2009: One hell of a year

Niet letterlijk natuurlijk hè, die hel.
Maar een veelbewogen jaar, dat wel.

Ik ga nu dus niet allerlei linkjes maken naar alle dingen die zijn gebeurd het afgelopen jaar. Als je dat graag nog eens leest, moet je maar even hier rechts in het archief snuffelen.

Goed, dit jaar is dus over. Klaar. Afgelopen.
Tijd voor 2010.
En we gaan er vol goede moed tegen aan.

Goede voornemens dus.
Daar doe ik niet echt aan.
Maar nu las ik hier wel een goed idee.
Eén woord kiezen als thema/voornemen voor het komende jaar.

Mijn woord heb ik al bedacht:
SWEAR.
Nee niet "swear" zoals zweren of vloeken.
Swear is een afkorting.
Stop Worrying, Enjoy And Relax.
Heeft manlief een keer voor mij bedacht. Vond dat ik dat nodig had.

En daarmee heb ik dus drie voornemens voor 2010.
Dat wordt nog een hele opgave hoor. Mij kenende.
Maar ik ga mijn best doen.

Manlief en ik knijpen er even tussenuit.
Oud & nieuw in Nederland en dan lekker een paar daagjes Parijs en een dag of drie skien. 10 Januari zijn we weer op Ierse bodem.

Voor nu, een hele fijne en gezellige jaarwisseling voor jullie allemaal en natuurlijk een spetterend 2010 gewenst!

Say cheese!

Er werd dus gekookt hier op het platteland.
Veel, heel veel gekookt.

Maar naast de traditionele turkey & ham moest er natuurlijk ook een nagerecht komen.
Chocolade cheesecake had ik besloten.
Erg makkelijk en nog lekker ook.

Wat je nodig hebt:
250 gr volkoren mariakoekjes
100 gr boter
cacao poeder
2 pakjes Philadelphia roomkaas (a 300 gr)
300 ml room
200 gr chocolade

Hoe je het maakt:

Doe alle koekjes in een afsluitbaar plastic zakje en sla met de deegroller het hele zooitje tot moes kruimels.



Laat in een klein pannetje de boter smelten.
Voeg de koek-kruimels en wat cacao poeder toe aan de boter en roer alles goed door elkaar.



Doe het mengsel in een springvorm en duw het zachtjes aan. Zorg dat de hele bodem bedekt is. Zet de spingvorm in de koelkast om hem af te laten koelen.
Doe de Philadelphia in een beslagkom en roer dit door.



Voeg de room toe en smelt de chocolade au-bain-marie.
Voeg vervolgens de gesmolten chocolade toe en roer alles goed door.



Schep het mengsel over in de spingvorm en bedek de hele koek bodem.



Laat de cheesecake nu in de koelkast opstijven.

Voor het serveren even wat poedersuiker en chocolade vlokken erover voor decoratie en dan smullen maar.

De chocolade kan je vervangen door van alles; witte chocolade en frambozen, Baileys etc.

A² + B² = C²

Men neme één man, P. en één vrouw A.

P. heeft één moeder, C. en twee broers, E en M.
Broer E. heeft één dochter, T. en één ex-vrouw, S.
Broer M. heeft één vrouw, M. en één zoon, P.
Vrouw M heeft één vader, F., één moeder, N en wat broers en zussen.

A. heeft één vader, K., één moeder, C. en één zus, K.
Zus K. heeft één vriendje, M.
Vriendje M. heeft één vader, P. één moeder, A. en twee broers, G en J.

En dit hele zooitje moet dus op één of andere manier kerst vieren.
Tel daarbij op dat A & P in Ierland wonen, evenals P's gehele familie, terwijl A's familie in Nederland woont.

Verder wonen vrouw M's ouders in het noorden van Ierland en A, P, E, T, C, M, M & P in het oosten.

Ieder jaar is het weer feest.
Gelukkig zijn er wat stabiele factoren:
M, M en P gaan om het jaar naar M's ouders in het noorden van het land.
E kan niet koken.
En A & P zijn meestal gek genoeg om hun huis open te stellen voor diegene die daar behoefte aan hebben.

En dus ging het dit jaar als volgt:

A & P kookten het kerstdiner.
Daarbij aanwezig waren moeder C en B & B (de buren/vrienden).
E & T kwamen op kerstochtend langs om te kijken wat er onder de boom te vinden was en gingen vervolgens naar S voor het kerstdiner.
M, M & P waren bij M's familie.
K & C waren eerste kerstdag bij C's broer met hun moeder (= A's oma).
K & M waren eerste kerstdag met M's ouders en broers bij M's oom en tante.
K, C, K & M gingen tweede kerstdag samen uit eten.

Volgend jaar doen we dat dus anders, dat snapt iedereen.

Temptation

Een lui logje, ik weet het.
Maar wel een ontzettend leuk filmpje.
Enjoy!

Santa, we're ready

De boom
Zoals ieder jaar hadden we weer een veel te grote uitgezocht.
Hij vult de halve voorkamer, maar ik vind hem prachtig.

De kerststal
Handgemaakt, van hier.
Jezus staat nog te schuilen achter het stalletje. Die mag pas op kerstavond tussen Maria & Jozef zijn plaats in nemen.

Deze meneer kochten wij drie jaar geleden tijdens een vakantie naar Finland.

Van de afgezaagde takken van de boom in de voorkamer maakte ik nog een "boom" voor in de achterkamer.

Frosty houdt de boel in de gaten.

Ik kluste een kerstkrans voor aan de voordeur.
Met dank aan het mooie hart dat ik van haar kreeg.

Merry Christmas!

Little People's Party

Hier in Ierland zijn de zogeheten Christmas parties nogal populair. Iedere zichzelf respecterende club/groep/organisatie/bedrijf heeft er één. Zo hadden we 20 november (!) al een "dinner dance" met de parochie, afgelopen week twee parties van verschillende dansgroepen, aanstaande zaterdag van het Mountain Rescue Team en dan zondag nog met de vrienden groep van Manlief.

En dan kan ik natuurlijk niet achterblijven. Al moet ik eerlijk zeggen dat het meer het idee was van vriendinnen D & C, aangezien hun kids het ontzettend gezellig vinden om bij ons langs te komen. Het is natuurlijk ook nogal interessant hier; midden in het bos, drie honden, kippetjes, een geit, altijd avontuur. En dus riep ik heel enthousiast ja.

Nu entertain ik dus zaterdagmiddag vijf koters.
De activiteiten variëren van koekjes bakken tot kerstballen maken. Een uitdaging kan ik je zeggen, want de kinders zijn nog erg jong. En als ik zeg jong, bedoel ik van drie en een half tot zes maanden. Wish me luck.

Een verslag volgt als ik het koekjesbeslag van het plafond heb geschraapt en de geit gevangen heb.

Besmettings gevaar

Nee geen Mexiaanse griep, maar het kerst-gevoel.
Daar wil ik u graag mee besmetten. Vind ik uitermatig aardig van mezelf.

En dus vraag ik u allen:
Vertel me u meest favoriete kerst liedje.

En een beetje snel, want vrijdag middag zet ik mijn boom en daar hoort muziek bij.
Dus als u nu allen even wat gezellige suggesties achterlaat, kan ik vrijdag fijn meezingen.

Oh en u mag alleen nieuwe suggesties maken, niet iets wat al genoemd is.
Dank u.

Dit is mijn favoriet:

Een stiekem kerst-gevoel

En terwijl half Nederland de laatste hand legt aan surprises, gedichten en cadeau's staan voor mij vandaag en morgen in het teken van het jaarlijkse kerst-concert. Ja heus waar. Kerst. Je weet wel, met die andere, iets dikkere, man met baard en rode outfit, die boom in je huis met lichtjes die ieder jaar weer in de knoop zitten en de ladingen quality time met de familie.

Zaterdagavond begroeten wij zo'n 160 mensen in dit kleine schattige kerkje voor een Christmas by Candlelight Concert waar dit koor zal zingen. Allemaal om geld in te zamelen voor dit goede doel. En daarmee begint voor mij het kerst-seizoen. Op 5 december dus.

Ja roep maar: landverrader, overloper, etc. Zit een kern van waarheid in natuurlijk. Maar die goedheiligman komt morgen echt niet bij mij langs. Hij is al druk genoeg in Nederland. En dus gaat het grote Sinterklaas feest dit jaar aan mij voorbij.

Stiekem ben ik al een paar weken in de kerststemming. Ik had iets leuks nodig om me op te focussen, afleiding, en dacht dus aan de gezelligheid van de feestmaand. Het liefst had ik toen meteen een boom uit het bos getrokken en ons huis in de kerstsfeer gebracht. Maar ik deed het niet, want ik ben Hollands genoeg om te weten dat dat pas na 5 december mag.

Morgen dus het concert. En ja, als ik dan toch alle kerstversieringen en lampjes al tevoorschijn heb getrokken, kan ik natuurlijk net zo goed aan de gang gaan met het versieren van het huis. Zou toch zonde zijn om alles op te bergen en dan volgende week weer te moeten uitpakken. Toch?

Dus als u de komende dagen niets van me hoort, dan ben ik druk. Met ballen.

Winter is here

Ik kan nu natuurlijk een heel zoetsappig verhaal schrijven over hoe onder andere de eerste sneeuw op de bergtoppen, het knisperende gras onder mijn voeten toen ik vanochtend buiten liep, de strak-blauwe lucht, het ijs op de ramen, het eerste advents kaarsje dat brandt en de houtkachel die we al weer enkele avonden aan hebben mij hebben doen realiseren dat Mrs Winter haar intrede heeft gedaan.

Maar dan vergeet ik het voor mij ultieme winter-teken. Datgene dat mij pats-boem van de herfst zo de winter in knikkert. Dat uniek is voor de winter en me eraan herinnert dat het echt niet lang meer kan duren tot het kerst is en het nieuwe jaar begint. Het ultieme winter-gevoel:

Mijn niet startende auto....

That's my goal

Goal. Nee, ik ga niet schrijven over hoe Mr Henry eigenhandig (wat een heerlijke woordspeling) Ierland uit het WK hield. En ook niet over dit best wel fijne nummer van die bestewel fijne Shayne Ward, hoewel het wel fijn is als achtergrond terwijl u rustig verder leest.

Ik heb het over mijn goal, doel, droom. Want dat zoek ik namelijk. Iets waar ik me helemaal op kan storten, mijn ei in kwijt kan, voldoening van krijg. Na bijna twee jaar in deze baan is het tijd voor iets nieuws, iets wat meer "ik" is. Ik wil mijn eigen baas zijn, mijn eigen werk verzinnen, plannen en doen.

But Houston we've got a problem.
Want ik ben er nog niet helemaal uit wat dat nou is. Of eigenlijk, ik heb geen idee.

Honderd-duizend vragen gaan door mijn hoofd:

Blijf ik in het toerisme of neig ik toch meer naar de crea-bea kant?

Wil ik vanuit huis werken of heb ik daar niet voldoende motivatie voor?

Waar heeft Ierland behoefte aan?

Wat kan ik doen waar ik niet na drie jaar op uit ben gekeken?

En dan kan ik nu natuurlijk vragen wat jullie vinden. Maar hoe goed kennen jullie mij nou eigenlijk? Ja familie en vrienden lezen mee, maar ook "buitenstaanders".

Maar toch gok ik erop. Advies en ideeen kunnen nooit kwaad.

Dus leef je uit.
Suggesties, advies, anything.
In de reactie box below graag.

Thanks!

Bananananana

Manlief is niet zo van het fruit.
Nee dat zeg ik fout. Hij denkt er niet aan.
Vreemd eigenlijk, koekjes die ik bak, dropjes die ik mee breng uit Nederland en warme chocolademelk die ik voor hem maak, lijkt hij nooit te vergeten.

Ik dwaal af.
Hij denkt er niet aan en dus roep ik vaak: "Eet eens een appel/banaan/peer/druif" en dat doet ie dan braaf.
Maar wat gebeurt er dan als ik zes dagen naar Nederland ga? Juist, dan wordt er geen fruit gegeten. Met als gevolg dat ik, als ik thuis kom, vijf bruinige bananen in de fruitschaal aan tref. En daar is maar één oplossing voor: bak een bananenbrood.

Men neme:
100 gr zachte boter
175 gr suiker
2 eieren
zout
250 gr zelfrijzend bakmeel
een halve theelepel bakpoeder
500 gr gepelde bananen
100 gr kokos*

* Als je, net als ik, niet echt enthousiast kan worden van kokos kun je deze hoeveelheid eventueel halveren of vervangen door 75 tot 100 gr gehakte pecannoten.

Oven voorverwaremn op 180 graden.
Boter en suiker mengen en glad roeren. Eén voor één de eieren erdoor roeren en een mespuntje zout toevoegen. Bakmeel en bakpoeder zeven en er doorheen mixen.
In een aparte kom de bananen prakken en dit samen met de kokos/pecannoten door het beslag scheppen.
In een ingevette broodvorm scheppen en in het midden van de oven in ongeveer één uur en tien minuten bakken.

Helaas is er geen foto materiaal beschikbaar van dit brood.
Bananenbrood valt blijkbaar niet in de categorie "fruit" en wordt dus niet vergeten door Manlief.

En dan...

...dan heb je dik twee weken niets geschreven en al eigenlijk een maand geen fatsoenlijk blogje meer geproduceerd. Dan vraag je je dus stiekem af of je dit nog wel moet doen. Heb je je lezers niet in de steek gelaten, zouden ze dan nu weer spontaan terug komen. Ik betwijfel het.

Maar schrijven... Dat is toch wel iets. Waar ik mijn ei in kwijt kan. Maar ook waar ik even over totale onzin kan praten als daar behoefte aan is.

En dus ga ik door. Egoistisch misschien, om het "voor mezelf" te doen. Maar zo is het nu. En het enige wat ik verder nog hoef te doen, is hopen dat jullie weer terug komen.

Een paar enerverende weken achter de rug. Lichamelijk en geestelijk in een behoorlijk diep dal gezeten. Inmiddels weer voor 80 procent de oude. Een ervaring rijker.

Een ervaring die erin heeft gehakt, bij zowel mij als manlief. Een ervaring waar ik nu niet over wil en kan schrijven. Later, misschien.

Voor nu: ik ben terug. Ik hoop jullie ook.

Ja kijk, het zit dus zo.

Ik heb geen inspiratie. En geen zin, eigenlijk.
En ik ben nog steeds niet echt 100% fit, maar dat mag ik niet te vaak zeggen, want dan maakt mijn moeder zich zorgen. Dus houden we het er maar op dat ik inspiratieloos ben.

Over anderhalve week ga ik zes dagen naar Nederland. Hopelijk vind ik daar mijn inspiratie weer terug.

Maar voor nu houd ik het even voor gezien.
En ga ik me uitleven op een pompoen.
Happy Halloween!

Back to business

Ik ben inmiddels weer wat opgeknapt, al ben ik nog steeds wat moe etc. Maar van dat thuis hangen, word ik ook niet veel blijer en dus ging ik maar weer back to business. En viel ik meteen met m'n neus in de boter aangezien we dit weekend een groot festival hebben. Langzaam weer opstarten is er dus niet bij. Vol aan de bak; voornamelijk omdat de voorbereidingen nogal op z'n Iers (lees: op het gemakje) zijn gedaan en dus deze week nog veel moet gebeuren.

Want hoe voelt dat nou: als Nederlandse in zo'n Iers bedrijf?

Het is, laten we zeggen, aanpassen. De werk mentaliteit is hier toch net even anders dan in het volgens-het-boekje/alles-op-tijd-en-afspraak/deadline-is-deadline land dat Nederland is. Business contacten zijn informeler, de werkdruk wordt minder gevoeld en als het vandaag niet afkomt, dan morgen wel (of volgende week).

En soms is dat lastig en kan ik er niet mee omgaan. Er is natuurlijk wat van te zeggen; minder stress, gewoon wat rustiger aan. Klinkt heel fijn. Maar iedereen heeft toch wat druk op de ketel nodig om het beste uit zichzelf te halen? Je moet toch hard werken, wil je het beste resultaat behalen?

Zo ook dit festival. Het idee is geweldig, echt iets wat de County hier nodig heeft. Maar dan moet je je schouders eronder zetten, er voor gaan. Voorbereiden, op tijd beginnen. Twee weken van te voren de brochure af hebben is dan te laat. Simpel.

Boekingen komen langzaam (vier dagen voor de start van het evenement), maar zeker binnen. Ik ben benieuwd hoe het gaat dit weekend.

Geen zorgen

Man en ik zijn geen scheiding aan het aanvragen en de eettafel staat hier gewoon in de kamer te pronken.

Maar ik ben ziek. Dit weekend al niet lekker, maar toch doorgegaan. Maandag ook nog gewerkt, maar gisteren was het toch echt klaar. En dus ben ik nu thuis. En voel ik me bleh. Ik kom terug als ik me weer beter voel.

No pressure

Dan doe je drie weken een fotografie cursus en dan denkt je baas dus dat je meteen professioneel fotograaf bent.

Als de telefoon op kantoor gaat, je opneemt en je baas zegt: "Good afternoon Mrs Photographer", dan kan je er donder op zeggen dat hij iets van je nodig heeft. Dat was dus ook mijn antwoord: "What do you want?". Ja zo gaat dat hier.

De man van Wicklow Tourism had hem gebeld. Ze wilden graag wat gezellige foto's van hem, met een groep en wat leuke uitzichten voor de promotie van een festival dat wij organiseren. Dus ze wilden een photoshoot opzetten. "Nee joh, niet nodig, laat ik mijn kantoor slaafje Anouk gewoon doen."

Dus nu mag ik morgen ineens gaan bewijzen dat ik de afgelopen drie dinsdagen heb opgelet.

No pressure!


On the bright side of life maakte man-lief gisteren het voorstel van de eeuw.
Stel u het volgende gesprek even voor:

Man: "What are you doing on Friday?"

Ik: "Nou mijn auto moet om kwart voor elf voor de tweede keer gekeurd worden, maar verder weet ik het nog niet. Als je maar niet denkt dat ik weer een of ander suf werkje voor jou ga doen, zoals kou leiden in de tuin enzo."

Man: "Well, we could go to (en toen kwam het, hij zei het echt) I-K-E-A and you could (toen werd het nog beter, let op) pick up that new dining table and chairs. I will bring the trailer"

Ik: "...."

Man: "Well...?"

Ik: "...."

Man: "What? Is it a bad idea? Did you have other things planned?"

Ik: "Meen je het echt? Jij stelt dus nu voor om vrijdag met mij, geheel vrijwillig, naar heaven Ikea te gaan? En daar mag ik die tafel en stoelen ophalen?"

Man: "Yeah, that's what you wanted right? And you can't drive with the trailer, so you need me."

Ik: "Ik zeg: goed plan. Mag ik dan ook meteen die kussentjes voor de stoelen (in rood) erbij nemen? En nog wat andere hoesjes daarvoor?"

Man: "Oh..."

Ik: "Ok!"

Ik denk dat manlief geen idee heeft waar hij aan is begonnen. Vrijdagavond een verslag van wat ik allemaal nog meer kocht als ik niet te druk ben met voorkomen dat man een scheiding aanvraagt.

Autumn, beautiful Autumn

Hij is er, Autumn. Met een hoofdletter ja. Niet alleen omdat mijn Engelse spelcheck dat zegt, maar omdat ik vind dat hij het verdient. Ik houd van Autumn met zijn mooie warme kleuren, donkere avonden bij de openhaard, vallende blaadjes en laagstaande zon. Toen ik gisteren wakker werd en de wind door de bomen langs het huis hoorde razen, wist ik dat hij er nu echt was.

Autumn heeft iets, iets gezelligs, fijns, kneuterigs. Bij de eerste vallende blaadjes kijk ik uit naar tegen elkaar aan op de bank een boek lezen, naar warme soep die je lichaam verwarmt en naar urenlang knutselen en frubelen, omdat het buiten toch te donker is.

De laarzen mogen weer uit de kast en de dikke truien worden weer gedragen. Dikke panty's, veel laagjes, een dikke jas. Zakdoekjes in je tas voor snotneuzen, de verwarming weer aan; het hoort er allemaal bij.

Autumn is fijner dan zomer, fijner dan winter. Dit jaar was de zomer hier slecht. Het regende. Veel en lang. Autumn doet meestal hetzelfde, maar Autumn regen is minder erg dan zomer regen. Die verwacht je, hoort erbij. Autumn geeft on de kans uit te kijken naar de korte dagen, naar het veranderen van de natuur, de wereld. En als dan Koning Winter zijn intrede doet, is dat fijn. Voor ongeveer twee weken. Want de nieuwigheid is eraf. De kou kennen we nu wel en de dagen mochten echt wel wat langer. Met een beetje geluk krijgen we wat sneeuw, maar daarna is de lol er snel af. En kijken we uit naar Spring.

Maar voor nu, voor nu geniet ik met volle teugen van Autumn!

In de keuken II

Afgelopen vrijdag kregen we dus eters. En maakte ik courgette soep (met natuurlijk courgette, aardappels en kruiden uit eigen tuin), een romige kip korma en raspberry en white chocolate cheese cake.

De kip korma kwam uit Jamie's Ministry of Food. Lees hier over het idee achter dit boek. Enkele weken geleden schreef ik over de Chicken en Leek Stroganoff uit het hoofdstuk Twenty Minute Meal. Vrijdag was ik toe aan hoofdstuk Easy Curries; Chicken Korma. En eerlijk is eerlijk: in eerste instantie dacht ik dat het iet wat too spicy was, maar met de rijst was het heerlijk.

Benodigdheden voor 4 - 6 personen:

700 gr kipfilet

2 middel grote uien

1 groene peper (optioneel)

Verse gember (ongeveer 4 cm)

Klein bosje koriander

400 gr kikkererwten

Olie

Een klontje boter

120 gr korma curry pasta

400 ml kokos melk

Een handje amandel schaafsel

2 eetlepels gedroogde kokos

Zout en vergemalen peper

500 gr magere yoghurt

1 citroen

Bereidingswijze:

Snij de kip in kleine stukjes. Snij de uien, gember en eventueel de peper in kleine stukjes. Pluk de koriander blaadjes en snij de steeltjes fijn. Laat de kikkererwten uitlekken.

Gebruik een braadpan met dikke bodem en verwarm wat olie in de pan. Gooi de ui, peper, gember en koriander samen met de boter in de pan en bak dit voor ongeveer 10 minuten. Zorg dat je vooral aan het begin goed roert, zodat het niet aanbakt. Voeg de korma curry pasta, kokosmelk, het amandelschaafsel, de kikkererwten, gedroogde kokos en de kip toe en roer alles goed door. Jamie zegt nu wat water toe te voegen, maar ik heb uiteindelijk aan het eind nog de saus wat moeten aanmaken omdat ik hem niet dik genoeg vond. Dus dit kun je altijd later nog doen, mocht het te droog worden.

Breng het geheel aan de kook en laat het vervolgens op een laag vuur een half uur zachtjes doorkoken. Hier kun je dus eventueel water toevoegen, mocht het te droog zijn. Even proeven en eventueel zout en peper toevoegen.

Severen met rijst, nog wat amandelschaafsel, de korianderblaadjes, wat yoghurt en een partje citroen.

Ready for Autumn

Mien Naaimachine draait overuren hier op het platteland.

Want nadat ik maandag het beruchte speelkleed af maakte, kon ik het niet laten de stof te knippen voor de tas die ik wilde maken.

En dus naaide ik vanavond de hele boel in elkaar. Het was soms even lastig, maar het is gelukt.

Alle kredits voor het patroon gaan overigens naar haar. Zo creatief ben ik nou ook weer niet. Thanks Noeks!

Project Baby Cadeau II

Nou het is af hoor: het speelkleed voor de tweeling van R en D.

Maar goed ook, want aanstaande vrijdag komen ze eten.

Zie hier het resultaat:

En nu wil ik er nog maar drie woorden over kwijt:

Bloed. Zweet. Tranen.

In de keuken

Nu zelfs Sonja zelf stopt met Bakkeren en ik spontaan twee kilo ben afgevallen (z0nder er iets voor te doen), kan ik zonder schaamte gevoel mijn dieet ook aan de wilgen hangen. En dus kookte ik gisteren kip saté. Dat is hier op het platteland één van de favorieten en dus deel ik hem ook graag met u!

Kip Saté (voor 4-6 personen)

Benodigdheden:
- 750 gr kip
- 2 middelgrote uien
- 1 paprika
- 1 teentje knoflook
- 9 eetlepels tomatenketchup
- 6 eetlepel pindakaas (ik neem altijd crunchy pindakaas, lekker met nog stukjes noot erin)
- 8 eetlepels ketjap
- 6 eetlepels azijn
- 4 eetlepels suiker
- 2 theelepels sambal

Bereidingswijze:

Snij de kip in stukjes.

Doe de ketchup, pindakaas, ketjap, azijn, suiker en sambal in een kom en meng alles goed door elkaar. Voeg de kip toe en laat dit 10 minuten in de koelkast marineren.

Snij de paprika, ui en knoflook.

Bak de ui met wat boter aan in een braadpan. Voeg de knoflook toe en daarna de paprika. Laat dit enkele minuten roerbakken.

Voeg een kopje water toe en breng dit aan de kook. Doe de kip en marinade erbij, goed roeren en vervolgens op een laag vuurtje in ongeveer acht tot tien minuten gaar laten worden.

Lekker met rijst, kroepoek en wat frisse ananas.

Smakelijk eten!

Do you check your tongue in the mirror?

Sommige mensen doen het, andere niet.
Ik wel, ik ben er zo-een. Ik let op de songteksten van alle liedjes die ik hoor.
Het facineert me waar mensen over zingen, hoe ze op die manier hun gevoelens kunnen uiten. Zowel blije als verdrietige gevoelens. Het lijkt me geweldig om zo'n talent te hebben. Helaas is dat niet aan mij besteed.

Lettend op songteksten hoor je vaak echter ook hele rare dingen. Zo ook in I'm Yours van Jason Mraz. Een vrolijk, catchie nummer. Maar laten we eerlijk zijn, de tekst. En let dan vooral op het stukje tussen 2.28 en 2.42. Daar zingt hij namelijk dit:

I've been spendin' way too long checkin' my tongue in the mirror
And bendin' over backwards just to try to see it clearer
But my breath fogged up the glass, and so I drew a new face and I laughed

Hoe werkt zoiets dan? Zit hij een beetje op een gitaar te spelen, nuriet wat, bedenkt bovenstaande woorden en denkt dan: "He, das best leuk voor in een liedje, lekker diepgaand"? Ik snap er niks van.

Maar het is wel een lekker nummer...

Guess The Dress Part Three

Ik hield dus een klein wedstrijdje.

En dit kwam eruit.

Nou, eerlijk: jullie bakten er niks van.

Strapless? Strapless? Als in zonder bandjes? Nee, nee, nee, nee, nee!
Houd ik toch niet van. En heeft iedereen toch al?

Goed. Dan blijft dus het volgende over.

Lindaatje raadde dit:

En Minke raadde dit:

En dit werd het dus:
Dus ja, ik weet het niet. Ik denk Minke.
Wie vinden jullie dat er het dichts bij zit?

5th September 2009; Our Wedding Day

Zeven uur was het, toen ik wakker werd.

In alle boekjes over trouwen en bruiloften staat dat het eerste wat je moet doen als je op de dag van de bruiloft wakker wordt, is je aanstaande bellen en hem vertellen hoeveel je van hem houdt voor het geval je dat vergeet gedurende de dag. Maar zeven uur vond ik toch echt te vroeg en dus lag ik het komende anderhalf uur te draaien, te woelen en te denken. Zenuwen in mijn buik en in mijn hoofd. Het gevreesde waar-ben-ik-in-godsnaam-mee-bezig moment bleef gelukkig uit.

Om half negen was het tijd op te staan waarna ik iedereen van ontbijt voorzag, zowel familie als huisdieren. Om tien voor tien vertrokken Moeders, Zuster en ik te laat naar de kapper waar we om tien uur een afspraak hadden en dus tien minuten te laat kwamen. Om elf uur stapten we strak in de lak (voor Zuster vrij letterlijk. Zij durfde de rest van de ochtend haar hoofd niet te bewegen) weer naar buiten en reden we naar huis waar de schoonheidsspecialiste Zuster en mij vol plamuurde mooi opmaakte.

Control-freakje dat ik ben, regelde ik nog even wat laatste dingen met de cateraar en stuurde de rest van de familie naar boven om om te kleden.

Om kwart over één arriveerde de fotograaf en mocht ik dus in DE jurk gehesen worden. Geen zorgen, het is een vriend van ons en hij nam hele keurige foto's. Geen van mij in mijn huidskleur strech fuik sexy wedding lingerie dus.

De flower girls arriveerden en na wat foto's met de familie, de bridal party en alleen de bruid werd de rest van de familie naar de kerk gestuurd. En kon de grote wissel truc beginnen. Vaders had namelijk bedacht dat het wel gezellig was de familie te verrassen door toch in zijn uniform mij naar het altaar te begeleiden. Dus renden we naar boven en kleedden we hem heel snel om.

Om tien voor half drie stond ik nog even een gebroken nagel te super-gluen en toen konden we vertrekken.

En dan kom je dus bij de kerk aan en is het zo ver. Heel de kerk zat vol, er moesten zelfs mensen staan zag ik al. De muziek begon te spelen. Eerst de flower girls, dan Zuster. En vervolgens ik en Vader. Voor aan het altaar zie ik Paul staan en alle zenuwen vallen van me af. De tranen die ik verwacht, komen niet. Bij mij althans. De rest jankt er vrolijk op los, Paul, Vader, Moeder, Zuster. En dat zijn alleen nog maar diegene die ik heb gezien. Dus als iedereen die een traantje liet, zich even hier kan melden. Dank u.

De mis begint en ik voel de zon door het raam mijn gezicht verwarmen. En ineens zijn we er al. Pagina vijf van het misboekje. Of wij even willen beloven elkaar trouw te blijven, te waarderen, lief te hebben, in goede en kwade dagen, in armoede en rijkdom, in ziekte en gezondheid, al de dagen van ons leven. Dus dat doen we dan maar. Hij in het Engels, ik in het Nederlands.

Dan de ringen. Die van mij gaat vlot, ik wil wel. Die van Paul wil maar niet passen. Vreemd, we hadden ze nog gepast. Maar na een beetje gewroet zit hij dan toch mooi om die ringvinger.

De mis gaat verder. Pastoor deelt de hosties uit. Ik kijk naar Paul, we maken een snel babbeltje en ik kijk naar zijn ring. Zijn hand. Zijn R-E-C-H-T-E-R hand. En dat is dus.niet.de.bedoeling. We raken een beetje in de slappe lach en krijgen met heel veel moeite de ring van zijn vinger en doen hem snel om zijn linker ringvinger. Dat verklaarde wel waarom hij in eerste instantie niet paste.

Na de mis wordt het marriage registration form getekend. Hoef je hier niet voor naar het gemeente huis, gewoon allemaal in één keer door. En we wandelen hand in hand onder luid applaus de kerk uit.

Buiten maken we foto's, heel veel foto's. We voelen ons een beetje David en Victoria Beckham maar dan minder good looking en minder skinny.

Met luide sirene's van de Mountain Rescue Landrover komen we bij ons thuis bij de feesttent aan en kan de party beginnen.

Socialisen, felicitaties en cadeau's ontvangen, heerlijk eten van het barbeque buffet, speeches (dat is al een heel logje op zich, mss later), toasten op the newly married couple en partyen!

Nederlandse en Ierse muziek, gebruiken en mensen. Het gaat allemaal samen als je er maar genoeg Heineken in gooit.

Later op de avond gooi ik mijn boeket nog richting alle vrijgezellen dames en het wordt gevangen nog mijn nieuwe niece; de 18-jarige dochter van mijn nieuwe brother in law. Hij was, laten we zeggen, less impressed. Hihi.

Om kwart over drie geef ik het op. Ik kan niet meer. De dansvloer ziet er ineens heel aantrekkelijk uit voor een powernapje en mijn hoge hakken heb ik uren geleden al ingewisseld voor platte ballerina's. Het is tijd om naar bed te gaan.

W-Day in beeld

Bij gebrek aan inspiratie en tijd voor woorden, maar even wat foto's van W-Day.
En dan schrijf ik morgen over de dag zelf en dan is het klaar. Dan ga ik weer klets schrijven over het echte leven.

Zonder dolle: foto's van 5 september. En zoals de beelden al verraden, het regende niet!

Muziek in van Lucie Silvas. Het nummer heet Right Here en is mij op het lijf geschreven.




De kwaliteit van de foto's dondert ineens omlaag als ik het op youtube plaats, maar het gaat om het idee.

Wedding Week II

Toen ik thuis kwam, was Sam kwijt...

En daar word ik zenuwachtig van. Want Sam is dus zeg maar een beetje mijn kindje. En die horen niet kwijt te zijn.

Man's vriend A was ons komen helpen en had zijn hond meegenomen. Zo werkt dat hier: iedereen neemt altijd al zijn kinderen, huisdieren en vrienden mee. En laat A's hond nou net Sam's moeder zijn. En dus waren moeder en zoon er eens lekker samen op uit getrokken. Probleem was alleen dat Sam meestal Donna en Glic volgt en eigenlijk zelf de weg nog niet zo goed kent. Om nog maar te zwijgen over Sam's moeder, die hier al helemaal heg noch steg kent. En dus waren ze weg, verdwaald. Vijf uur lang... Daar houd ik niet van.

OM vier uur vertrok ik naar Dublin om Vader, Zuster en Zwager op te halen en kreeg gelukkig, toen ik bijna op het vliegveld was, het verlossende telefoontje: ze waren terecht. Dus de feestvreugde kon beginnen.

Vrijdag begonnen de buitenlandse gasten te arriveren. En dus was het tijd voor het paniek moment van de week.

Oma, oom, tante, neefje, nichtje en nog acht vrienden zaten gezellig samen op dezelfde vlucht vanaf Amsterdam naar Dublin. Om 13 uur zouden ze vliegen. En als dan om half één de telefoon gaat en er word je medegedeeld dat de vlucht is gecancelled (niet vertraagd, maar gecancelled) ja dan is het even paniek.

Heel wat telefoontjes over en weer hoorden we uiteindelijk dat de helft van de groep op de vlucht van kwart voor drie zou zitten en de rest op de zes uur vlucht. Zou kwamen dus uiteindelijk pas om half tien aan op de plaats van bestemming.

En toen was het vrijdagavond 4 september half zes en was alles, voor zover mogelijk, klaar. Het feest kon beginnen.

We begonnen met een etentje met alle Nederlandse vrienden en familie die over waren gekomen. één grote reunie. Het was feest.

Om 23.30 ging ik naar bed. Morgen was het W-Day!

Het grote cadeaus-voor-bloggers-over-de-hele-wereld-feest

Even geheel off wedding topic.

Die Cisca daar in de USA heeft het er maar druk mee. Vrouw zijn van de melkboer, moeder zijn van Kobus, battelen met de oude huurbaas en de nieuwe MilkMansion onderhouden. Toch vond ze nog tijd om een ontzettend leuk plan uit te werken op haar blog. Cadeautje voor alle lezers!

Maar Cisca is natuurlijk niet op haar achterhoofd gevallen en gaat dus niet voor al haar lezers cadeau's kopen en versturen. Nee dat laat ze ons doen. Althans, voor elkaar. Nou goed, lees op haar blog maar even hoe het werkt.

Ik deed dus natuurlijk mee. Want ik houd van post en nog meer van cadeaus.


En gisteren kwam Ilse's cadeau hier aan!


Helemaal in de jullie-zijn-net-getrouwd-stijl. Super stylisch, recht uit haar eigen winkeltje.


Thanks Ilse! Ik ga er een mooi plekje voor zoeken.


Ikzelf moet iets opsturen naar Petra. Maar ik moest tussendoor nog even trouwen, op huwelijksreis(je) en gewoon werken deze week. Dus dit weekend wordt het pakketje voor Petra in elkaar geknutseld en naar de USA gestuurd. Het komt eraan Petra!

Wedding Week

Moeders kwam op donderdag, negen dagen voor W-Day, aan. En vanaf toen was het alle hens aan dek.

Ik stelde Moeders crea-kwaliteiten op de proef door haar deel te laten nemen aan het klus-je-eigen-bedankjes-en-misboekjes project. Laten we het erop houden dat we na een tijdje iets van een system hadden ontwikkeld.

Ook jam maken was onbekend terrein voor Moeders. Waarom zelf een uur in een pan gaan staan roeren als ze het bij de supermarket om de hoek netjes in een potje verkopen? De geur van warme, borrelende rabarber die het huis vulde, gaf denk ik wel enigzins antwoord op die vraag.

Vrijdag kwamen schoonzus- en zwager-to-be langs. Schoonzus-to-be is massage therapeute en gaf ons alledrie een heerlijk ontspannende massage. Zwager-to-be maakte zijn spicy fish & chips en neefje-to-be entertainde de rest van de crew. Heerlijk, een beetje ontspannen voor de echte drukte begon.

Het weekend was gevuld met allerlei dingen afmaken en zorgen dat het huis klaar was voor de vele bezoekers die we die week zouden krijgen. Maandag werden de laatste boodschappen gedaan en dinsdag werd alles, voor zover mogelijk, klaargemaakt voor als woensdag de tent geplaatst zou worden.

Nou moet ik erbij vermelden dat het at this stage al ongeveer heel de zomer regende in Ierland. En als ik zeg regende, bedoel ik dus con-ti-nu. Dit jaar was officieel de natste zomer sinds ze begonnen het weer te registreren in 1866. Iets om trots op te zijn natuurlijk.

Die woensdag was niet anders.
Om 09.40 arriveerde de tent crew, om 10.00 lag de vloer en om 10.01 begon het te regenen. Maar ze hadden geluk. Het regende alleen maar. Pas toen alles goed en wel stond om 14.00 begon het echte werk. Hoosbuien, stortregen, windstoten. En dat was een beetje een probleem voor onze tent. Want een tent heeft natuurlijk een schuin aflopende dak aan twee kanten. Maar als je dat dan op een helling zet (ja Ierland is nou eenmaal niet zo plat als Nl), wordt één kant natuurlijk schuiner aflopend. En de andere kant, juist ja, niet zo schuin. Drie keer raden... Water bleef staan in de minder schuine kant van het dak. Dan kan je dus met een veger aan de slag. Van binnenuit tegen het dak aan drukken zodat het water er af loopt. Als ik ditzelfde water dan door de vloer omhoog ziet komen, drie dagen voor de bruiloft, dan doe ik mijn ogen dicht en loop weg. And breathe...

Donderdag ochtend was het droog en werden nog wat kleinere tenten opgezet, voor de catering, toiletten, entree etc. Ik vertrok naar de schoonheids specialiste om mijn nagels te laten doen. Leek me een goed plan. Lekker even een uur voor mezelf, dan kon ik er daarna weer tegenaan. Ik was klaar voor actie.

Toen ik thuis kwam, was Sam kwijt...

De voorbereidingen

Vier maanden hadden we, vanaf het moment dat we onze trouwplannen openbaar maakten. En dat is niet zo lang in wedding-planning-land kan ik je nu zeggen. Gelukkig hadden we het al meerdere malen over onze ideale bruiloft gehad, dus we wisten best goed welke richting we op wilden; thuis, op het veld, mooie feesttent, informeel diner en een party tot in de kleine uurtjes. En dat werd het.

De fun begon met het maken van een gastenlijst. Vriend man-lief heeft nogal een uitgebreid sociaal leven. Niet alleen nu, maar van jongs af aan al. En dat resulteert dus in een onzettende lange lijst van mensen-die-ik-echt-heel-graag-erbij-wil-hebben. Ik maakte een iets beschaafder lijstje en heb dan ook beduidend minder vrienden door het feit dat ik behoorlijk wat jonger ben en samen kwamen we uit op 175 (!!!).

Catering werd geboekt, we zochten het juiste formaat tent uit en boekten de kerk, de bloemen en de muziek. Allemaal natuurlijk behoorlijk standaard en makkelijk. Maar hoe geef je dan je eigen draai aan zo’n dag? Hoe voorkom je een dertien-in-een-dozijn bruiloft?

Ten eerste maakte ik, samen met vriendinnetje S en N, zelf onze uitnodigingen. En was een hele zoektocht om een goede leverancier en het perfecte design te vinden. Maar het lukte en in één dag klusten we alle honderd uitnodigingen in elkaar.

Ook besloot ik zelf decoratie voor de feesttent te zoeken, kopen en maken. Paars werd het thema. Ik zocht mooie witte tafellakens uit, paarse ballonnen en servetten. En de bloemstukjes voor de tafels maakte ik ook zelf. Heel simpel, maar wel in de stijl van de bruiloft. Ik kocht leuke ronde mandjes, spoot ze wit, en zette er een glaasje met waxine lichtje in waarna ik het mandje opvulde met paarse heide. De heide werd ook gebruikt voor de decoratie in de kerk en vormde samen met de bloemen die de bloemist verzorgde een mooi geheel.

En ook de bedankjes maakte ik zelf. Ik kocht honderd-tachtig shot-glaasjes in Ikea en stond uren in de keuken waar ik Rhubarb & Ginger Jam maakte. Uit eigen tuin natuurlijk. Hier een mooi paars covertje op met een gezellig kaartje en klaar-is-kees.

Morgen meer tekst-materiaal over de week voor de bruiloft.
En dit weekend uitgebreid beeld-materiaal van alles, decoratie, voorbereidingen en natuurlijk de dag zelf.

May I present to you...

Mr & Mrs O'C.

Mrs O'C

W-day has arrived part II

Er is geen ontkomen aan, het is nu echt 5 september 2009. W-Day.

Lekker douchen, kopje thee en op naar de kapper. Daarna de schoonheidsspecialiste aan huis voor onze make-up en hup, zo die jurk in. Ik weet nu al dat ik vanavond wel een borrel kan gebruiken.

En als jullie me dan nu willen excuseren, ik ga even trouwen.

Nu al excuses voor de zeer waarschijnlijke radio stilte deze week. Beeld en tekst materiaal volgt volgende week.

W-day has arrived

Technically speaking is het nu onze trouwdag. Maar ik slaap nog niet en dus is het voor mijn gevoel nog steeds "gewoon" vrijdag 4 september.

We zijn er klaar voor. Nou ok, bijna. Want mijn mooie bloemetjes pj's en haar op half elf wordt niet toegestaan als je de bruid bent. Maar dat komt blijkbaar morgen vroeg op mysterieuze wijze allemaal goed. En dat geloven we dan maar.

Ok, serieus. De feesttent staat, de mis is helemaal geregeld, iedereen is gearriveerd (al was dat nog een heel gedoe, maar daarover later meer), de bruidstaart staat beneden vol verwachting te wachten om aangesneden te worden en mijn jurk hangt klaar.

As I said, we zijn er klaar voor.

Het platteland meldt zich

Ja hoor, we zijn er nog. Maar even druk.

Moeder van de bruid arriveerde afgelopen donderdag en sindsdien zijn we eigenlijk full time aan de gang geweest. Wel leuk hoor, maar ook druk. Alles loopt behoorlijk vlotjes, het komt al dagen met bakken uit de hemel (voor zaterdag geven ze droog aan) en wij zijn we bijna klaar voor.

De jurk is opgehaald, de laatste sieraden ingekocht, morgen wordt de tent geplaatst en donderdag komen de vader van de bruid, zuster van de bruid/getuige 1/bridesmaid en onofficiele zwager van de bruid aan. En dan vrijdag de grote lading overige familie en vrienden.

Het kappen gaat gestaag verder. Sectie 2 heben ze vorige week afgerond. Sectie 6 is inmiddels plat en ze zijn nu gelijktijdig aan 7, 5 en een beetje aan 4 bezig. 3 is na de bruiloft aan de beurt. En dan is het klaar...

En nu? Nu is het bedtijd. Truste.

Cleaning crisis

Weet je wat niet zo handig is?
Je nieuwe stofzuiger opblazen... drie uur voordat je moeder op Dublin Airport landt.

Weet je wat wel handig is?
Dat je aanstaande nog steeds niet de oude stofzuiger naar het recycle centre heeft gebracht ookal heb je dat pas 83678 keer gevraagd en deze het eigenlijk nog best wel doet.

Ja, inderdaad wij kochten een nieuwe stofzuiger, terwijl de andere het nog deed. Maar ik dacht echt dat ie stuk was. Bleek dat in dat geval ik niet de stofzuiger maar de contactdoos had opgeblazen. Maar voordat we daar achter kwamen, hadden we al een nieuwe.

Een weekje Jamie I

Chicken & Leek Stroganoff

Volgens Jamie duurt dit maar 19 minuten.

Kook de rijst zoals aangegeven op de verpakking.

Snij de prei in de lengte door en snijd vervolgens deze helften weer in de lengte door. Snij deze vier lengtes nu klein en was de prei goed.

Snij de champignons en kip. Kip in dunne reepjes.

Olijf olie en een klein beetje boter in een koekepan op hoof vuur (maar ik ga denk ik voor mijn super fijne Le Creuset, want daar houd ik van).

Doe de prei met het glas wijn en een klein glas water in de pan en bestrooi met wat zout en vergemalen peper. Laat het vijf minuten zachtjes koken. Kijk hier zegt Jamie dus dat je aluminium folie over je pan moet doen, maar als je gewoon je Le Creuset gebruikt, kun je er dus de deksel (jawel mensen, de deksel, die is daarvoor bedoeld) erop doen. Niet helemaal afsluiten natuurlijk. Je prei moet nog een beetje kunnen ademen.

Anyway, ondertussen even peterselie snijden en samen met de kip, room en champignons in de pan erbij doen. Even roeren, weer aan de kook brengen en op half vuur voor tien minuten zachtjes laten doorkoken.

Als de rijst klaar is de sap van een halve citroen nog even door de stroganoff roeren en eventueel nog wat zout of peper naar smaak toevoegen. Klaar!

Over hoe Sonja exit werd en Jamie zijn intrede maakte

Nou die Sonja, daar zijn we wel klaar mee. Vriend-lief viel acht kilo af, waarvan er nu weer twee bij zijn gekomen, maar blijft stabiel nu. Ik viel twee kilo af die er nu weer gewoon aan zitten en het interesseert me niet zeker niet nu ik zo'n vet-in-bedwang-houdende-stretch-onderbroek heb gekocht voor onder mijn jurk. We eten wel gezonder. Ik houd goed in de gaten wat er in mijn winkelkarretje gaat, maar we zijn niet meer zo spastisch met weekmenu's bezig. Niet aan ons besteed.

En klaagde ik vrijdag nog dat ik niet wist wat ik toch moest koken nu ik zo druk ben, 's avonds mocht ik nog een verlaat verjaardags cadeau in ontvangst nemen. Iets waar ik al heel lang geleden om had gevraagd na het ergens gezien te hebben, maar waar ik eigenlijk daarna niet meer aan had gedacht. Jamie's Ministry of Food. Een absolute must-have voor iedereen die wel en niet van koken houdt.

Ik schreef al eerder dat ik van echte kookboeken houd. Waar je zeg maar iets mee kan. Jamie's Ministr of Food is er zo één. Maar dit is meer dan zomaar een kookboek. Jamie's plan is om iedereen weer echt te leren koken. Dus geen sauzen uit pakjes of korma's uit een glazen potje. Nee echt koken. Maar dan simpel. Geen uren zwoegen boven het fornuis. Dingen die de ambitieuze carriere chick en de uitgeputte moeder ook kunnen maken.

Maar niet alleen leer je jezelf koken. Nee. Pass It On. Leer jezelf uit ieder hoofdstuk tenminste één recept en leer vervolgens twee andere mensen dit recept ook te maken. En daar doe ik graag aan mee. Want niet alleen houd ik van kokkerellen, ik houd ook van andere mensen lastig vallen met wat ik geweldig vind. Dus here we go. Deze week kook ik op z'n Jamie's en knal ik de receptje hier ook neer. Doe ermee wat je wil. Maar zo heb ik tenminste het gevoel dat ik bij heb gedragen aan Jamie's Pass It On idee.

Morgen: Chicken and Leek Straganoff.
Doe alvast de boodscahppen, morgen het recept.

Voor 2 pers:
Zout en vers gemalen peper
150 gr rijst
1 grote prei
Een hand vol champignons
2 kip filets
Olijf olie
Boter
Een glas witte wijn (+ één extra voor tijdens het koken)
Verse peterselie
285 ml room
1 citroen(sap)

Koken op het platteland

Er worden al zo'n drie weken geen culinaire hoogstandjes meer bereid hier op het platteland. Ik heb het druk, vriendlief heeft het druk. En als je een ellelange to-do lijst hebt, moet je schrappen. En uitgebreid lekker koken is dan natuurlijk een makkelijk slachtoffer. Want een pastaatje, wok-goedje of snelle aardappels met groente zijn natuurlijk veel makkelijker en sneller.

Maar ik mis het.

Ik mis het in de keuken staan en dingen uitproberen. De variatie en het genieten.

En dus een oproepje:

Ik ben op zoek naar receptjes die geen uren duren om in elkaar te draaien, maar wel erg lekker en gevarieerd zijn.
Zodat wij de komende twee weken toch nog fatsoenlijk eten zonder er uren voor nodig te hebben.

Ps: En die Sonja is al een week of twee geleden op het vliegtuig terug naar Nederland gezet.

And the Boring Blog award goes to...

Wedding. Dat is zo'n beetje wat hier op het platteland de klok slaat.
En dus is dat waar ik over schrijf. En dat is dus uitermate boring voor jullie, mijn arme lezertjes.

Maar niet alleen voor jullie hoor. Nee ik vind er ook niets aan.
Mijn naaimachine staat te verstoffen, de oven roept of ik van plan ben nog eens iets te bakken of braden, de moestuin staat erbij alsof er een bom is ontploft en die drie arme viervoeters vragen zich af wat er is gebeurd met de ellelange wandelingen die ze gewend zijn.

In plaats van me daar mee bezig te houden maak ik nu 165 bedankjes, wandel ik door het huis met dikke sokken in mijn trouwschoenen en moet deze week echt het misboekje helemaal klaar zijn. Om nog maar te zwijgen over de belachelijk lange to-do lijst die we nog hebben liggen.

Maar, het goede nieuws is dat over iets meer dan twee weken we weer back-to-normal zijn en ik dus weer nuttige dingen te melden heb.
Hoop ik.

Hang in there, the normal me will be back.

Van de bomen en de birthday

Het werk in het bos gaat gestaag verder. Iedere ochtend worden we tussen 6 en 7 gewekt door vallende bomen, zware machines of blaffende honden. Wallen tot op mijn kin en ineens een uitzicht waar je u tegen zegt.

Want in een week tijd zijn we van dit uitzicht:

naar dit gegaan:

En dat komt dus hier door:

Maar aan de bright side of life hoef ik vandaag maar tot 13 uur te werken en gaan we dan lekker een nachtje naar Wexford en verblijven we hier om mijn verjaardag van morgen in te luiden.

Het fijne van verjaardagen als je niet in Nederland woont, is dat je pakketjes krijgt. Ik hou van pakketjes. Gisteren al een ontvangen van vriendinntje S en toevallig heeft Vader per ongeluk verraden dat hij en Moeder ook een doosje in de post hebben voor mij. Fijn. Daar wordt een mens blij van.

Guess The Dress Part Two

D-Day nadert met rasse schreden en dus stond ik gisteren zomaar ineens in mijn volledige outfit, inclusief de lingerie en schoenen die ik afgelopen zaterdag met schoonzus-to-be M. kocht. En dat deed me eraan herinneren dat ik in juni een klein wedstrijdje heb gelanseerd.

Tot op heden hebben we de volgende inzendingen:

Ilona:

-------------------------------------------------------------------------

Gypsy

-------------------------------------------------------------------------

Linda (die van Ruben)

--------------------------------------------------------------------------

Lindaatje

--------------------------------------------------------------------------

De eerste drie dames hebben allemaal voor een strapless gekozen. Interesting...

Je kan nog t/m 31 augutus foto's inzenden, dus leef je nog even uit. De ontknoping zal zijn op 6 september (en voor sommige zelfs al de 5de!)

Ik ben bang dat als ik thuis kom...

...ik door de bomen het bos niet meer zie.

Kijk, hier wonen wij:

Tussen de rode lijnen is onze grond met in het midden ons huis.

De witte lijn is de "main road" naar ons huis.

En de paarse lijn is het bospad dat naar ons huis leidt.

En die bruine lijnen?

Dat zijn de bospaden waarover wij regelmatig met onze hondjes wandelen.

Oh en dat groene gesprayde...

Dat is wat ze in de komende week gaan kappen.

Kappen. Als in: met de grond gelijk maken.

En das dus k.u.t. niet fijn. Drie en een halve week voor de bruiloft.

Update 12-08 09.42uur: Nummer 1 is plat. Ze zijn nu begonnen aan nummer 2, links bovenin. In het onderste puntje van 2 staat ook nog een kapmachine (of hoe zoiets ook heet), maar die is ff stuk. Dus ik vrees met grote vrezen dat als ze die kunnen fixen ik vanavond thuis kom en alles van nummer 2 weg is.

Update 13-08 09.39uur: Kapmachine twee is gefixt en gedeelte twee is voor 60% plat. Vriend-lief belt net met de prettige mededeling dat kapmachine drie is gearriveerd. I ain't gonna like this!

Vrijgezellenuitje nummer twee

Met nog vier weken te gaan tot de bruiloft was het zaterdag aan mijn Ierse vriendinnetjes om mij te entertainen in het kader van een vrijgezellenfeestje. Laten we het erop houden dat ik gisteren tot 13 uur heb geslapen en de rest van de dag een beetje nutteloos op de bank heb gehangen. Met hoofdpijn en een beetje een misselijk gevoel...

Uhm ja, mooi he!

Aanstaande sister-in-law Martina en ik

Wendy, ik, Cliona, Angela, Brigid & Martina

Deirdre, ik, Cliona & Wendy

Martina en ik zongen nog een liedje

Wendy, Martina en aanstaand nichtje Tara

Zie je die twee flesjes wijn?
En dat glas wijn daar links?

Van mij.
Zie je ook dat grote glas water voor mijn neus?
Ook van mij.
Goede beslissing, wel iets te laat...

Een verhaaltje over Bea & Pietje

5 Augustus vandaag. Dus nog precies één maand te gaan.

De uitnodigingen zijn allemaal twee weken geleden op de post gegaan. Dus hier een impressie van onze Crea Bea creatie:

Vriendinnetjes S & N hielpen mij met knippen, plakken, vouwen en strikken.

Opperste concentratie


Het resultaat

Oh en Pietje Precies kwam ook nog langs. Al was dat ongeveer een weekje later toen ik alle enveloppen had geschreven en de kaarten erin ging doen.

Want dit was het eerste resultaat:

Mooi hè.
Maar weet je wat irritant is?
Dat strikje dat precies over de W van Wedding Invitation valt.
Daar hou ik niet van.
En bij deze valt het zelfs nog mee, er waren kaarten waar de eerste drie letter weg vielen.

En dus...
Probeerde ik allerlei andere mogelijkheden.
En vond de oplossing.

Waarna ik alle 100 strikjes los haalde.
En alles opnieuw strikte.
Wat me twee avonden kostte.

Ja kom op mensen, je trouwt maar één keer.
En dus moet het goed perfect zijn.
Zoals dit:

Goed, maar verder ben ik helemaal niet zo analy retentive hoor. Valt best mee.

Sorry, nu moet ik er vandoor, plattegrond voor de feesttent maken, matchende linten aan de jurkjes voor de bloemenmeisjes naaien, zelfgemaakte bedankjes knutselen en een planning opstellen voor de wedding week werken.

Out of office

Ik meld me af voor de komen vijf dagen.
Ik ga lekker burgelijk een lang weekend weg met de "in-laws".
Uitwaaien

Bijslapen

Wandelen

Zwemmen

Kaarten

Heel veel eten

Lekkere wijntjes sapjes drinken

Tot dinsdag!

Typische geval van: pijnlijk

Weet je wat vervelend is?
Dat ik een heel gezellig jurkje had gekocht voor een bruiloft op 30 augustus en dat het stel nu uit elkaar is en dus de bruiloft is afgelast.

En weet wat lullig is?
Dat wij dat pas hoorden twee dagen nadat we onze trouwkaarten op de post hadden gedaan. Die van hun natuurlijk gericht aan hen beiden. Mortified!

Pure talent

Kijk, soms is Ierland natuurlijk vrij letterlijk bagger. Heb een heel leven achter gelaten, familie en vrienden, om in een land te wonen waar het regent, vaak en veel. Waar de economie zijn absolute dieptepunt heeft bereikt met een werkeloosheidspercentage van 12%. Een land waar mensen absoluut geen idee hebben van mode en ik 25 minuten moet rijden om bij de eerste fatsoenlijke supermarkt te komen.

Maar... Ierland bracht mij een ding waar ik ontzettend dankbaar voor ben. Een verrijking voor mijn leven, waar ik echt een dagelijks shot van nodig heb. Iets wat me opbeurt als ik me wat down voel. Talent en een knappe kop.

The Script

Bonje met Bakker

Sonja is niet blij al mag ze denk ik in haar handjes klappen dat ze al die jaren geleden heeft besloten haar meisjesnaam te gebruiken voor business doeleinden, ander zou ze nu toch met de gebakken peren zitten. En dus kwam ze mij gisteren avond even een tik op mijn vingers geven. Ze had mij namelijk stiekem op de weegschaal zien gaan staan en had, over mijn schouder kijkend, gezien dat die twee miezerige kilo’s die eraf waren er nu weer gewoon bij zaten. En nou is dat geen afgrijselijk drama, maar wel mijn eigen schuld. Want ja, zo’n weekendje Nederland hakt er wel in.

Donderdag zag ze mij bij de Italiaan zitten, vrijdag in het pannenkoeken restaurant, zaterdag aan de bbq en zondag met een bord friet met kroket. Ook de verjaardagstaart van zondag, handjes chips en nootjes, broodjes knakworst en enkele flessen glaasjes wijn waren blijkbaar not done.

“Maar je was toch op maandag weer thuis?”, hoor ik jullie denken. Uhm ja, eigenlijk wel ja. Maar... moe, beetje verdrietig omdat ik al mijn vriendinnetjes en familieleden weer achter moest laten, en een beetje aanhikkend tegen die bepaalde periode van de maand. Dus motivatie nul.

Maar nu is het klaar. Back to business en weg met die kilo’s. Paul also knows as Mr Minus Eight Kilo’s mompelde gisterenavond ook nog iets over cardiovasculair exercise, maar ik doe voorlopig net of ik dat niet heb gehoord.

Project Baby Cadeau

Nee geen labeldoekje, babyschoentjes of muziekdoosje zoals jullie opperden. Maar een quilt speelkleed, gewoon uit mijn eigen hoofd.

Afgelopen week al veel nagedacht over het ontwerp, een masterplan uitgetekend en alles geknipt. Gisteren begonnen met naaien.

Drie stroken klaar, nog tien te gaan. En dan gelukkig alleen nog maar de stroken aan elkaar naaien, vulling en achterkant kopen en alles in elkaar zetten. Bijna klaar dus...

Gelukkig komen die baby's pas in januari.

Lang verwacht...

...en toch gekomen.

Aanstaande maandag is het zover: Ikea Dublin opent haar deuren. En daarmee is de eerste Ikea in Ierland een feit.

Al maanden staat het grote gele gebouw met haar blauwe letter langs de snelweg naar het vliegveld te pronken. Klaar en ready for action. Maar, afspraak was dat Ikea pas open mocht als de snelweg er rond om heen klaar was. Dat klonk bij het begin van de bouw vrij logisch en zelfs redelijk. Er kwam echter een kleine kink in de kabel toen bleek dat de Zweedse Ikea-mannetjes iets harder werkten dan de Ierse wegenbouwers. Resultaat: het gebouw was in oktober klaar voor gebruik en de snelweg nu nog steeds niet.

Maar Ikea heeft besloten daar sch**t aan te hebben en heeft met die brutale instelling vorige week dan eindelijk toestemming gekregen gewoon open te gaan. Wel pas om 11 uur 's ochtends om de ochtend spits te omzeilen. Maar dan barst de bom, gaan de trossen los, zijn ze niet meer te stuiten.

En dus dames en heren, mocht u volgende week niets van mij horen dan weet u dat ik een Billy, Ivar, Aspelund of Faktum ben kopen.

Vrijgezellendag deel II

En om in thema te blijven gingen we na het klompen schilderen met z'n allen Boeren Golfen!!

Het winnende team

We sloten de dag af met een etentje in het pannenkoeken restaurant en als laatste nog een gezellig drankje in Waalwijk.

Het was een super gezellige dag waarbij duidelijk rekening was gehouden met wat ik allemaal doe en leuk vind. Super bedankt dames!

Op naar het Ierse uitje...