Het voordeel van zwanger zijn

Als de Ben & Jerry's in de aanbieding is, kun je gewoon zaterdagavond om negen uur naar de supermarkt rijden, vier halve liters van je favoriete smaken inslaan en iedere avond een halve bak leeg eten terwijl niemand er van opkijkt.

En for the record; ik ben nog geen vijf kilo aangekomen, dus het kan allemaal geen kwaad. Echt niet. Heus niet.

Kijk maar, ik zie er nog zo uit:

31 weken en 4 dagen

30 down, 10 to go

Ik zou eigenlijk eens een logje moeten schrijven

Eigenlijk.

Want eigenlijk heb ik het veel te druk, in mijn hoofd.

Wij vonden het blijkbaar een uitermate goed idee om een gigantische aanbouw te plaatsen terwijl ik zwanger ben. Had er nou niemand even: 'Ho, stop, ho!' kunnen roepen ofzo?

Eerlijk gezegd heb ik behoorlijk geluk gehad tot nu toe. Een inieminie buikje en energie voor tien. Na een dag werken tot half elf op de steiger staan, was dan ook geen probleem.

Maar in de laatste dag of acht is er wat gebeurd.

Ik. Ben. Dik.

Natuurlijk alleen mijn buik, maar voor mijn gevoel overal.

En baby protesteert als ik aan een ladder hang of zware planken sjouw.

En. Het is weer enerom gezellig zomer-weer hier.

Dus het verbouw-schema loopt achter. Ver achter.

En nee, dat gaat nooit klaar zijn voor de baby komt. Daar moet ik me helaas bij neer leggen.

Eén keer in de week ben ik er dan ook he-le-maal klaar mee.

Moe na een week werken, met zeik-weer, hormonen die mijn oren uit komen en zooi van de kelder tot de zolder (al hebben we beide niet), belandde ik gisteren weer in mijn zenuwinzinking. Was ik boos, voornamelijk op Manlief (mijn excuses daarvoor) en jankte tot mijn ogen er zeer van deden.

Vervolgens begon ik te ruimen in de aanstaande babykamer, gingen we uit eten en daarna met vriendinnetjes naar de bios. Dus nee het is niet alleen ellende. We komen er wel.

Er was namelijk ook een grote doorbraak dit weekend; we bedachten een jongens-naam. Eindelijk. Meisjesnaam staat al eeuwen vast, maar die jongensnaam daar kwamen we maar niet uit. En nu ineens wel. En we vinden hem nog allebei mooi ook. Nah.

Dus nee, ik heb geen tijd een logje te schrijven.

Oh wacht, het is toch gelukt.

Over een kip die niet kon zwemmen en rare eieren legt

Ik: 'Even kijken, drie Marons, twee Rocks, twee hanen, twee eenden en... huh? Zeg, we zijn een kip kwijt!'
Manlief: 'Huh?'
Ik: 'Ja, de kleine zwarte...'

Ik liep natuurlijk gelijk de schuld af te schuiven op een vos. Wat nergens op sloeg, want het was nog hartstikke licht en de rest van het gevogelte zat gewoon op stok.

We speurden de boomgaard af en ineens hoor ik Manlief zeggen: 'Hier is ze!'
Met hier bedoelde hij helaas wel een mini-vijvertje dat we voor de eenden hebben.
En kippen, nee die kunnen niet zwemmen.
Ik mijn hoofd plande ik de begrafenis al, terwijl Manlief haar uit het water viste en op het droge zette.
Ze viel om, maar leefde wonderbaarlijk nog wel.

Maar dan zit je dus met een drijf natte en uitgeputte kip te kijken.
Dus trokken we een handdoek en mijn fohn uit de kast en probeerden haar wat droog te krijgen. Het half-droge hoopje ellende zette ik in een doos met stro en lieten we een nachtje binnen staan.

Vanochtend zat er gelukkig weer wat beweging in en bracht Manlief haar naar buiten, waar ze toch maar weer wat at en dronk. Sinds vanmiddag scharrelt ze weer tussen de andere kippen rond, maar de oude is ze nog niet. Dat bleek wel toen Manlief het ei binnen bracht dat ze had gelegd...