... and a boring New Year!

Datum: 31 december 2010
Tijd: 20.00 uur
Locatie: Huize O'C.
Gelegenheid: Oud & Nieuw etentje

Ik maakte hete kip volgens geheim familie recept.
Vrienden schoven aan.
Glazen werden gevuld.
Ik kotste stiekem in de gootsteen, want zes weken zwanger.
Om 12 uur proostten we op een nieuw jaar 'dat alleen maar beter kon worden dan 2010'.
Manlief en ik wisten namelijk dat er wederom een baby'tje op komst was en hadden er dit maal een goed gevoel over.
Vriendinnetje A was gezond verklaard en zou die week weer aan het werk gaan.
Andere A. was de breuk van haar jarenlange relatie redelijk te boven gekomen.
Ja, 2011 zou een mooi jaar worden.
Or so we thought...

2011 werd echter een rollercoaster.
Op 1 maart namen we afscheid van vriendinnetje A. The Big C kwam terug, ditmaal heftiger dan ooit en won.
We begonnen onze never-ending verbouwing.
Manlief kwam in het ziekenhuis terecht met een ontsteking aan zijn darmen waar ze tot op de dag van vandaag geen oorzaak voor hebben gevonden.
Enkele weken later viel Manlief doodleuk van twee hoog naar beneden en brak daarbij zijn elleboog.
MAAR TOEN, op 28 augustus om 03.13 uur werd ons aller liefste Zondagskindje geboren. Miracles do happen...
Dat het allemaal niet van een leie dakje ging/gaat, hebben we al besproken hier. Maar hij doet het goed; is gezond, lacht heel de dag en groeit als kool.
En ik, ik kom er ook wel.
Dat ik in januari misschien geen baan meer heb, negeren we even. Ok?

Terugkijkend kan ik wel zeggen dat 2011 niet is geworden wat we er van hadden gehoopt.
En dus bestel ik voor 2012 graag een Heel Saai Jaar.

Ik wend jullie allemaal een hele gezellige avond toe en dat 2012 brengt waar je op hoopt.
Wat dat ook mag zijn.

Wat te doen, met dertig miljoen?

Een staatslot onder de boom; altijd gezellig. Vooral als je er iets op zou winnen.

En daar ga ik natuurlijk voor het gemak wel van uit.

Dus als jullie na zaterdagavond niets meer van mij horen, dan heb ik een Grote Prijs gewonnen.

Een beetje zeveren over wat je zou doen met dertig miljoen hoort er natuurlijk bij.

Vader verblijdde mij met het nieuws dat zowel ik als Zuster allebei tien miljoen zouden krijgen. Ik deelde hem snel mede dat hij er van mij geen tien hoeft te verwachten, mocht ik er dertig winnen. Ja dat kunt u gemeen vinden. Maar ik moet natuurlijk ook wat voor 't Zondagskindje apart zetten. En voor eventuele broertjes en zusjes En iets aan Zuster en de twee zwagers geven. En de Schoonmoeder. Dus.

Eerlijk, ik zou zo één twee drie niet weten waar ik het aan uit moet geven.

Ja de standaard dingen; de aanbouw af laten maken, de tuin aan laten leggen, twee nieuwe auto's, een vakantie. Maar dan heb je er nog negenentwintig over. Ongeveer. Pak hem beet.

Ik heb het dus de komende dagen nog druk met nadenken. Want wanneer ik zaterdag die miljoenen binnen sleep, gaat natuurlijk iederee vragen wat ik er mee ga doen.

Vertel eens, waar zou u het aan uit geven?

Hé, er is geen bal op de tv

Ik zou een logje kunnen schrijven over de vergeten vaccinatie afspraak van gisteren. Waardoor ik me dus een slechte moeder voelde. Maar als snel bleek ik niet de enige en legde ik me er maar bij neer dat je niet alles kan onthouden.

Ik zou u ook kunnen verblijden met het nieuws dat er echt Vooruitgang (ja, met hoofdletter V) zit in onze aanbouw en dat zojuist voor een kapitaal (lees: zo'n vijf maandsalarissen) aan hard houten vloer is geleverd.

Maar.

Ik kwam er deze week achter dat ik u nog nooit heb verteld over ons tv-loze bestaan.

Zo, daar bent u stil van hè?

Ja heus, tv-loos.

Wij hebben GEEN tv.

Nou, als u dan allen even uw kin van de grond raapt, kan ik verder met mijn verhaal.

Dank.

U moet weten, wij wonen midden in het bos. Dus een tv aansluiting krijgen is al niet heel makkelijk. Toen Manlief hier kwam wonen was het huis een vervallen krot en heeft hij er jaren aan gewerkt om het weer in de oude staat terug te brengen. Tv kijken was daardoor geen prioriteit (zeker gezien het feit dat hij ook nog meer dan full-time werkte).

Toen ik in juni 2006 hier voor het eerst kwam, heb ik er niet eens over nagedacht. Er was geen tv, einde verhaal.

Ik begon steeds meer tijd hier door te brengen en in april 2008 verhuisde ik definitief naar Ierland. Naar het huis zonder tv.

Op dat moment was er echter ook geen telefoonaansluiting en dus ook geen internet.

Back to the basics.

Die telefoon en daarmee het internet kwam er. Reuze handig. Hoefde ik tenminste niet meer uit het badkamerraam te hangen (want ook mobiel bereik is hier een drama) om een toch al veel te duur gesprek te voeren met mijn familie. Lang leve Skype.

Maar geen tv dus.

En eigenlijk, eigenlijk vind ik het wel lekker.

Eerlijk is eerlijk: we kijken regelmatig series en films via de laptop.

Maar daar ga je dan echt voor zitten. We projecteren soms zelf films op de grote muur. Popcorn, colaatje, u kent dat wel.

Maar klakkeloos de tv aanzetten en van het ene in het andere programma rollen dat gebeurt hier dus niet.

'Nu je een baby hebt, zal daar wel verandering in komen.' Veelgehoorde uitspraak.

Maar rebels als wij zijn, worden we daardoor eigenlijk alleen maar standvastiger in ons tv-loze bestaan.

En ieder jaar weer een brief van de tv-license mensen ontvangen hè.

Dat wij geen tv-license hebben en at dat strafbaar is.

Volhouders zijn het.

Maar wij ook.

101 dagen mama

Vandaag is het baby'tje 101 dagen oud (ja ik had dit logje gisteren willen schrijven, maar de laptop besloot een fijn virus te vinden op t'internet en werkte dus niet). Honderd-en-één dagen oud, dat is toch wat.

Afgelopen maandag mocht hij weer APK gekeurd worden en slaagde met vlag en wimpel;

62 cm en 6660 gram.

Staan is het nieuwe liggen en zitten doen we alleen voor de show maar vinden we eigenlijk niets aan.

Overdag slapen is voor babies en het drie-maanden-sprongetje hebben we goed doorstaan (baby beter dan moeders, maar dat is een ander verhaal).

Er moest nog wel een lognaam komen voor het baby'tje natuurlijk, want dat baby'tje wordt vanzelf peuter, kleuter, puber STOP! Om nou steeds de naam te veranderen is natuurlijk wat verwarrend. En dus gaan we voor Zondagskindje, want dat is hij. Letterlijk. Figuurlijk moet nog blijken.

Maar dat 't Zondagskindje vandaag 101 dagen oud is, betekent dus dat ik 101 dagen mama ben. Dat is andere koek. En die koek, die is een beetje op op dit moment.

Drie miskramen, een heftige zwangschap, een baby die niet slapen wil; het is gewoon even klaar. En daar wordt aan gewerkt. Want nu we eindelijk het baby'tje hebben waar we zo naar hebben verlangd, wil ik er ook van kunnen genieten.

En om even gezellig af te sluiten, hier dan maar een foto van 't Zondagskindje. Want laten we eerlijk zijn, daar komt u voor.

12 weken

Ik hoop dat ik je geven kan
wat jij me geeft
Zo lang ik leef...
Ik zal onvoorwaardelijk waken aan jouw zij.

Gek-ken-huis

Ja, ja, ik ben er nog.

Maar iets met vrijwilligers werk en Mountain Rescue.
En met een evenement op zaterdag en 450 deelnemers.
En iets met honderden emails (ja echt, letterlijk) en talloze telefoontjes.
En ook nog iets met lijstjes en spreadsheets en tickets en hopelijk heel veel geld.
En, en, en.

En, oh ja, ook nog iets met een baby.

Volgende week ben ik er weer.

The game is on!

En daar hoort eten bij.
Bij die game dus.

Al jaren komen Manlief en een groep vrienden eens in de zoveel tijd bij elkaar voor een spelletjes avond. Dat klinkt ontzettend truttig en is het ook. Hoewel het uitbeeld-niveau wel echt belachelijk hoog ligt. Professionals, ik zeg het u.

Bij deze groep hoort ook vriendinnetje A die, zoals u weet, helaas 1 maart is overleden. Sindsdien is er geen spelletjes avond meer geweest.
Te confronterend, te echt, te definitief.
En ik begrijp het.
Maar ik weet ook dat A een hoop commentaar zou leveren als ze merkte dat de groep elkaar uit het oog verloor.
En dus heb ik het op me genomen om toch weer een avond te organiseren en aanstaande zaterdag is het zo ver.

En daar hoort dus eten bij.
Niet te formeel, gewoon gezellig 'finger food' zodat we ondertussen een spelletje kunnen doen.

En hier heb ik dus uw hulp nodig.
Wat zou u, mijn beste lezer, nou maken?
Ideeen? Tips?
Ik hoor het graag.

Patient, elegant, lovely & genuine

En jij? Welke vier woorden zie jij als eerst?

Ruimte!

Het baby'tje slaapt sinds enkele dagen overdag in zijn eigen kamertje. Dat betekende dat ik ein-de-lijk mijn kleding kast kon uitzoeken. Want laten we eerlijk zijn; op je tenen lopend in het semi-donker bepalen of dat jurkje nog wel of niet meer kan, dat schiet niet op.

Het was hoog-nodig, want de deur van de kast en de lades van het dressoir konden niet meer dicht. Om nog maar te zwijgen over de berg kleren naast de kast of hetgeen in de was zit. Er waren te veel kleren voor te weinig ruimte.

Daar is overigens een goede verklarig voor.

Vroeger, toen je poep nog met een lange oe schreef  ik nog in Nederland woonde, had ik zo'n beetje een zomer- en winter garderobe. Om de simpele reden dat in Nederland ook daadwerkelijk sprake is van verschil tussen zomer en winter (behalve dit jaar dan). Hier is het echter, vaak letterlijk, één pot nat. Winter, zomer en alles ertussenin, het maakt niets uit. Met als gevolg dat je alles maar in je kast houdt, want dat dikke vest zou je ook in juli best wel eens nodig kunnen hebben.

Tel daar bij op dat ik ook nog zwangerschaps kleding, al was het minimaal want weinig buik hè, had liggen en het gevolg was dus een overvolle kast.

Dan is er maar één oplossing: alles eruit trekken en het eliminatie-proces starten.

Ik heb niet te veel nagedacht, alles wat ik langer dan een jaar niet aan heb gehad, is er uit. Mag gezellig naar de kringloop.

Daarna heb ik de scheiding winter/zomer gemaakt en de zwangerschaps kledij netjes opgeborgen. Nee, die heb ik voorlopig niet nodig.

En er is weer ruimte!

Wat goed uit komt, want zaterdag komt Zuster een paar dagen logeren en ik heb het vage vermoeden dat er dan nog wel eens gewinkeld zou kunnen worden.

Wonderful Wicklow III

Nou die beloofde zon kwam en dus gooide ik het baby'tje in de draagzak (of hoe zo'n ding ook heet in het Nederlands) en genoot van de frisse lucht.

Dat ik de camera in de auto liet liggen en daar pas na tien minuten achter kwam en dus niet weer helemaal terug ging lopen en dus foto's maakte met mijn telefoon en ze daarom van slechte kwaliteit zijn, negeren we even. Ok?)

Wonderful Wicklow II (nou ja, soort van...)

Het is, uhm, herfst weer.
Met donkere wolken en regen enzo.
En dat is nou niet echt geweldig fotografie weer.
Maar er wordt zowaar wat zonneschijn aangegeven voor het weekend, dus dan kan ik heeeeel veel herfstige plaatjes schieten voor u, mijn trouwe lezer.

Foto's maken van het baby'tje kan natuurlijk altijd.
En laten we eerlijk zijn: die mag ook best deel uit maken van de Wonderful Wicklow reeks.

Dus ik legde hem op een mooi wit dekentje, klooide wat met de camera instellingen, nam een gezellig aantal foto's en prutste nog even wat met Photoshop toen het model intussen weer in bed lag.

'Hoe kan het groeien zonder wortel?' zou mijn vader zeggen.

En nee, die is niet helemaal scherp nee.

Maar het baby'tje ligt gewoon niet lang genoeg stil.

En soms trekken we gewoon gekke bekken. 

Wonderful Wicklow

Oktober vind ik één van de mooiste maanden van het jaar hier in Wicklow.

Onze county wordt ook wel 'The Garden of Ireland' genoemd en wanneer de herfst begint, verandert deze meestal groene tuin in een prachtig plaatje van rood, oranje en bruin tinten. En toen ik gisteren, in de stromende regen (niks gaan nazomer hier nee) met E lekker slapend in de maxi cosi over één van de vele landweggetjes reed, realiseerde ik me dat ik dit landschap met u moet delen.

En dus doop ik oktober tot Wonderful Wicklow maand. De camera ligt al klaar.

Maar we beginnen met een plaatje uit de oude doos. Genomen in Glendalough, januari 2006.

Hoera, één maand!

Hoi!
Vandaag ben ik precies één maand oud.
En lang genoeg stil liggem voor een fatsoenlijke foto, nee, daar doe ik niet aan.

Make a plan (and stick with it)

Nu E. bijna drie weken oud jong is, vind ik het tijd om weer enigzins iets te ondernemen, anders dan voeden, luiers, wassen en wiegen.

Nee laat ik het anders zeggen; mijn huis kan wel weer een stofzuig-beurt gebruiken. Maar hoe ik dat in vredesnaam voor elkaar moest krijgen, wist ik echt niet. Zodra E. in bed lag, wist ik dat ik iets moest gaan doen, maar had geen idee waar te beginnen. Voor iemand die van plannen houdt, is zo'n ongeorganiseerd bestaan ontzettend afzien kan ik u vertellen.

En dus bedacht ik het volgende plan: Maak een lijstje met zaken/taken die gedaan moeten worden. Máár, ieder zaakje/taakje mag maar maximaal een half uur in beslag nemen. Want laten we eerlijk zijn; meer tijd heb ik toch niet, meestal.

Nou is het niet zo dat er alleen 'moetjes' op de lijst staan. Het mogen ook leuke dingen zijn als foto's uitzoeken, emails versturen (voor zover dat leuk is) of op de koffie bij Buuv B.

Zit ik dan nu mijn tijd te verdoen?

Nee hoor. Een logje schrijven over dit plan staat namelijk ook op de lijst. Als stok achter de deur.

Zo, één taakje is al gedaan.

Ik denk dat ik dan nu maar bij Buuv B op de koffie ga.

HET kaartje

Geboortekaartjes zijn niet gebruikelijk hier op dit eiland.
En dus moest er een ontwerp gemaakt worden in Nederland.
Nicole was de zogenaamde gelukkige en ontwierp het mooiste kaartje aller tijden.
Precies zoals het in mijn hoofd zat.

Oh en als iemand nog creatieve suggesties heeft voor overgebleven kaartjes, laat het dan even weten. De drukker leverde er namelijk 275 (!) in plaats van de bestelde 100.

26³ Deel 2

Vier generaties.

En dat E een jongetje is, dat werd gelukkig toch goedgekeurd.

Waar dit over gaat?

Kijk hier maar even.

Blauwe muisjes!

Zondag 28 augustus 2011 is om 03.13 uur geboren onze zoon:

Evan Lucas

Deze zogenaamd lichtgewicht baby woog 3480 gram!

We maken het alledrie prima en zijn sinds maandag middag alweer thuis.

Voor nu alleen wat foto materiaal.

Zondag morgen, 6 uurtjes oud.

Zondag's gebedje ;-)

Naar huis

Bijkomen van een voeding

Gelukkig zijn de kippen van de leg

Die boeren pruimen taart waar ik het hier onder over had.
Of ik daar ook het recept van heb dat ik even hier kon plaatsen?

Aber natürlich!

Komt uit het boekje met de originele titel 'Taart, Cake & Koekjes' dat ik voor mijn verjaardag kreeg van mijn vriendinnetjes. Mijn dank is groot.

Verwarm de oven voor op 200 graden en bekleed je bakvorm (ongeveer 28x18cm of gewoon een ronde springvorm zoals ik gebruikte) met bakpapier.

Klop met de mixer 200 gram roomboter (op kamertemperatuur) en 150 gram suiker zacht. (Het originele recept vraagt om 200 gram suiker, maar ik vond hem wat aan de zoete kant).

Voeg een ei toe en wanneer dit volledig is opgenomen voeg een tweede toe. Hierna nog een derde.

Zeef 200 gram bloem en 10 gram bakpoeder boven de kom en mix alles samen. Roer er nu nog drie eetlepels melk doorheen en schenk het hele handeltje in de vorm.

Qua fruit kun je van alles gebruiken. Ongeveer 200 gram is voldoende. Ik gebruikte dus pruimen, maar frambozen, appel, rabarber, kersen of abrikoos kan natuurlijk ook. Gewoon bovenop de mix leggen.

Zet de cake 40 minuten in de oven en laat hem afkoelen voor je hem serveert.

Voor de aardigheid kun je er wat poedersuiker overheen strooien.

En nee, ik heb geen foto, want daar kreeg ik de kans niet toe.

Toen kwam van de week Manlief óók nog eens met dit boek thuis:

Dus het is maar goed dat de kippetjes niet zo veel leggen op het moment anders kon ik voor het eind van dit weekend nog wel eens zo rond als een tonnetje zijn.

Over van alles en eigenlijk niets

Ik heb het er maar druk mee hoor, met die nesteldrang.

Wie dat toch ooit heeft bedacht, moet een pak rammel krijgen.

Mijn huidige motto luidt dan ook: Een dag niet gezogen, is een dag niet geleefd.

Ja lacht u allemaal maar, om dat zuigen. Leuk.

Vandaag was het dus tijd voor iets anders en maakte ik een afspraak bij de kapper.
Want met haar dat sinds mei (!) niet meer was geknipt, kan ik dus niet bevallen. Dat snapt u.
En weet u wat het leuke was? Ik had nog een cadeau bon van een kapper liggen die ik had gehad van een koppel dat hun 40-jarige bruiloft op mijn werk had gevierd en vond dat ik ont-zet-tend mijn best voor hun had gedaan. Dat zijn de fijne dingen.

En nu ben ik dus weer mooi gekortwiekt.

Ik dronk ook nog een fijne koffie bij Starbucks vandaag.

En! Ik maakte ook nog pruimen - mango compote. Met pruimen uit eigen tuin en mango uit eigen supermarkt.

Ik ging namelijk gisteren 'even wat pruimen plukken' van onze boom om een boeren-pruimen-cake te maken, sloeg een beetje door en kwam binnen met drie kilo. Tja, dan moet je daar dus iets mee hè.

En nu dit fijne, onsamenhangende logje klaar is, ga ik even thee drinken.

Nou wat een niveau weer.

Zelfgemaakte muesli

Gewoon omdat dat tien keer lekkerder is dan zelfgekochte muesli.

Recept komt uit Rachel Allen's boek Rachel's Favourite Food.

Doe 125 gr boter, 150 ml honing en één theelepel vanille extract in een pannetje en laat het samensmelten.

In een grote schaal meng je 500 gram havervlokken, 100 gram amandelschaafsel, 100 gram gehakte cashew nootjes, 100 gram kokosschaafsel, 100 gram pompoen pitten en 100 gram zonnebloem pitten.

Voeg hier de gesmolten boter, honing en vanille aan toe en meng het goed.

Alles nu in een grote oven vaste schaal en een minuut of 25 a 30 op 170 graden in de oven. Iedere 5 minuten even doorroeren zodat alles goed roostert.

De muesli helemaal af laten koelen en er dan lekker 300 gram gedroogd fruit (zoals dadels, abrikozen, rozijnen, ananas) doorheen doen en in een luchtdichte bak bewaren.

Dit maakt ongeveer 1,5 kilo, dus je kan er goed mee vooruit.

Lekker met melk of yoghurt!

26³

Ik mag dus pas op of na de 19de bevallen.
Nee, niks medisch ofzo. Gewoon, voor de continuïteit.

'Waar gaat dit over?', hoor ik u denken.
Nou, ik werd een tijdje geleden geattendeerd op het volgende:

Mijn oma was 26 toen ze haar eerste kind baarde.
Dit kindje was een meisje en werd later mijn moeder.

Mijn moeder was 26 toen ze haar eerste kind baarde.
Dit kindje was een meisje en dit kindje ben was ik.

Aanstaande vrijdag word ik 26.
En de kans is dus duidelijk aanwezig dat ik 26 ben als ik mijn eerste kind baar.
Voor de echte continuïteit zou het dus een meisje moeten zijn.
Maar ik heb gelukkig ook toestemming gekregen voor een jongen.
Wat een opluchting.

We zullen zien...

Ach wel ja

Als je als bijna 38 weken zwangere vrouw ligt te slapen en je Manlief komt om één uur 's nachts binnen met de mededeling: 'Ik ben van de ladder gevallen en denk dat ik mijn arm heb gebroken', dan heb je twee opties;
1) Heel hormonaal uit je dak gaan. Boos worden, huilen, stapvoeten, dat werk.
2) In de auto stappen en naar het ziekenhuis rijden.

Afgelopen dinsdag nacht koos ik voor optie 2. Op dat moment leek me dat de beste keus. Achteraf had ik best optie 1 kunnen kiezen, want zwanger-zijnde, kom je daar dus gewoon mee weg.

Gemiste kans dus.

Manlief zat er overigens naast voor wat betreft zijn arm.
Hij brak zijn elleboog. Das namelijk veel gecompliceerder en past dus helemaal binnen zijn welbekende als-je-het-doet-moet-je-het-ook-goed-doen visie.

Twee weken mitella en dan 25 augustus (komt die datum u bekend voor? Ja? Mij ook. ) verdere rontgen foto's en zien hoe nu verder.

Hé, maar laten we het positief bekijken: zo krijg je wel de kosten van je zorgverzekering eruit!

Wat denkt u ervan?

Laten we er op deze zondag eens even een polletje tegenaan gooien.
Over de beeb natuurlijk.
Ik ben namelijk gewoon erg nieuwsgierig wat u allen denkt.

Dus roept u maar;
Geslacht
Geboortedatum (ervan uitgaande dat ik 25/08 ben uitgerekend)
Gewicht (dat kan een mooie worden)
En nou vooruit, een naam (maar denk eraan dat dat dus een Nederlandse, Engelse of Ierse naam kan zijn hè. Gewoon om het u lekker moeilijk te maken).

De prijs voor diegene met de meeste goede antwoorden?
Eeuwige roem!
Als u daar nou niet blij van wordt...

Over het verlof en de lichgewicht baby

26 weken zwangerschapsverlof.

Dat is dus een half jaar.

Dat is niet zo maar iets.

Ik heb er bijna drie op zitten.

Maar dat is nog best hard werken joh, dat verlof.

Want ik moet natuurlijk van alles van mezelf.

We verbouwen nog steeds. (Ja, Manlief is weer aan de beterende hand ja)

Paps en mams zijn op bezoek.

Nog even een mini-vakantie tussen door.

En laten we de baby voorbereidingen niet vergeten.

Maar wat is het fijn lekker thuis te zijn.

En ook nog gewoon vooruit te kunnen.

Want die mini-buik van mij zit natuurlijk niet echt in de weg.

Vorige week werd ik echter wel op extra controle gestuurd.

'Want', zei de verloskundige, 'die is toch wel klein.'

JOH!

Uitgebreide echo wees echter uit dat beeb het goed doet en qua formaat precies in het midden valt. Gewicht schommelt aan de ondergrens, maar niets om me zorgen om te maken.

Ben blij dat ik die bevestiging nu in ieder geval heb, aangezien ik al een week of tien vroeg of die buik niet tè klein was. 

Nou, oordeelt u zelf maar; 37 weken + 1 dag

Over de wannabe blindedarm ontsteking van Manlief

Dat ie een beetje pijn had in zijn buik.

Tja dan krijg je natuurlijk opmerkingen als 'welcome to my world' en 'het is maar goed dat ik hier de bevalling moet doen en niet jij'.

Dat ie gisteren nog steeds pijn had in zijn buik.

Vrij lokaal.

En hij als bijna-dokter wist me te vertellen dat zijn blinde darm daar dus zit.

Toen ie gisteren avond geen honger had, wist ik dat het niet echt klopte.

Maar toen ie vanochtend zonder morren instemde met mijn 'jij belt vandaag de huisarts' wist ik zeker dat er iets was.

De huisarts stuurde hem dan ook zonder pardon door naar het ziekenhuis met een waarschijnlijke blinde darm ontsteking. Daar aangekomen zeiden ze hetzelfde en plande men de operatie nog voor diezelfde avond. Nog even een ct scan om te zien hoe het er voor stond en om te kijken of het misschien met alleen een kijk-operatie kon.

En toen bleek het dus niet zijn blinde darm te zijn.

Dus.

Wel 'iets van een ontsteking in dat gebied'.

Maar bloedonderzoek, verdere scans morgen vroeg en een nacht aan de pijnstillers en anti-biotica moeten duidelijkheid brengen.

En dus was het enige wat ik mee naar huis nam vanavond een lelijke plastic tas met zijn vuile was.

Het voordeel van zwanger zijn

Als de Ben & Jerry's in de aanbieding is, kun je gewoon zaterdagavond om negen uur naar de supermarkt rijden, vier halve liters van je favoriete smaken inslaan en iedere avond een halve bak leeg eten terwijl niemand er van opkijkt.

En for the record; ik ben nog geen vijf kilo aangekomen, dus het kan allemaal geen kwaad. Echt niet. Heus niet.

Kijk maar, ik zie er nog zo uit:

31 weken en 4 dagen

30 down, 10 to go

Ik zou eigenlijk eens een logje moeten schrijven

Eigenlijk.

Want eigenlijk heb ik het veel te druk, in mijn hoofd.

Wij vonden het blijkbaar een uitermate goed idee om een gigantische aanbouw te plaatsen terwijl ik zwanger ben. Had er nou niemand even: 'Ho, stop, ho!' kunnen roepen ofzo?

Eerlijk gezegd heb ik behoorlijk geluk gehad tot nu toe. Een inieminie buikje en energie voor tien. Na een dag werken tot half elf op de steiger staan, was dan ook geen probleem.

Maar in de laatste dag of acht is er wat gebeurd.

Ik. Ben. Dik.

Natuurlijk alleen mijn buik, maar voor mijn gevoel overal.

En baby protesteert als ik aan een ladder hang of zware planken sjouw.

En. Het is weer enerom gezellig zomer-weer hier.

Dus het verbouw-schema loopt achter. Ver achter.

En nee, dat gaat nooit klaar zijn voor de baby komt. Daar moet ik me helaas bij neer leggen.

Eén keer in de week ben ik er dan ook he-le-maal klaar mee.

Moe na een week werken, met zeik-weer, hormonen die mijn oren uit komen en zooi van de kelder tot de zolder (al hebben we beide niet), belandde ik gisteren weer in mijn zenuwinzinking. Was ik boos, voornamelijk op Manlief (mijn excuses daarvoor) en jankte tot mijn ogen er zeer van deden.

Vervolgens begon ik te ruimen in de aanstaande babykamer, gingen we uit eten en daarna met vriendinnetjes naar de bios. Dus nee het is niet alleen ellende. We komen er wel.

Er was namelijk ook een grote doorbraak dit weekend; we bedachten een jongens-naam. Eindelijk. Meisjesnaam staat al eeuwen vast, maar die jongensnaam daar kwamen we maar niet uit. En nu ineens wel. En we vinden hem nog allebei mooi ook. Nah.

Dus nee, ik heb geen tijd een logje te schrijven.

Oh wacht, het is toch gelukt.

Over een kip die niet kon zwemmen en rare eieren legt

Ik: 'Even kijken, drie Marons, twee Rocks, twee hanen, twee eenden en... huh? Zeg, we zijn een kip kwijt!'
Manlief: 'Huh?'
Ik: 'Ja, de kleine zwarte...'

Ik liep natuurlijk gelijk de schuld af te schuiven op een vos. Wat nergens op sloeg, want het was nog hartstikke licht en de rest van het gevogelte zat gewoon op stok.

We speurden de boomgaard af en ineens hoor ik Manlief zeggen: 'Hier is ze!'
Met hier bedoelde hij helaas wel een mini-vijvertje dat we voor de eenden hebben.
En kippen, nee die kunnen niet zwemmen.
Ik mijn hoofd plande ik de begrafenis al, terwijl Manlief haar uit het water viste en op het droge zette.
Ze viel om, maar leefde wonderbaarlijk nog wel.

Maar dan zit je dus met een drijf natte en uitgeputte kip te kijken.
Dus trokken we een handdoek en mijn fohn uit de kast en probeerden haar wat droog te krijgen. Het half-droge hoopje ellende zette ik in een doos met stro en lieten we een nachtje binnen staan.

Vanochtend zat er gelukkig weer wat beweging in en bracht Manlief haar naar buiten, waar ze toch maar weer wat at en dronk. Sinds vanmiddag scharrelt ze weer tussen de andere kippen rond, maar de oude is ze nog niet. Dat bleek wel toen Manlief het ei binnen bracht dat ze had gelegd...

Over hoe het toch nog goed kwam met die maandag

Ik hoef hier de bloggen-verreikt-je-leven-want-je-leert-er-allerlei-nieuwe-leuke-mensen-door-kennen-speech niet te houden aangezien het overgrote deel van mijn lezers zelf blogt.

Maar soms krijg je zo maar een cadeautje van één van die mede-blogsters.

Echt zomaar.

En dat is dan toch wel een vernoeming waard.

Want dit vond ik vanochtend in de brievenbus:

Had Linda zo maar voor mij gemaakt.

Zelf gemaakt ja.

Ze verkoopt ze ook in haar online winkel Linda Lou.

Oh en alsof dat nog niet genoeg is, maakt ze ook nog eens taart op bestelling via Dat Vieren We Met Taart.

Gaat dat zien, gaat dat zien!

Manic Monday Morning

Hoe langer ik er over na denk, hoe hilarischer het eigenlijk allemaal is. Maar ik kan wel gillen.

Mijn maandag ochtend hing aan elkaar van ergernissen.

Afgelopen vrijdag kreeg ik een brief in de post van het ziekenhuis.
Dat mijn afspraak voor 26 mei was verzet naar 19 mei. Handig dat ze je dat laten weten, zou je zeggen.

Echter, ik heb geen afspraak voor 26 mei, noch voor 19 mei. Geen idee waar het voor was.
En dus belde ik vanochtend het ziekenhuis waar de telefoniste mij vriendelijk vertelde dat het voor de miskraam kliniek is. Pardon?

Misschien moet ik even melden dat ik in november vorig jaar wederom een miskraam heb gehad, nummer drie. En dan val je dus officieel onder de 'probleem-gevallen'. Verder onderzoek werd geadviseerd. Goed idee leek me, tot de arts me vertelde dat ik acht weken na de miskraam een inwendige echo zou krijgen en bloedafname. Deze bloedtesten zouden drie maanden (!) duren en, daar komt ie, eind mei zou ik dan bij de arts terecht kunnen. En nee, ik mocht in de tussentijd niet zwanger worden.

Allemaal logisch, maar het voelde niet goed. Ik had een raar gevoel van vertrouwen in mijn lichaam voor de vierde poging en was geestelijk nog niet klaar de medische mallemolen in te gaan.

En dus probeerde we het opnieuw. Met resultaat dit keer.

De afspraak met de specialist in de miskraam kliniek was echter gemaakt, zonder dat ik dat wist. En stond dus nog steeds. Beetje vreemd om daar met een 26-weken buik binnen te komen, lijkt me.

Vervolgens mocht ik ook nog een afspraak maken voor deze wel-gelukte-zwangerschap. Thuis bevallen zit er hier helaas niet in en dus gaat alles via het ziekenhuis. Wel hebben ze een 'combined-care' systeem opgezet en dus hoef ik niet voor iedere controle naar het ziekenhuis in Dublin, maar bezoek ik ook mijn eigen huisarts en de kliniek in Wicklow Town, hier 15 minuten vandaan.

Vorige week (24 weken) was ik bij de huisarts en met 28 weken moet ik naar de kliniek. Daar ging ik dus nu een afspraak voor maken. Ik belde Wicklow, waar ze me vertelde dat ik de afspraak via het ziekenhuis moest maken. Ik belde het ziekenhuis, waar ze me vertelde dat ik die afspraak via Wicklow zelf moeten maken. Ik belde Wicklow terug, waar ze me vertelde dat zij alleen een afspraak kunnen maken voor het eerste bezoek, de rest gaa via het ziekenhuis. Ik belde het ziekenhuis terug, waar ze mij vertelde dat ik waarschijnlijk een onervaren iemand aan de telefoon had gehad ik Wicklow en toch echt daar moest zijn.

En toen was ik er klaar mee. En maakte dat duidelijk aan de telefoniste. Die me toen doorverbond.

Waarna ik netjes een afspraak kon maken voor Wicklow, via het ziekenhuis.

Adem in, adem uit.

Oh en verder kwam de kraanmachinst vandaag even kijken of alles er goed uit zag voor het grote hijs-het-frame-van-onze-aanbouw-in-positie-project.

Niet dus. De grond is te ongelijk voor de kraan. En dus moet er verder gegraven worden. En kan de kraan morgen niet komen. Dat we daardoor vertraging oplopen, hoef ik niet uit te leggen. Dat ik not amused was, hoef ik ook niet uit te leggen.

En nu is het tien over twaalf, is de maandag ochtend officieel voorbij en ga ik er maar vanuit dat de middag stukken beter wordt.

Scones!

Niets is zo makkelijk en snel gemaakt als scones.

Lekker voor de zondag middag of 's avonds bij een kopje thee.

Mix 250 gram zelfrijzend bakmeel met één theelepel bakpoeder en twee eetlepels suiker.

Kneed hier 50 gram boter doorheen.
In een andere kom meng je vijf eetlepels melk met één ei.

Voeg dit toe aan het meel/boter mengsel, maar houdt een klein beetje achter om de scones mee af te strijken.
Even doorkneden en dan op het met bloem gestooide werkblad tot ongeveer 2.5cm dikte uitrollen, al moet ik toegeven dat ik het altijd gewoon met de hand uit duw.
Rondjes van ongeveer zeven cm doorsnee uitsteken en op een bakplaat leggen.
Ik haal hier meestal zo'n zes tot zeven scones uit.

Afstrijken met het overgebleven melk/ei mengsel en tien tot twaalf minuten op 200 graden de oven in .

Laat ze zo'n tien minuten afkoelen en dan serveren met roomboter, jam (aardbei of framboos zijn aanraders) en geslagen room.

Smakelijk!

Een beetje vreemd is het wel

De Ieren en Engelsen zijn een beetje te vergelijken met de Nederlanders en Duitsers; dat gaat niet geweldig samen. Niet dat men elkaar het licht in de ogen niet gunt, maar, tja, het botert niet zo. Niet de favoriete buren (al hebben de Ieren weinig keuze).

In beide gevallen wordt dit veroorzaakt door 'vroeger', 'de bezetting', 'oorlog'. Al moet ik zeggen dat men hier in Ierland de Nederlandse anti-Duitsers instelling nergens op vindt slaan, want 'de Duitsers hebben Nederland maar een jaar of vijf bezet terwijl de Engels hier meer dan 800 jaar de dienst uit maakten. En tot op de dag van vandaag een deel van het Ierse eiland bezitten'. En ja, daar zit natuurlijk iets in.

Maar juist dat maakt dit volgende stukje nog vreemder. Want de Ieren volgen, buiten het Engelse voetbal, ook het Engelse koningshuis op de voet. Kunnen erover spreken en schrijven alsof het 'hun' koningshuis is. En nu morgen William met zijn Kate trouwt, zou je denken als je niet beter wist dat het een Ierse aangelegenheid is. Koop een krant en het staat op de voorpagina, luister naar de radio en het laatste 'royal wedding' nieuws wordt gemeld.

De moraal van dit verhaal?

Ik vind het vreemd.

Want wij Nederlanders staan toch ook niet vooraan als meneer Wulff's (wie?) dochter in het huwelijkspootje stapt?

Nee, hier is geen zomer nee

Maar Pasen doen we dan weer wel aan.

En ik moet zeggen dat het hier belachelijk druk  was voor een huis waar niemand uitgenodigd zou worden. Eerlijkheid gebied: we nodigden ook niemand uit. Op één of andere manier nodigen mensen zichzelf hier altijd uit.

En zo opende we zondagochtend de deur voor de schoonmoeder, terwijl we haar om vier uur weer uitzwaaiden kwam vriend P aangereden. Die bleef een nachtje (en, het moet gezegd worden, hielp Manlief met de aanbouw). Om één uur stonden vervolgens vrienden D & B met hun kinderen op de stoep nadat ze ziczhelf gisteren hadden uitgenodigd voor een barbeque. Rond vier uur voegde vriendin W en dochtertje M zich toe aan dit gezelschap. Inmiddels hebben we P, D, B en hun kinderen uitgezwaaid en hebben W en M besloten vannacht te blijven.

De Zoete Inval is er niets bij.

Maar ik ben gesloopt. Entertainen is vermoeiend. En er moet morgen weer gewoon gewerkt worden.

Voor volgend weekend spreken we echt niets af, ok. Echt niet.

En het is pas woensdag

Ja het gaat goed hier op het platteland.

Mijn lichaam heeft er even geen zin in deze week.

Werd ik maandag wakker met nul komma nul energie en een rug / bekken in de kreukels. Gisteren was al niet veel beter. Maar gelukkig kwam vandaag het hoogtepunt: mijn maag gaf er de brui aan en dus heb ik de hele ochtend de binnenkant van de wc-pot op mijn werk bekeken. Niet zo fasinerend helaas.

Gelukkig is de rug inmiddels minder pijnlijk, heb ik net wat uurtjes heerlijk geslapen en is mijn maag wat kalmer dan vanochtend. Maar helemaal vertrouwen doe ik het nog niet, dus ik denk dat ik me maar aan een beschuitje ga wagen.

Want! Morgen moet ik fit zijn. Aangezien we om 12 uur in het ziekenhuis worden verwacht voor de 20-weken echo (Dat ik al 22 weken ben is overigens een klein detail). Maar dan gaan we maar eens kijken of één of andere groeispurt misschien de oorzaak is van deze belabberde week. Ben benieuwd.

Ooit...

Dat het in mijn bloed zit, kan ik niet zeggen. Want nee, in mijn familie hebben we niet één zelfstandig ondernemer. Dus waar die drang vandaan komt, blijft me een vraagteken. Dat ie er is, al jaren, is me vrij duidelijk.

Tijdens mijn studie volgde ik in het vierde jaar al de specialisatie zelfstandig ondernemerschap. We verdiepten ons in een fictief bedrijf dat we op gingen starten en schreven een volledig ondernemersplan. Ook voor mijn afstudeerscriptie ging ik weer die richting op, dit keer met een iets concreter bedrijf in mijn hoofd.

Na mijn verhuis naar Ierland ging ik bij mijn oude stagebedrijf aan de slag met in mijn achterhoofd ooit ook een klein bedrijf als dat (niet in dezelfde branche overigens) te beginnen. Dat is inmiddels drie jaar geleden.

Waarom ik nog geen stap verder ben? Behalve dat ik nog een jong bloemke pas 25 ben en dus nog zeeen van tijd heb, ondertussen trouwde, babies probeerde te maken, een spik splinter nieuwe baan veroverde, ons huis verbouw en ook nog een leven heb, komt er ook nog eens bij dat ik er gewoon niet uit kom.

Er zijn al verschillende ideeen de revue gepasseerd. Maar hetgeen toch steeds terug lijkt te komen, is na aanleiding van mijn bezoek aan de website van Feather Down Farms. Helaas komen we niet in aanmerking hier voor, want een paar kippen en een groentetuin zijn blijkbaar niet de definitie van een farm. Maar het concept vind ik geweldig. En als ik iets graag zou doen, zou het wel het delen van de geweldige omgeving waarin wij wonen met anderen zijn.

En dus puzzelt mijn hoofd verder naar wat ik wil en wat haalbaar is.
Dus als u nog tips op bemoedigende woorde in de aanbieding heeft, plaats ze dan vooral in het reactie veld hier onder.

Iets minder modder en iets meer bakstenen

Die verbouwing gaat dus gestaag verder.

De buitenste rand fundering is twee weken geleden gestort.

En nu hij is uitgehard, wordt er volop gemetseld.

 

We hebben nog een lange weg te gaan, maar het is o zo fijn om de plannen die we al jaren in ons hoofd hadden nu vorm te zien krijgen.

 

Ik kan niet wachten tot we aan het eind van de zomer en een geweldig huis hebben en een baby die er voor zal zorgen dat we zelfs midden in de nacht van dit huis kunnen genieten.

 

En een hele grote knuffel en dank je wel voor Manlief, die dag en nacht hard werkt en veel alleen moet doen nu ik mijn rug in de kreukels heb zitten en niet mag tillen. Ook. xxx