevraagd werd. 'Ja hoor, hij slaapt heerlijk. Die wallen zijn gewoon een nieuwe accesoire die ik uit probeer.' Maar ik doe daar dus niet aan hè, liegen om iemand maar het antwoord te geven dat ze willen horen. 

Nee, in plaats daarvan heb ik nu twee tactieken ontwikkeld. Tactieken die de vragensteller zich vervelend laten voelen, niet mij. 

1. De shock factor

In een volle apotheek stonden vier vrouwen over mijn baby te kwijlen. Hoe schattig hij is en hoe blauw zijn ogen zijn en hoe mooi hij lacht en en en. Oh hij was fantastisch. Ik voelde de vraag aan komen. 'En, slaapt hij de hele nacht?' Zonder te twijfelen en vol overgave zei ik doodleuk: 'Nee.' Waarop het even stil werd. Vier paar ogen keken me aan, wachtend op de klaagzang. Die niet kwam. Waarop de vrouwen zenuwachtig begonnen te lachen en niet wisten hoe snel ze 't Zondagskindje aan mij terug moesten geven. 

Mission accomplished

2. TMI (too much information)

Ik ben al enkele keren op mijn werk geweest met het baby'tje en ik kan er bijna de klok op gelijk zetten, maar na zo'n vijf minuten kletsen, is daar altijd dé vraag. Gevolgd door duizend-en-één adviezen uit grootmoeders tijd. Toen ik vorige week weer even het hotel binnen glipte, was wederom één van de eerste vragen 'Slaapt 'ie al goed voor je?'. En dus starte ik mijn monoloog. Alle technieken, ideeen, suggesties en probeersels die zij mij over de afgelopen vijf maanden hebben gegeven, liet ik even de revue passeren. Ik vertelde over de eindeloze nachten, het slaapgebrek, de wanhopigheid. En toen ik na zo'n tien minuten klaar was met 'klagen' was de enige reponse die ik kreeg een stil: 'Oh.' 

Mission accomplished