Ik word oud

Stiekem ben ik weer een beetje de banenmarkt in de gaten aan het houden. In het kader van 'een inkomen is toch best wel fijn' en van 'ik wil graag iets meer dan alleen maar moeder zijn' en van 'het gat op mijn cv moet niet te groot worden'. Maar die cv hè, die blijkt er helemaal niet meer toe te doen. Joh. 

Nee, de vacature die ik bekeek, vroeg om je Linkedin, Twitter of Facebook account gegevens. En zei nadrukkelijk géén cv's te sturen. Vink gek. Want ik heb geen Linkedin. En ook geen Facebook. Wel Twitter ja. Maar ik geloof niet dat een toekomstig werkgever gelukkig (laat staan veel wijzer) wordt van het lezen van wat ik daar neer schrijf. 

Maar nadat ik, op datzelfde Twitter, mijn beklag had gedaan, bleek ik het gewoon niet te snappen. En niets van Linkedin te weten. Want daar zet je dus je diploma's en werkervaring op. Zo blijkt. Weer wat geleerd

Maar zeg eens, wordt Linkedin niet, net als Facebook, gewoon gebruikt om ex-vriendjes op te zoeken? Of wordt het echt daarvoor gebruikt waar het voor bedoeld is? Wat zijn jullie ervaringen? 

'Hoe bevalt het?'

Een vraag die ik regelmatig hoor met betrekking tot het feit dat ik nu zes maanden thuis ben.

Vandaag bevalt het prima, dinsdag vond ik het vreselijk. Dus een antwoord op die vraag is haast onmogelijk.

Ik ben 27, heb gestudeerd, had een goede baan en een hersenpan die geprikkeld wil worden. Maar ik moeder, full-time.

Laten we eerlijk zijn; dat was nooit echt de bedoeling. Toen ik eindelijk die beruchte knoop doorhakte, was het plan dat ik de maanden juli en augustus thuis zou zijn zodat Manlief hard aan het huis kon werken. Daarna zou ik weer actief gaan solliciteren en een baan vinden. Maar ik kreeg een baby in mijn buik die ervoor zorgde dat ik zo'n 10 weken lang of de toilet pot bestudeerde of sliep. Tel daar het extreem beperkte 'aanbod' van part-time banen bij op en je hebt de reden te pakken dat ik thuis ben.

Soms zit het me dwars, maar dan herinner ik mezelf eraan dat het niet voor altijd is. Stel dat ik weer ga werken als dit baby'tje een jaar is, dan ben ik dus minder dan twee jaar thuis geweest. En wat is nou twee jaar op een mensen leven?

Op de valreep

Na 31 weken verlof ga ik aanstaande dinsdag weer aan het werk. En eigenlijk kijk ik er best wel naar uit. Ik heb gewoon een leuke baan. Mijn part-time plan werd goedgekeurd en zelfs de gewenste dagen (dinsdag, donderdag en vrijdag) waren geen probleem. 

De afgelopen acht maanden zijn natuurlijk 'life changing' geweest. Maar vanaf volgende week zou er weer wat normaliteit komen, structuur. U kent dat wel. En dus ging ik nog even genieten van mijn laatste ontspannen verlof dagen. Or so I thought. 

Echter, gisterenochtend werd 't Zondagskindje wakker met een rood vlekje inclusief klein blaasje op zijn wang. Ik maakte me niet te veel zorgen, smeerde er wat schrale billen crème op en we stapten in de auto. Dat vier uur later zijn halve gezicht rood zou zijn, had ik natuurlijk niet bedacht. 

We dachten aan de vijfde ziekte, belden de huisarts en maakten een afspraak voor vier uur. 

Maar d'n baby had andere plannen. Gooide er wat koorts tegen aan, schreeuwde de auto bij elkaar en liet de vlekken verspreiden naar zijn borst, schouders en linker arm en been. De huisarts werd teruggebeld en we konden meteen terecht. 

Ze had maar twee seconden nodig om te bedenken dat ze ons door ging sturen naar het ziekenhuis. Zetpil werd gezet, antihistamine toegediend en terwijl wij weer de auto in kropen, belde ze het ziekenhuis om door te geven dat we onderweg waren. 

De antihistamine deed zijn werk en tegen de tijd dat we aan de beurt waren, was bijna alle uitslag verdwenen. Gelukkig had de huisarts ons nog de tip gegeven om foto's te maken zodat we die konden laten zien in het ziekenhuis. De arts was blij met de foto's. De standaard vragen werden gesteld: iets anders gegeten, nieuw wasmiddel, nieuw speelgoed? Maar niets van dat. Een misterie. 

De vraag was dan ook; Is het een allergische reactie of een virus dat in zijn lichaampje ronddwaalt?
Niemand weet het.

Maar het zag er allemaal weer rustig uit, 't Zondagskindje had geen koorst meer, at en dronk goed en was uitermate vrolijk. Naar huis. 

'Wat is dat op zijn gezicht?'. Ik til het mannetje uit de auto en zie iets roods onder zijn oog. Eenmaal binnen bleken de vlekken weer terug! Nu echter precies op die plekken waar hij het 's middags niet had gehad. Een telefoontje naar het ziekenhuis  leverde het advies op meer antihistamine te geven en dus racete ik naar de avond apotheek. Die natuurlijk het gewenste medicijn niet op voorraad had. Wel tablet vorm, met te hoge dosering. Leek me geen succes voor een baby van zes maanden. 

Manlief werd naar de logeerkamer verbannen en 't Zondagskindje mocht bij mama slapen. Hij had een normale nacht. Twee keer gedronken, maar verder goed geslapen en om acht uur vrolijk wakker. Mèt vlekken in het gezicht en op de rug etc. Het vreemde is dat de vlekken steeds van locatie veranderen; trekt het op zijn rug weg, staan ineens zijn benen weer onder.

De huisarts kwam op haar vrije dag naar de praktijk om mij de juiste antihistamine te geven en nu, zo'n twee uur na toediening, moet ik zeggen dat het er goed uit ziet. 't Zondagskindje zelf heeft nergens last van. 

Allergie of virus? Geen idee. 

Ik zet in op een virus, waar sowieso geen medicatie voor is. 

Zolang hij goed eet en drinkt, vrolijk is en geen koorts krijgt, kijk ik het aan. 

Maar ik denk dat het goed komt. 

Is het al dinsdag?

Zzzzzzzz

Vreemd is het eigenlijk als je er over nadenkt.

Babies ontwikkelen zich (bijna) allemaal op dezelfde manier; zowel binnen als buiten de buik. 

Ze leren dingen in dezelfde volgorde, zoals rollen, zitten, staan, lopen. 

En het mooie is, nog rond dezelfde leeftijd ook. 

Er is echter één ding waar iedere baby zo zijn of haar eigen regel voor blijkt te verzinnen: slapen. En dan met name dóórslapen. Sommige babies doen het vanaf dag twee, sommige vanaf maand twee en er zijn er ook die het pas vanaf jaar twee doen. 

Het mooie is dat als je baby wat laat is met omrollen, tanden krijgen, zitten, lopen, praten, men zegt: 'Ach, dat komt van zelf. Ze zijn allemaal anders.'

MAAR, als het om slapen gaat dan moet blijkbaar ineens ie-der-een een mening hebben. Het is ook één van de weinige dingen die men vraagt over je baby: 'En, slaapt 'ie goed?' Je zal nu (bijna) nooit eens horen: 'Babbelt hij fijn tegen je?', 'Eten gaat goed hè?' of 'Hoe is hij met andere kindjes?'. 

't Zondagskindje doet overdag korte slaapjes. En slaapt 's nachts niet door. Sterker nog, we zijn vaak meerdere malen per nacht wakker. 

Nee dat is niet fijn. Dat is vermoeiend en soms afzien. 

Maar de constante vragen, zorgen dat je aan jezelf gaat twijfelen. En aan je baby. Doe je het wel goed? Is er iets mis met hem? En die twijfel en dat zoeken naar zogenaamde oplossingen vraagt nog meer energie dan de eigenlijke gebroken nachten. 

Iemand stelde voor dat ik misschien gewoon moest liegen als het gevraagd werd. 'Ja hoor, hij slaapt heerlijk. Die wallen zijn gewoon een nieuwe accesoire die ik uit probeer.' Maar ik doe daar dus niet aan hè, liegen om iemand maar het antwoord te geven dat ze willen horen. 

Nee, in plaats daarvan heb ik nu twee tactieken ontwikkeld. Tactieken die de vragensteller zich vervelend laten voelen, niet mij. 

1. De shock factor

In een volle apotheek stonden vier vrouwen over mijn baby te kwijlen. Hoe schattig hij is en hoe blauw zijn ogen zijn en hoe mooi hij lacht en en en. Oh hij was fantastisch. Ik voelde de vraag aan komen. 'En, slaapt hij de hele nacht?' Zonder te twijfelen en vol overgave zei ik doodleuk: 'Nee.' Waarop het even stil werd. Vier paar ogen keken me aan, wachtend op de klaagzang. Die niet kwam. Waarop de vrouwen zenuwachtig begonnen te lachen en niet wisten hoe snel ze 't Zondagskindje aan mij terug moesten geven. 

Mission accomplished

2. TMI (too much information)

Ik ben al enkele keren op mijn werk geweest met het baby'tje en ik kan er bijna de klok op gelijk zetten, maar na zo'n vijf minuten kletsen, is daar altijd dé vraag. Gevolgd door duizend-en-één adviezen uit grootmoeders tijd. Toen ik vorige week weer even het hotel binnen glipte, was wederom één van de eerste vragen 'Slaapt 'ie al goed voor je?'. En dus starte ik mijn monoloog. Alle technieken, ideeen, suggesties en probeersels die zij mij over de afgelopen vijf maanden hebben gegeven, liet ik even de revue passeren. Ik vertelde over de eindeloze nachten, het slaapgebrek, de wanhopigheid. En toen ik na zo'n tien minuten klaar was met 'klagen' was de enige reponse die ik kreeg een stil: 'Oh.' 

Mission accomplished

Dank u Sinterklaasje

5 december 2010 gaat de boeken in als een geslaagde dag.

Want,

Octavie bood mij zo maar haar Grote Limburg Lekkers kookboek aan, gewoon omdat het 5 december was.

Sanneke ontving mijn Secret Cisterklaas cadeautje en vond het nog leuk ook.

Manlief spendeerde twee dagen in zijn graafmachine en zorgde dat we vanmiddag eindelijk weer de weg op konden.

Daardoor konden we de post ophalen bij de buren en mocht ook ik mijn Secret Cisterklaas cadeau open maken.

Kijk nou wat ik allemaal kreeg van Helena!

En zie je wat er op dat pakje thee staat? Delicious. En dat is niet overdreven.

En toen zat er nog een envelope in de post. Met een choco letter en een heus gedicht. Allemaal van vriendinnetje S.

Manlief had ook geluk. Want de Sint kwam zo maar langs toen wij in het dorp waren en liet een pakketje voor hem achter. Jammie.

Daarnaast zat er ook nog een officiele envelope in de post. Waarin werd bevestigd dat we onze bouwvergunning hebben. Hatsjikiedee!

Dank u Sinterklaasje!

Hoe zit het nou?

Wordt er nog gelogd hier of niet?

Nou vooruit dan.

Winter has arrived kan ik u mededelen.
Bevroren auto ramen 's ochtends en 's avonds lekker de hout kachel aan.
Vanochtend viel zelfs de eerste sneeuw al!
Al mag dat voor mij nog wel even wachten. Vooral nu mijn nieuwe auto in de garage is.
Hoezo moet een nieuwe auto naar de garage vraagt u zich vast af.
Ik ook.
Maar dan krijg je antwoorden met woorden als air flow meter en diagnostic machine en dan ben ik al snel de weg kwijt.

Verder nog gewoon lekker druk met mijn werk.
Want november is een rustige maand, Ierland zit financieel aan de grond, mensen krijgen het benauwd en dus moeten er uren gekort worden.
Gevolg: ik draai receptie uren terwijl ik mijn eigen werk ook nog doe.
Leuk joh, carriere maken.

Vorig weekend stuurde ik nog even 279 man de bergen in om wat geld in te zamelen voor Manlief's mountain rescue team. Die deden dat braaf en zamelenden zo'n €30.000 (!) in. Hoezo recessie?

Ook wachten we nog braaf op ons nieuw gasfornuis dat vorige week geleverd zou worden. Maar waarover we een dag voor levering een mailtje kregen dat het niet op voorraad was en dat het nu 30 november geleverd wordt.

Maar verder gaat het allemaal van een leie dakje hier op het platteland.

Keuken prinsesje meldt zich

Een kort maar krachtige update:

De keuken staat half.
De oude keuken staat in onze voorkamer.
De nieuwe keuken wordt in de achter kamer in elkaar gezet.
Mijn huis is een bende.
De vaatwasser heeft haar (haar ja! Da kan alleen maar een vrouw zijn) eerste ronde gedraaid.

En Manlief en ik zijn nog niet gescheiden.

Lachen joh, zelf een nieuwe keuken plaatsen.

Iets met een hak en een tak

Dit wordt een heerlijk onsamenhangend verhaal. Ik waarschuw vast.

Manlief is in Wales. Daar hangt 'ie weer eens aan een berg. Voor de gezelligheid dit keer. Dat is weer eens wat anders.

Ondertussen verdien ik de kost. Ach iemand moet het doen hè.

Al zijn het deze afgelopen twee weken wel zwaar verdiende centen. Want aan je nieuwe baan wennen terwijl je iemand probeert te trainen voor je oude baan die er eigenlijk niet veel van begrijpt, vreet energie kan ik je melden.

En als je dan morgen je eerste bruiloft er doorheen moet jagen, waarbij je volledig moet vertrouwen op aantekeningen en afspraken gemaakt door je twee (!) voorgangsters, dan wordt je geduld wel eens op de proef gesteld.

Verder is mijn huis een puinzooi en heeft de schoonmoeder zichzelf uitgenodigd voor zondag. Geen goede combi.

Oh en iemand besloot hier om kwart over acht het licht buiten al uit te doen.

Dat was toch niet afgesproken?

Gelukkig gaan we over 1,5 week op vakantie en is het in Lissabon nog gewoon een graad of 24.

Warning: erg zoetsappig

*Is zich weldege bewust van het risico met dit logje heel wat lezers te verliezen*

Zo'n drie maanden heb ik hem nu, mijn nieuwe baan.
En dat ik misschien van functie ga veranderen, is hier even niet belangrijk. Daarover later meer.
En in die nieuwe baan werk ik dus 40 uur, full time, vijf volle dagen.
Precies wat ik wilde. Want ik vind mezelf, met mijn 25 lentes, nog veel te jong om part timer te worden.
Energie komt zo ongeveer uit mijn oren en dus was 40 uur werken de oplossing.

Dacht ik.

Voorheen werkte ik 30 uur, drie en een halve dag.
En dus had ik iedere week ook nog eens drie en een halve dag voor al mijn andere interesses: huis, tuin en keuken, het naaimachine, winkelen, bloggen, lezen, knutselen, etc.
Op alles heb ik wat moeten inleveren, voornamelijk ook door de werktijden die ik nu heb.
Met dit alles kan ik goed leven.

Maar weet je wat het enige is dat ik echt mis?
Waarvan ik baal als ik na twee dagen vrij weer aan het werk moet?

Tijd met Manlief.

Ja ik weet het, tè zoetsappig voor woorden.
Maar het is waar.

Met een Manlief die 80% van zijn tijd in, om en vanuit huis werkt, was ik behoorlijk verwend. Als ik thuis was, was hij er negen van de tien keer ook. Ik ben gewend hem om me heen te hebben. En dat is nu afkicken.

We proberen er dus alles uit te halen op die dagen dat ik thuis ben.
Zo ook volgende week. Dan gaan we twee dagen een windsurf cursus doen ik County Kerry.
Gewoon omdat het fijner is samen half te verzuipen in de Atlantische Oceaan dan alleen.

Over een heerlijk zonnetje en hèt gesprek

Want niet alleen in Nederland was het dit weekend lekker weer. De zon wist ook Ierland te vinden en dus barbequeden we zowel zaterdag als zondag, zijn de schoudertjes een mooi rood gloedje rijker, smakte er een kind op het asfalt tijdens een wandeling en kon Manlief wederom de redder-in-nood zijn èn aten wij onze eerste aardbeien uit eigen tuin.

Het was een druk weekend met vrienden, familie, taarten, vleesjes, drankjes en vermaak. Alles werd uit de kast gehaald om mij af te leiden van hèt gesprek dat mij vanochtend te wachten stond.

Om kwart voor negen stapte ik dan ook met lood in mijn schoenen en een knoop in mijn maag in de auto. Om vervolgens niemand op kantoor aan te treffen. Vier lange uren heb ik moeten wachten tot zowel baas als bazin boven water waren, waarna ik het nieuws mocht brengen. Ik vertrek. De verwachtte paniek en hartaanvallen bleven uit. Teleurgesteld en enigzins gestresst waren ze wel. Maar gelukkig is mijn nieuwe werkgeefster erg flexibel en begrijpt ze dat ik niet zo maar mijn huidige werkgever kan verlaten.

De komende twee weken worden gezellig denk ik, want woensdag begin ik met shifts in het hotel wat betekent dat ik in de ochtend, negen tot één, bij de tour operator werk en vervolgens de late shift, drie tot elf, in het hotel draai. Voorlopig drie shifts per week en wanneer ik klaar ben bij de tour operator, vijf. Veertig uur.

Bring it on!

Update: Goed, mijn woensdag shift is nu verhuisd naar zondag. Dus donderdag mijn eerste dag. Spannend.

BREAKING NEWS

En dan nu een extra nieuws bulletin:

Vanaf heden middag, donderdag 20 mei 2010, heeft ondergetekende een nieuwe baan.

Zij zal de functie van Front Of House gaan vervullen in Tinakilly Country House.

Daar zal zij full-time 'hoofd' front of house worden en twee à drie part-time medewerkers te managen krijgen.

De nieuwe uitdaging, direct contact met gasten en wat gezellige collega's om haar heen waren inmiddels meer dan nodig en ze is dan ook heel blij dat ze al volgende week wat trainingen mag gaan volgen.

Het enige wat nu nog rest, is haar huidige werkgever inlichten...

Was getekend,
Anouk O'C.