What a difference a day makes

Om maar met de deur in huis te vallen; 't Zondagskindje maakt er weer een potje van als het op slapen aan komt. 

Iets meer dan een maand geleden deden we hem zijn allerlaatste luier om en drie dagen later was hij zowel overdag als 's nachts droog. Ideaal! Die eerste nachten was natuurlijk wennen en werd hij geregeld wakker. Daarna voornamelijk vroeg in de ochtend; een lichtere slaap en een lichaam wat merkte dat de blaas vol was. Twee weken geleden werd hij ook nog ziek en toen was het feest compleet. 

Hij wordt nu regelmatig 's nachts een keer wakker en is om uiterlijk half zes wel klaar met slapen. Denkt hij. Dat is allemaal leuk en aardig, zo voor een dag of twee. Maar het lontje is kort en de energielevels laag. 

Vanochtend meldde hij zich om kwart over vijf, nadat hij ook rond middernacht al wakker was geweest. Hij blieft dan ook niemand anders dan MAMA. Ja, ik voel me ontzetten vereerd, dat snapt u. Hij kreeg het vandaag voor elkaar ook zijn broertje wakker te maken, dus wij hadden voor zessen al twee wakkere kinderen. Dat maakt voor een lange, lange dag. 

Sommige dagen kan ik me er overheen zetten. Sommige dagen niet. 

Vandaag was zo'n 'niet' dag. Het was even op. We hadden tijdens het ontbijt al ruzie. Er werd gejengeld en aan haren getrokken en geduwd en een beker melk omgegooid. 

'Wat doen wij nou zo ontzettend verkeerd?' denk ik dan. En meer van dat soort twijfels. 

Maar de dag draait gewoon door. Zo blijkt. De was werd aangezet, de vaatwasser uitgeruimd. De jongens speelden wat (zonder elkaar de hersens in te rammen!). Mr Finney ging om elf uur naar bed en ik besloot wat één op één tijd met 't Zondagskindje te doen; puzzels en meer van dat soort educatieve spelletjes. Dat was fijn en nodig. We lunchten samen en keken wat Nijntje filmpjes op YouTube toen bleek dat om kwart over vijf opstaan toch wel vermoeind is als je nog geen drie bent. Pas om iets voor twee meldde Mr Finney zich, die ik vervolgens wat te eten gaf en daarna speelden ze heerlijk buiten.  

Voor zevenen lagen ze beiden in dromenland en ging ik nog een heerlijk rondje hardlopen (met dit keer de 8 km wél onder de 50 minuten). 

Ik begon de dag als een hoopje ellende en eindigde hem opgewekt, sterk en energiek. Dat zal niet altijd lukken, maar het is fijn om te zien dat het kan.

Geen idee

Ik heb het weer. 

Ik zoek het weer.

Mijn roeping, mijn ding, mijn passie, mijn toekomst.

Vandaag was niet zo'n makkelijke dag. 

Die dagen heb je soms, met twee kleine kinderen. 

't Zondagskindje was te vroeg wakker en Mr Finney deed een dutje van maar drie kwartier. Het resultaat was natuurlijk twee erg vermoeide kindjes, met alle gevolgen van dien. 

Toen ze uiteindelijk beide in bed lagen, was het eerste wat in me op kwam:

Ik zou willen dat ik een baan had. 

Dan wist ik dat ik morgen, of misschien vrijdag, een dag iets anders mocht doen dan alleen maar moederen. (Ja ik doe dit met veel liefde en plezier. Nee ik denk niet dat werkende moeders het makkelijk hebben. Nee laten we niet de thuisblijf vs werkende mama discussie voeren. Nee daar gaat het hier niet om)

'Zoek dan een baan!' roept u nu natuurlijk naar uw beeldscherm.

Ja. Dat is helaas niet zo heel makkelijk. 

Weinig banen. Nog minder part time banen. Nog veel minder banen op minder dan een uur reizen. 

Onze keuze voor nu is dat ik bij de jongens blijf. Tenzij dé droombaan zich aan dient. Wat overigens een paar weken geleden gebeurde. Waar ik toen op solliciteerde en behalve de automatische bevestigings email niets meer van hoorde. Ook niet toen ik na 10 dagen nog eens contact op nam. Zo gaat het hier nu, met sollicictaties. 

Wat een inleiding zeg.

Het punt is dus een beetje dat ik niet weet wat ik leuk vind. 

Nee dat zeg ik verkeerd. 

Ik vind zo veel leuk dat ik niet weet wat ik het leukst vind.

Dan zie ik mensen die echt hun roeping hebben gevonden. 

De één wordt juf (haaaaai Zuster!), de ander studeert tig jaar om dokter te worden, weer een ander tekent en schildert ieder uur van de dag en dan heb je iemand die het liefst heel de dag met dieren en natuur werkt. Ik ken ze allemaal. Die mensen doen dat waar hun hart heel blij van wordt, waar ze energie van krijgen, dat waar ze goed in zijn. 

Ik hou van koken en bakken. 

Ik hou van fotograferen.

Ik hou van naaien en haken. 

Ik hou van kaarsen maken.

Ik hou van schrijven.

Ik hou van ontwerpen; het praktische en het esthetische combineren. 

Maar waar nou mijn toekomst ligt?

Waar ik mijn ziel en zaligheid in kan leggen?

Energie van kan krijgen? 

Geen idee.

Moeilijke dagen

Eerlijk toegeven: het waren een paar niet zo makkelijke dagen. 

Er waren tranen en frustraties en onzekerheden. 

Hormonen, vermoeidheid en tijd te kort. 

't Zondagskindje doet het geweldig als grote broer en 't Baby'tje is heel rustig en slaapt goed. De zon scheen en  er werd veel werk verricht in en om het huis. 

Waarom het dan toch moeilijk was? Werkelijk geen idee. Het wilde gewoon niet. 

Dat kan je wel eens hebben. 

Maar ik vind het een beetje eng. 

Want na de geboorte van 't Zondagskindje was het een tijdje ook moeilijk. 

Best wel heel moeilijk. Met veel tranen. En veel frustraties. En veel onzekerheden.

Zo wil ik me niet nog eens gaan voelen. En juist die gedachte maakt het eng, verlamt me. 

Een soort spiraal waar ik in terecht kom. 

Maar gisterenavond was er ineens een lichter gevoel; moeilijk te omschrijven. 

Ik herken de bovengenoemde gevoelens en kan er dus op reageren. 

De laatste week was ik de 'grip' op ons huishouden en mijn leven wat kwijtgeraakt. De vermoeidheid en het moeten vinden van een nieuw ritme zijn daar vast en zeker oorzaken van. Maar niets kwam af, veel werd zelfs niet aan begonnen. 

Gelukkig was het maandag vandaag. Want maandag is de ultieme dag om 'opnieuw' te beginnen. 

Ik haalde diep adem en stapte vanochtend vol goede moed de nieuwe week binnen. 

Kom maar op.

Een dingetje

Zwanger zijn, dat is toch nog best wel een dingetje voor mij. 

Dat merkte wel weer tijdens een weekend weg met vriendinnetjes, waarvan er twee ook zwanger zijn en in dezelfde periode zijn uitgerekend. 

Ik heb het niet, het ontzettend blij worden van babykleertjes, positiekleding, babykamer aankleding en al dat soort dingen. Ik had het al niet tijdens de zwangerschap van 't Zondagskindje (we kochten het ledikant uiteindelijk 4 weken voor de uitgerekende datum en ik voelde me misselijk toen ik de eerste rompertjes stond af te rekenen). Maar dat was misschien nog wel te begrijpen. Na drie miskramen was het geloof dat het goed zou gaan ver weg. Dit is echter een 'gewone' zwangerschap; binnen twee maanden zwanger, geen bloedingen, geen krampen, goede echo's bij 7, 12 en 22 weken en sinds week 18 iedere dag beweging. Maar toch, ik heb het niet. 

Ik kan daar met vlagen best verdrietig van worden. Een zorgeloze zwangerschap ken ik niet en hoewel ik had gehoopt dat dit keer enigzins te ervaren, valt dat toch erg tegen. Waarom die drie baby'tjes het niet hebben gered en die periode mij de ervaring van  een onbezorgde zwangerschap heeft ontnomen, weet ik niet. Dat weet niemand. 

You can't loose what you never had. Is het gezegde. 

Maar je kan er wel verdomd verdrietig van worden.  

'Hoe bevalt het?'

Een vraag die ik regelmatig hoor met betrekking tot het feit dat ik nu zes maanden thuis ben.

Vandaag bevalt het prima, dinsdag vond ik het vreselijk. Dus een antwoord op die vraag is haast onmogelijk.

Ik ben 27, heb gestudeerd, had een goede baan en een hersenpan die geprikkeld wil worden. Maar ik moeder, full-time.

Laten we eerlijk zijn; dat was nooit echt de bedoeling. Toen ik eindelijk die beruchte knoop doorhakte, was het plan dat ik de maanden juli en augustus thuis zou zijn zodat Manlief hard aan het huis kon werken. Daarna zou ik weer actief gaan solliciteren en een baan vinden. Maar ik kreeg een baby in mijn buik die ervoor zorgde dat ik zo'n 10 weken lang of de toilet pot bestudeerde of sliep. Tel daar het extreem beperkte 'aanbod' van part-time banen bij op en je hebt de reden te pakken dat ik thuis ben.

Soms zit het me dwars, maar dan herinner ik mezelf eraan dat het niet voor altijd is. Stel dat ik weer ga werken als dit baby'tje een jaar is, dan ben ik dus minder dan twee jaar thuis geweest. En wat is nou twee jaar op een mensen leven?

Herinner je de herinnering (of de foto?)

Het aantal foto's dat in de afgelopen bijna 15 maanden is gemaakt van 't Zondagskindje is meer dan belachelijk. Alles werd op de gevoelige plaat vast gelegd. Leuk voor later. Voor het, kuch, fotoalbum.

Maar, het overgrote deel van deze foto's werd genomen in de eerste negen maanden. Nog maak ik regelmatig foto's, maar niet meer van iedere lach, ieder broodkorstje, ieder uitstapje.

En dat is bewust.

Toen 't Zondagskindje zo'n 9 maanden oud was, waren wij ergens waar veel gezinnen komen. Het was een prachtige dag en overal liepen ouders enthousiast met hun camera's danwel telefoons te klikken. Moi incluis.

En ineens zag ik het, bedacht het me. Zo druk bezig het perfecte plaatje te schieten, met het beste licht, het kind lachend, missen we het moment. Ja, het staat op camera. Maar wij, als ouders, missen het moment van dichtbij. We waren er wel, maar eigenlijk ook niet.

Die prachtige foto kan dan op canvas boven de haard of in een lijstje aan opa's en oma's gegeven worden.

Maar ik vroeg me af: als ik over 20 aan 't Zondagskindje vraag naar zijn herinneringen aan dingen die wij met hem deden, herinnert hij zich dan het uitstapje zelf of de foto in zijn album?

Foto's maken is heel leuk en zeker belangrijk voor albums etc. Maar ik probeer wel te weten wanneer genoeg genoeg is en wanneer ik deel moet uitmaken van de aanstaande herinnering in plaats van door de zoeker toe te kijken.

Het stijl-spoor bijster

De afgelopen twee weken heb ik mijn halve garderobe weg gegooid. Ineens was ik er klaar mee. Ik trok de kast open en haalde eruit wat ik al lang niet meer aan had gehad. Een paar dagen later stond ik weer voor diezelfde kast en trok er nog meer uit. Oud spul en door-de-verbouwing-verprutst-spul. Afgelopen weekend wierp ik een blik in de kast en vond dat ik nog steeds niet klaar was. Dingen die eigenlijk niet mij stijl zijn, weg ermee.

Dat laatste, dat is het probleem. Ik schreef er al eens eerder over; ik ben mezelf weer eens een beetje kwijtgeraakt, qua kleding. Maar waarom, alweer?

Toen ik zo'n 2,5 jaar geleden in het hotel begon, wist ik dat daar een kleding voorschrift bij hoorde. Ik liep dus vijf dagen per week in 'pak'; wit blousje, zwarte broek en jasje. In die tijd heb ik dan ook niet veel kleding gekocht, want wanneer moest ik dat dan aan?

Tegen de tijd dat ik met verlof ging, was mijn buik dusdanig gegroeid dat zwangerschapskleding de enige optie was. En daarna ging het mis.

't Zondagskindje werd geboren en we zaten midden in de verbouwing. Tijd om me druk te maken over wat ik aan deed, laat staan om te gaan shoppen, had ik niet. En dus koos ik voor 'makkelijk'.

Maar daar hou ik eigenlijk niet van. Ik voel me veel fijner als ik zorg besteed aan mijn uiterlijk.

Toen ik deze week door Dublin liep, wist ik ineens niet meer wat ik mooi vind, wat ik nou precies wilde. Ik ben mijn stijl een beetje kwijt.

Maar gelukkig is daar Pinterest.
Dus als u me zoekt, ik doe inspiratie op.

Knoop. Hak.

Bruiloften en partijen organiseren in een prachtig 'country house' hotel; dat is toch wel een droombaan. 

Ja de nodige bridzilla's, bruidegommen met de hand op de knip en bemoeierige ouders krijg je er allemaal bij. Maar voor een gezellig koppel de dag van hun dromen organiseren, dat is toch wel een geweldig gevoel.

Net dat stapje verder willen gaan. Zorgen dat het niet zomaar perfect is, maar boven verwachting. Bruiden stimuleren in hun enthousiasme in plaats van afremmen. Ideeen aandragen en nuttige tips geven. Oog voor detail, tot in het extreme. De realisatie dat, wat voor mij werk is, voor dit koppel DE dag is. 

Ik heb het. 

Allemaal. 

Maar ook. 

Weinig ruimte voor onderhandeling. Niet 'outside the box' mogen denken. 

Ongelofelijke werkdruk, doordat je je voorheen fulltime baan nu in drie dagen moet zien te persen en daar geen hulp bij krijgt. Maar wel gezeur als je iets vergeet. Als je niet de hele (recentelijk ingevoerde) papierwinkel op en top in orde hebt. Gedwongen worden zoveel te focussen op het binnenhalen van 'business' dat je bijna geen tijd over hebt voor het eigenlijke organiseren van de bruiloften. 

Knoop in mijn maag. 

Tranen. 

Met tuiten. 

Zenuwen. 

Twijfel.

Toch maar weer een week verder.
'Het wordt vast beter'.

Maar het wordt niet beter. 

En dus.

Knoop.

Hak.

Ik heb gisteren mijn ontslag ingediend. 

... and a boring New Year!

Datum: 31 december 2010
Tijd: 20.00 uur
Locatie: Huize O'C.
Gelegenheid: Oud & Nieuw etentje

Ik maakte hete kip volgens geheim familie recept.
Vrienden schoven aan.
Glazen werden gevuld.
Ik kotste stiekem in de gootsteen, want zes weken zwanger.
Om 12 uur proostten we op een nieuw jaar 'dat alleen maar beter kon worden dan 2010'.
Manlief en ik wisten namelijk dat er wederom een baby'tje op komst was en hadden er dit maal een goed gevoel over.
Vriendinnetje A was gezond verklaard en zou die week weer aan het werk gaan.
Andere A. was de breuk van haar jarenlange relatie redelijk te boven gekomen.
Ja, 2011 zou een mooi jaar worden.
Or so we thought...

2011 werd echter een rollercoaster.
Op 1 maart namen we afscheid van vriendinnetje A. The Big C kwam terug, ditmaal heftiger dan ooit en won.
We begonnen onze never-ending verbouwing.
Manlief kwam in het ziekenhuis terecht met een ontsteking aan zijn darmen waar ze tot op de dag van vandaag geen oorzaak voor hebben gevonden.
Enkele weken later viel Manlief doodleuk van twee hoog naar beneden en brak daarbij zijn elleboog.
MAAR TOEN, op 28 augustus om 03.13 uur werd ons aller liefste Zondagskindje geboren. Miracles do happen...
Dat het allemaal niet van een leie dakje ging/gaat, hebben we al besproken hier. Maar hij doet het goed; is gezond, lacht heel de dag en groeit als kool.
En ik, ik kom er ook wel.
Dat ik in januari misschien geen baan meer heb, negeren we even. Ok?

Terugkijkend kan ik wel zeggen dat 2011 niet is geworden wat we er van hadden gehoopt.
En dus bestel ik voor 2012 graag een Heel Saai Jaar.

Ik wend jullie allemaal een hele gezellige avond toe en dat 2012 brengt waar je op hoopt.
Wat dat ook mag zijn.

Over de wannabe blindedarm ontsteking van Manlief

Dat ie een beetje pijn had in zijn buik.

Tja dan krijg je natuurlijk opmerkingen als 'welcome to my world' en 'het is maar goed dat ik hier de bevalling moet doen en niet jij'.

Dat ie gisteren nog steeds pijn had in zijn buik.

Vrij lokaal.

En hij als bijna-dokter wist me te vertellen dat zijn blinde darm daar dus zit.

Toen ie gisteren avond geen honger had, wist ik dat het niet echt klopte.

Maar toen ie vanochtend zonder morren instemde met mijn 'jij belt vandaag de huisarts' wist ik zeker dat er iets was.

De huisarts stuurde hem dan ook zonder pardon door naar het ziekenhuis met een waarschijnlijke blinde darm ontsteking. Daar aangekomen zeiden ze hetzelfde en plande men de operatie nog voor diezelfde avond. Nog even een ct scan om te zien hoe het er voor stond en om te kijken of het misschien met alleen een kijk-operatie kon.

En toen bleek het dus niet zijn blinde darm te zijn.

Dus.

Wel 'iets van een ontsteking in dat gebied'.

Maar bloedonderzoek, verdere scans morgen vroeg en een nacht aan de pijnstillers en anti-biotica moeten duidelijkheid brengen.

En dus was het enige wat ik mee naar huis nam vanavond een lelijke plastic tas met zijn vuile was.

Zaterdag de veertiende

Gingen wij gewoon naar het recycle centre.
Trokken we nog een vastgelopen auto uit de berm.
Vertelden we zwangere buuv dat we eigenlijk een buurkindje voor haar baby in buik hadden gepland.
Moest Manlief iemand gaan redden op een berg.
Huilde ik twee uur achter elkaar, omdat hij weg was en ik mezelf zo zielig vond.

En gingen we naar een feestje.
Dat dan weer wel.

Life goes on.
Stom hè.

Vrijdag de dertiende

Bijgelovig ben ik niet.
Zwarte katten doen me niets, onder ladders doorlopen nog minder.


Als de dertiende van de maand op vrijdag valt, maak ik me dus ook geen zorgen.
Just another day at the office.


Zo ook anderhalve week geleden.
Helaas kwam ik die avond op de Fetal Assesment Unit van het Nationale Maternity Hospital terecht.
Wat dat in gewoon Nederlands betekent?
Gynocologische afdeling voor zwangere vrouwen.

Juist ja.

Krampen, bloeding.
Einde verhaal.

Driemaal is scheepsrecht zullen we dus maar hopen.

Het verhaal achter 31 mei 2010

Volgens de statistieken eindigt 20% van alle zwangerschappen in een miskraam.

Maar verschillende bronnen zeggen dat het percentage waarschijnlijk rond de 40 tot 50% ligt, aangezien veel vrouwen het vruchtje verliezen voordat ze weten dat ze zwanger zijn.

Een mola zwangerschap is andere koek.

Een volledige mola zwangerschap komt eens per 2.000 zwangerschappen voor.

Maar een gedeeltelijke mola zwangerschap komt maar eens per 20.000 zwangerschappen voor.

Ik was één van de 'gelukshebbers' die deze zeldzame aandoening voor de kiezen kreeg.

Over de oorzaak van een mola zwangerschap is vrij weinig bekend. Het is één van die dingen die 'gewoon gebeuren'. Wat er gebeurd is dat twee spermacellen één eicel bevruchten. Je hoeft geen biologie gestudeerd te hebben om te begrijpen dat daaruit nooit een 'normaal' baby'tje kan ontstaan. Het vruchtje sterft dus, maar je blijft wel een placenta etc ontwikkelen. De zwangerschaps symptonen blijven daardoor.


Na een dag ziekenhuis, echo's, zwangere vrouwen om je heen, te horen krijgen dat je baby'tje dood is thuiskomen en nog steeds overgeven en ontzettend moe zijn, is verschrikkelijk kan ik je vertellen.  


Aangezien een mola zwangerschap redelijk gevaarlijk kan zijn voor de moeder wordt (bijna) altijd een curretage gedaan. En het is ongelofelijk maar waar: toen ik bijkwam uit de narcose voelde ik me beter. Geen misselijkheid meer, energie was terug. Ik was weer ik en niet één of ander slap doekje dat alleen maar op de bank kon liggen.


Hier houdt het verhal echter niet op. Nu begint de pret pas.


Want na een curretage blijven er toch nog cellen van de zwangerschap in je lijf. Meestal ruimt je lichaam deze zelf op. Maar dit moeten ze controleren aangezien achtergebleven cellen zich door je lichaam kunnen gaan verspreiden en, jawel, kanker kunnen veroorzaken.


Wekelijks mocht ik dus naar het ziekenhuis voor bloed onderzoek. Gelukkig daalde mijn HcG (Zwangerschapshormoon) waardes snel en was ik binnen drie maanden terug bij nul. Nog drie maanden extra controle en in mei heb ik de zogenaamde 'all-clear' gekregen.


Het klinkt raar als ik zeg dat ik geluk heb gehad. Maar eerlijk, op het gebied van mola zwangerschappen viel het mee. Een half jaar na de curretage was alles weer goed. Sommige vrouwen zijn een jaar bezig. En als je lichaam het niet zelf op kan ruimen, wordt uiteindelijk over gegaan op chemo therapie.


Lichamelijk ben ik weer gezond, geestelijk gaan we ook verder.
Maar die eerste zwangerschap, dat eerste baby'tje komt nooit meer terug.

Update:
De reden dat ik dit stukje schrijf, is niet omdat ik medelijden wil. Maar juist omdat ik mensen bewust wil maken van het bestaan en de inhoud van een mola-zwangerschap. Toen wij in deze nachtmerrie terecht kwamen, gingen we op zoek naar informatie. Die er bijna niet is. Niemand weet ook wat het is of wat het betekent. Ik hoop met dit stukje wat uitleg te geven door eventuele vragen zo goed mogelijk te beantwoorden.

Is er kans op herhaling?
Ja. Ik heb nu een iets verhoogde kans op nog een mola zwangerschap. Ik vraag me overigens af waar dit op gebaseerd wordt, aangezien er niets bekend is over de oorzaak van een mola zwangerschap.
Wanneer ik weer zwanger word, krijg ik een vroege echo (8 weken) om een eventuele herhaling uit te sluiten.

Als die eicel zich had gedeeld, was het dan een eeneiïge tweeling geweest?
Nee. Een eeneiïge tweeling ontstaat als één spermacel één eicel bevrucht en deze zicht deelt. Een tweeeiïge tweeling ontstaat als twee spermacellen twee aparte eicellen bevruchten. Bij een gedeeltelijke mola zwangerschap bevruchten twee spermacellen één eicel. En dus is de chromosomen verhouding niet goed.
Manlief's spermacellen wilden gewoon te graag. Mannen!

31 mei 2010

Al wel tien keer aan dit logje begonnen.

Maar nog steeds niet de juiste woorden kunnen vinden.

Misschien moet ik het opgeven en me realiseren dat de juiste woorden niet bestaan.

Dat ik niet uit kan leggen hoe het voelt.

Voor ons bestond je, was je echt.

In mijn buik, tien weken lang.

Niemand wist het, niemand mist je.

Wij wel.

Geen roze of blauwe wolk.
Maar een donkere onweersbui.
Zo voelt het.

31 mei 2010, de dag dat één plus één drie zou worden.

Jouw boom

BREAKING NEWS

En dan nu een extra nieuws bulletin:

Vanaf heden middag, donderdag 20 mei 2010, heeft ondergetekende een nieuwe baan.

Zij zal de functie van Front Of House gaan vervullen in Tinakilly Country House.

Daar zal zij full-time 'hoofd' front of house worden en twee à drie part-time medewerkers te managen krijgen.

De nieuwe uitdaging, direct contact met gasten en wat gezellige collega's om haar heen waren inmiddels meer dan nodig en ze is dan ook heel blij dat ze al volgende week wat trainingen mag gaan volgen.

Het enige wat nu nog rest, is haar huidige werkgever inlichten...

Was getekend,
Anouk O'C.

'Er is een naam voor!'

Dat schreef ik een tijd geleden naar Zuster in een email.

Vervolgens gaf ik haar deze link.

Restless Legs Syndrome; niet veel mensen kennen het.

Al van jongs af aan heb ik het. 'Mijn benen willen weer!' riep ik dan geirriteerd naar mijn moeder. Zij had geen idee waar ik het over had. Even later begon ook Zuster er last van te krijgen en toen bleek dat ook Vader het had maar er nooit aandacht aan had besteed (mannen!).

Soms heb ik het weken niet en dan ineens lig ik weer avond aan avond wakker omdat ik moet bewegen. Het is moeilijk te omschrijven wat je voelt. Alsof je spieren 'bevriezen' of verkrampen als je stil ligt. Overigens niet alleen, zoals de naam doet vermoeden, in mijn benen. Mijn armen hebben er ook regelmatig last van.

Zoals de website al zegt: het is niet levensbedreigend en het is nog geen 'aanslag op mijn lichamelijke en geestelijke gezondheid'. Vervelend is het wel. Irritant met de hoofdletter I.

Hier ook nog iemand die het heeft?

Of een andere afwijking/aandoening/ziekte die onbekend is?

Ben benieuwd.

The world is a book...

.. and those who do not travel only read one page.

Soms benauwd het me ineens. Het getrouwde leven.

Dan denk ik: 'Kijk mij hier nou zitten: huisje, boompje, beestje, baantje, stationwagontje. Vierentwintig lentes en al behoorlijk gesetteld. Moet ik niet nog job-hoppen, carrière maken, the night away partyen en bungie jumpen?'

Eerlijk is eerlijk: als ik niet met Manlief was geweest maar met een ander, was ik nu waarschijnlijk nog niet getrouwd geweest. Dat alles wat sneller gaat, is een beetje part of the deal wanneer je een vriendje uitzoekt dat ouder is dan jij. En meestal ben ik gelukkig met de beslissingen die ik heb genomen. Maar zo nu en dan krijg ik het ineens op mijn heupen, wil ik zo graag bewijs dat ik niet mijn leven heb weggegooid.

Ik studeerde toerisme en reizen hoort dan natuurlijk in je bloed te zitten. Dat ik daardoor in Ierland op stage ging en Manlief tegenkwam, had natuurlijk niemand kunnen bedenken. Was ik niet naar Ierland verhuisd, dan had ik wellicht na mijn studie een behoorlijke reis gemaakt. Dat gebeurde niet, want na al dat op-en-neer gevlieg tussen Nederland en Ierland was het wel lekker me gewoon in Ierland te kunnen vestigen en een echte relatie met Manlief op te bouwen. Maar dat reizen hè, dat zit er dus nog steeds in, in mijn bloed.

En bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus krijg ik het eens in de zoveel tijd benauwd. Begrijp me niet verkeerd; Manlief belet mij het reizen niet, maar hij is op dit moment op een heel ander punt in zijn leven dan ik, verder al. Hij hééft gereisd, ge-bungie-jumpt en is nu toe aan het zich settelen.

Onze relatie hangt aan elkaar van het vinden van de welbekende gulden middenwegen. En ook hiervoor heb ik die weer gevonden. Ik heb namelijk voor mezelf besloten ieder jaar minstens één land te bezoeken waar ik nog niet eerder ben geweest. Geen zes-maanden lange reis rond de wereld dus. Maar wel iets haalbaars, iets om naar uit te kijken en iets leuks van te maken. En of de reis nu met Manlief, vriendinnen, familie of alleen is, dat maakt niet uit. Dit is mijn ding en ik ben er dus verantwoordelijk voor het te laten gebeuren.

Dit jaar hoop ik september of november te gaan. Vraag is natuurlijk nu alleen: Waarheen?
De landen hieronder heb ik al gezien. Waar zou ik volgens jullie dit jaar dan heen moeten en waarom?

And the Award goes to...

...ja, naar mij dus.


Ik kreeg namelijk een award. Hij waait al een tijdje rond in log-land en afgelopen week ontving ik hem van Helen. Dank u, dank u.

Zeven interessante 'facts' over mezelf...

Dat gaan we natuurlijk in een leuk jasje steken.

1. Het was al heel vroeg duidelijk dat ik

'later als ik groot ben' boerinneke zou worden.

2. Vroeger viel mijn haar al net zo lekker in model als nu.

3. Ik heb een moeder die nog weleens zelf

'een leuk kledingstuk' wilde naaien voor haar kroost.

Mam, serieus, die broek. What were you thinking?

4. Vroeger hield ik van paarden. Don't ask.

En dus gingen we dus gezellig met de familie een huifkartochtje doen.

Vader, Moeder, Zuster en ik krijgen nog lach-stuipen als we eraan denken.

5. Ons allereerste Ladiesweekendje was in 2005.

Toen gingen we Breda (ja een echte wereldreis) onveilig maken

en sliepen op mijn kamer.

6. Soms heb ik nog wat moeite met eten.

7. Ik kijk ook nog wel eens scheel.

Goed, ik heb mezelf denk ik zo wel genoeg bloot gegeven.

Award doorgeven heeft denk ik niet zo veel zin meer, aangezien iedereen hem al heeft gehad.

Maar mocht je nog niet aan de beurt zijn geweest, ik zou zeggen: ga je gang.

In Niemandsland

Emigreren

Emi-gre-ren: zich in het buitenland vestigen.

Vestigen

Ves-ti-gen: zich ergens ~ : er gaan wonen.

Bijna twee jaar geleden emigreerde ik, vestigde ik me in Ierland.

Ik vond er een baan, kocht een auto, vond hobbies, trouwde, creeerde een nieuw leven, een nieuw bestaan.

Op een mensenleven is twee jaar natuurlijk niet zo ontzettend lang. Maar twee jaar is wel lang genoeg om ergens deel van uit te maken, erbij te horen. Zou je zeggen.

En toch hè, ben ik nog steeds de 'Dutch girl', de foreigner.

Ik ben hier niet geboren, ben hier alleen komen wonen.

In Nederland echter ben ik 'die Anouk die naar Ierland emigreerde', of in ieder geval geen Wollukse Waalwijkse meer. Daar vertrok ik, zocht het geluk ergens anders.

Dus eigenlijk hoor ik er voor geen meter bij. Hier niet en daar niet.

Ik woon een beetje in Niemandsland.

En weet je? Ik vind het heerlijk.

Als de kat van huis is...

Right, Manlief vertrok dus naar Wales en ik heb tot het eind van het weekend het huis voor mezelf. En dan moet ik van mezelf van alles. Ik maakte al een lijstje waarop de meest oninteressante zaken voor kwamen als boodschappen, ramen lappen, auto wassen, was wegwerken enz enz.

Het is namelijk zo dat Manlief nogal actief is. Uitslapen is een zeldzaamheid en iedere zaterdag en zondag brengt hij tuinierend/klussend/werkend door. Ik vind dan dus op mijn beurt dat ik niet op mijn gemak in bed kan blijven liggen met als gevolg dat ook in altijd volop in de weer ben in het weekend. En daar is natuurlijk niets mis mee.

Maar...

Soms vind ik het wel lekker om niets te doen. Gewoon aan te rommelen in huis. Beetje muziek luisteren, boekje lezen, je kent het wel. Maar dat kan dus niet. Dan bekruipt het me: een schuldgevoel. Want welke vrouw kan er nou een beetje in bed liggen of in huis rondhangen als haar wederhelft ellelange lijsten heeft met dingen die hij nog moet/wil doen in en rond het huis?

Dit weekend is hij dus weg en ga ik proberen mezelf dus niet honderd-duizend dingen op te leggen. Ja, er zijn dingen die gewoon moeten gebeuren. Maar uitslapen en uitgebreid ontbijten of op zondagmiddag op de bank een boek lezen, moet gewoon kunnen.

Zal me benieuwen hoe lang het duurt voor dat schuldgevoel me heeft gevonden.