Één Euro

Het is weer november en dus tijd voor het jaarlijks terugkerende sponsor evenement voor Manlief's Mountain Rescue team. 

Drie jaar lang was ik deel van de organisatie; avond na avond verzond ik eindeloze mailtjes, vulde spreadsheets in, plande teams en bussen in en hield een nauwlettend oog op de financiele administratie. Uren en uren werkten Manlief en ik aan dit evenement. En dus kwam vorig jaar de realisatie; in 2013 gaat dat niet lukken. De rekensom van 'peuter + baby + huis + leven = heel druk' was snel gemaakt en dus kondigde ik aan niet beschikbaar te zijn voor jaargang vier. Dat was even slikken, voor zowel mezelf als de rest van de organisatie. Maar ik kreeg een prachtige bos bloemen en een cadeaubon en het besluit was definitief. 

Dat ik toen de juiste beslissing heb gemaakt, bleek wel toen ik degene sprak die het stokje van mij over nam. Dezelfde stress en eindeloze mailtjes. Nee, dit was goed. 

Maar het kriebelt dan he?

Want ja, het was toch een beetje 'mijn' evenement geworden. 

En dus twijfelde ik.

'Zou ik dan toch wat doen?'

'Misschien met iemand erbij?' 

Nee nee nee.

Het was gewoon een slecht idee. 

Er was maar één manier om niet in de verleiding te komen mijn hulp aan te bieden: Inschrijven als deelnemer.

Ik trommelde twee zwagers en wat vrienden op en registreerde mijn team. 

Aanstaande zaterdag wandel ik 24,5 kilometer door de Wicklow Mountains, in het donker.

Dus mocht u nou één Euro over hebben deze week, één Euro. 

Klik dan even hier en doneer die ene Euro. 

Want alle kleine beetjes helpen.

Gek-ken-huis

Ja, ja, ik ben er nog.

Maar iets met vrijwilligers werk en Mountain Rescue.
En met een evenement op zaterdag en 450 deelnemers.
En iets met honderden emails (ja echt, letterlijk) en talloze telefoontjes.
En ook nog iets met lijstjes en spreadsheets en tickets en hopelijk heel veel geld.
En, en, en.

En, oh ja, ook nog iets met een baby.

Volgende week ben ik er weer.

Hoe zit het nou?

Wordt er nog gelogd hier of niet?

Nou vooruit dan.

Winter has arrived kan ik u mededelen.
Bevroren auto ramen 's ochtends en 's avonds lekker de hout kachel aan.
Vanochtend viel zelfs de eerste sneeuw al!
Al mag dat voor mij nog wel even wachten. Vooral nu mijn nieuwe auto in de garage is.
Hoezo moet een nieuwe auto naar de garage vraagt u zich vast af.
Ik ook.
Maar dan krijg je antwoorden met woorden als air flow meter en diagnostic machine en dan ben ik al snel de weg kwijt.

Verder nog gewoon lekker druk met mijn werk.
Want november is een rustige maand, Ierland zit financieel aan de grond, mensen krijgen het benauwd en dus moeten er uren gekort worden.
Gevolg: ik draai receptie uren terwijl ik mijn eigen werk ook nog doe.
Leuk joh, carriere maken.

Vorig weekend stuurde ik nog even 279 man de bergen in om wat geld in te zamelen voor Manlief's mountain rescue team. Die deden dat braaf en zamelenden zo'n €30.000 (!) in. Hoezo recessie?

Ook wachten we nog braaf op ons nieuw gasfornuis dat vorige week geleverd zou worden. Maar waarover we een dag voor levering een mailtje kregen dat het niet op voorraad was en dat het nu 30 november geleverd wordt.

Maar verder gaat het allemaal van een leie dakje hier op het platteland.

Nachtwerk

Adrenaline, daar gaat het volgens mij vooral om.

Zodra die pieper of telefoon gaat, kan Manlief alles en iedereen om zich heen vergeten en gaat hij in volledige 'rescue-mode'.

Meestal.

Zaterdagnacht om half drie niet echt.

Man vermist. Nee niet op een berg, maar de 'search' kwaliteiten van het team werden gewenst.

Om vijf uur kwam Manlief weer thuis.

En toen maakte ik zondag avond tijdens het naar bed gaan een kapitale fout en sprak de volgende woorden: 'Ben je van plan vannacht gewoon in je bed te blijven of ga je er weer op uit?'

De goden verzoeken noemen ze dat dus.

En dus ging om tien voor half twee MIJN telefoon.

'Maar jij zit toch helemaal niet in dat team?' hoor ik u vragen.

Nee inderdaad. Maar ik doe wel iets met fundraising bla bla bla. En dus is het telefoon nummer op de website doorgeschakeld naar mijn telefoon.

De vrouw aan de andere kant van de lijn sprak de vijf welbekende I-am-lost-on-Lugnaquillia woorden.

Vragen als What the hell are you doing there in the middle of the night? stel je dan niet en ik gaf de telefoon snel door aan Manlief die vervolgens tot drie uur aan de telefoon is geweest om mensen te regelen die ze konden zoeken, zorgen dat de verdwaalden niet te koud werden, constant contact houden.

Een beetje een held is ie wel, die Manlief van mij.

Een stiekem kerst-gevoel

En terwijl half Nederland de laatste hand legt aan surprises, gedichten en cadeau's staan voor mij vandaag en morgen in het teken van het jaarlijkse kerst-concert. Ja heus waar. Kerst. Je weet wel, met die andere, iets dikkere, man met baard en rode outfit, die boom in je huis met lichtjes die ieder jaar weer in de knoop zitten en de ladingen quality time met de familie.

Zaterdagavond begroeten wij zo'n 160 mensen in dit kleine schattige kerkje voor een Christmas by Candlelight Concert waar dit koor zal zingen. Allemaal om geld in te zamelen voor dit goede doel. En daarmee begint voor mij het kerst-seizoen. Op 5 december dus.

Ja roep maar: landverrader, overloper, etc. Zit een kern van waarheid in natuurlijk. Maar die goedheiligman komt morgen echt niet bij mij langs. Hij is al druk genoeg in Nederland. En dus gaat het grote Sinterklaas feest dit jaar aan mij voorbij.

Stiekem ben ik al een paar weken in de kerststemming. Ik had iets leuks nodig om me op te focussen, afleiding, en dacht dus aan de gezelligheid van de feestmaand. Het liefst had ik toen meteen een boom uit het bos getrokken en ons huis in de kerstsfeer gebracht. Maar ik deed het niet, want ik ben Hollands genoeg om te weten dat dat pas na 5 december mag.

Morgen dus het concert. En ja, als ik dan toch alle kerstversieringen en lampjes al tevoorschijn heb getrokken, kan ik natuurlijk net zo goed aan de gang gaan met het versieren van het huis. Zou toch zonde zijn om alles op te bergen en dan volgende week weer te moeten uitpakken. Toch?

Dus als u de komende dagen niets van me hoort, dan ben ik druk. Met ballen.

40.000 vrouwen + 28 graden Celcius = heel gezellig

Gisteren was het dan zover: de mini marathon in Dublin.

Niets schokkends. 10 Kilometer door Dublin. Maar ik was niet alleen. 40.000 vrouwen vergezelde mij tijdens deze ongelofelijk hete dag. Een uur en 40 minuten deed ik erover. Schandalig natuurlijk, maar zig-zaggend tussen alle andere dames door schiet het gewoon niet echt op.

Maar gezellig was het zeker. Daarna lekker met z'n allen de dag afgesloten met een etentje.

Ja volgend jaar weer!!!

Get roped in

Dat is de slogan van het mountain rescue team waar Paul nu inmiddels iets meer dan drie jaar lid van is. Mountain rescue is natuurlijk een nogal onbekend fenomeen in het platte Nederland. Maar hier in Ierland en dan voornamelijk in County Wicklow waar wij wonen, kun je niet zonder.

Het Glen of Imaal Mountain Rescue Team vierde afgelopen November haar vijfentwintig jarig bestaan en geeft gehoor aan zo’n vijftig rescue’s per jaar. Voor de niet zo snelle rekenaars onder ons: dat is zo’n één keer in de week. Ze trainen minstens één keer per week en zijn verder druk met geld inzamelings acties. Want hoewel ze wel wat geld krijgen van de overheid moet het overgrote deel door het team zelf bij elkaar geschraapt worden.

Kijk en dat is waar ze wel wat Nederlands organisatie talent konden gebruiken. En dus startte ik samen met een vriendin van Paul begin dit jaar FOG. FOG staat voor Friends Of the Glen team en organiseert allerlei activiteiten waarbij we geld inzamelen voor het team. Na wat opstart moeilijkheden begint alles nu zo’n beetje te lopen en over twee weken hebben we onze eerste actie: de Women’s Mini Marathon in Dublin.

De marathon is een jaarlijks terugkerend evenement alleen voor vrouwen. Vorig jaar deden iets meer dan 40.000 (!!!) vrouwen mee en ook dit jaar is de deelname limiet bereikt.

Wij hebben een groep van 48 dames bij elkaar weten te krijgen om dit samen met ons te doen. Dus op maandag 1 juni vertrekken wij met een bus richting Dublin om daar deel te nemen aan dit ongelofelijke evenement. Verwacht een mooi verslagje achteraf.

Maar... Je voelt hem al aankomen. Sponsoring! Want dat doen we natuurlijk niet voor niets, zo’n mini marathon. Nee daar willen we geld voor zien. En veel. Want het is voor een goed doel. Dus geef, veel, gul en vooral snel!