In Niemandsland

Emigreren

Emi-gre-ren: zich in het buitenland vestigen.

Vestigen

Ves-ti-gen: zich ergens ~ : er gaan wonen.

Bijna twee jaar geleden emigreerde ik, vestigde ik me in Ierland.

Ik vond er een baan, kocht een auto, vond hobbies, trouwde, creeerde een nieuw leven, een nieuw bestaan.

Op een mensenleven is twee jaar natuurlijk niet zo ontzettend lang. Maar twee jaar is wel lang genoeg om ergens deel van uit te maken, erbij te horen. Zou je zeggen.

En toch hè, ben ik nog steeds de 'Dutch girl', de foreigner.

Ik ben hier niet geboren, ben hier alleen komen wonen.

In Nederland echter ben ik 'die Anouk die naar Ierland emigreerde', of in ieder geval geen Wollukse Waalwijkse meer. Daar vertrok ik, zocht het geluk ergens anders.

Dus eigenlijk hoor ik er voor geen meter bij. Hier niet en daar niet.

Ik woon een beetje in Niemandsland.

En weet je? Ik vind het heerlijk.

Over The Devil, Donna, Julia & Jane

Meryl Streep. Mijn heldin. Zo veel gezichten, ongelooflijk. En altijd even geloofwaardig.

Ze gaat feilloos van bitchy editor Miranda Priestly in The Devil Wears Prada naar warhoofd Donna in Mamma Mia. En van de jaren '50 kookrevolutie Julia Child in Julie & Julia naar Jane Adler die een affaire begint met haar ex-man in It's Complicated.

Deze laatste film zag ik vorige week in de bioscoop en is weer een echte Meryl film. Dus mocht je tijd hebben: ga hem snel bekijken!

Als de kat van huis is...

Right, Manlief vertrok dus naar Wales en ik heb tot het eind van het weekend het huis voor mezelf. En dan moet ik van mezelf van alles. Ik maakte al een lijstje waarop de meest oninteressante zaken voor kwamen als boodschappen, ramen lappen, auto wassen, was wegwerken enz enz.

Het is namelijk zo dat Manlief nogal actief is. Uitslapen is een zeldzaamheid en iedere zaterdag en zondag brengt hij tuinierend/klussend/werkend door. Ik vind dan dus op mijn beurt dat ik niet op mijn gemak in bed kan blijven liggen met als gevolg dat ook in altijd volop in de weer ben in het weekend. En daar is natuurlijk niets mis mee.

Maar...

Soms vind ik het wel lekker om niets te doen. Gewoon aan te rommelen in huis. Beetje muziek luisteren, boekje lezen, je kent het wel. Maar dat kan dus niet. Dan bekruipt het me: een schuldgevoel. Want welke vrouw kan er nou een beetje in bed liggen of in huis rondhangen als haar wederhelft ellelange lijsten heeft met dingen die hij nog moet/wil doen in en rond het huis?

Dit weekend is hij dus weg en ga ik proberen mezelf dus niet honderd-duizend dingen op te leggen. Ja, er zijn dingen die gewoon moeten gebeuren. Maar uitslapen en uitgebreid ontbijten of op zondagmiddag op de bank een boek lezen, moet gewoon kunnen.

Zal me benieuwen hoe lang het duurt voor dat schuldgevoel me heeft gevonden.

Over hoe wij dus niet aan Valentijn doen

Dat Manlief en ik ontzettend romantisch zijn, wisten jullie natuurlijk al.

En ook aankomend 'Valentijn-weekend' (sinds wanneer is dat overigens een weekend?) weten wij op een geweldige manier te vieren.

Volg de volgende planning voor het ultieme resultaat:

Donderdag: Manlief vertrekt naar Wales voor een weekendje klimmen, wandelen etc. Ik werk.

Vrijdag: Manlief hangt ergens halverwege een berg. Ik doe boodschappen en poets (en kan tot diep in de nacht achter het naaimachine).

Zaterdag: Voor Manlief's programma zie vrijdag. Ik, uhm, nog geen idee.

Zondag (Valentijnsdag!!): Manlief arriveert om 17 uur met de ferry in Dublin en is dus rond 18.30 thuis. Ik vertrek om 19.00 uur richting Dublin en spendeer Valentijnsavond met zwager (!).

Maandag: Manlief werkt, denk ik. Ik stap om 08.00 in het vliegtuig naar London Town.

Zoals u ziet: zelfs als getrouwd stel weten wij de romantiek er in te houden.

Muziek op zondag

Heerlijke muziek.
Geweldige songtekst.

Crea Bea slaat een beetje door

Goed, ik sla dus een beetje door met dat naaimachine van mij.
Hier een overzicht van de creaties van de afgelopen twee weken.

Ja ik knipte mijn hoofd eraf, want ik keek zo, uhm, raar.

Eerste kledingstuk ever.

Vervolgens vond ik dit patroon bij Rae.

Zondag legde Tante Hilde uit hoe een patroon voor een rok op maat te tekenen.

En maandag waagde ik me er maar aan, met het gewenste resultaat.

En nadat ik gisteren avond een kleinigheidje fabriceerde voor D die zaterdag komt eten

vond ik het tijd voor mijn eigen labels.

Hoe? Gewoon een kijkje gaan nemen bij Mme Zsazsa,

wat die voor een ideeen heeft, is ongelofelijk.