Zaterdag de veertiende

Gingen wij gewoon naar het recycle centre.
Trokken we nog een vastgelopen auto uit de berm.
Vertelden we zwangere buuv dat we eigenlijk een buurkindje voor haar baby in buik hadden gepland.
Moest Manlief iemand gaan redden op een berg.
Huilde ik twee uur achter elkaar, omdat hij weg was en ik mezelf zo zielig vond.

En gingen we naar een feestje.
Dat dan weer wel.

Life goes on.
Stom hè.

Vrijdag de dertiende

Bijgelovig ben ik niet.
Zwarte katten doen me niets, onder ladders doorlopen nog minder.


Als de dertiende van de maand op vrijdag valt, maak ik me dus ook geen zorgen.
Just another day at the office.


Zo ook anderhalve week geleden.
Helaas kwam ik die avond op de Fetal Assesment Unit van het Nationale Maternity Hospital terecht.
Wat dat in gewoon Nederlands betekent?
Gynocologische afdeling voor zwangere vrouwen.

Juist ja.

Krampen, bloeding.
Einde verhaal.

Driemaal is scheepsrecht zullen we dus maar hopen.

Nachtwerk

Adrenaline, daar gaat het volgens mij vooral om.

Zodra die pieper of telefoon gaat, kan Manlief alles en iedereen om zich heen vergeten en gaat hij in volledige 'rescue-mode'.

Meestal.

Zaterdagnacht om half drie niet echt.

Man vermist. Nee niet op een berg, maar de 'search' kwaliteiten van het team werden gewenst.

Om vijf uur kwam Manlief weer thuis.

En toen maakte ik zondag avond tijdens het naar bed gaan een kapitale fout en sprak de volgende woorden: 'Ben je van plan vannacht gewoon in je bed te blijven of ga je er weer op uit?'

De goden verzoeken noemen ze dat dus.

En dus ging om tien voor half twee MIJN telefoon.

'Maar jij zit toch helemaal niet in dat team?' hoor ik u vragen.

Nee inderdaad. Maar ik doe wel iets met fundraising bla bla bla. En dus is het telefoon nummer op de website doorgeschakeld naar mijn telefoon.

De vrouw aan de andere kant van de lijn sprak de vijf welbekende I-am-lost-on-Lugnaquillia woorden.

Vragen als What the hell are you doing there in the middle of the night? stel je dan niet en ik gaf de telefoon snel door aan Manlief die vervolgens tot drie uur aan de telefoon is geweest om mensen te regelen die ze konden zoeken, zorgen dat de verdwaalden niet te koud werden, constant contact houden.

Een beetje een held is ie wel, die Manlief van mij.

Rabarber en gember jam

Terwijl heel logland spontaan de OctaVlaai bakt, heb ik besloten toch maar voor jam te gaan. Gewoon omdat rabarber vlaai me niet echt lekker lijkt.

Maar hoe doe je dat dan; jam maken?

Nou zo:

De jampotjes en dekseltjes goed wassen en in een warme oven (100 graden) laten drogen.

Voor iedere kilo fruit gebruik je één kilo (jam)suiker. Deze kun het beste in een ovenvaste schaal ook in de oven zetten. Hierdoor is hij al warm al sje hem straks bij het fruit giet en mixt het beter.

Ik trok zo'n acht (ja echt) kilo rabarber uit de tuin en sneed deze in kleine stukjes van ongeveer 2cm. Even wassen en zo de pan in met een klein laagje water.

Wat gember klein gesneden en er ook bij gedaan en vervolgens aan de kook brengen.

Goed doorkoken tot al het fruit tot moes is.

Dan langzaam de suiker erbij gieten.

En goed roeren.

Dit alles minstens een half uur op een laag pitje laten doorkoken.

Wel goed blijven roeren.

Je zult zien dat er schuim naar boven komt.

Ziet er vies uit hè?

Maar geen zorgen.

Dat schep je er gewoon vanaf.

Als al het schuim weg is, kun je de jam in potjes gieten.

Gebruik hiervoor een trechter zodat je niet over de randjes etc morst.

Vul de potjes tot het randje.

Draai het dekseltje erop.

En zet het potje ondersteboven terwijl je jam afkoelt.

Dit zorgt voor een vacuum afsluiting.

Het enige wat nu nog ontbreekt is een labeltje.

Die komen morgen.

Denk ik.

Dus bent u binnenkort jarig?

Weet wat u te wachten staat als cadeau...