31 mei 2010

Al wel tien keer aan dit logje begonnen.

Maar nog steeds niet de juiste woorden kunnen vinden.

Misschien moet ik het opgeven en me realiseren dat de juiste woorden niet bestaan.

Dat ik niet uit kan leggen hoe het voelt.

Voor ons bestond je, was je echt.

In mijn buik, tien weken lang.

Niemand wist het, niemand mist je.

Wij wel.

Geen roze of blauwe wolk.
Maar een donkere onweersbui.
Zo voelt het.

31 mei 2010, de dag dat één plus één drie zou worden.

Jouw boom

Bij gebrek aan log materiaal...

...knallen we er maar een muziekje tegenaan.

Althans, dat dat ik. Zo'n drie uur geleden.
Toen ik dus bedacht dat ik dit liedje hier even neer ging zetten.
En vervolgens niet meer wist wie het zong, hoe het heette of hoe het ging.
Dat zoekt wat lastig.


Maar mijn obsessieve ik heeft het gevonden.
Dus geniet:

Over een heerlijk zonnetje en hèt gesprek

Want niet alleen in Nederland was het dit weekend lekker weer. De zon wist ook Ierland te vinden en dus barbequeden we zowel zaterdag als zondag, zijn de schoudertjes een mooi rood gloedje rijker, smakte er een kind op het asfalt tijdens een wandeling en kon Manlief wederom de redder-in-nood zijn èn aten wij onze eerste aardbeien uit eigen tuin.

Het was een druk weekend met vrienden, familie, taarten, vleesjes, drankjes en vermaak. Alles werd uit de kast gehaald om mij af te leiden van hèt gesprek dat mij vanochtend te wachten stond.

Om kwart voor negen stapte ik dan ook met lood in mijn schoenen en een knoop in mijn maag in de auto. Om vervolgens niemand op kantoor aan te treffen. Vier lange uren heb ik moeten wachten tot zowel baas als bazin boven water waren, waarna ik het nieuws mocht brengen. Ik vertrek. De verwachtte paniek en hartaanvallen bleven uit. Teleurgesteld en enigzins gestresst waren ze wel. Maar gelukkig is mijn nieuwe werkgeefster erg flexibel en begrijpt ze dat ik niet zo maar mijn huidige werkgever kan verlaten.

De komende twee weken worden gezellig denk ik, want woensdag begin ik met shifts in het hotel wat betekent dat ik in de ochtend, negen tot één, bij de tour operator werk en vervolgens de late shift, drie tot elf, in het hotel draai. Voorlopig drie shifts per week en wanneer ik klaar ben bij de tour operator, vijf. Veertig uur.

Bring it on!

Update: Goed, mijn woensdag shift is nu verhuisd naar zondag. Dus donderdag mijn eerste dag. Spannend.

BREAKING NEWS

En dan nu een extra nieuws bulletin:

Vanaf heden middag, donderdag 20 mei 2010, heeft ondergetekende een nieuwe baan.

Zij zal de functie van Front Of House gaan vervullen in Tinakilly Country House.

Daar zal zij full-time 'hoofd' front of house worden en twee à drie part-time medewerkers te managen krijgen.

De nieuwe uitdaging, direct contact met gasten en wat gezellige collega's om haar heen waren inmiddels meer dan nodig en ze is dan ook heel blij dat ze al volgende week wat trainingen mag gaan volgen.

Het enige wat nu nog rest, is haar huidige werkgever inlichten...

Was getekend,
Anouk O'C.

(not) My cup of tea

Ze kunnen er wat van hoor die Iersen; thee drinken. Ierland is dan ook officieel het land waar de meeste thee wordt gedronken.  Een gemiddelde van vier koppen per dag. Met een populatie van 4,5 miljoen zijn dat dus 18 miljoen koppen thee per dag!

Het maken van een kopje thee, cupán tae, is serious business. Als je denkt dat wij Nederlanders moeilijk kunnen doen, moet je eens hier komen kijken.

Sterk moet het zijn. Je theelepel zou er bijna rechtop in kunnen staan. Het theezakje (zonder touwtje, gewoon een piramide) wordt in het kopje gegooid en het kokende water er overheen gegoten. En dan wacht je. Een minuut of drie. Vervolgens roer je het zakje door het kopje, perst het met je lepel flink uit en haalt het er dan uit. Een flinke scheut melk erdoor en voor de zoetekauw ook nog een lepel suiker.

Ik vind het afschuwelijk. Ik drink mijn thee het liefst net iets donkerder dan 'slootwater'. Zonder melk of suiker. Gewoon thee, geen poes pas. En dat levert soms hilarische taferelen op.

Situatieschets:

Een Nederlands meisje, heel onschuldig, bestelt een kopje thee. Pas wanneer meneer de ober wegloopt, herinnert zij zich de eigenaardigheden van de Ierse theedrinkers. Ze ziet haar ober het potje oppakken (men serveert hier thee vaak in een klein potje waar je ongeveer twee kopje uit haalt), er twee (!) theezakjes in gooien en het vullen met heet water. Hij zet, in één vloeiende beweging het potje op het dienblad en gaat op zoek naar een kop en schotel. Lepeltje erbij.

'Dat zakje, dat zakje', is alles wat het meisje kan denken. In het theepotje zwemmen de theeblaadjes door het hete water alsof hun leven er vanaf hangt. Ze kleuren het water bruin, donker bruin.

Melk en suiker wordt op het dienblad gezet en de ober maakt de rekening op. Hij tilt zijn dienblad van de bar en wandelt naar de tafel van het meisje. Daar knikt hij vriendelijk en vraagt met een dik Pools accent of de thee voor het Nederlandse meisje was. Het meisje knikt snel ja en hij begint alles op haar tafel te zetten; melk, suiker, het kopje en dan... het theepotje. Daarnaast legt hij de rekening en vraagt haar af te rekenen.

'Dat zakje, dat zakje!' blijft het meisje maar denken. Zo snel als ze kan, betaalt ze de ober. Ze rukt het potje open en vist met het lepeltje het zakje eruit. 'Wat nu?' vraagt ze zich af. Geen theezakjes houder, geen klein glazen bakje. Niets. Ze legt het zakje op haar schoteltje, waar meteen een voetbad ontstaat. Ze schenkt de thee in haar kopje en ziet dat het noodlot al heeft toegeslagen: te laat. De theeblaadjes hebben hun plicht gedaan, de thee is zwart. En dus zit er niets anders op dan wat melk erbij te gieten en door de spreekwoordelijke zure appel heen te bijten.

Nee het is niet altijd makkelijk, integreren.

Who needs Mona-toetjes when you have a garden?

Weet je wat heaven is? Daar waar je heen gaat als je dood bent.

Dat je na het eten je tuin in loopt.

Dat je dan twee dikke rabarber stengels van je planten af trekt.

Dat je ze dan in stukjes snijdt en met een laagje water en twee flinke eetlepels suiker in een steelpannetje op een middenhoog vuur zet.

Dat je dan eventueel ook wat gember toe kan voegen.

Dat je dan alles lekker laat pruttelen en met een houten lepel de rabarber 'pureert'.

Dat je het dan een beetje laat afkoelen en met vanille ijs serveert.

Dat is heaven!

Wat niet zo heavenly is, is dat je echt geen charmante foto van smeltend ijs en een rabarber prutje kan maken.

Good ol' stew

Weinig is zo makkelijk als een lekkere stew.

Vroeger werd in Ierland stew vooral aan het eind van de week gemaakt, als er weinig anders te eten over was. Wat vlees, groente en aardappelen in een pan laten pruttelen en je had een heerlijk goede maaltijd die absoluut werd gewaardeerd na een dag hard werken op het land.

Tegenwoordig wordt er veel geëxperimenteerd met stew en daarmee afgeweken van het originele recept met lamsvlees en boullion. Alles mag en kan tegenwoordig. En daarom maakte ik gisteren stew met lamsvlees en rode wijn.

Snijd twee selderij stengels en twee middel grote uien in kleine stukjes. Schil twee wortels en snijd ook deze in stukjes van ongeveer twee cm. Zet een braadpan op een middelhoog vuur en doe de groente samen met twee eetlepels olijf olie en wat verse rozemarijn in de pan. (Ik gebruikte gisteren ook nog twee aardappelen en wat champignons. Eigenlijk kun je allerlei groente gebruiken). Bak dit voor ongeveer tien minuten. Voeg daarna 500 gr lamsvlees (in kleine stukjes gesneden) en twee eetlepels bloem toe en schep alles om. Schenk er nu 500 ml rode wijn bij en een blikje gesneden tomaten (400 gr). Voeg dan wat zout en peper toe en zet de pan met de deksel erop vor ongeveer twee en een half uur in de oven (180 graden).

Ik maak hem altijd een dag van te voren. Helemaal laten afkoelen en 's nachts in de koelkast bewaren. Dan op de dag zelf wat water toevoegen wanneer je het weer opwarmt.

Serveren met gekookte aardappelen. In een kom!

Naast lamsvlees kun je ook rundvlees (hacheevlees) met Guinness bier combineren (drie laurierbladen toevoegen en drie uur in de oven). Een aanrader!

Of denk ook eens aan kip met witte wijn (voeg wat verse tijm toe en maar anderhalf uur in de oven) of varkensvlees met cider (verse salie is een must!).

Mijn goede vriend Jamie O. leerde mij dit recept.

A boy in a girls world

Back home, in Hollandia, heb ik een groepje vriendinnen. Vijf stuks, met stuk voor stuk een verschillend karakter, leven en toekomstbeeld. Allemaal halverwege de twintig en allemaal op een ander punt in ons leven. M woont nog thuis, W op zichzelf en L, Y, P en ik wonen samen. Ik ben zelfs al getrouwd. En P, ja die loopt voorop; moeder van twee kinders.

Twee jaar geleden tijdens ons jaarlijkse ladies weekend, dit keer in Ierland, biechtte ze op al enkele maanden gestopt te zijn met de pil. Enthousiasme alom en het hele weekend ging het over hoe dat dan zou zijn; als een van ons een baby zou hebben. Daar zouden we vrij snel antwoord op krijgen, want twee weken na het weekend viel bij ons allemaal een kaartje in de bus met P's volgende biecht sessie: tijdens het weekend was ze al zwanger, maar het was nog te vroeg om iets te zeggen.

Op 20 oktober 2008 werd lady nummer 7 geboren en natuurlijk meteen in onze groep opgenomen. Lunchen op het terras, shoppen, kletsen; J draait haar hand er niet voor om.

Tijdens onze bruiloft in september deelde P ons mede dat ze had besloten niet te drinken die avond omdat ze J bij hadden. Ja ja ja, was de reactie. Wij wisten wel hoe laat het was en drie weken later kwam het hoge woord eruit: de tweede was onderweg!

Op 20 april 2010, exact anderhalf jaar nadat zijn zusje was geboren, kwam X ter wereld. Na een voorspoedige zwangerschap was de bevalling wat lastiger. Maar een dag later mochten moeder en zoon toch naar huis. Helaas kreeg het kleine mannetje toen hij pas vijf dagen oud was koorts en werd met moeder en al opgenomen in het ziekenhuis. Na vijf dagen van onderzoeken en antibiotica was X koorts vrij en mochten hij en P weer naar huis, waar ze nu genieten van hun nieuwe gezinnetje.

En babies, daar hoort natuurlijk een cadeau bij.

Ik weet niet zeker of ze het al hebben ontvangen, maar ik gok dat P toch wel wat beters te doen heeft dan op mijn blog te lezen. Dus zie hier mijn creaties:

Maar wat moet onze ladies groep nu toch ineens met een jongen?

Over dooie mussen enzo

<-- Zie je dat?

Dat is een dooie mus. En daar werd ik gisteren mee blij gemaakt. En mijn ouders ook.

Paniek alom gisterenmorgen toen we hoorden dat het Ierse luchtruim gesloten werd door wederom een aswolk uit dat gekke IJsland.

De opluchting was dan ook groot toen alles aan het eind van de middag weer open ging.

Maar om half acht vanochtend deelde Manlief mee dat vanaf elf uur de hele boel weer dicht ging. Twee uur later kwam de mededeling dat het luchtruim tot op z'n vroegst middernacht dicht blijft. En dus mijn ouders' vlucht geannuleerd is.

Ik kan u zeggen: dat is taai hoor, zo'n dooie mus als ontbijt.