Gingen wij gewoon naar het recycle centre.
Trokken we nog een vastgelopen auto uit de berm.
Vertelden we zwangere buuv dat we eigenlijk een buurkindje voor haar baby in buik hadden gepland.
Moest Manlief iemand gaan redden op een berg.
Huilde ik twee uur achter elkaar, omdat hij weg was en ik mezelf zo zielig vond.
En gingen we naar een feestje.
Dat dan weer wel.
Life goes on.
Stom hè.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
dat is zo stom.
BeantwoordenVerwijderenik weet nog toen ons kleuterKind, toen nog Peuter, halsoverkop naar 't ziekenhuis moest en ik pas de volgende ochtend, 12 uur later, weer heel even naar buiten ging, even een frisse neus halen en daar ging het leven dus ook gewoon door?!! de zon scheen zelfs?!! ik snapte er niks van en voelde me helemaal alleen in een soort verpakt universumpje en dat ik per ongeluk in een ander universum terecht was gekomen?
Ik wilde je even een knuffel geven. En je vertellen dat ik jullie een buurkindje voor jullie buurkindje toewens :)
BeantwoordenVerwijderenSterkte! xx
Ja, dat klopt. Het leven gaat door. Terwijl je het gevoel hebt dat het leven gewoon helemaal stilstaat als zo'n diepe wens weer niet door lijkt te gaan. Maar misschien is het ook maar goed, dat het leven gewoon door gaat? Anders blijven we maar hangen in ons verdriet en dat is toch ook niet de bedoeling. Of zijn dit woorden waar je nu eigenlijk niet op zit te wachten? Dan sorry. Echt. En sterkte.
BeantwoordenVerwijderenHe bah, wat een rotnieuws voor jullie weer zeg. Driemaal is vast scheepsrecht.
BeantwoordenVerwijderen