We mochten weer.

Een weekje Nederland.
't Zondagskindje en ik.

'Hoe bevalt het?'

Een vraag die ik regelmatig hoor met betrekking tot het feit dat ik nu zes maanden thuis ben.

Vandaag bevalt het prima, dinsdag vond ik het vreselijk. Dus een antwoord op die vraag is haast onmogelijk.

Ik ben 27, heb gestudeerd, had een goede baan en een hersenpan die geprikkeld wil worden. Maar ik moeder, full-time.

Laten we eerlijk zijn; dat was nooit echt de bedoeling. Toen ik eindelijk die beruchte knoop doorhakte, was het plan dat ik de maanden juli en augustus thuis zou zijn zodat Manlief hard aan het huis kon werken. Daarna zou ik weer actief gaan solliciteren en een baan vinden. Maar ik kreeg een baby in mijn buik die ervoor zorgde dat ik zo'n 10 weken lang of de toilet pot bestudeerde of sliep. Tel daar het extreem beperkte 'aanbod' van part-time banen bij op en je hebt de reden te pakken dat ik thuis ben.

Soms zit het me dwars, maar dan herinner ik mezelf eraan dat het niet voor altijd is. Stel dat ik weer ga werken als dit baby'tje een jaar is, dan ben ik dus minder dan twee jaar thuis geweest. En wat is nou twee jaar op een mensen leven?

Herinner je de herinnering (of de foto?)

Het aantal foto's dat in de afgelopen bijna 15 maanden is gemaakt van 't Zondagskindje is meer dan belachelijk. Alles werd op de gevoelige plaat vast gelegd. Leuk voor later. Voor het, kuch, fotoalbum.

Maar, het overgrote deel van deze foto's werd genomen in de eerste negen maanden. Nog maak ik regelmatig foto's, maar niet meer van iedere lach, ieder broodkorstje, ieder uitstapje.

En dat is bewust.

Toen 't Zondagskindje zo'n 9 maanden oud was, waren wij ergens waar veel gezinnen komen. Het was een prachtige dag en overal liepen ouders enthousiast met hun camera's danwel telefoons te klikken. Moi incluis.

En ineens zag ik het, bedacht het me. Zo druk bezig het perfecte plaatje te schieten, met het beste licht, het kind lachend, missen we het moment. Ja, het staat op camera. Maar wij, als ouders, missen het moment van dichtbij. We waren er wel, maar eigenlijk ook niet.

Die prachtige foto kan dan op canvas boven de haard of in een lijstje aan opa's en oma's gegeven worden.

Maar ik vroeg me af: als ik over 20 aan 't Zondagskindje vraag naar zijn herinneringen aan dingen die wij met hem deden, herinnert hij zich dan het uitstapje zelf of de foto in zijn album?

Foto's maken is heel leuk en zeker belangrijk voor albums etc. Maar ik probeer wel te weten wanneer genoeg genoeg is en wanneer ik deel moet uitmaken van de aanstaande herinnering in plaats van door de zoeker toe te kijken.

Let's try again

Ja ja, ik was er niet.
Ik was druk.
Met de wc pot bestuderen en middagdutjes.
Voor diegenen die het nog niet gehoord hebben; Er komt in mei volgend jaar een baby'tje bij! Hoera.

Inmiddels kan ik weer enigszins functioneren, dus laten we het hier maar weer oppikken.
En ja ik moet een nieuwe lay-out. Binnenkort.

Voor nu gooien we even wat foto's op het net. Zodat u weet hoe groot 't Zondagskindje inmiddels al is.

Het stijl-spoor bijster

De afgelopen twee weken heb ik mijn halve garderobe weg gegooid. Ineens was ik er klaar mee. Ik trok de kast open en haalde eruit wat ik al lang niet meer aan had gehad. Een paar dagen later stond ik weer voor diezelfde kast en trok er nog meer uit. Oud spul en door-de-verbouwing-verprutst-spul. Afgelopen weekend wierp ik een blik in de kast en vond dat ik nog steeds niet klaar was. Dingen die eigenlijk niet mij stijl zijn, weg ermee.

Dat laatste, dat is het probleem. Ik schreef er al eens eerder over; ik ben mezelf weer eens een beetje kwijtgeraakt, qua kleding. Maar waarom, alweer?

Toen ik zo'n 2,5 jaar geleden in het hotel begon, wist ik dat daar een kleding voorschrift bij hoorde. Ik liep dus vijf dagen per week in 'pak'; wit blousje, zwarte broek en jasje. In die tijd heb ik dan ook niet veel kleding gekocht, want wanneer moest ik dat dan aan?

Tegen de tijd dat ik met verlof ging, was mijn buik dusdanig gegroeid dat zwangerschapskleding de enige optie was. En daarna ging het mis.

't Zondagskindje werd geboren en we zaten midden in de verbouwing. Tijd om me druk te maken over wat ik aan deed, laat staan om te gaan shoppen, had ik niet. En dus koos ik voor 'makkelijk'.

Maar daar hou ik eigenlijk niet van. Ik voel me veel fijner als ik zorg besteed aan mijn uiterlijk.

Toen ik deze week door Dublin liep, wist ik ineens niet meer wat ik mooi vind, wat ik nou precies wilde. Ik ben mijn stijl een beetje kwijt.

Maar gelukkig is daar Pinterest.
Dus als u me zoekt, ik doe inspiratie op.

Pluk de dag

Wij zaten ons een beetje de weersverwachting te bekijken en concludeerden dat, zoals altijd, deze eerste week van september de Ierse zomer dan eindelijk aanbrak. Daar moet ik dan iets mee hè, genieten tot we erbij neer vallen. 

Zo kwam het dat wij vanochtend om half elf op het strand van Brittas Bay neerstreken en daar enkele uurtjes in het zand speelden, pootje baaiden, zonden en genoten. 

Bij thuiskomst hoorden wij dat één van onze buurmannen gisteren avond plotseling, veel te jong, is overleden.

Pluk de dag. 

Gewoon normaal

Vandaag voelt een beetje als 'de eerste dag van de rest van mijn leven'. Dat klinkt heftiger dan het is.

Maar het feest is voorbij, het belachelijke klus-schema verminderd, de baby is een peuter, de familie weer naar huis en we proberen het gewone leven weer op te pakken. Een beetje zoals je na een vakantie doet. Alleen dan zonder de vakantie.

Maandag begint het gezonde eten en hardlopen weer. En het zoeken naar een baan. Maar dat weekend gaan we genieten van, uhm, het niks. En dat is ook wel eens fijn.

De familie Koe

Er waren eens een papa, een mama en een baby.

Toen de baby zes maanden was, kreeg hij een speeltje van het nichtje van zijn mama.
Het speeltje was genaamd de Kiekeboe Boerderij.

Tot grote vreugde van de papa en mama zat er geluid in dit speeltje. Want dat klinkt zo fijn met die andere 36 speeltjes met geluid.

Maar dit was een heel educatief speeltjes. Het leert de baby namelijk dat een baby koe een kalfje heet. En een baby kip is een kuiken. Verder leerde de baby ook nog dat een baby schaap een lammetje is. Is dat niet fijn?

Op een dag maakte de papa een grapje en noemde de mama 'Mama Koe' en daarna de baby 'Baba Koe'. Op haar beurt noemde de mama de papa 'Papa Koe'.

En dat grapje bleef een beetje hangen. En dus noemen ze elkaar nog steeds bij de Koeien naam. Wat soms een beetje raar klinkt, als er visite is.

En hoe het nu verder ging met het speeltje?
Het speeltje zingt inmiddels een toontje lager.
Want de mama doet niet aan batterijen vervangen.

Eind goed, al goed.

Zomerdag

Er zat een logje in mijn hoofd. 

Over hoe onhandig het is dat wij zo ver van Manlief's familie wonen. 

Om nog maar te zwijgen over de afstand tot mijn familie. 

En dat dat soms erg onhandig is met oppas. Dat het altijd moeilijk en gedoe is als we iemand nodig hebben. 

Maar. 

Toen was het gisteren ZOMER. 

Zomaar ineens, voor een dagje. 

En daar moet je dan 'the most of it' van maken. 

Zwembroeken en bikini aan en pootje baden.

In het stroompje dat toch wel een hele minuut lopen van ons huis vandaan ligt.

Ontkenningsfase

Ik zeg nog steeds dat 't Zondagskindje 'eind augustus' al één wordt. In plaats van 'eind deze maand'.
Ik zeg ook nog steeds dat 't Zondagskindje '28 augustus' één wordt. In plaats van 'de 28ste'.

Als ik net doe of het nog niet augustus is dan lijkt het nog heel ver weg.
Want, één.
Dat is wat.

Even een plafond witten

Wel beeld, geen 'geluid'

Voor nu alleen foto's.
De woorden volgen van zelf weer.

Heideplanten in bloei; doen me elk jaar weer denken aan onze bruiloft waar we ze als decoratie gebruikten.

The looming deadline

Ik heb iets leuks bedacht joh. 

Eind volgende maand wordt 't Zondagskindje namelijk één jaar. 

Dat dat op zich belachelijk is, spreekt natuurlijk voor zich. Want wáár is mijn baby gebleven?

Maar met zo'n verjaardag dan krijg je dus bezoek. En nu vond ik het een uitermate goed idee om de verjaardag te combineren met een heuse house-warming. 

Eén vereiste voor zo'n house-warming is echter wel dat je huis semi-klaar is. 

En daar wringt de schoen. 

Want dat hele house-warming idee had ik bedacht met in mijn achterhoofd dat er dan wat meer druk op de ketel zou staan. Dat we wel moesten. En harder zouden werken. Doorpakken. Doen. 

Nou, we doen nogal. 

Tot half elf 's avonds. 

Elke avond. 

Want over vijf en een halve week moet het dus semi-af zijn. 

Kuch. 

Het is maar goed dat ik de Koos Werkeloos aan het uithangen ben, want hoe dat anders had gemoeten weet ik niet. 

Countdown

Even melden dat je je ontslag hebt ingediend en vervolgens van de aardbodem verdwijnen. Schandalig, ik weet het.

Maar het had iets te maken met een iPhone die niet bestand bleek tegen het stuiteren op een tegelvloer. Kuch.

Nu met een spik splinter nieuwe telefoon in de hand en de countdown tikker op 6 werkdagen kan ik er even een logje uit persen.

Er gebeurt hier namelijk van alles.

Zo hebben we drie baby eendjes, uit eigen ei uit eigen eend. Van die gele pluizen bolletjes.

't Zondagskindje heeft spontaan krulhaar gekregen en ik denk serieus dat ik het binnenkort al zal moeten laten knippen.

En morgen komt de stucadoor. Halleluja.

Nou, fotos dan maar.

Knoop. Hak.

Bruiloften en partijen organiseren in een prachtig 'country house' hotel; dat is toch wel een droombaan. 

Ja de nodige bridzilla's, bruidegommen met de hand op de knip en bemoeierige ouders krijg je er allemaal bij. Maar voor een gezellig koppel de dag van hun dromen organiseren, dat is toch wel een geweldig gevoel.

Net dat stapje verder willen gaan. Zorgen dat het niet zomaar perfect is, maar boven verwachting. Bruiden stimuleren in hun enthousiasme in plaats van afremmen. Ideeen aandragen en nuttige tips geven. Oog voor detail, tot in het extreme. De realisatie dat, wat voor mij werk is, voor dit koppel DE dag is. 

Ik heb het. 

Allemaal. 

Maar ook. 

Weinig ruimte voor onderhandeling. Niet 'outside the box' mogen denken. 

Ongelofelijke werkdruk, doordat je je voorheen fulltime baan nu in drie dagen moet zien te persen en daar geen hulp bij krijgt. Maar wel gezeur als je iets vergeet. Als je niet de hele (recentelijk ingevoerde) papierwinkel op en top in orde hebt. Gedwongen worden zoveel te focussen op het binnenhalen van 'business' dat je bijna geen tijd over hebt voor het eigenlijke organiseren van de bruiloften. 

Knoop in mijn maag. 

Tranen. 

Met tuiten. 

Zenuwen. 

Twijfel.

Toch maar weer een week verder.
'Het wordt vast beter'.

Maar het wordt niet beter. 

En dus.

Knoop.

Hak.

Ik heb gisteren mijn ontslag ingediend. 

40 + 3

Van deze 40 weken + 3 dagen...

 ...naar deze 40 weken + 3 dagen.

Veluwe Vakantie V

We gingen ons heerlijk te buiten aan een vis-lunch in Elburg en zagen daar ook een heel slim bankje. Dat bankje komt op de lange lijst van dingen die Manlief voor mij mag maken.

Veluwe Vakantie IV

Ik denk dat ik een hometrainer moet aanschaffen voor de dutjes van 't Zondagskindje.

Verder werd er weer gezwommen vandaag en gingen we naar de pannenkoeken bakker.

Veluwe Vakantie III

Na de hele dag door Apenheul struinen, nu lekker afkoelen in het badje.

Veluwe Vakantie II

Dat romantische beeld van fietsentochten en picknick lunches hè? Dat kwam dus helemaal goed.

Veluwe Vakantie I

Na een belachelijk vroege start, een lange reisdag en wat boodschappen was het tijd om de houten blokken, die Merel had klaar gelegd, te verkennen.

Mijn Manlief is de beste!

Dat u het even weet.

Vandaag werd dan eindelijk het nieuwe Mountain Rescue hoofdkwartier officieel geopend. Door niemand minder dan Mister President.

En aangezien net op het hoogtepunt 't Zondagskindje in slaap viel en ik dus zo'n negen kilo baby op mijn arm had hangen, kon ik niet bij de camera. Met als gevolg alleen wat haastige telefoon kiekjes.

Daarna werd er gedineerd door het team. Maar bovengenoemde baby moest natuurlijk naar bed en dus ging Manlief alleen naar het etentje.

Ik had, wederom, een beetje een Kaa dag gehad op mijn werk en vond het dus erg zielig voor mezelf dat ik niet mee kon naar het etentje.

Ik bleek niet de enige te zijn met medelijden voor mij. Want zojuist kwam Manlief thuis. Aangezien hij wat kilo's kwijt wil, had hij zij dessert in laten pakken voor mij en bezorgde dat zojuist met een kopje thee ernaast.

En zo komt het dus dat ik om half tien 's avonds in bed heerlijk verse lemon meringue pie op zit te peuzelen.

Over het leed dat werken heet

Het is een beetje een toestand op mijn werk. Bezuinigen op bezuinigingen van bezuinigingen zorgt nou eenmaal voor een belachelijke werkdruk.

En een product aan iemand verkopen waarvan jij niet eens zeker bent of je het wel kan leveren, is ontzettend tegen mijn principes in. Maar niets verkopen, zorgt er zeker voor dat we straks niet meer te leveren hebben.

Tel daar een externe 'specialist' bij op, die ipv het werk makkelijker/efficienter/vruchtbaarder te maken een gigantische papierwinkel heeft gecreeerd, en je hebt de reden voor de constante knoop in mijn maag te pakken.

Maar er is niet echt een alternatief. Want om te zeggen dat de banen niet voor het oprapen liggen, is een behoorlijk understatement. En, ik hou van mijn werk. Echt, geen bridzilla gaat mij te ver en geen afdingende bruidegom maakt het te bont.

And so we struggle on.
De Veluwe Vakantie komt precies op tijd.

Fijn

Ik vind het fijn dat 't Zondagskindje hier mag opgroeien. 

Vormen

'Oh them Dutch, they're soft Catholics', sprak onze pastoor stellig toen wij bijna drie jaar geleden met hem onze aanstaande bruiloft kwamen bespreken. 

Soft Catholics. 

In vergelijking met de Ieren wel waar ja.
Daar waar in Nederland nog al eens de nodige 'pop' nummers gebruikt worden, mochten wij enkel echte katholieke muziek gebruiken. 

En zodra je enkele weken niet in de kerk bent geweest, spreekt de pastoor je daar op aan. 

Ik weet nog toen ik mijn vormsel deed er maar enkele vormelingen waren. Uit de groepen 7 en 8 van twee basisscholen samen schat ik dat ongeveer 20 kinderen hun vormsel deden.
 

Vandaag.

Vandaag was andere koek. 

Om half tien stapten wij in de auto en reden naar Dublin.
Alwaar Manlief's petekind zijn vormsel deed.

In een stapvolle kerk, op een woensdagochtend. 

Met 90 (ne-gen-tig) andere jongetjes. 

Negentig kinderen van één school, uit één leerjaar, die allemaal hun vormsel (willen) doen. 

Een ervaring. 

(Dat de mis twee uur duurde, is een kleine bijkomstigheid natuurlijk). 

Nee van leegloop in de kerken is hier geen sprake.

Over de Veluwe vakantie, de vermiste lente en het zieke Zondagskindje

Ik vroeg u enkele weken geleden om dé vakantietip in Nederland. 

En met alle reactie die ik kreeg kunnen we a. wel vier weken op vakantie en b. een VVV beginnen. 

Maar voor beide is geen tijd en dus moesten er keuzes gemaakt worden. 

En die Veluwe hè, die bleef maar door mijn hoofd spoken.
Ik heb dus nu een heel romatisch beeld gecreeerd in mijn hoofd waar Manlief en ik, met 't Zondagskindje voorop, over de Veluwe fietsen, in een stralend zonnetje, een picknick deken uitgooien en dan verse broodjes en jus d'orange verorberen. En u gaat nu niet massaal zeggen dat het ook wel eens regent in Nederland en dat 't Zondagskindje er misschien niets aan vindt op de fiets en dat de broodjes steevast geplet worden tijdens een picknick. Want zo bent u niet. Nee, u laat mij fijn mijn romatische beeld voor ogen houden.

Terlwijl ik een beetje mijmerde over die vakantie riep Merel ineens: 'Ik heb een plan!'.

Hou ik van hè, plannen. 

En zij sprak typte de magische woorden: Mag ik jullie ons huis aanbieden?

Hou ik van hè, aanbiedingen. 

Nee zonder dolle, die gekke Merel laat ons gewoon een week in haar huis slapen terwijl zij in Frankrijk is.
Dus dan zingen we nu allemaal in koor: Merel bedankt Merel bedankt, Merel, Merel, Merel bedankt!

Verder ben ik de lente kwijt.
Hij was hier een week of drie geleden nog. 

Maar ik heb hem al een tijdje niet gezien.
Dus mocht u hem tegen komen, stuur hem dan even door.

En dat Zondagskindje van ons, dat was dus ineens ziek.
Voor het eerst in zijn jonge leventje. 

Koorts, hangerig, smsjes van Manlief die zeggen dat 'het' uit zijn broekspijp komt, dat werk. 

Virusje, zei mevrouw de huisarts. 

Inmiddels gaat het beter, maar helemaal 100% is hij nog niet. 

En dus slaapt 'ie graag een beetje bij mama. 

Kiekeboe!

Het zou verboden moeten worden

In een land dat er financieel gezien zo slecht voor staat.

Een land met een werkeloosheidspercentage van 14.7%.

Een land dat de ene na de andere 'bail out' ontvangt. 

Daar zouden dit soort advertenties verboden moeten worden.
Vind ik.

Maar ja, wie ben ik?

Alleen, met de-mevrouw-in-de-iPhone-app

Ik kan nog al impulsief zijn.

Dan bedenk ik iets en dan moet ik er nu nu nu aan beginnen. 

Ik wil dan nog wel eens opgeven.

Simpelweg omdat ik er niet goed over heb nagedacht, het toch niet echt iets voor mij is of omdat ik er eigenlijk geen tijd voor heb. 

Zo'n drie weken geleden bedacht ik dat ik maar eens moest gaan hardlopen. 

Om weer een beetje 'in shape' te komen. 

Niet dat ik veel was aangekomen tijdens de zwangerschap, in tegendeel. 

En die drie kilo die er na de bevalling nog extra aan zaten, waren er door het geven van borstvoeding ook zo af. 

Maar conditioneel gezien word je natuurlijk niet sterker van bevallen en borstvoeden. 

En dus moest ik maar eens gaan hardlopen. 

Maar wanneer doe je dat als je een baby van bijna zeven maanden hebt en part-time werkt?

Om zes uur 's ochtends, natuurlijk. 

Of, nou ja, laten we eerlijk zijn, om half zeven. 

De eerste week ging vlot.

De tweede week vertrok ik voor enkele dagen naar Nederland en lag het schema alweer op zijn kont. 

En dat zou dan dus het punt zijn geweest waar ik de handdoek in de ring kon gooien. 

Maar ik deed het niet. 

En vrijdag ging om zes uur de wekker.

Zat ik om tien over zes in de auto richting Glendalough. 

Begon ik om vijf voor half zeven aan de 'warming-up' waarna ik een half uur de mij door de-mevrouw-in-de-iPhone-app opgedragen intervallen rende dan wel wandelde. 

Was ik om vijf voor zeven terug bij de auto waar ik wat rek- en strekoefeningen deed.

Startte ik om zeven uur de auto weer en stond een kwartier later onder de douche. 

Maar weet je. 

Het is mooi buiten.

Om half zeven. 

En je bent helemaal alleen. 

Tenzij je de-mevrouw-in-de-iPhone-app mee rekent.

En P!nk, die in je oor tettert. 

Maar verder ben je alleen. 

 

Wandelen in Waalwijk

't Zondagskindje en ik waren afgelopen weekend in Nederland. 
Ook daar strekten we iedere dag even de beentjes.