Ik kan nog al impulsief zijn.
Dan bedenk ik iets en dan moet ik er nu nu nu aan beginnen.
Ik wil dan nog wel eens opgeven.
Simpelweg omdat ik er niet goed over heb nagedacht, het toch niet echt iets voor mij is of omdat ik er eigenlijk geen tijd voor heb.
Zo'n drie weken geleden bedacht ik dat ik maar eens moest gaan hardlopen.
Om weer een beetje 'in shape' te komen.
Niet dat ik veel was aangekomen tijdens de zwangerschap, in tegendeel.
En die drie kilo die er na de bevalling nog extra aan zaten, waren er door het geven van borstvoeding ook zo af.
Maar conditioneel gezien word je natuurlijk niet sterker van bevallen en borstvoeden.
En dus moest ik maar eens gaan hardlopen.
Maar wanneer doe je dat als je een baby van bijna zeven maanden hebt en part-time werkt?
Om zes uur 's ochtends, natuurlijk.
Of, nou ja, laten we eerlijk zijn, om half zeven.
De eerste week ging vlot.
De tweede week vertrok ik voor enkele dagen naar Nederland en lag het schema alweer op zijn kont.
En dat zou dan dus het punt zijn geweest waar ik de handdoek in de ring kon gooien.
Maar ik deed het niet.
En vrijdag ging om zes uur de wekker.
Zat ik om tien over zes in de auto richting Glendalough.
Begon ik om vijf voor half zeven aan de 'warming-up' waarna ik een half uur de mij door de-mevrouw-in-de-iPhone-app opgedragen intervallen rende dan wel wandelde.
Was ik om vijf voor zeven terug bij de auto waar ik wat rek- en strekoefeningen deed.
Startte ik om zeven uur de auto weer en stond een kwartier later onder de douche.
Maar weet je.
Het is mooi buiten.
Om half zeven.
En je bent helemaal alleen.
Tenzij je de-mevrouw-in-de-iPhone-app mee rekent.
En P!nk, die in je oor tettert.
Maar verder ben je alleen.
