Soms doet de natuur rare dingen

Dat Manlief gezellig een omeletje voor me wil maken en dan dit in het ei aan treft:

Inspiratie

Eens in de zoveel tijd ontmoet je iemand die iets met je doet, je raakt, inspireert.

Maandagochtend, 10.20uur, vlucht van Lissabon naar Dublin was zo'n moment.

Zo iemand.

Na onze zalige vakantie ploften we in de vliegtuigstoelen neer, naast N.

N is Duitse en houdt van praten. Wat dan weer een goede combinatie is met mijn praatgrage Ier en laten we eerlijk zijn: ik houd ook wel van een babbeltje.

N woont sinds ongeveer acht jaar in Ierland.

Verliet haar vaderland om op zoek te gaan naar een nieuwe levensstijl, een andere omgeving. Een nieuw leven.

Ze werkte jaren als project manager bij een groot ICT bedrijf. She had it all: Strakke pakken, hoge hakken, telefoon en laptop binnen handbereik, een geweldig salaris. En geen leven. En toen stopte ze ermee. Zo maar. Ineens.

Verhuisde naar Ierland en opende een bakkerij. Gewoon omdat bakken haar passie was. Daar werkte ze twee jaar zo hard dat haar rug het begaf en ze een jaar bij moest komen. Ze heeft nu net, met haar in Ierland gevonden nieuwe vrienden, weer een bedrijf opgezet. Maar droomt ervan ooit cursussen en behandelingen in Reiki, aromatherapie etc te doen.

Ik word daar rusteloos van. Onzeker.

Iemand die zo vol voor iets kan gaan. Alles en iedereen achter laat en naar een nieuw land verhuist, gewoon omdat ze daar zin in heeft. Omdat ze niet meer met nummertjes en targets wil werken. Maar met mensen, van vlees en bloed. Doen waar ze echt iets voor voelt.

Manlief is er ook zoéén; verkocht het hele bedrijf en besloot in de middle of nowhere een oud huis op te gaan knappen en berg gids te worden.

Ik benijd ze, mensen die weten wat ze willen. En er ook voor kunnen gaan. Die een risico durven te nemen en leven met de gevolgen.

Later als ik groot ben, wil ik ook zo worden.