Ik vind het fijn dat 't Zondagskindje hier mag opgroeien.
Posts tonen met het label Beestenboel. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Beestenboel. Alle posts tonen
05 mei 2012
03 juni 2011
Over een kip die niet kon zwemmen en rare eieren legt
Ik: 'Even kijken, drie Marons, twee Rocks, twee hanen, twee eenden en... huh? Zeg, we zijn een kip kwijt!'
Manlief: 'Huh?'
Ik: 'Ja, de kleine zwarte...'
Ik liep natuurlijk gelijk de schuld af te schuiven op een vos. Wat nergens op sloeg, want het was nog hartstikke licht en de rest van het gevogelte zat gewoon op stok.
We speurden de boomgaard af en ineens hoor ik Manlief zeggen: 'Hier is ze!'
Met hier bedoelde hij helaas wel een mini-vijvertje dat we voor de eenden hebben.
En kippen, nee die kunnen niet zwemmen.
Ik mijn hoofd plande ik de begrafenis al, terwijl Manlief haar uit het water viste en op het droge zette.
Ze viel om, maar leefde wonderbaarlijk nog wel.
Maar dan zit je dus met een drijf natte en uitgeputte kip te kijken.
Dus trokken we een handdoek en mijn fohn uit de kast en probeerden haar wat droog te krijgen. Het half-droge hoopje ellende zette ik in een doos met stro en lieten we een nachtje binnen staan.
Vanochtend zat er gelukkig weer wat beweging in en bracht Manlief haar naar buiten, waar ze toch maar weer wat at en dronk. Sinds vanmiddag scharrelt ze weer tussen de andere kippen rond, maar de oude is ze nog niet. Dat bleek wel toen Manlief het ei binnen bracht dat ze had gelegd...
Manlief: 'Huh?'
Ik: 'Ja, de kleine zwarte...'
Ik liep natuurlijk gelijk de schuld af te schuiven op een vos. Wat nergens op sloeg, want het was nog hartstikke licht en de rest van het gevogelte zat gewoon op stok.
We speurden de boomgaard af en ineens hoor ik Manlief zeggen: 'Hier is ze!'
Met hier bedoelde hij helaas wel een mini-vijvertje dat we voor de eenden hebben.
En kippen, nee die kunnen niet zwemmen.
Ik mijn hoofd plande ik de begrafenis al, terwijl Manlief haar uit het water viste en op het droge zette.
Ze viel om, maar leefde wonderbaarlijk nog wel.
Maar dan zit je dus met een drijf natte en uitgeputte kip te kijken.
Dus trokken we een handdoek en mijn fohn uit de kast en probeerden haar wat droog te krijgen. Het half-droge hoopje ellende zette ik in een doos met stro en lieten we een nachtje binnen staan.
Vanochtend zat er gelukkig weer wat beweging in en bracht Manlief haar naar buiten, waar ze toch maar weer wat at en dronk. Sinds vanmiddag scharrelt ze weer tussen de andere kippen rond, maar de oude is ze nog niet. Dat bleek wel toen Manlief het ei binnen bracht dat ze had gelegd...
25 maart 2011
Gewoon lekker zoetsappig geleuter
Lente dus.
Ja ook hier, gelukkig.
En das fijn hè, dan zie je overal nieuw leven.
Bij Buurman Boer dartelen de eerste lammetjes al door de wei, het watertje voor het huis ziet letterlijk zwart van de kikkervisjes, de haan weet wel raad met mijn kippetjes en de rabarber groeit alskool nooit te voren.
Maar, het mooiste is natuurlijk gewoon hetgeen je zelf groeit.
Ja ook hier, gelukkig.
En das fijn hè, dan zie je overal nieuw leven.
Bij Buurman Boer dartelen de eerste lammetjes al door de wei, het watertje voor het huis ziet letterlijk zwart van de kikkervisjes, de haan weet wel raad met mijn kippetjes en de rabarber groeit als
Maar, het mooiste is natuurlijk gewoon hetgeen je zelf groeit.
18 weken
02 december 2010
Sneeuw in beeld
Dat je je moeder aan de telefoon hebt en die dan niet gelooft dat de sneeuw boven de vensterbank uit komt.
Dan is het dus tijd voor sneeuw in beeld.
Dus mam, bij deze, speciaal voor jou.
Om half twee gisterenmiddag lag er dit:
Zie je mam, echt tot aan de vensterbank!!
De sneeuw begon langzaam van het dak te schuiven:
Manlief was een beetje bang dat we weer alle dakgoten zouden moeten vervangen.
En dus klom 'ie het dak op.
En startte een mini lawine:
De ijspegels hangen aan de schuur.
Maar het geeft ook wel mooie plaatjes.
Och en dan nog iets.
Maandag nacht arriveerde er zomaar een paard aan ons hek.
Nee niet Americo.
En dus staat ie nu in ons weiland, verscholen onder de bomen, met water en eten.
Wachtend tot de sneeuw verdwijnt en we een nieuw thuis voor hem kunnen vinden.
Iemand ondertussen nog een idee voor een naam?
Dan is het dus tijd voor sneeuw in beeld.
Dus mam, bij deze, speciaal voor jou.
Om half twee gisterenmiddag lag er dit:
Maar om half elf lag er dit:
Zie je mam, echt tot aan de vensterbank!!
De sneeuw begon langzaam van het dak te schuiven:
En dus klom 'ie het dak op.
En startte een mini lawine:
De ijspegels hangen aan de schuur.
Maar het geeft ook wel mooie plaatjes.
Och en dan nog iets.
Maandag nacht arriveerde er zomaar een paard aan ons hek.
Het arme beest was helemaal bevroren. Eigenaar onbekend.
En dus staat ie nu in ons weiland, verscholen onder de bomen, met water en eten.
Wachtend tot de sneeuw verdwijnt en we een nieuw thuis voor hem kunnen vinden.
Iemand ondertussen nog een idee voor een naam?
22 oktober 2010
Soms doet de natuur rare dingen
Dat Manlief gezellig een omeletje voor me wil maken en dan dit in het ei aan treft:
27 juli 2010
Over de ever expanding kinderboerderij
Zie je dat hier rechts? ------------------------------------->
Dat Op het platteland... stukje?
Over die drie honden, negen kippen, vier kuikens enzo?
Dat moet ik dus aanpassen.
We hebben ons namelijk nogal uitgebreid.
In iet wat chronologische volgorde:
Mama hen één kreeg dus kuikens, drie stuks.
Mama hen twee had er helaas maar één.
Waarna meneer de Vos de speciaal ontworpen maternity kippenren open brak en er vandoor ging met Mama hen één, Mama hen twee en haar kuiken.
Later overleed ook één van de overgebleven drie kuikens.
Het negeren van de sterfgevallen is bij deze officieel mislukt.
Verder kregen we vorig jaar een stel kuikens van de dierentuin. Die bijna allemaal hanen bleken te zijn.
En dus hebben we een speciaal gedeelte waar we drie hanen huisvesten. Don't ask.
In juni van dit jaar kregen we twee honden te logeren aangezien een vriendinnetje in het ziekenhuis terecht kwam.
Twee border collie's. Juist ja.
Dat is inmiddels zeven weken geleden...
En ja, ze wonen nog steeds hier.
En toen, op een zonnige door de weekse morgen ging Manlief de kippen voeren en kreeg de schrik van zijn leven.
En toen woonde er dus ineens een pauw bij onze kippen.
Again, don't ask...
En als klap op de vuurpijl maakte Manlief de fout van zijn leven door naar de 'fundraising' veiling van de parochie te gaan. Hij kwam thuis met twee hennetjes en....
Twee eenden. As you do.
En dat woont dus allemaal gezellig samen in de boomgaard (behalve die honden natuurlijk).
Ik ga maar snel een groot hangslot op het hekje van de boomgaard hangen.
Voor je het weet staat er een olifant aan mijn appeltjes te snuffelen.
En ik zou niet eens verbaasd opkijken.
21 april 2010
Over hoe de natuur soms rare dingen doet
Ik schreef het al eerder: het leven van een kippenhoudster gaat niet altijd over rozen.
Ja je heb heerlijke verse eitjes iedere dag en ze scharrelen zo schattig door de tuin. Maar er kunnen zich ook complete drama’s voltrekken.
Vorig jaar maart was het z over: onze eerste broedende hen. Weken zat ze op haar eieren, waar uiteindelijk geen kuikens uit kwamen omdat onze Henry II waarschijnlijk meer van haantjes dan van kippetje hield. Uiteindelijk ging hij gewoon dood, dus dat was snel opgelost.
Nieuwe haan zonder naam leek het spelletje wel te snappen en we hoorden dan ook regelmatig interessant geluiden uit het hok komen.
Zo’n twee weken geleden was het wederom z over: mevrouw zat op haar gat en kwam er niet van af. Wij nog wat extra eieren erbij gelegd en uiteindelijk zat ze, naar schatting, op negen eieren te broeden.We hadden goede hoop en keken uit naar de kuiken die binnen een week of twee toch wel zouden verschijnen.
Maar iets ging er mis. Mevrouw de hen had er genoeg van of is verstoord door iets. Want toen ik maandagavond het hok dicht ging doen en even controleerde of ze allemaal binnen waren, lagen daar negen eieren en zat mevrouw in de volgende nestbox. Haar eieren in de steek gelaten!
Ze moet er al een tijdje van af zijn geweest, want de eieren waren al koud en dus niet meer te redden. Gisterenavond hebben we ze uit het hok gehaald en naar het bos gebracht. We wilden echter wel graag weten of meneer de haan zijn werk had gedaan. En dus braken we één van de eitjes. En dan kijk je ineens tegen een half uigebroed kuikentje aan. Het hele hoofdje al ontwikkeld. En dan vraag je je toch af waarom de natuur af en toe zo bikkelhard kan zijn.
Nu heb ik dus Manlief de opdracht gegeven dit na te bouwen. Want als je als kip toch in zo’n paleis woont, dan kan er toch weinig meer mis gaan?
28 januari 2010
Over Roger, Henry en hun harem
Zo'n anderhalf jaar hebben we ze nu, de kippetjes.
En hoewel dat makkelijk klinkt, kippen houden, het gaat niet altijd van een leie dakje.
We begonnen met vier hennetjes en twee hanen. Twee hanen, geen goed plan, dat klopt. Maar anders zou hij afgemaakt worden en dat vonden we toch ook wel zielig. Roger werd bij de hennetjes in de boomgaard geplaatst en Henry in de fruitkooi*. De honden waren in de ban van deze kleine wezentjes en op een donkere september middag kreeg Donna het voor elkaar de fruitkooi in te kopen en draaide zo Henry's nek om. Juist.
Na een tijdje kwamen we er achter dat onze Roger nogal, laten we zeggen, sexueel ingesteld was. Hij wist wel raad met die hennetjes. Dat vonden we toch ook wel zielig en verhuisden Roger naar de fruitkooi en kregen een nieuwe haan, Henry II, voor de kippen.
Maar Henry II ging dood. Zomaar, op een mooie ochtend in maart. En Roger ging logeren. Wat ook geen goed idee bleek en dus ging Roger op een permanente vakantie in het diepe groene bos.
We schaften wederom een nieuwe haan aan en besloten hem geen naam te geven. En jawel, hij leeft nog.
Eind goed, al goed zou je denken.
Niet dus.
In september kregen we van Dublin Zoo weer wat extra kippetjes. Zij hadden een kinderboerderij, maar gingen deze opnieuw inrichten en dus moesten alle bewoners een nieuw huis vinden. Dat werd onze fruitkooi. Zes hennetjes en een haan, allemaal nog maar een paar maanden oud, kregen we van hun. Dachten we...
In december sloeg het noodlot toe.
Want op zaterdag ochtend wakker gemaakt worden met de mededeling: "A fox killed our chickens" is niet zo fijn.
Drie hennetjes had hij vermoord. Overal bloed en dode kippen. Want opeten doet 'ie niet. Nee, gewoon zinloos geweld. Ik wil dus eigenlijk zo'n stoeptegel voor onze kippies.
En als klap op de vuurpijl hoorde Paul afgelopen weekend twee verschillende kukeleku's uit hun ren komen. Eén van de hennetjes is dus eigenlijk een haantje.
Nee het leven van een kippenhoudster gaat niet over rozen.
* De fruitkooi is een met gaas omgeven ruimte van ongeveer 100 m2 waar we onze aardbeien en frambozen groeien.
En hoewel dat makkelijk klinkt, kippen houden, het gaat niet altijd van een leie dakje.
We begonnen met vier hennetjes en twee hanen. Twee hanen, geen goed plan, dat klopt. Maar anders zou hij afgemaakt worden en dat vonden we toch ook wel zielig. Roger werd bij de hennetjes in de boomgaard geplaatst en Henry in de fruitkooi*. De honden waren in de ban van deze kleine wezentjes en op een donkere september middag kreeg Donna het voor elkaar de fruitkooi in te kopen en draaide zo Henry's nek om. Juist.
Na een tijdje kwamen we er achter dat onze Roger nogal, laten we zeggen, sexueel ingesteld was. Hij wist wel raad met die hennetjes. Dat vonden we toch ook wel zielig en verhuisden Roger naar de fruitkooi en kregen een nieuwe haan, Henry II, voor de kippen.
Maar Henry II ging dood. Zomaar, op een mooie ochtend in maart. En Roger ging logeren. Wat ook geen goed idee bleek en dus ging Roger op een permanente vakantie in het diepe groene bos.
We schaften wederom een nieuwe haan aan en besloten hem geen naam te geven. En jawel, hij leeft nog.
Eind goed, al goed zou je denken.
Niet dus.
In september kregen we van Dublin Zoo weer wat extra kippetjes. Zij hadden een kinderboerderij, maar gingen deze opnieuw inrichten en dus moesten alle bewoners een nieuw huis vinden. Dat werd onze fruitkooi. Zes hennetjes en een haan, allemaal nog maar een paar maanden oud, kregen we van hun. Dachten we...
In december sloeg het noodlot toe.
Want op zaterdag ochtend wakker gemaakt worden met de mededeling: "A fox killed our chickens" is niet zo fijn.
Drie hennetjes had hij vermoord. Overal bloed en dode kippen. Want opeten doet 'ie niet. Nee, gewoon zinloos geweld. Ik wil dus eigenlijk zo'n stoeptegel voor onze kippies.
En als klap op de vuurpijl hoorde Paul afgelopen weekend twee verschillende kukeleku's uit hun ren komen. Eén van de hennetjes is dus eigenlijk een haantje.
Nee het leven van een kippenhoudster gaat niet over rozen.
* De fruitkooi is een met gaas omgeven ruimte van ongeveer 100 m2 waar we onze aardbeien en frambozen groeien.
17 september 2009
Wedding Week
Moeders kwam op donderdag, negen dagen voor W-Day, aan. En vanaf toen was het alle hens aan dek.
Ik stelde Moeders crea-kwaliteiten op de proef door haar deel te laten nemen aan het klus-je-eigen-bedankjes-en-misboekjes project. Laten we het erop houden dat we na een tijdje iets van een system hadden ontwikkeld.
Ook jam maken was onbekend terrein voor Moeders. Waarom zelf een uur in een pan gaan staan roeren als ze het bij de supermarket om de hoek netjes in een potje verkopen? De geur van warme, borrelende rabarber die het huis vulde, gaf denk ik wel enigzins antwoord op die vraag.
Vrijdag kwamen schoonzus- en zwager-to-be langs. Schoonzus-to-be is massage therapeute en gaf ons alledrie een heerlijk ontspannende massage. Zwager-to-be maakte zijn spicy fish & chips en neefje-to-be entertainde de rest van de crew. Heerlijk, een beetje ontspannen voor de echte drukte begon.
Het weekend was gevuld met allerlei dingen afmaken en zorgen dat het huis klaar was voor de vele bezoekers die we die week zouden krijgen. Maandag werden de laatste boodschappen gedaan en dinsdag werd alles, voor zover mogelijk, klaargemaakt voor als woensdag de tent geplaatst zou worden.
Nou moet ik erbij vermelden dat het at this stage al ongeveer heel de zomer regende in Ierland. En als ik zeg regende, bedoel ik dus con-ti-nu. Dit jaar was officieel de natste zomer sinds ze begonnen het weer te registreren in 1866. Iets om trots op te zijn natuurlijk.
Die woensdag was niet anders.
Om 09.40 arriveerde de tent crew, om 10.00 lag de vloer en om 10.01 begon het te regenen. Maar ze hadden geluk. Het regende alleen maar. Pas toen alles goed en wel stond om 14.00 begon het echte werk. Hoosbuien, stortregen, windstoten. En dat was een beetje een probleem voor onze tent. Want een tent heeft natuurlijk een schuin aflopende dak aan twee kanten. Maar als je dat dan op een helling zet (ja Ierland is nou eenmaal niet zo plat als Nl), wordt één kant natuurlijk schuiner aflopend. En de andere kant, juist ja, niet zo schuin. Drie keer raden... Water bleef staan in de minder schuine kant van het dak. Dan kan je dus met een veger aan de slag. Van binnenuit tegen het dak aan drukken zodat het water er af loopt. Als ik ditzelfde water dan door de vloer omhoog ziet komen, drie dagen voor de bruiloft, dan doe ik mijn ogen dicht en loop weg. And breathe...
Donderdag ochtend was het droog en werden nog wat kleinere tenten opgezet, voor de catering, toiletten, entree etc. Ik vertrok naar de schoonheids specialiste om mijn nagels te laten doen. Leek me een goed plan. Lekker even een uur voor mezelf, dan kon ik er daarna weer tegenaan. Ik was klaar voor actie.
Toen ik thuis kwam, was Sam kwijt...
Ik stelde Moeders crea-kwaliteiten op de proef door haar deel te laten nemen aan het klus-je-eigen-bedankjes-en-misboekjes project. Laten we het erop houden dat we na een tijdje iets van een system hadden ontwikkeld.
Ook jam maken was onbekend terrein voor Moeders. Waarom zelf een uur in een pan gaan staan roeren als ze het bij de supermarket om de hoek netjes in een potje verkopen? De geur van warme, borrelende rabarber die het huis vulde, gaf denk ik wel enigzins antwoord op die vraag.
Vrijdag kwamen schoonzus- en zwager-to-be langs. Schoonzus-to-be is massage therapeute en gaf ons alledrie een heerlijk ontspannende massage. Zwager-to-be maakte zijn spicy fish & chips en neefje-to-be entertainde de rest van de crew. Heerlijk, een beetje ontspannen voor de echte drukte begon.
Het weekend was gevuld met allerlei dingen afmaken en zorgen dat het huis klaar was voor de vele bezoekers die we die week zouden krijgen. Maandag werden de laatste boodschappen gedaan en dinsdag werd alles, voor zover mogelijk, klaargemaakt voor als woensdag de tent geplaatst zou worden.
Nou moet ik erbij vermelden dat het at this stage al ongeveer heel de zomer regende in Ierland. En als ik zeg regende, bedoel ik dus con-ti-nu. Dit jaar was officieel de natste zomer sinds ze begonnen het weer te registreren in 1866. Iets om trots op te zijn natuurlijk.
Die woensdag was niet anders.
Om 09.40 arriveerde de tent crew, om 10.00 lag de vloer en om 10.01 begon het te regenen. Maar ze hadden geluk. Het regende alleen maar. Pas toen alles goed en wel stond om 14.00 begon het echte werk. Hoosbuien, stortregen, windstoten. En dat was een beetje een probleem voor onze tent. Want een tent heeft natuurlijk een schuin aflopende dak aan twee kanten. Maar als je dat dan op een helling zet (ja Ierland is nou eenmaal niet zo plat als Nl), wordt één kant natuurlijk schuiner aflopend. En de andere kant, juist ja, niet zo schuin. Drie keer raden... Water bleef staan in de minder schuine kant van het dak. Dan kan je dus met een veger aan de slag. Van binnenuit tegen het dak aan drukken zodat het water er af loopt. Als ik ditzelfde water dan door de vloer omhoog ziet komen, drie dagen voor de bruiloft, dan doe ik mijn ogen dicht en loop weg. And breathe...
Donderdag ochtend was het droog en werden nog wat kleinere tenten opgezet, voor de catering, toiletten, entree etc. Ik vertrok naar de schoonheids specialiste om mijn nagels te laten doen. Leek me een goed plan. Lekker even een uur voor mezelf, dan kon ik er daarna weer tegenaan. Ik was klaar voor actie.
Toen ik thuis kwam, was Sam kwijt...
20 augustus 2009
And the Boring Blog award goes to...
Wedding. Dat is zo'n beetje wat hier op het platteland de klok slaat.
En dus is dat waar ik over schrijf. En dat is dus uitermate boring voor jullie, mijn arme lezertjes.
Maar niet alleen voor jullie hoor. Nee ik vind er ook niets aan.
Mijn naaimachine staat te verstoffen, de oven roept of ik van plan ben nog eens iets te bakken of braden, de moestuin staat erbij alsof er een bom is ontploft en die drie arme viervoeters vragen zich af wat er is gebeurd met de ellelange wandelingen die ze gewend zijn.
In plaats van me daar mee bezig te houden maak ik nu 165 bedankjes, wandel ik door het huis met dikke sokken in mijn trouwschoenen en moet deze week echt het misboekje helemaal klaar zijn. Om nog maar te zwijgen over de belachelijk lange to-do lijst die we nog hebben liggen.
Maar, het goede nieuws is dat over iets meer dan twee weken we weer back-to-normal zijn en ik dus weer nuttige dingen te melden heb.
Hoop ik.
Hang in there, the normal me will be back.
En dus is dat waar ik over schrijf. En dat is dus uitermate boring voor jullie, mijn arme lezertjes.
Maar niet alleen voor jullie hoor. Nee ik vind er ook niets aan.
Mijn naaimachine staat te verstoffen, de oven roept of ik van plan ben nog eens iets te bakken of braden, de moestuin staat erbij alsof er een bom is ontploft en die drie arme viervoeters vragen zich af wat er is gebeurd met de ellelange wandelingen die ze gewend zijn.
In plaats van me daar mee bezig te houden maak ik nu 165 bedankjes, wandel ik door het huis met dikke sokken in mijn trouwschoenen en moet deze week echt het misboekje helemaal klaar zijn. Om nog maar te zwijgen over de belachelijk lange to-do lijst die we nog hebben liggen.
Maar, het goede nieuws is dat over iets meer dan twee weken we weer back-to-normal zijn en ik dus weer nuttige dingen te melden heb.
Hoop ik.
Hang in there, the normal me will be back.
03 juli 2009
En als je dan op het platteland woont...
...dan zou het zo maar kunnen dat...
...je bloem hebt in je aardappel planten (which is a good sign!)...
... je rabarber planten bladeren hebben met een doorsnede van 60 cm...
... je blueberries nog een beetje blue moeten worden...
...en je kippen, na vier weken van helemaal niets, gelukkig weer aan de leg zijn.
... je veld zomaar ineens vol staat met 60 schapen...
...je bloem hebt in je aardappel planten (which is a good sign!)...
... je rabarber planten bladeren hebben met een doorsnede van 60 cm...
... je blueberries nog een beetje blue moeten worden...
...en je kippen, na vier weken van helemaal niets, gelukkig weer aan de leg zijn.02 juli 2009
Wederom bezoek op het platteland: Hans Klok & Piet Paulusma
We hebben regelmatig bekende Nederlanders op bezoek. Zo ook vanochtend. Als eerste stond Hans Klok, quite literally, voor de deur.
Iedere ochtend als ik klaar ben met aankleden, wassen, poetsen en plamuren, ga ik eerste de honden eten geven. Ter informatie: onze honden slapen buiten. Ze hebben ieder een eigen hok die dan weer binnen een hek staan. Wat je dan dus niet verwacht als je de voordeur open doet, is dat Sam ineens voor je neus staat. Ik denk dat meneer honger had en maar eens was komen kijken waar ik bleef. Na veel "that's very bold" en "bad boy" heb ik hem toch maar eten gegeven. Anders krijgt ie zo'n ingevallen bekkie.Na vervolgens zelf ontbeten en tanden gepoetst te hebben, vertrok ik naar mijn werk. Om bij het open doen van de voordeur wederom Sam, dit keer in het gezelschap van Glic, daar te vinden. Ik ben bang dat een klein godvertje uit mijn keeltje ontsnapte. Waarop ik natuurlijk Paul riep om het klusje op te knappen en zelf vluchtte, naar mijn werk. Misschien maar 220 volt op dat hek zetten. Dat zal ze leren!
Nou en dan een verslag van Piet Paulusma. Want die goede man vindt er niets meer aan in Nederland. Het enige wat hij jullie mag vertellen is: warm, zon, hittegolf, 30 graden, schaduw opzoeken, bla bla bla. Dus voor wat afwisseling kwam hij hier heen en is zijn verslag voor vandaag als volgt: Overstromingen in Dublin, nog meer regen voor vandaag en een wisselvallig weekend op komst.
Dat geloof je toch niet: in heel Europa vallen de mussen van het dak en hier staan ze tot hun knieen in het water. Maarre... ik heb wel weekend over drie uur. Das dan weer fijn!
30 april 2009
Zoethoudertje
Nee geen tijd voor hele schrijfsels.
Dus even wat foto's uit de achtertuin gisteren genomen door Paul.
Papa merel geeft baby merel te eten.
15 april 2009
Hoe is het nu met…
Billy?
Meneer geit doet het hartstikke goed. Heeft voortaan een gezellig buitenverblijf waarin hij heel de dag verstoppertje speelt met de honden. Langzaam maar zeker begint hij aan het hout van zijn hok te knabbelen en dus hopelijk vrij binnenkort ook het gras. Want dat zou beteken dat hij geen fles meer hoeft. Verder vindt meneer het niet zo leuk als wij met de drie honden gaan wandelen. Hij ziet ons dan op het pad langs het veld lopen en zet het op een schreeuwen. Hij zou zo graag mee willen.
Glic, Donna & Sam?
Glic en Donna zijn nog steeds gefasineerd door dat wezentje in dat hokje buiten. De hele dag hangen ze daar rond. Af en toe wat graven, dan weer wat blaffen. Ze snappen er nog steeds niet zo veel van. Sam daarentegen interesseert het niets. Die zit nu een beetje in zijn pubertijd heb ik het idee en doet zo’n beetje alles wat niet mag. Groeit tegen de klippen omhoog en is nu al zeker 15 centimeter groter dan Glic. Waar gaat dat heen?
De kippetjes?
We hadden een kleine crisis in de verloskamer afgelopen weekend. De broedse hen had heel even het nest verlaten om wat te drinken en eten. Hen nr 2 had dat vrij snel in de gaten en bedacht dat zij ook wel acuut broeds kon worden. En hop, zo op de eieren van hen nr 1. heel de dag geschreeuw van die twee, maar hen nr 2 heeft gewonnen en zit nu de laatst paar dagen uit. Want ik verwacht toch wel heel binnenkort, binnen een dag of drie uiterlijk, kuikens. Natuurlijk net als ik er niet ben, want zo gaat dat hier op het platteland.
Roger de haan?
Roger ging enkele weken geleden op vakantie. Vrienden van ons hebben wel kippen maar geen haan en wilden ook wel eens kuikens. En dus geen Roger, toen Henry nog in leven was, op vakantie naar de acht kippen van de familie Flynn. Na ongeveer 3 weken belden ze op of we hem alsjeblieft op konden halen. Veel te seksueel voor hun kippen en ontzettend agressief naar iedereen die het kippenhok binnenkwam. Wij wisten niet wat we zagen toen ie weer thuis was: één bonk testosteron. En jawel, ook mij viel hij aan. Dus Roger moet helaas verhuizen. We hebben er niets aan. Hij v*rkr*cht iedere kip, valt ons aan en eet alleen maar. Jammer maar helaas.
De tuin?
Prima, alles groeit. In de tunnel hebben we inmiddels van alles groeien: uien, knoflook, radijs, spinazie, broccoli, bloemkool, boerenkool, sla, erwten, tuinbonen en wortel. De eerste courgette, komkommer, bonen, pompoen en maïs zaadjes zijn ook gepland. En in de kas groeien alle overige plantjes lekker door totdat ze gepland kunnen worden. Tomaat, verschillnde kruiden, prei, pastinaak en paprika. Ook een groot gedeelte van de aardappelen zijn geplant en langzaam beginnen de aardbeien- en frambozen planten en fruitbomen bloemetjes te vertonen. Het gaat de goede kant op.
Paul?
Meneer is weer trainen en hangt dus waarschijnlijk weer ergens in een harnasje van een klif te bungelen ofzo.
Anouk?
Meneer geit doet het hartstikke goed. Heeft voortaan een gezellig buitenverblijf waarin hij heel de dag verstoppertje speelt met de honden. Langzaam maar zeker begint hij aan het hout van zijn hok te knabbelen en dus hopelijk vrij binnenkort ook het gras. Want dat zou beteken dat hij geen fles meer hoeft. Verder vindt meneer het niet zo leuk als wij met de drie honden gaan wandelen. Hij ziet ons dan op het pad langs het veld lopen en zet het op een schreeuwen. Hij zou zo graag mee willen.
Glic, Donna & Sam?
Glic en Donna zijn nog steeds gefasineerd door dat wezentje in dat hokje buiten. De hele dag hangen ze daar rond. Af en toe wat graven, dan weer wat blaffen. Ze snappen er nog steeds niet zo veel van. Sam daarentegen interesseert het niets. Die zit nu een beetje in zijn pubertijd heb ik het idee en doet zo’n beetje alles wat niet mag. Groeit tegen de klippen omhoog en is nu al zeker 15 centimeter groter dan Glic. Waar gaat dat heen?
De kippetjes?
We hadden een kleine crisis in de verloskamer afgelopen weekend. De broedse hen had heel even het nest verlaten om wat te drinken en eten. Hen nr 2 had dat vrij snel in de gaten en bedacht dat zij ook wel acuut broeds kon worden. En hop, zo op de eieren van hen nr 1. heel de dag geschreeuw van die twee, maar hen nr 2 heeft gewonnen en zit nu de laatst paar dagen uit. Want ik verwacht toch wel heel binnenkort, binnen een dag of drie uiterlijk, kuikens. Natuurlijk net als ik er niet ben, want zo gaat dat hier op het platteland.
Roger de haan?
Roger ging enkele weken geleden op vakantie. Vrienden van ons hebben wel kippen maar geen haan en wilden ook wel eens kuikens. En dus geen Roger, toen Henry nog in leven was, op vakantie naar de acht kippen van de familie Flynn. Na ongeveer 3 weken belden ze op of we hem alsjeblieft op konden halen. Veel te seksueel voor hun kippen en ontzettend agressief naar iedereen die het kippenhok binnenkwam. Wij wisten niet wat we zagen toen ie weer thuis was: één bonk testosteron. En jawel, ook mij viel hij aan. Dus Roger moet helaas verhuizen. We hebben er niets aan. Hij v*rkr*cht iedere kip, valt ons aan en eet alleen maar. Jammer maar helaas.
De tuin?
Prima, alles groeit. In de tunnel hebben we inmiddels van alles groeien: uien, knoflook, radijs, spinazie, broccoli, bloemkool, boerenkool, sla, erwten, tuinbonen en wortel. De eerste courgette, komkommer, bonen, pompoen en maïs zaadjes zijn ook gepland. En in de kas groeien alle overige plantjes lekker door totdat ze gepland kunnen worden. Tomaat, verschillnde kruiden, prei, pastinaak en paprika. Ook een groot gedeelte van de aardappelen zijn geplant en langzaam beginnen de aardbeien- en frambozen planten en fruitbomen bloemetjes te vertonen. Het gaat de goede kant op.
Paul?
Meneer is weer trainen en hangt dus waarschijnlijk weer ergens in een harnasje van een klif te bungelen ofzo.
Anouk?
Met mij gaat het prima. Want ik ga vandaag naar Nederland! Het is weer tijd voor het jaarlijkse ladiesweekend met Linda, Yvon, Petra, Wendy en Minke en dus vertrek ik morgenvroeg naar Bruinisse. Maandagavond ben ik terug dus dinsdag een verslag.
06 april 2009
Sammie & Me
Een gezellig avondje met z’n tweeën stond op de planning. Want dat doen we eigenlijk nooit, iets met zijn tweeën. We doen genoeg, maar altijd met nog zo’n tien anderen erbij. En dat is gezellig maar soms moet je gewoon iets samen doen.
Afgelopen vrijdag gingen we dus naar de bioscoop. Gezellig, Paul en ik, ergens iets eten en dan naar de film. Althans, dat was het plan. Want toen kregen we onverwacht visite. Een vriend van Paul die een dagje mee kwam helpen in de tuin en eigenlijk had bedacht dat hij het best kon blijven slapen zodat we ook zaterdag nog wat konden doen. En dus nodigden we hem en nog twee anderen uit met ons mee te gaan. Want zo ben ik he, flexibel, openstaand voor nieuwe ideeën etc (nadat ik eerst Paul een paar chagrijnige blikken had toe geworpen en woedend naar hem had gefluisterd: “daar gaat onze avond, zeg dan iets, wil je niet met mij alleen ofzo”). Zo flexibel als gekookte spaghetti, ik zeg het je.
En zo kwam het dat we om zeven uur met z’n vijven naar Marley & Me zaten te kijken. Ik aan de ene kant van de vijf, Paul aan de andere kant. Want zo hoort dat met romantische avondjes. En ik jankte de ogen uit mijn kop. Want dat loopt dus niet goed af hè, die film. Nou wil ik het niet verpesten voor diegene die nog niet zijn geweest en het wel van plan zijn, maar een film over een verliefd stel en een hond waar verder niets heftigs mee gebeurd is natuurlijk gewoon ronduit saai. Dus je raadt het al, inderdaad.....
Dan zit je daar, wetend dat je thuis ook zo’n monster hebt. Zo-een die denkt dat ie een puppy is, maar al lang 20 kilo weegt en zijn twee oudere zussen al ruimschoots voorbij is gegroeid. Die in volle vaart bij je op schoot springt, verschrikkelijk jaloers is als je met Paul/Donna/Glic/kip/haan/of iets dergelijks knuffelt, heel de dag geaaid wil worden, met zijn kijk-nou-hoe-schattig-ik-ben look alles voor elkaar krijgt. Een vuilnisbakkenrasje waarvan je je niet meer voor kan stellen dat ons huishouden ooit zonder hem draaide.
Nu hoor ik jullie denken: HET IS EEN HOND! Juist, dat was ook het schokkende van het hele verhaal. Sam is een hond. Zo-een die blaft, modder aan zijn poten mee het huis in brengt, op een kachelhout knauwt tot de hele keukenvloer bezaaid is met hout snippers, midden in de nacht ineens een blaf serenade houd, uit heeft gevonden dat hij zijn pootje op moet tillen als hij plast en nu langzaam maar zeker zijn territorium aan het afbakenen is door overall tegenaan te plassen. Zo-een dus.
Maar toch, tranen met tuiten toen het in de film niet zo goed afliep met Marley. Omdat ik me realiseerde dat dat dus ooit ook met Sam zo loopt. Verschrikkelijk.
Wat moet dat worden als ik ooit babies krijg? Oh help!
Afgelopen vrijdag gingen we dus naar de bioscoop. Gezellig, Paul en ik, ergens iets eten en dan naar de film. Althans, dat was het plan. Want toen kregen we onverwacht visite. Een vriend van Paul die een dagje mee kwam helpen in de tuin en eigenlijk had bedacht dat hij het best kon blijven slapen zodat we ook zaterdag nog wat konden doen. En dus nodigden we hem en nog twee anderen uit met ons mee te gaan. Want zo ben ik he, flexibel, openstaand voor nieuwe ideeën etc (nadat ik eerst Paul een paar chagrijnige blikken had toe geworpen en woedend naar hem had gefluisterd: “daar gaat onze avond, zeg dan iets, wil je niet met mij alleen ofzo”). Zo flexibel als gekookte spaghetti, ik zeg het je.
En zo kwam het dat we om zeven uur met z’n vijven naar Marley & Me zaten te kijken. Ik aan de ene kant van de vijf, Paul aan de andere kant. Want zo hoort dat met romantische avondjes. En ik jankte de ogen uit mijn kop. Want dat loopt dus niet goed af hè, die film. Nou wil ik het niet verpesten voor diegene die nog niet zijn geweest en het wel van plan zijn, maar een film over een verliefd stel en een hond waar verder niets heftigs mee gebeurd is natuurlijk gewoon ronduit saai. Dus je raadt het al, inderdaad.....
Dan zit je daar, wetend dat je thuis ook zo’n monster hebt. Zo-een die denkt dat ie een puppy is, maar al lang 20 kilo weegt en zijn twee oudere zussen al ruimschoots voorbij is gegroeid. Die in volle vaart bij je op schoot springt, verschrikkelijk jaloers is als je met Paul/Donna/Glic/kip/haan/of iets dergelijks knuffelt, heel de dag geaaid wil worden, met zijn kijk-nou-hoe-schattig-ik-ben look alles voor elkaar krijgt. Een vuilnisbakkenrasje waarvan je je niet meer voor kan stellen dat ons huishouden ooit zonder hem draaide.
Nu hoor ik jullie denken: HET IS EEN HOND! Juist, dat was ook het schokkende van het hele verhaal. Sam is een hond. Zo-een die blaft, modder aan zijn poten mee het huis in brengt, op een kachelhout knauwt tot de hele keukenvloer bezaaid is met hout snippers, midden in de nacht ineens een blaf serenade houd, uit heeft gevonden dat hij zijn pootje op moet tillen als hij plast en nu langzaam maar zeker zijn territorium aan het afbakenen is door overall tegenaan te plassen. Zo-een dus.
Maar toch, tranen met tuiten toen het in de film niet zo goed afliep met Marley. Omdat ik me realiseerde dat dat dus ooit ook met Sam zo loopt. Verschrikkelijk.
Wat moet dat worden als ik ooit babies krijg? Oh help!
31 maart 2009
Geen haan die er naar kraait
Zeker onze Henry niet. Want die is dus dood.
Gisteren was ie ineens ziek. Zat heel de dag in het gras met zijn ogen dicht in plaats van lekker rond te scharrelen en af en toe een kraai competitie te houden met Roger (haan nr 2). En vanochtend lag ie dus hartstikke dood naast zijn stokkie.
Om kwart over acht vanochtend hadden wij dus een mini-begrafenis en kon ik heel het kippenhok schoonmaken. Want ja, ontsmetten he. Zorgen dat the girls niet ook nog eens ziek worden. Mevrouw broedse hen was helemaal uit d'r doen en was spontaan van haar eieren af gekomen. Das dus niet goed he, want dan liggen daar die negen eieren (waarin al half ontwikkelde kuikens zitten) koud te worden. Gelukkig ging ze toen alles weer schoon was terug d'r nest box in, anders hadden we nog negen sterfgevallen gehad.
En nu moeten we dus op zoek naar een nieuwe echtgenoot voor onze vier weduwen. We hebben besloten hem maar geen Henry te noemen, want dit was al Henry nr 2 (sinds september. Need I say more?)
22 maart 2009
Foto van de week IX
Ja ja dames en heren, het is zo ver: we hebben een broedse kip!
Mevrouw zit al sinds vrijdag in d'r nestbox en komt er niet uit (alleen even snel eten en drinken 's ochtends). Ze heeft minstens zes eieren onder zich. Dat is degene die ze zelf sinds vrijdag heeft gelegd niet meegerekend. Dus minstens zes maximaal negen. De eieren die de andere kippen leggen, leggen we steeds naast haar neer (zoals in de foto) en die rolt ze dan onder zich. Hopelijk bevalt dit luie leventje haar goed, want dan hebben wij over ongeveer drie weken waarschijnlijk kuikens!
10 maart 2009
Gratis af te halen...
... 16 eieren uit mijn koelkast!!
Ja die chickies van ons hebben de smaak te pakken. Ze leggen alsof hun leven er vanaf hangt. En wij maar iedere dag heel gemeen die eieren weghalen omdat ze ze anders uit willen broeden. En dat moeten we niet hebben natuurlijk. Althans, niet nu. Twee dagen geleden lag er nog sneeuw. Je moet er toch niet aan denken: die kleine kuikentjes met hun voetjes in de sneeuw. Nee daar houden ze niet van. En dus komen de eieren mijn oren uit.
Dus: heb je behoefte aan wat verse scharrelkip eieren? Je mag ze gratis komen ophalen!
Update 12 maart: Het zijn er inmiddels 19. Help me!
05 maart 2009
Gezinsuitbreiding
En dan heb je ineens een geitje geadopteerd...
Het arme beest is pas een paar dage oud en werd gevonden zonder moeder. En dus heb ik hem net de fles gegeven en zetten we de wekker op vier uur voor de volgende fles.
Hij heeft nog geen naam, maar we gaan voor iets Nederlands. Koosje en Teuntje zijn opties. Wat denken jullie?
03 maart 2009
Pumps op het platteland II
De dag dat ik onverwacht bezoek kreeg, bijna verloskundige werd en mezelf buiten sloot.
Het zou een normaal dagje op kantoor worden. Wat boekingen maken, emails bijwerken, aan de website knutselen. En toen kreeg ik ineens onverwacht bezoek van R. Zij werkte voor mij hier op het kantoor van Footfalls, maar besloot terug te gaan naar Duitsland waarna ik haar baan overnam. Vorige week kregen we al een email van haar, na maanden niets van haar vernomen te hebben, waarin ze vroeg of ik er nog was en of het druk was. En vandaag stond ze dus ineens op de stoep. Wat bleek: mevrouw had haar baan opgezegd. Die email van vorige week was voor mij dus ineens een beetje verdacht. Mijn baan krijgt ze niet, dat kan ik haar op een briefje geven.
En toen.... een sms van Paul. Buurvrouw Boerin had gebeld en één van haar schapen was aan het bevallen. Terwijl ik in de auto spring realiseer ik me dat ik pumps aan heb en dat dit dus wel eens een hele letterlijke "pumps op het platteland actie" kon worden. Bij aankomst vertelde mevrouw boerin dat schaapie haar eerste lammetje had geworpen en dat nummer twee onderweg was. Maar je raadt het al: in de schuur aangekomen liggen twee bloederige lammetjes mij heel schattig aan te kijken. Te laat. Een rap schaap kan ik je zeggen. En ze stond erbij alsof er niets was gebeurd. Wel wat schattige foto's genomen en Jut en Jul de fles gegeven. Er zijn nu nog maar zo'n drie schapen te gaan, dus mijn kansen worden steeds kleiner. Wel beginnen nu de koeien hun kalfjes op de wereld te zetten, al had ik gehoopt met een wat kleinere bevalling te beginnen.
En toen dus terug naar kantoor. In de auto ineens shock!! Ik kon er natuurlijk niet in. Ik had mijn tas op kantoor laten staan. Kantoor op slot gedraaid, het huis in gegaan, kantoor sleutel daar achtergelaten en de voordeur diechtgetrokken. Eén keer raden waar de sleutel voor het huis was: juist, in mijn tas die op kantoor stond. Helaas, mijn werkdagje was voorbij.
Oh ja, het sneeuwde ook nog vandaag. Dus alles is weer wit. En ik dacht nog wel dat de lente was begonnen.
Jut was het eerste lammetje
Jul was nummer twee
Bij mama schaap
Jul krijgt de fles van buurvrouw boerin
Abonneren op:
Posts (Atom)