Over evacuatie voorbereidingen enzo

'Er is brand en je moet (vrij) snel je huis uit. Wat neem je mee?' 

Wie kent die vraag niet, uit zo'n gezellig spelletje? 

Gisterenavond kon ik proefondervindelijk het volgende lijstje maken: 

Foto albums

Paspoorten 

Laptops en externe harddrives met foto's 

Wat kleren 

De memory boxen en zilveren spaarpotjes van de jongens

De fotocamera's 

Onze diploma's en scripties 

Mijn knuffel (ja echt)

De replica van ons huis die ik maakte tijdens de keramiek cursus 

Om half tien, P en ik hangen op de bank en kijken een serie, gaat de telefoon. 'Wie belt er nou om half tien?', is mijn eerste reactie. Het is iemand van het mountain rescue team. Of alles goed gaat. En of we inderdaad nog thuis zijn. Geen idee hebbend waar het over gaat, maakt P nog een grapje. Tot blijkt dat Trooperstown Hill, de heuvel waarop wij wonen, in brand staat. 

P loopt naar buiten en ziet het meteen. Boven de bomen die ons huis omringen hangt een rood-oranje gloed. Een combinatie van rook en wolken trekt een witte streep door de gloed. Verderop zien we het schijnsel van zwaailichten. 

Dit is niet goed. 

P springt de auto in en ik doe thuis m'n best niet te hyperventileren. Ik ben echt bang. Bang om alles kwijt te raken. Het idee! Ik pak de eerste spulletjes; fotoalbum en harddrives. Ik leg de jassen van de jongens klaar. 

'Moet ik de brandweer bellen, want weten die überhaupt dat wij hier wonen?' 'We zijn nog geen jaar klaar met dit huis, dit kan niet gebeuren!' 

Mijn hoofd maakt overuren. 

P komt terug en vertelt dat het er niet al te best uit ziet. We moeten ons verder voorbereiden. 

In de tuin, die aan het bos grenst, leggen we alle tuinslangen klaar en spuiten het houtwerk van ons huis nat. P rijdt de tractor en graafmachine de schuur uit en zet ze op veilige afstand van het huis (benzine + vuur = geen goede combi. Hoe P aan dit soort dingen denkt, weet ik echt niet). Hij heeft inmiddels contact gehad met een vriend die bij de lokale politie is en spreekt af dat als hier alles geregeld is hij weer de heuvel op gaat en via een radio contact houdt met hem en de brandweer verderop om verslag te kunnen doen vanaf deze kant. De kant waar de brandweer niet kan komen. 

Ondertussen pak ik de rest van de spullen en leg ze in mijn auto. Ik loop door het huis, kamer na kamer, en bedenk wat echt belangrijk voor ons is, wat sentimentele waarde heeft. 

Gelukkig ben ik een slechte huisvrouw en staan er twee manden met ongevouwen was in de kamer. Ik pak ze op en zet ze zo in mijn auto. 

Om kwart voor twaalf ben ik klaar. Tot mijn opluchting zie ik dat de rood-oranje gloed minder is. Maar ik word niet te enthousiast want het verandert nog ieder kwartier. 

Ik loop nog wat rond in huis en maak een kop thee. Rond half één besluit ik P te sms'en om te kijken of er een update is. 

'Relax, discussing some plans with fire brigade. Moving some trucks to our side.' 

Mijn reactie? 'It's about freaking time! And I need chocolate.' 

Om kwart over één belt P: de wind is wat gedraaid, in ons voordeel. Ze gaan de brandweerwagen wat verplaatsen, inderdaad onze richting op. En hij blijft voorlopig daar om de brandweer te helpen bij het vinden van routes want zij kennen natuurlijk de weg niet in dit bos. 

Ik ga naar bed. Er is hier nu niks te doen voor mij. De slaap laat, natuurlijk, op zich wachten. Mijn hoofd draait op volle toeren. Ik heb het vreselijk koud. Het feit dat ik de halve avond zonder jas buiten bezig ben geweest, kan daar wel iets mee te maken hebben. Om 2 uur kijk ik voor het laatst op de klok. 

Ik word wakker. De andere kant van het bed is nog steeds leeg. Het is vier uur. Ik pak m'n telefoon om P te bellen en op hetzelfde moment hoor ik hem het bospad oprijden. Koud en moe kruipt hij naast me. Het vuur is onder controle. Er is nog één brandweerauto ter plaatse om de boel in de gaten te houden. Maar het ergste is voorbij. 

We hebben geluk gehad. Heel veel geluk. 

Ons huis staat nog. Zelfs het bos om ons heen is er nog. 

Ik ben tien jaar ouder geworden. Dat wel. 

Ik ga de auto maar uitpakken. Al m'n belangrijke bezittingen terugzetten op hun plek. Goddank. 

Moestuin tijd!

Lente: 's morgens je winterjas aan doen en er rond het middaguur uit zweten. 

Lente: hele dagen buiten spelen/werken en 's avonds toch maar weer de houtkachel aan. 

Lente: 'Mama, I don't need to go to bed yet because the sun is still up.'

ÉN

Lente: moestuin tijd! 

Tractor Tuesday en het weekmenu

Het was lente vandaag!
Er was zon en blauwe hemel en een hele dag tuinieren en kinderen die in het zand speelden. 
Je weet wel, lente. 

En dus was het tijd 'Tractor Tuesday' weer in te voeren.
Iedere week een dag in de tuin aan de gang. 
Is er de afgelopen drie lente's niet van gekomen door zwangerschappen en banen en verbouwingen en baby's. 
Maar we gaan er weer voor.

En daarna aten we super makkelijk nasi uit de vriezer.
Ontdooien, even opbakken, wat omelet reepjes erbij en klaar. 

Verder eten we dit deze week:
Maandag: Risotto met erwten en spekjes
Dinsdag: Nasi
Woensdag: Kruidige couscous met balletjes (gehaktballetjes, geen vega. En ik maakte de mango chtney gisteren zelf, dus ben benieuwd hoe dat zal smaken)
Donderdag: Erwtensoep (dat was vorige week niet gelukt ivm de storm)
Vrijdag: Aardappel en groente met sausijzen voor de jongens en na kinderbedtijd met een hertenbiefstukje voor ons
Zaterdag: Spruitenstamp 
Zondag: Macaroni cheese

Zo zouden alle dagen moeten zijn

De zon. 
De kinderen.
De boomgaard.
Fruit, zo veel fruit. 

We plukten en plukten. 
Bakten en kookten. 
En toen de appeltaart, -flappen, -moes en -chips klaar waren, was de kaneel op. 

Wat ik al zei:
Zo zouden alle dagen moeten zijn. 

Isn't it ironic?

Wij werken momenteel aan onze tuin. Althans, iets wat nu op een tuin begint te lijken. 

Voorheen groeiden er voornamelijk brandnetels. En prikkelbosjes. En varens. 

Niet de ideale omgeving voor een peuter om fijn te spelen. 

Nu het huis zo goed als klaar is en 't Zondagskindje meer en meer tijd buiten wil doorbrengen werd de tuin dus een prioriteit. 

Ik maakte een ontwerp, we kozen terras tegels en Manlief ging met de graafmachine aan de gang. 

Alles is nu zo egaal mogelijk, het terras gedeelte is klaar voor de tegels ende grond klaar voor de graszoden. 

Die graszoden. Die gingen wij bestellen. 'Voor twaalf uur bestellen, is levering de volgende dag.' Vandaag bestellen, morgen levering en zaterdag leggen. Prima plan. 

Nu heeft u mij vast wel eens gehoord over het alles behalve tropische klimaat van dit eiland. Relatief lage temperaturen en veel regen. 

Behalve de afgelopen twee weken. 25-30 graden en zon. Net als in Nederland. 

De gras zoden zullen morgen niet geleverd worden. Want het was de afgelopen weken, ja echt waar, TE DROOG. Te droog. Hoe verzin je het. Altijd regent het, ik heb vaker regenlaarzen dan slippers aan, gebruik vaker de ruitenwissers dan de airco van de auto. En als wij dan 140 m² gras zoden willen bestellen, is het TE DROOG. 

Ze kunnen de kwaliteit van het gras niet garanderen. Over een paar dagen wel. Natuurlijk fijn dat ze niet zomaar leveren. Maar wat een ironische toestand zeg. 

Zomerdag

Er zat een logje in mijn hoofd. 

Over hoe onhandig het is dat wij zo ver van Manlief's familie wonen. 

Om nog maar te zwijgen over de afstand tot mijn familie. 

En dat dat soms erg onhandig is met oppas. Dat het altijd moeilijk en gedoe is als we iemand nodig hebben. 

Maar. 

Toen was het gisteren ZOMER. 

Zomaar ineens, voor een dagje. 

En daar moet je dan 'the most of it' van maken. 

Zwembroeken en bikini aan en pootje baden.

In het stroompje dat toch wel een hele minuut lopen van ons huis vandaan ligt.

The looming deadline

Ik heb iets leuks bedacht joh. 

Eind volgende maand wordt 't Zondagskindje namelijk één jaar. 

Dat dat op zich belachelijk is, spreekt natuurlijk voor zich. Want wáár is mijn baby gebleven?

Maar met zo'n verjaardag dan krijg je dus bezoek. En nu vond ik het een uitermate goed idee om de verjaardag te combineren met een heuse house-warming. 

Eén vereiste voor zo'n house-warming is echter wel dat je huis semi-klaar is. 

En daar wringt de schoen. 

Want dat hele house-warming idee had ik bedacht met in mijn achterhoofd dat er dan wat meer druk op de ketel zou staan. Dat we wel moesten. En harder zouden werken. Doorpakken. Doen. 

Nou, we doen nogal. 

Tot half elf 's avonds. 

Elke avond. 

Want over vijf en een halve week moet het dus semi-af zijn. 

Kuch. 

Het is maar goed dat ik de Koos Werkeloos aan het uithangen ben, want hoe dat anders had gemoeten weet ik niet. 

Fijn

Ik vind het fijn dat 't Zondagskindje hier mag opgroeien. 

Hé, er is geen bal op de tv

Ik zou een logje kunnen schrijven over de vergeten vaccinatie afspraak van gisteren. Waardoor ik me dus een slechte moeder voelde. Maar als snel bleek ik niet de enige en legde ik me er maar bij neer dat je niet alles kan onthouden.

Ik zou u ook kunnen verblijden met het nieuws dat er echt Vooruitgang (ja, met hoofdletter V) zit in onze aanbouw en dat zojuist voor een kapitaal (lees: zo'n vijf maandsalarissen) aan hard houten vloer is geleverd.

Maar.

Ik kwam er deze week achter dat ik u nog nooit heb verteld over ons tv-loze bestaan.

Zo, daar bent u stil van hè?

Ja heus, tv-loos.

Wij hebben GEEN tv.

Nou, als u dan allen even uw kin van de grond raapt, kan ik verder met mijn verhaal.

Dank.

U moet weten, wij wonen midden in het bos. Dus een tv aansluiting krijgen is al niet heel makkelijk. Toen Manlief hier kwam wonen was het huis een vervallen krot en heeft hij er jaren aan gewerkt om het weer in de oude staat terug te brengen. Tv kijken was daardoor geen prioriteit (zeker gezien het feit dat hij ook nog meer dan full-time werkte).

Toen ik in juni 2006 hier voor het eerst kwam, heb ik er niet eens over nagedacht. Er was geen tv, einde verhaal.

Ik begon steeds meer tijd hier door te brengen en in april 2008 verhuisde ik definitief naar Ierland. Naar het huis zonder tv.

Op dat moment was er echter ook geen telefoonaansluiting en dus ook geen internet.

Back to the basics.

Die telefoon en daarmee het internet kwam er. Reuze handig. Hoefde ik tenminste niet meer uit het badkamerraam te hangen (want ook mobiel bereik is hier een drama) om een toch al veel te duur gesprek te voeren met mijn familie. Lang leve Skype.

Maar geen tv dus.

En eigenlijk, eigenlijk vind ik het wel lekker.

Eerlijk is eerlijk: we kijken regelmatig series en films via de laptop.

Maar daar ga je dan echt voor zitten. We projecteren soms zelf films op de grote muur. Popcorn, colaatje, u kent dat wel.

Maar klakkeloos de tv aanzetten en van het ene in het andere programma rollen dat gebeurt hier dus niet.

'Nu je een baby hebt, zal daar wel verandering in komen.' Veelgehoorde uitspraak.

Maar rebels als wij zijn, worden we daardoor eigenlijk alleen maar standvastiger in ons tv-loze bestaan.

En ieder jaar weer een brief van de tv-license mensen ontvangen hè.

Dat wij geen tv-license hebben en at dat strafbaar is.

Volhouders zijn het.

Maar wij ook.

Ruimte!

Het baby'tje slaapt sinds enkele dagen overdag in zijn eigen kamertje. Dat betekende dat ik ein-de-lijk mijn kleding kast kon uitzoeken. Want laten we eerlijk zijn; op je tenen lopend in het semi-donker bepalen of dat jurkje nog wel of niet meer kan, dat schiet niet op.

Het was hoog-nodig, want de deur van de kast en de lades van het dressoir konden niet meer dicht. Om nog maar te zwijgen over de berg kleren naast de kast of hetgeen in de was zit. Er waren te veel kleren voor te weinig ruimte.

Daar is overigens een goede verklarig voor.

Vroeger, toen je poep nog met een lange oe schreef  ik nog in Nederland woonde, had ik zo'n beetje een zomer- en winter garderobe. Om de simpele reden dat in Nederland ook daadwerkelijk sprake is van verschil tussen zomer en winter (behalve dit jaar dan). Hier is het echter, vaak letterlijk, één pot nat. Winter, zomer en alles ertussenin, het maakt niets uit. Met als gevolg dat je alles maar in je kast houdt, want dat dikke vest zou je ook in juli best wel eens nodig kunnen hebben.

Tel daar bij op dat ik ook nog zwangerschaps kleding, al was het minimaal want weinig buik hè, had liggen en het gevolg was dus een overvolle kast.

Dan is er maar één oplossing: alles eruit trekken en het eliminatie-proces starten.

Ik heb niet te veel nagedacht, alles wat ik langer dan een jaar niet aan heb gehad, is er uit. Mag gezellig naar de kringloop.

Daarna heb ik de scheiding winter/zomer gemaakt en de zwangerschaps kledij netjes opgeborgen. Nee, die heb ik voorlopig niet nodig.

En er is weer ruimte!

Wat goed uit komt, want zaterdag komt Zuster een paar dagen logeren en ik heb het vage vermoeden dat er dan nog wel eens gewinkeld zou kunnen worden.

Make a plan (and stick with it)

Nu E. bijna drie weken oud jong is, vind ik het tijd om weer enigzins iets te ondernemen, anders dan voeden, luiers, wassen en wiegen.

Nee laat ik het anders zeggen; mijn huis kan wel weer een stofzuig-beurt gebruiken. Maar hoe ik dat in vredesnaam voor elkaar moest krijgen, wist ik echt niet. Zodra E. in bed lag, wist ik dat ik iets moest gaan doen, maar had geen idee waar te beginnen. Voor iemand die van plannen houdt, is zo'n ongeorganiseerd bestaan ontzettend afzien kan ik u vertellen.

En dus bedacht ik het volgende plan: Maak een lijstje met zaken/taken die gedaan moeten worden. Máár, ieder zaakje/taakje mag maar maximaal een half uur in beslag nemen. Want laten we eerlijk zijn; meer tijd heb ik toch niet, meestal.

Nou is het niet zo dat er alleen 'moetjes' op de lijst staan. Het mogen ook leuke dingen zijn als foto's uitzoeken, emails versturen (voor zover dat leuk is) of op de koffie bij Buuv B.

Zit ik dan nu mijn tijd te verdoen?

Nee hoor. Een logje schrijven over dit plan staat namelijk ook op de lijst. Als stok achter de deur.

Zo, één taakje is al gedaan.

Ik denk dat ik dan nu maar bij Buuv B op de koffie ga.

Ik zou eigenlijk eens een logje moeten schrijven

Eigenlijk.

Want eigenlijk heb ik het veel te druk, in mijn hoofd.

Wij vonden het blijkbaar een uitermate goed idee om een gigantische aanbouw te plaatsen terwijl ik zwanger ben. Had er nou niemand even: 'Ho, stop, ho!' kunnen roepen ofzo?

Eerlijk gezegd heb ik behoorlijk geluk gehad tot nu toe. Een inieminie buikje en energie voor tien. Na een dag werken tot half elf op de steiger staan, was dan ook geen probleem.

Maar in de laatste dag of acht is er wat gebeurd.

Ik. Ben. Dik.

Natuurlijk alleen mijn buik, maar voor mijn gevoel overal.

En baby protesteert als ik aan een ladder hang of zware planken sjouw.

En. Het is weer enerom gezellig zomer-weer hier.

Dus het verbouw-schema loopt achter. Ver achter.

En nee, dat gaat nooit klaar zijn voor de baby komt. Daar moet ik me helaas bij neer leggen.

Eén keer in de week ben ik er dan ook he-le-maal klaar mee.

Moe na een week werken, met zeik-weer, hormonen die mijn oren uit komen en zooi van de kelder tot de zolder (al hebben we beide niet), belandde ik gisteren weer in mijn zenuwinzinking. Was ik boos, voornamelijk op Manlief (mijn excuses daarvoor) en jankte tot mijn ogen er zeer van deden.

Vervolgens begon ik te ruimen in de aanstaande babykamer, gingen we uit eten en daarna met vriendinnetjes naar de bios. Dus nee het is niet alleen ellende. We komen er wel.

Er was namelijk ook een grote doorbraak dit weekend; we bedachten een jongens-naam. Eindelijk. Meisjesnaam staat al eeuwen vast, maar die jongensnaam daar kwamen we maar niet uit. En nu ineens wel. En we vinden hem nog allebei mooi ook. Nah.

Dus nee, ik heb geen tijd een logje te schrijven.

Oh wacht, het is toch gelukt.

Nee, hier is geen zomer nee

Maar Pasen doen we dan weer wel aan.

En ik moet zeggen dat het hier belachelijk druk  was voor een huis waar niemand uitgenodigd zou worden. Eerlijkheid gebied: we nodigden ook niemand uit. Op één of andere manier nodigen mensen zichzelf hier altijd uit.

En zo opende we zondagochtend de deur voor de schoonmoeder, terwijl we haar om vier uur weer uitzwaaiden kwam vriend P aangereden. Die bleef een nachtje (en, het moet gezegd worden, hielp Manlief met de aanbouw). Om één uur stonden vervolgens vrienden D & B met hun kinderen op de stoep nadat ze ziczhelf gisteren hadden uitgenodigd voor een barbeque. Rond vier uur voegde vriendin W en dochtertje M zich toe aan dit gezelschap. Inmiddels hebben we P, D, B en hun kinderen uitgezwaaid en hebben W en M besloten vannacht te blijven.

De Zoete Inval is er niets bij.

Maar ik ben gesloopt. Entertainen is vermoeiend. En er moet morgen weer gewoon gewerkt worden.

Voor volgend weekend spreken we echt niets af, ok. Echt niet.

Iets minder modder en iets meer bakstenen

Die verbouwing gaat dus gestaag verder.

De buitenste rand fundering is twee weken geleden gestort.

En nu hij is uitgehard, wordt er volop gemetseld.

 

We hebben nog een lange weg te gaan, maar het is o zo fijn om de plannen die we al jaren in ons hoofd hadden nu vorm te zien krijgen.

 

Ik kan niet wachten tot we aan het eind van de zomer en een geweldig huis hebben en een baby die er voor zal zorgen dat we zelfs midden in de nacht van dit huis kunnen genieten.

 

En een hele grote knuffel en dank je wel voor Manlief, die dag en nacht hard werkt en veel alleen moet doen nu ik mijn rug in de kreukels heb zitten en niet mag tillen. Ook. xxx

Over de 'extension', de bouwput en dweilen met de kraan open

Niet alleen ons gezin krijgt een extension, ons huis ook.
En dat allemaal tegelijkertijd ja. Hoewel ik hoop die huis-extension eerder af te hebben dan die gezins-extension.

Aanbouwen dus.
Het plan speelde al langere tijd, maar omdat wij nu eenmaal het best presteren onder druk zorgden we dat we net voor de sneeuw-val en de positieve zwangerschapstest onze bouwvergunning kregen.  In januari begon het graafwerk, waarna er dus weer allerlei tegenslagen kwamen maar nu, half maart, is het bijna tijd voor de fundering.

Onze arme tuin is in een bouwput veranderd en ik breek bijna hals, nek en nieren als ik richting schuur wil. Maar óóit komt het goed, blijkbaar.

Maar eerst moest dit:

veranderd worden naar dit:

En de helft van die modder die Manlief dus opgroef, u raadt het al, ligt constant bij mij binnen. Leuk joh, verbouwen. Beetje dweilen met de kraan open als je probeert je huis op orde te krijgen.

Plan de campagne: puinruimen

Nee ik was er wéér even niet. Het zit niet mee hier.


Om een heel lang verhaal heel kort te maken, verloor Manlief twee weken geleden zijn beste vriendinnetje.
Na maanden, nee jaren, vechten tegen de 'Big C' won deze uiteindelijk toch.


Die Freddie Mercury had helaas gelijk;
One by one, only the good die young...


Het leven weer oppakken in moeilijk, maar je hebt weinig keus.
Paps, Mams en Zuster kwamen op bezoek en donderdag ging ik weer aan het werk.
Nu is het weekend en zittend aan de eettafel zie ik de ravage die weken in het ziekenhuis etc doorbrengen heeft aangericht in ons huis.


En dus ga ik puinruimen.
Nee dit is geen nesteldrang, maar drang naar 'normaal' en naar 'rust'.


Vorig jaar las ik op een blog over 40 Bags in 40 Days. Waar het kort door de bocht op neer komt, is tijdens de vasten periode iedere dag een vuilniszak te vullen met zooi uit je huis. Spring-clean.

Dat ik bijna een week te laat begin, mag de pret niet drukken. Mijn huis is toch iets kleiner dan dat van deze blogster en ik hoef ook niet de zooi van vijf kinderen uit te zoeken.

Dus heb ik mijn huis verdeeld in ongeveer 25 'zones' en ga aan de ruim en poets.
Wish me luck.

Over hoe dat nou afliep met die keuken

Het is hier heus niet alleen sneeuw dat de klok slaat.
Heus niet, heus niet, probeert zij zichzelf te overtuigen.


We maakten ook nog 'even' onze nieuwe keuken (bijna) af.
En dus is het tijd voor de before en after foto's.


Want wij transformeerden deze donkere, bruine keuken...

...met veel hard geduld en hard werken...

...naar deze lichte droomkeuken...



...waar ik zo lang over heb nagedacht, omdat 'ie perfect moest zijn...

...met een ellelang werkblad, zodat ik heerlijk kan bakken en braden...

...en een mooi groot gasfornuis, waarop ik fatsoenlijk kan wokken...

Ja ik ben in mijn nopjes.

En inderdaad, we missen nog de plint aan één kant en de afzuigkap moet verhangen worden, maar een kniesoor die daar op let.

Dank u Sinterklaasje

5 december 2010 gaat de boeken in als een geslaagde dag.

Want,

Octavie bood mij zo maar haar Grote Limburg Lekkers kookboek aan, gewoon omdat het 5 december was.

Sanneke ontving mijn Secret Cisterklaas cadeautje en vond het nog leuk ook.

Manlief spendeerde twee dagen in zijn graafmachine en zorgde dat we vanmiddag eindelijk weer de weg op konden.

Daardoor konden we de post ophalen bij de buren en mocht ook ik mijn Secret Cisterklaas cadeau open maken.

Kijk nou wat ik allemaal kreeg van Helena!

En zie je wat er op dat pakje thee staat? Delicious. En dat is niet overdreven.

En toen zat er nog een envelope in de post. Met een choco letter en een heus gedicht. Allemaal van vriendinnetje S.

Manlief had ook geluk. Want de Sint kwam zo maar langs toen wij in het dorp waren en liet een pakketje voor hem achter. Jammie.

Daarnaast zat er ook nog een officiele envelope in de post. Waarin werd bevestigd dat we onze bouwvergunning hebben. Hatsjikiedee!

Dank u Sinterklaasje!

Sneeuw in beeld

Dat je je moeder aan de telefoon hebt en die dan niet gelooft dat de sneeuw boven de vensterbank uit komt.

Dan is het dus tijd voor sneeuw in beeld.
Dus mam, bij deze, speciaal voor jou.

Om half twee gisterenmiddag lag er dit:

Maar om half elf lag er dit:

 

Zie je mam, echt tot aan de vensterbank!!

De sneeuw begon langzaam van het dak te schuiven:

Manlief was een beetje bang dat we weer alle dakgoten zouden moeten vervangen.
En dus klom 'ie het dak op.

En startte een mini lawine:

De ijspegels hangen aan de schuur.

Maar het geeft ook wel mooie plaatjes.

Och en dan nog iets.
Maandag nacht arriveerde er zomaar een paard aan ons hek.
Nee niet Americo.

Het arme beest was helemaal bevroren. Eigenaar onbekend.
En dus staat ie nu in ons weiland, verscholen onder de bomen, met water en eten.
Wachtend tot de sneeuw verdwijnt en we een nieuw thuis voor hem kunnen vinden.
Iemand ondertussen nog een idee voor een naam?

De goden verzoeken

Het is natuurlijk mijn eigen schuld.
Twee dagen geleden meldde ik namelijk dat de winter was gearriveerd.
Gisteren avond haalde ik mijn nieuwe auto uit de garage en smste uitgelaten naar een vriendinnetje: 'Got my car back, bring on that snow!'

Had. Ik. Niet. Moeten. Doen.

Dit is wat ik vanochtend aan trof:

Nou vooruit, ook nog een filmpje dan: