Swap till you drop

Een gewone donderdag morgen. Ik stond de vaatwasser leeg te ruimen. En ineens: 

W O O S H !

Een ontzettende brainwave. Ik maakte een What's App groep aan, gooide het idee in de groep en binnen no time kwamen de enthousiaste reacties binnen. 

Op Instagram zag ik de laatste tijd veel swaps voorbij komen. Sommige vrij groot opgezet, met wel 800 deelnemers. Veelal met de nadruk op interieur. En ik kreeg er een beetje een 'kijk mij eens creatief zijn' en 'kijk eens hoeveel tijd en geld ik wil investeren in deze swap' gevoel bij. Terwijl ik het eigenlijke idee, iets maken voor iemand en dat gezellig opsturen, wél leuk vind. Verder waren deze swaps in Nederland georganiseerd en werd het lastig met naar het buitenland versturen, ivm verzendkosten en -tijd.

Dus organiseerde ik mijn eigen swap. Met mijn eigen vriendinnen en vriendinnen van vriendinnen. Zo simpel kan het soms zijn. 

Het idee is simpel: zelf iets maken voor iemand uit de groep. Je mag niets kopen, alles wordt gemaakt met materiaal wat je al in huis hebt (of bij je moeder uit de keukenla 'leent'). Het moet gebaseerd zijn op drie steekwoorden die je swapmaatje heeft opgegeven. En het moet in een A4 (bubbel) envelop passen. 

Inmiddels zijn de namen verdeeld en wordt er al flink inspiratie opgedaan en plannen gemaakt. Om de drukke maand december te vermijden, hebben we een verzenddatum in januari gekozen. Dan wordt die saaie grijze maand ook weer wat leuker. 

Ik heb de andere swapsters gevraagd af en toe een teaser te laten zien in de WA groep, zonder duidelijk te maken voor wie het is. Als er wat teasers binnen zijn, zal ik die hier natuurlijk laten zien. 

Ik ben nu al benieuwd wat er straks bij wie op de deurmat valt!

Cadeaus voor Puck

Als er een klein meisje geboren wordt, moeten er natuurlijk cadeaus komen.
Zeker als dat kleine meisje je nichtje is. 

In de categorie 'beter goed gejat dan slecht verzonnen' begon het feest al met kerst. Toen kreeg ze namelijk 12 rompertjes; één voor iedere maand. 

Het idee kwam van hier.

 Nadat bekend was dat er een meisje groeide, werden er kleuren uitgezocht voor een gehaakt dekentje. Dat dekentje was een project. Een project wat even duurde. Want haken kan ik nog niet zo lang en met twee nieuwsgierige jongetjes om me heen kon ik er overdag niet aan werken. Maar het kwam af. Net voor Puck geboren werd. 
Het doet nu dienst als wandelwagen dekentje. 

Vorig jaar maakte ik een groot speelkleed voor de jongens. Met geplastificeerde stof aan de achterkant zodat we het op het gras kunnen gebruiken. Zuster zag dat en knipperde een paar keer lief met haar ogen. 

We zochten een stofje uit en dit is het resultaat. 

Als laatste maakte ik ook nog een rompertje met flock folie. Gebaseerd op het geboortekaartje. 
Met het juiste lettertype en al (inside joke).

En nu werd er afgelopen nacht bij vrienden ook nog zo'n lief klein meisje geboren. Dus nu mag ik weer aan de knutsel.

A boy in a girls world

Back home, in Hollandia, heb ik een groepje vriendinnen. Vijf stuks, met stuk voor stuk een verschillend karakter, leven en toekomstbeeld. Allemaal halverwege de twintig en allemaal op een ander punt in ons leven. M woont nog thuis, W op zichzelf en L, Y, P en ik wonen samen. Ik ben zelfs al getrouwd. En P, ja die loopt voorop; moeder van twee kinders.

Twee jaar geleden tijdens ons jaarlijkse ladies weekend, dit keer in Ierland, biechtte ze op al enkele maanden gestopt te zijn met de pil. Enthousiasme alom en het hele weekend ging het over hoe dat dan zou zijn; als een van ons een baby zou hebben. Daar zouden we vrij snel antwoord op krijgen, want twee weken na het weekend viel bij ons allemaal een kaartje in de bus met P's volgende biecht sessie: tijdens het weekend was ze al zwanger, maar het was nog te vroeg om iets te zeggen.

Op 20 oktober 2008 werd lady nummer 7 geboren en natuurlijk meteen in onze groep opgenomen. Lunchen op het terras, shoppen, kletsen; J draait haar hand er niet voor om.

Tijdens onze bruiloft in september deelde P ons mede dat ze had besloten niet te drinken die avond omdat ze J bij hadden. Ja ja ja, was de reactie. Wij wisten wel hoe laat het was en drie weken later kwam het hoge woord eruit: de tweede was onderweg!

Op 20 april 2010, exact anderhalf jaar nadat zijn zusje was geboren, kwam X ter wereld. Na een voorspoedige zwangerschap was de bevalling wat lastiger. Maar een dag later mochten moeder en zoon toch naar huis. Helaas kreeg het kleine mannetje toen hij pas vijf dagen oud was koorts en werd met moeder en al opgenomen in het ziekenhuis. Na vijf dagen van onderzoeken en antibiotica was X koorts vrij en mochten hij en P weer naar huis, waar ze nu genieten van hun nieuwe gezinnetje.

En babies, daar hoort natuurlijk een cadeau bij.

Ik weet niet zeker of ze het al hebben ontvangen, maar ik gok dat P toch wel wat beters te doen heeft dan op mijn blog te lezen. Dus zie hier mijn creaties:

Maar wat moet onze ladies groep nu toch ineens met een jongen?

Obsessief? Ik? Nee joh!

Manlief vindt mij af en toe wat obsessief. Ja heus, hij vertelde het me afgelopen weekend. 'Waarom dan, waarom dan, waarom dan?' en 'Waarover dan, waarover dan, waarover dan?' vroeg ik. Want dat moet ik dan weten hè, het tot op de bodem uitpluizen. 

Uhm, juist.

Stiekem weet ik dat hij misschien ergens wel een beetje gelijk heeft.

Als ik ergens aan begin, wil ik het kunnen, goed doen. Dan kan ik het niet uitstaan als iets me niet lukt, als ik het niet snap.

Naaien bijvoorbeeld. Ongeveer een jaar geleden mijn eerste naaimachine gekocht en sindsdien kan ik er uren mee bezig zijn. Stofjes kopen, patronen zoeken, ideeën opdoen, knippen, proberen, naaien. Alles en iedereen moet er voor aan de kant. Het liefst zat ik iedere avond aan het machine.

Koken en bakken; ook al zoiets. Recepten zoeken en uitproberen, nieuwe ingredienten en technieken vinden, kapitalen uitgeven aan materiaal. Want ik moet het allemaal kunnen; brood bakken, drie gangen menu's verzinnen, taart/cake/muffins in elkaar flansen en versieren.

Uit dat koken en bakken vloeit dan ook nog eens het fenomeen 'etentjes'voort. Want dat doe ik het liefst iedere week. Mensen over de vloer, heerlijke dingen in elkaar draaien, borden mooi opmaken, fijne wijnen erbij, tafel aankleden, alles in thema. Het liefst maakte ik ook nog menukaartjes.

In mijn hoofd hoor ik vaak het zinnetje: 'Als zij/hij dat kan, dan moet ik dat toch ook kunnen?' En daarmee push ik mezelf zo ver dat ik vind dat ik alles moet kunnen en kennen, oh en leuk vinden.

Nou vraag ik me alleen één ding af:
Waarom ben ik nou in hemelsnaam niet obsessief over poetsen?

Van onder het naaimachine...

...kwamen de afgelopen tijd nog wat kleine dingen.

Zo maakte ik een tas, voor mezelf. Want laten we eerlijk zijn: een vrouw kan nooit genoeg tassen en schoenen hebben. En een lol dat ik had bij het maken van die tas, nou nou. Ik besloot namelijk zelf 'even' een patroontje te tekenen. Veel te kleine opening natuurlijk. Vervolgens de voering te groot. En toen moest dat vreselijk hippe bamboe ding er nog aan. En dat alles zonder lampje op het machine want ik ben te lui om op zoek te gaan naar een nieuw. Een feest kan ik u zeggen.

Next was een cadeau voor neefje Paddy. Het kind werd twee, houdt ontzettend van crea dingen en kreeg dus van ons, naast de vingerverf die door moeders wat minder werd gewaardeerd, een potlodenzakje/tasje/rolletje/ding. Ik printte op katoen, jatte een handleiding ergens van internet en flansde het ding in elkaar. Room for improvment, maar toch aardig gelukt.

En daarna kreeg ik van Manlief een nieuwe MP4 speler. Nee geen iPod/iPhone/iMuziekiets, een MP4 speler. Gewoon omdat mijn vorige het niet meer deed. Maar zo'n ding moet natuurlijk een hoesje. Dat ging ik wel even maken, zo om half vijf terwijl ik om vijf uur in de auto moest zitten. Kuch.

Volgende keer wat groter, zodat de oortjes en het pc-kabeltje ook nog ergens in kunnen. Maar het lint op elastiek vond ik dan wel weer een creatieve oplossing.

Vorige week bracht ik ook nog eens enkele uren rond in Ikea, waar ik natuurlijk wederom los ging op de fabric department.

Zo kocht ik dit stofje voor een tas voor Moeders:

En dit, en vele anderen, voor mezelf:

Missie van de week is dan ook het vinden van een geschikt patroon voor Moeder's tas.

Iemand tips?

Want je bent nooit te oud om te leren

Ja, als heel log-land spontaan aan het taarten bakken slaat, kan ik natuurlijk niet achterblijven.

Dus in het kader van ik ben een mee-loper je bent nooit te oud om te leren, besloot ik vanmiddag eens een mooi taartje te bakken. Het oorspronkelijke idee was een verjaardagstaart voor neefje P te maken, die morgen zijn tweede verjaardag viert. Maar door een miscommunicatie bleek zwager E al een taart te hebben besteld en hadden we 'mijn' taart dus eigenlijk niet nodig.

Maar er is niets zo irritant dan je heel de week voorbereiden, ideeen opdoen, recepten opzoeken, marsepein etc kopen en er vervolgens niets mee te doen. En dus sloeg ik toch maar aan het bakken vanmiddag.

U begrijpt natuurlijk dat ik dan alles zelf wil doen hè. Niks geen biscuit-mix, bankerbakkersroom, botercrème kopen. Nee, zelf maken. Idioot die ik ben.

Uiteindelijk was het kapsel minder hoog dan ik had gehoopt en dus kon ik maar één laag maken. Ja wat doe je dan als je net banketbakkersroom hebt staan maken, maar er ook graag jam tussen wil doen? Juist, beide, in één laag. Hatsjiekidee!

Nou goed, hij smaakte dus heerlijk. En was ook nog redelijk toonbaar.

Niet slecht voor een eerste poging dacht ik zo.

Crea Bea slaat een beetje door

Goed, ik sla dus een beetje door met dat naaimachine van mij.
Hier een overzicht van de creaties van de afgelopen twee weken.

Ja ik knipte mijn hoofd eraf, want ik keek zo, uhm, raar.

Eerste kledingstuk ever.

Vervolgens vond ik dit patroon bij Rae.

Zondag legde Tante Hilde uit hoe een patroon voor een rok op maat te tekenen.

En maandag waagde ik me er maar aan, met het gewenste resultaat.

En nadat ik gisteren avond een kleinigheidje fabriceerde voor D die zaterdag komt eten

vond ik het tijd voor mijn eigen labels.

Hoe? Gewoon een kijkje gaan nemen bij Mme Zsazsa,

wat die voor een ideeen heeft, is ongelofelijk.

Little People's Party

Hier in Ierland zijn de zogeheten Christmas parties nogal populair. Iedere zichzelf respecterende club/groep/organisatie/bedrijf heeft er één. Zo hadden we 20 november (!) al een "dinner dance" met de parochie, afgelopen week twee parties van verschillende dansgroepen, aanstaande zaterdag van het Mountain Rescue Team en dan zondag nog met de vrienden groep van Manlief.

En dan kan ik natuurlijk niet achterblijven. Al moet ik eerlijk zeggen dat het meer het idee was van vriendinnen D & C, aangezien hun kids het ontzettend gezellig vinden om bij ons langs te komen. Het is natuurlijk ook nogal interessant hier; midden in het bos, drie honden, kippetjes, een geit, altijd avontuur. En dus riep ik heel enthousiast ja.

Nu entertain ik dus zaterdagmiddag vijf koters.
De activiteiten variëren van koekjes bakken tot kerstballen maken. Een uitdaging kan ik je zeggen, want de kinders zijn nog erg jong. En als ik zeg jong, bedoel ik van drie en een half tot zes maanden. Wish me luck.

Een verslag volgt als ik het koekjesbeslag van het plafond heb geschraapt en de geit gevangen heb.

That's my goal

Goal. Nee, ik ga niet schrijven over hoe Mr Henry eigenhandig (wat een heerlijke woordspeling) Ierland uit het WK hield. En ook niet over dit best wel fijne nummer van die bestewel fijne Shayne Ward, hoewel het wel fijn is als achtergrond terwijl u rustig verder leest.

Ik heb het over mijn goal, doel, droom. Want dat zoek ik namelijk. Iets waar ik me helemaal op kan storten, mijn ei in kwijt kan, voldoening van krijg. Na bijna twee jaar in deze baan is het tijd voor iets nieuws, iets wat meer "ik" is. Ik wil mijn eigen baas zijn, mijn eigen werk verzinnen, plannen en doen.

But Houston we've got a problem.
Want ik ben er nog niet helemaal uit wat dat nou is. Of eigenlijk, ik heb geen idee.

Honderd-duizend vragen gaan door mijn hoofd:

Blijf ik in het toerisme of neig ik toch meer naar de crea-bea kant?

Wil ik vanuit huis werken of heb ik daar niet voldoende motivatie voor?

Waar heeft Ierland behoefte aan?

Wat kan ik doen waar ik niet na drie jaar op uit ben gekeken?

En dan kan ik nu natuurlijk vragen wat jullie vinden. Maar hoe goed kennen jullie mij nou eigenlijk? Ja familie en vrienden lezen mee, maar ook "buitenstaanders".

Maar toch gok ik erop. Advies en ideeen kunnen nooit kwaad.

Dus leef je uit.
Suggesties, advies, anything.
In de reactie box below graag.

Thanks!

Ready for Autumn

Mien Naaimachine draait overuren hier op het platteland.

Want nadat ik maandag het beruchte speelkleed af maakte, kon ik het niet laten de stof te knippen voor de tas die ik wilde maken.

En dus naaide ik vanavond de hele boel in elkaar. Het was soms even lastig, maar het is gelukt.

Alle kredits voor het patroon gaan overigens naar haar. Zo creatief ben ik nou ook weer niet. Thanks Noeks!

Project Baby Cadeau II

Nou het is af hoor: het speelkleed voor de tweeling van R en D.

Maar goed ook, want aanstaande vrijdag komen ze eten.

Zie hier het resultaat:

En nu wil ik er nog maar drie woorden over kwijt:

Bloed. Zweet. Tranen.

Wedding Week

Moeders kwam op donderdag, negen dagen voor W-Day, aan. En vanaf toen was het alle hens aan dek.

Ik stelde Moeders crea-kwaliteiten op de proef door haar deel te laten nemen aan het klus-je-eigen-bedankjes-en-misboekjes project. Laten we het erop houden dat we na een tijdje iets van een system hadden ontwikkeld.

Ook jam maken was onbekend terrein voor Moeders. Waarom zelf een uur in een pan gaan staan roeren als ze het bij de supermarket om de hoek netjes in een potje verkopen? De geur van warme, borrelende rabarber die het huis vulde, gaf denk ik wel enigzins antwoord op die vraag.

Vrijdag kwamen schoonzus- en zwager-to-be langs. Schoonzus-to-be is massage therapeute en gaf ons alledrie een heerlijk ontspannende massage. Zwager-to-be maakte zijn spicy fish & chips en neefje-to-be entertainde de rest van de crew. Heerlijk, een beetje ontspannen voor de echte drukte begon.

Het weekend was gevuld met allerlei dingen afmaken en zorgen dat het huis klaar was voor de vele bezoekers die we die week zouden krijgen. Maandag werden de laatste boodschappen gedaan en dinsdag werd alles, voor zover mogelijk, klaargemaakt voor als woensdag de tent geplaatst zou worden.

Nou moet ik erbij vermelden dat het at this stage al ongeveer heel de zomer regende in Ierland. En als ik zeg regende, bedoel ik dus con-ti-nu. Dit jaar was officieel de natste zomer sinds ze begonnen het weer te registreren in 1866. Iets om trots op te zijn natuurlijk.

Die woensdag was niet anders.
Om 09.40 arriveerde de tent crew, om 10.00 lag de vloer en om 10.01 begon het te regenen. Maar ze hadden geluk. Het regende alleen maar. Pas toen alles goed en wel stond om 14.00 begon het echte werk. Hoosbuien, stortregen, windstoten. En dat was een beetje een probleem voor onze tent. Want een tent heeft natuurlijk een schuin aflopende dak aan twee kanten. Maar als je dat dan op een helling zet (ja Ierland is nou eenmaal niet zo plat als Nl), wordt één kant natuurlijk schuiner aflopend. En de andere kant, juist ja, niet zo schuin. Drie keer raden... Water bleef staan in de minder schuine kant van het dak. Dan kan je dus met een veger aan de slag. Van binnenuit tegen het dak aan drukken zodat het water er af loopt. Als ik ditzelfde water dan door de vloer omhoog ziet komen, drie dagen voor de bruiloft, dan doe ik mijn ogen dicht en loop weg. And breathe...

Donderdag ochtend was het droog en werden nog wat kleinere tenten opgezet, voor de catering, toiletten, entree etc. Ik vertrok naar de schoonheids specialiste om mijn nagels te laten doen. Leek me een goed plan. Lekker even een uur voor mezelf, dan kon ik er daarna weer tegenaan. Ik was klaar voor actie.

Toen ik thuis kwam, was Sam kwijt...

De voorbereidingen

Vier maanden hadden we, vanaf het moment dat we onze trouwplannen openbaar maakten. En dat is niet zo lang in wedding-planning-land kan ik je nu zeggen. Gelukkig hadden we het al meerdere malen over onze ideale bruiloft gehad, dus we wisten best goed welke richting we op wilden; thuis, op het veld, mooie feesttent, informeel diner en een party tot in de kleine uurtjes. En dat werd het.

De fun begon met het maken van een gastenlijst. Vriend man-lief heeft nogal een uitgebreid sociaal leven. Niet alleen nu, maar van jongs af aan al. En dat resulteert dus in een onzettende lange lijst van mensen-die-ik-echt-heel-graag-erbij-wil-hebben. Ik maakte een iets beschaafder lijstje en heb dan ook beduidend minder vrienden door het feit dat ik behoorlijk wat jonger ben en samen kwamen we uit op 175 (!!!).

Catering werd geboekt, we zochten het juiste formaat tent uit en boekten de kerk, de bloemen en de muziek. Allemaal natuurlijk behoorlijk standaard en makkelijk. Maar hoe geef je dan je eigen draai aan zo’n dag? Hoe voorkom je een dertien-in-een-dozijn bruiloft?

Ten eerste maakte ik, samen met vriendinnetje S en N, zelf onze uitnodigingen. En was een hele zoektocht om een goede leverancier en het perfecte design te vinden. Maar het lukte en in één dag klusten we alle honderd uitnodigingen in elkaar.

Ook besloot ik zelf decoratie voor de feesttent te zoeken, kopen en maken. Paars werd het thema. Ik zocht mooie witte tafellakens uit, paarse ballonnen en servetten. En de bloemstukjes voor de tafels maakte ik ook zelf. Heel simpel, maar wel in de stijl van de bruiloft. Ik kocht leuke ronde mandjes, spoot ze wit, en zette er een glaasje met waxine lichtje in waarna ik het mandje opvulde met paarse heide. De heide werd ook gebruikt voor de decoratie in de kerk en vormde samen met de bloemen die de bloemist verzorgde een mooi geheel.

En ook de bedankjes maakte ik zelf. Ik kocht honderd-tachtig shot-glaasjes in Ikea en stond uren in de keuken waar ik Rhubarb & Ginger Jam maakte. Uit eigen tuin natuurlijk. Hier een mooi paars covertje op met een gezellig kaartje en klaar-is-kees.

Morgen meer tekst-materiaal over de week voor de bruiloft.
En dit weekend uitgebreid beeld-materiaal van alles, decoratie, voorbereidingen en natuurlijk de dag zelf.

And the Boring Blog award goes to...

Wedding. Dat is zo'n beetje wat hier op het platteland de klok slaat.
En dus is dat waar ik over schrijf. En dat is dus uitermate boring voor jullie, mijn arme lezertjes.

Maar niet alleen voor jullie hoor. Nee ik vind er ook niets aan.
Mijn naaimachine staat te verstoffen, de oven roept of ik van plan ben nog eens iets te bakken of braden, de moestuin staat erbij alsof er een bom is ontploft en die drie arme viervoeters vragen zich af wat er is gebeurd met de ellelange wandelingen die ze gewend zijn.

In plaats van me daar mee bezig te houden maak ik nu 165 bedankjes, wandel ik door het huis met dikke sokken in mijn trouwschoenen en moet deze week echt het misboekje helemaal klaar zijn. Om nog maar te zwijgen over de belachelijk lange to-do lijst die we nog hebben liggen.

Maar, het goede nieuws is dat over iets meer dan twee weken we weer back-to-normal zijn en ik dus weer nuttige dingen te melden heb.
Hoop ik.

Hang in there, the normal me will be back.

Een verhaaltje over Bea & Pietje

5 Augustus vandaag. Dus nog precies één maand te gaan.

De uitnodigingen zijn allemaal twee weken geleden op de post gegaan. Dus hier een impressie van onze Crea Bea creatie:

Vriendinnetjes S & N hielpen mij met knippen, plakken, vouwen en strikken.

Opperste concentratie


Het resultaat

Oh en Pietje Precies kwam ook nog langs. Al was dat ongeveer een weekje later toen ik alle enveloppen had geschreven en de kaarten erin ging doen.

Want dit was het eerste resultaat:

Mooi hè.
Maar weet je wat irritant is?
Dat strikje dat precies over de W van Wedding Invitation valt.
Daar hou ik niet van.
En bij deze valt het zelfs nog mee, er waren kaarten waar de eerste drie letter weg vielen.

En dus...
Probeerde ik allerlei andere mogelijkheden.
En vond de oplossing.

Waarna ik alle 100 strikjes los haalde.
En alles opnieuw strikte.
Wat me twee avonden kostte.

Ja kom op mensen, je trouwt maar één keer.
En dus moet het goed perfect zijn.
Zoals dit:

Goed, maar verder ben ik helemaal niet zo analy retentive hoor. Valt best mee.

Sorry, nu moet ik er vandoor, plattegrond voor de feesttent maken, matchende linten aan de jurkjes voor de bloemenmeisjes naaien, zelfgemaakte bedankjes knutselen en een planning opstellen voor de wedding week werken.

Project Baby Cadeau

Nee geen labeldoekje, babyschoentjes of muziekdoosje zoals jullie opperden. Maar een quilt speelkleed, gewoon uit mijn eigen hoofd.

Afgelopen week al veel nagedacht over het ontwerp, een masterplan uitgetekend en alles geknipt. Gisteren begonnen met naaien.

Drie stroken klaar, nog tien te gaan. En dan gelukkig alleen nog maar de stroken aan elkaar naaien, vulling en achterkant kopen en alles in elkaar zetten. Bijna klaar dus...

Gelukkig komen die baby's pas in januari.

Vrijgezellendag deel I

Afgelopen vrijdag was het tijd voor mijn Nederlandse (ja ik krijg ook nog een Iers) vrijgezellendagje. Grote dank gaat uit naar het organisatie committee die een ontzettend gezellig programma in elkaar hadden gezet.

Deel I begon met het mij aankleden tot een Nederlands boerinnetje en lunchen met lekkere Brabandse lekkernijen.



Waarna we vertrokken naar activiteit 1: klompen beschilderen!

Martha needs help

Als ik jullie nu vertel dat vrienden van ons na jaren van proberen, hoop, teleurstellingen, ziekenhuizen, behandelingen en verdriet nu eindelijk veertien weken zwanger zijn van een tweeling.

En als ik dan jullie een foto laat zien van acht mooie stofjes (fat quarters), zoals deze:

Plus als ik dan meld dat ik graag iets voor die ienie-minie mensjes wil maken met mijn naaimachine.

Dan zou het toch leuk zijn als jullie spontaan allerlei ideeen in mijn reactiebox plaatsen? Niet dan?

Ongelofelijk maar waar

Vroeger, toen ik jong en onbezonnen was hield ik absoluut niet van knutselen. Ik vond er niets aan en bakte er nog minder van. Figuurzagen, schilderen, tekenen op de basisschool. Het was een drama. Om nog maar te zwijgen over de Beeldende Vorming (beeldende vorming ja. Niks handenarbeit, tekenen. Dat heet voortaan beeldende vorming) lessen op de middelbare school.

Ook mijn handschrift was dramatisch. Althans, dat vonden de leraren op de basisschool. Toen het tijd was voor de HAVO dacht ik van dat gezeur af te zijn, tot we in de eerste klas een motoriek test moesten doen. Wederom was ik de pineut en mocht extra lessen volgen. Ik heb nog nooit zoiets doms meegemaakt. Nou hielp het natuurlijk niet dat ik twaalf , lekker aan het puberen en wanhopig was "erbij" te horen. Ik had last van het "slurf-effect". Wat dat precies inhoudt, zijn we nooit echt achter gekomen.

Na de eerste klas werd er nooit meer gelet op handschriften. Maar het BV probleem bleef. Wat een opluchting toen ik slaagde en een keuze maakte waarbij ik never nooit meer iets creatiefs hoefde te doen: toerisme.

En juist toen begon het: knutsel-projectjes verzinnen voor de kids bij de scouting, kaarten maken. Ik begon de crea-bea-wereld zowaar leuk te vinden. Afgelopen jaar volgde ik een interior design cursus en een tijd geleden kocht ik mijn eerste naaimachine. Allemaal kleine projecten die ik met veel plezier deed.

Voor dit weekend staat echter een groot project gepland: het maken van de trouwkaarten! Vriendinnetjes S & N komen mij assisteren en samen knutselen we honderd uitnodigingen in elkaar. Maar daar blijft het niet bij. Ook een gedeelte van de aankleding ga ik zelf doen en alle bedankjes worden home-made. Heel stiekem speel ik met het idee de jurkjes voor de twee bloemenmeisjes ook zelf te maken, maar daar ben ik nog niet uit.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Misschien schuilt er in jou ook wel een crea-bea!

Foto van de week XII

Dat je nooit te oud bent om te leren, bleek vanavond wel weer. Terwijl de wederhelft nog steeds ergens op een of andere berg zit (nee geen rescue, "gewoon" werk), leerde ik mezelf een trucje met Photoshop. Want dat klinkt makkelijker dan het is. En dus zocht ik tutorials en vond wat ik zocht op You Tube (of all places).

Welke is jullie favoriet?