Zoals bekend hebben wij een stuk aangebouwd. 't Zondagskindje slaapt sinds maart in het nieuwe deel van het huis, wat helaas vrij ver van onze slaapkamer vandaan is. Daarom investeerden wij in een high tech babyfoon met lange afstand bereik, camera en te gebruiken in meerdere kamers tegelijk. Eén camera is geinstalleerd op de kamer van 't Zondagskindje en één op Mr Finney's kamer. De babyfoon wisselt iedere 15 seconden tussen de kamers en zo kunnen wij dus twee kindjes tegelijk in de gaten houden. Handig joh.
Gisterenavond kwam de man met de hamer zomaar uit het niets naast mij op de bank zitten. Opperdepop. En dus naar bed. Manlief bracht de babyfoon mee naar boven toen hij ook ging slapen. Ik voedde Mr Finney nog, zorgde dat de babyfoon op 'scan' stond en ging slapen. Rond half twee werd ik wakker. En lag wat te luisteren naar de geluiden om mij heen; regen op het dak, de ademhaling van Manlief, het geruis van de babyfoon. Het ééntonige geruis van de babyfoon. Dat maar ééntonig bleef. En bleef.
Ineens sprongen mijn hersenen in de alarm-stand; de babyfoon wisselde niet van camera naar camera! Hij stond niet op scan. Ik had hem, met mijn slaperige hoofd, op alleen Mr Finney's camera ingesteld.
Snel pakte in het apparaartje en schakelde. Hopend dat 't Zondagskindje sliep.
Niets was minder waar.
Huilen, huilen, huilen.
'Maaaaammmmmaaaaaaa, paaaaaapppppppaaaaa!'
Hij was wakker geworden.
En huilde.
En wij hoorden hem niet.
Manlief sprong uit bed toen hij zich realiseerde wat er aan de hand was.
Hij bracht een snikkend mannetje mee naar ons bed.
Waar hij, na bijna een uur huilen en woelen en draaien, in slaap viel.
Jep.
Vandaag verdiende ik de 'slechtste moeder van de dag' award.
