Een gastblog: Hoe doet ze dat toch?

Vandaag iets wat ik nog nooit eerder deed: een gastblog. Suzan is mijn oudste vriendin (in jaren, niet in leeftijd) en wilde graag eens vertellen hoe zij het ervaart dat ik hier woon. Lees mee! 

------------------------------------------------

En dan vertelt je vriendin (die je al je hele leven kent) dat ze verliefd is. Op een Ierse man. Twee jaar later verhuist ze naar Ierland en inmiddels is ze getrouwd, heeft ze twee mega schattige kids en leidt ze het Ierse plattelandsleven.

Inmiddels ben ik meer dan 10 keer (ik ben de tel al kwijt) in Ierland geweest om Anouk, man en kids te bezoeken. Het lijkt een heel eind Ierland, maar dankzij meneer Ryanair ben je er in iets meer dan een uur. Als we vanuit het vliegveld naar haar huis rijden, wordt het steeds rustiger. Minder huizen, geen snelwegen meer, geen lantaarnpalen en oh, dan houdt de verharde weg ook op met bestaan. Midden op de heuvel woont ze dan. Ondergedompeld in heel veel rust, heel veel stilte en heel veel natuur. De eerste dagen dat ik er ben geniet ik van de rust, de verse groenten uit de tuin en de wandelingen in de natuur.

Maar na een dag of twee begint het te kriebelen. Er is hier niks dichtbij. Geen winkels, geen buren (sowieso geen mensen in zicht), geen terrasjes, niet even op de fiets naar de markt en geen familie om de hoek. En dan vraag ik me toch iedere keer weer af: “Hoe doet ze dat toch hier…?” Maar ondanks dat ze af toe echt wel eens een baalmomentje heeft, heeft ze haar weg hier helemaal gevonden. Ze heeft het lekker druk met haar gezin, de tuin, de huisdieren, vrijwilligersactiviteiten, tripjes naar de familie en nog veel meer. En dan heeft ze óók nog tijd voor zichzelf, creatief bezig zijn, hardlopen en genieten van het leven op het Ierse platteland. Een 4-wheel drive en internet, maken de wereld wel een stuk gemakkelijker, maar ik wil toch even zeggen: m’n complimenten! Het lijkt mij toch echt niet gemakkelijk in zo’n vreemd land, in the-middle-of-nowhere en dat alles voor de liefde. Maar ze doet het gewoon, blik op vooruit en altijd positief de uitdaging die je tegenkomt te lijf gaan.

Als ik na een paar dagen rust weer in de drukte van Dublin Airport sta, adem ik diep in en geniet ik met m’n Starbuck vanilla latte en van de bruisende omgeving (en de wifi). Ik keer weer terug naar het volle, nooit stille Nederland waar je op iedere straathoek een supermarkt (of twee) hebt. En ik denk terug aan mijn goede vriendin, Anouk, ik ben super trots op je! Tot snel!

Swap till you drop

Een gewone donderdag morgen. Ik stond de vaatwasser leeg te ruimen. En ineens: 

W O O S H !

Een ontzettende brainwave. Ik maakte een What's App groep aan, gooide het idee in de groep en binnen no time kwamen de enthousiaste reacties binnen. 

Op Instagram zag ik de laatste tijd veel swaps voorbij komen. Sommige vrij groot opgezet, met wel 800 deelnemers. Veelal met de nadruk op interieur. En ik kreeg er een beetje een 'kijk mij eens creatief zijn' en 'kijk eens hoeveel tijd en geld ik wil investeren in deze swap' gevoel bij. Terwijl ik het eigenlijke idee, iets maken voor iemand en dat gezellig opsturen, wél leuk vind. Verder waren deze swaps in Nederland georganiseerd en werd het lastig met naar het buitenland versturen, ivm verzendkosten en -tijd.

Dus organiseerde ik mijn eigen swap. Met mijn eigen vriendinnen en vriendinnen van vriendinnen. Zo simpel kan het soms zijn. 

Het idee is simpel: zelf iets maken voor iemand uit de groep. Je mag niets kopen, alles wordt gemaakt met materiaal wat je al in huis hebt (of bij je moeder uit de keukenla 'leent'). Het moet gebaseerd zijn op drie steekwoorden die je swapmaatje heeft opgegeven. En het moet in een A4 (bubbel) envelop passen. 

Inmiddels zijn de namen verdeeld en wordt er al flink inspiratie opgedaan en plannen gemaakt. Om de drukke maand december te vermijden, hebben we een verzenddatum in januari gekozen. Dan wordt die saaie grijze maand ook weer wat leuker. 

Ik heb de andere swapsters gevraagd af en toe een teaser te laten zien in de WA groep, zonder duidelijk te maken voor wie het is. Als er wat teasers binnen zijn, zal ik die hier natuurlijk laten zien. 

Ik ben nu al benieuwd wat er straks bij wie op de deurmat valt!

Zes plus zes is twaalf

Lang lang geleden waren er eens zes meisjes. Die meisjes werden vriendinnen en gingen regelmatig samen op stap, winkelen, thee drinken, weekendjes weg. 

Toen gingen die meisjes samenwonen, al dan niet trouwen en ook nog kinderen krijgen. Er kwam een meisje in 2008 en een jongetje in 2010. 't Zondagskindje volgde in 2011. En toen gebeurde het: een babyboom. Met z'n vieren tegelijk zwanger. 

Tussen 18 april en 18 mei voegden we drie paar van die babyvoetjes toe aan onze groep. 

En toen hadden we ineens een hele collectie kinderen, met één nog in de buik. 

 

Wat een gezelligheid zo met z'n allen. 

We hebben een clubske opgericht...

...voor dames met een bolle buik. 

En daar hebben we maar gelijk foto's van gemaakt. 
Want als vier van zes vriendinnen zwanger zijn, dan moet dat natuurlijk vastgelegd worden op de gevoelige plaat. 

Met dank aan onze fotografe, vriendin nummer vijf, Yvon.