Een beetje vreemd is het wel

De Ieren en Engelsen zijn een beetje te vergelijken met de Nederlanders en Duitsers; dat gaat niet geweldig samen. Niet dat men elkaar het licht in de ogen niet gunt, maar, tja, het botert niet zo. Niet de favoriete buren (al hebben de Ieren weinig keuze).

In beide gevallen wordt dit veroorzaakt door 'vroeger', 'de bezetting', 'oorlog'. Al moet ik zeggen dat men hier in Ierland de Nederlandse anti-Duitsers instelling nergens op vindt slaan, want 'de Duitsers hebben Nederland maar een jaar of vijf bezet terwijl de Engels hier meer dan 800 jaar de dienst uit maakten. En tot op de dag van vandaag een deel van het Ierse eiland bezitten'. En ja, daar zit natuurlijk iets in.

Maar juist dat maakt dit volgende stukje nog vreemder. Want de Ieren volgen, buiten het Engelse voetbal, ook het Engelse koningshuis op de voet. Kunnen erover spreken en schrijven alsof het 'hun' koningshuis is. En nu morgen William met zijn Kate trouwt, zou je denken als je niet beter wist dat het een Ierse aangelegenheid is. Koop een krant en het staat op de voorpagina, luister naar de radio en het laatste 'royal wedding' nieuws wordt gemeld.

De moraal van dit verhaal?

Ik vind het vreemd.

Want wij Nederlanders staan toch ook niet vooraan als meneer Wulff's (wie?) dochter in het huwelijkspootje stapt?

Nee, hier is geen zomer nee

Maar Pasen doen we dan weer wel aan.

En ik moet zeggen dat het hier belachelijk druk  was voor een huis waar niemand uitgenodigd zou worden. Eerlijkheid gebied: we nodigden ook niemand uit. Op één of andere manier nodigen mensen zichzelf hier altijd uit.

En zo opende we zondagochtend de deur voor de schoonmoeder, terwijl we haar om vier uur weer uitzwaaiden kwam vriend P aangereden. Die bleef een nachtje (en, het moet gezegd worden, hielp Manlief met de aanbouw). Om één uur stonden vervolgens vrienden D & B met hun kinderen op de stoep nadat ze ziczhelf gisteren hadden uitgenodigd voor een barbeque. Rond vier uur voegde vriendin W en dochtertje M zich toe aan dit gezelschap. Inmiddels hebben we P, D, B en hun kinderen uitgezwaaid en hebben W en M besloten vannacht te blijven.

De Zoete Inval is er niets bij.

Maar ik ben gesloopt. Entertainen is vermoeiend. En er moet morgen weer gewoon gewerkt worden.

Voor volgend weekend spreken we echt niets af, ok. Echt niet.

En het is pas woensdag

Ja het gaat goed hier op het platteland.

Mijn lichaam heeft er even geen zin in deze week.

Werd ik maandag wakker met nul komma nul energie en een rug / bekken in de kreukels. Gisteren was al niet veel beter. Maar gelukkig kwam vandaag het hoogtepunt: mijn maag gaf er de brui aan en dus heb ik de hele ochtend de binnenkant van de wc-pot op mijn werk bekeken. Niet zo fasinerend helaas.

Gelukkig is de rug inmiddels minder pijnlijk, heb ik net wat uurtjes heerlijk geslapen en is mijn maag wat kalmer dan vanochtend. Maar helemaal vertrouwen doe ik het nog niet, dus ik denk dat ik me maar aan een beschuitje ga wagen.

Want! Morgen moet ik fit zijn. Aangezien we om 12 uur in het ziekenhuis worden verwacht voor de 20-weken echo (Dat ik al 22 weken ben is overigens een klein detail). Maar dan gaan we maar eens kijken of één of andere groeispurt misschien de oorzaak is van deze belabberde week. Ben benieuwd.

Ooit...

Dat het in mijn bloed zit, kan ik niet zeggen. Want nee, in mijn familie hebben we niet één zelfstandig ondernemer. Dus waar die drang vandaan komt, blijft me een vraagteken. Dat ie er is, al jaren, is me vrij duidelijk.

Tijdens mijn studie volgde ik in het vierde jaar al de specialisatie zelfstandig ondernemerschap. We verdiepten ons in een fictief bedrijf dat we op gingen starten en schreven een volledig ondernemersplan. Ook voor mijn afstudeerscriptie ging ik weer die richting op, dit keer met een iets concreter bedrijf in mijn hoofd.

Na mijn verhuis naar Ierland ging ik bij mijn oude stagebedrijf aan de slag met in mijn achterhoofd ooit ook een klein bedrijf als dat (niet in dezelfde branche overigens) te beginnen. Dat is inmiddels drie jaar geleden.

Waarom ik nog geen stap verder ben? Behalve dat ik nog een jong bloemke pas 25 ben en dus nog zeeen van tijd heb, ondertussen trouwde, babies probeerde te maken, een spik splinter nieuwe baan veroverde, ons huis verbouw en ook nog een leven heb, komt er ook nog eens bij dat ik er gewoon niet uit kom.

Er zijn al verschillende ideeen de revue gepasseerd. Maar hetgeen toch steeds terug lijkt te komen, is na aanleiding van mijn bezoek aan de website van Feather Down Farms. Helaas komen we niet in aanmerking hier voor, want een paar kippen en een groentetuin zijn blijkbaar niet de definitie van een farm. Maar het concept vind ik geweldig. En als ik iets graag zou doen, zou het wel het delen van de geweldige omgeving waarin wij wonen met anderen zijn.

En dus puzzelt mijn hoofd verder naar wat ik wil en wat haalbaar is.
Dus als u nog tips op bemoedigende woorde in de aanbieding heeft, plaats ze dan vooral in het reactie veld hier onder.

Iets minder modder en iets meer bakstenen

Die verbouwing gaat dus gestaag verder.

De buitenste rand fundering is twee weken geleden gestort.

En nu hij is uitgehard, wordt er volop gemetseld.

 

We hebben nog een lange weg te gaan, maar het is o zo fijn om de plannen die we al jaren in ons hoofd hadden nu vorm te zien krijgen.

 

Ik kan niet wachten tot we aan het eind van de zomer en een geweldig huis hebben en een baby die er voor zal zorgen dat we zelfs midden in de nacht van dit huis kunnen genieten.

 

En een hele grote knuffel en dank je wel voor Manlief, die dag en nacht hard werkt en veel alleen moet doen nu ik mijn rug in de kreukels heb zitten en niet mag tillen. Ook. xxx

Ooohhhh, we're halfway there

Livin' on a prayer.

Nou dat nog net niet.
Maar wel halfway there.

Donderdag stonden er 20 weken op de teller. Zo maar, ineens.
Je knippert met je ogen en mensen hebben het al over aftellen. Ik nog niet hoor. Want ik moet nog van alles voor die baby on board een buitenboord baby wordt. Aleen kleine details hoor; een huis verbouwen, kamertje maken en namen verzinnen. The usual.

Maar die Bon Jovi hè, die komt dus in juni naar Dublin. En eigenlijk vind ik het best jammer dat ik er niet heen kan. Maar om nou met mijn 32 weken buik daar te gaan staan swingen, lijkt me geen goed idee. Dat ik wel twee weken eerder nog naar Take That ga, negeren we even.

Nou ben ik geen extreme Jovi fan hoor. Maar ik denk gewoon dat zo'n live concert van hem echt heel gaaf is. Ach ik zal het dit jaar met Robbie en friends moeten stellen. Ook niet verkeerd.
Maar geen bed of roses hè.