'Geniet ervan!'

Eén van de meest gehoorde kreten in de laatste anderhalve week is: 'Geniet ervan!'
Ook uitspraken als 'De eerste 12 weken zijn voorbij, nu wordt het leuk' of 'Nu kun je fijn al dingen gaan kopen voor de baby' passeren de revue.

Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd, ik weet dat mensen blij zijn, het ons gunnen, en het bovenal goed bedoelen, maar... Ik kan het (nog) niet.

Drie miskramen in een jaar tijd, dat gaat je niet bepaald in de koude kleren zitten. Je pakt je leven steeds weer op en hoopt op een goede afloop de volgende keer. Maar als die volgende keren ook steeds slecht aflopen, begin je te twijfelen. Aan jezelf, je lichaam, aan alles.

Ik leef niet in een constante staat van paniek, maar ieder krampje of steekje dat ik voel (of denk te voelen) stokt mijn adem. Nog altijd controleer ik of er bloed te zien is als ik naar het toilet ga. Het blijft onwerkelijk.

Iedere dag is er één dichter bij het daadwerkelijk op de wereld zetten van dit baby'tje, dat realiseer ik me goed. Maar mijn hoofd blijkt nog niet toe aan het kopen van baby kleertjes of het kijken naar babykamers en wandelwagens. Genieten is nog niet het woord wat deze zwangerschap omschrijft.

Maar ik kom er wel, dat weet ik zeker.

Alles voor de kijkcijfers

Als je een blog-pauze neemt, vervolgens één blogje schrijft en dan weer bijna twee weken niets van je laat horen, tja dan vraag je natuurlijk om kelderende kijkcijfers.

Over de afgelopen twee jaar hebben we hier op het platteland nogal wat uitéénlopende onderwerpen gehad; wonen in een ander land, een bruiloft, de zichzelf uitbreidende beestenboel, gevechten en successen met het naaimachine, miskramen en kunsten in de keuken.

Maar dat is natuurlijk allemaal zogenaamd 'oud nieuws'.
Waar dan nu over te bloggen?

Wees gerust: ik heb een nieuw onderwerp verzonnen:



Hé kijk, het is februari!

Toen ik vier weken geleden besloot blog-vakantie te nemen, heeft mijn lichaam het denk ik niet helemaal goed begrepen. Zodra ik echt vakantie krijg, van mijn werk dus, gooit mijn lichaam vaak de handdoek in de ring en wordt ziek of zwakjes. Gewoon omdat het dan kan.

Maar blog-vakantie betekent dus niet werk-vakantie, al besloot mijn lichaam anders. De griep sloeg toe en had me letterlijk 2,5 week in zijn greep. Acht dagen lang lag ik in bed waarbij slapen en antibiotica slikken mijn enige activiteiten vormden. Toen ik me na 1,5 week weer naar mijn werk sleepte, werd ik begroet door mijn baas met de woorden: 'Als je naar huis wil, mag dat wel hoor. Want je ziet er verschrikkelijk uit.' Kijk, dat doet een mens goed.

Inmiddels ben ik weer op de been en voor 95% de oude en heb ik zelfs weer inspiratie om te bloggen.

Geduld in een schone zaak!