The Green Glen

Na tijden van dromen, denken, twijfelen, maken, plannen, nog meer twijfefelen  en doorzetten, is het nu eindelijk zo ver. Het Grote Plan wordt gelanceerd!

P en ik bundelen onze creatieve krachten van respectievelijk hout- en haak- en naaiwerk en openen dit weekend een online winkel! 

Al tijden plannen in ons hoofd, maar twee kleine kinderen, de bouw van een huis en 'life in general' kwamen er steeds tussen. Maar ook onzekerheid, 'vindt men dit wel leuk?', 'wat nou als het een flop wordt?'. 

En toch bleef het idee hangen. We ondernamen steeds kleine stapjes in de goede richting om dan weer stil te staan. Maar nu staan we toch echt aan het einde van de 'het is nog een idee dat we aan het uitwerken zijn' lijn en gaan we oversteken naar de andere kant. De kant waar we een startende onderneming zijn met producten in een online winkel. 

Doodeng vindt mijn faalangst brein het. Maar ook heel spannend en leuk.  

Je kan de komende dagen nog wat sneak peeks zien op onze Instagram en Facebook paginas en daarna komt ook de echte shop online. 

Volg je ons?

https://instagram.com/TheGreenGlen

https://www.facebook.com/TheGreenGlen  

Ja, hé, hallo!

Weet je, sometimes life gets in the way. En dan ben je ineens twee tripjes naar Nederlands (één met P en één van twee weken met alleen de jongens), een heel ziek kind dat uiteindelijk in het ziekenhuis terecht kwam, een aantal moeilijke rescues voor P, bezoek van mijn ouders en oma én een kinderverjaardag verder. 

Ja ik heb in april veel nieuws gekookt; Fish pie, rosbief uit de oven, garnalen curry en nog wat baksels. Dat was echt leuk. En Jamie Oliver rules. 

Vandaag werd Mr Finney twee. Mijn baby is twee, hoe bizar? Gisteren hadden we feest. En hij was echt, echt jarig. 

Maandelijkse doelen

De gezonde maand. 

Dat moest het worden in maart. 

- Eén maand geen suiker eten

Ja. Dat viel wel en niet mee.  

Na een dag of vier zonder suiker werd ik overvallen door gigantische hoofdpijn. Hoofdpijn in de categorie 'ik moet naar bed, in het donker liggen, slapen'. Dus dat deed ik en 24 uur later was het over.

In plaats van de boodschappen te laten bezorgen, ging ik de eerste week zelf naar de winkel; etiketten lezen. Eye opener is een understatement. Verzin het maar en er zit suiker in. En dat niet alleen. Nee, vaak is het ook nog het tweede of derde ingredient! 'Waarom?', vroeg ik me heel vaak af. En dus sloeg ik een lading fruit in waar je U tegen zegt en begon zelf te bakken. 

Op dag 7 waren we op een verjaardag en sloeg ik braaf de gigantische slagroom taart af. Maar er was zo veel dat we een stuk mee naar huis kregen om in de vriezer te doen. En toen ging het mis. Ik sneed het stukje taart in tweeen en wilde toen toch wel weten of hij smaakte. Ik sneed een stukje af en at het op. Het smaakte naar slagroomtaart. Geen idee wat ik anders had verwacht. Wel voelde ik me een beetje een watje. Maar het liet me ook weer zien dat ik een emotie eter ben en heel slecht kan falen; ik gaf toen er anderen bij waren niet toe, maar zodra ik alleen was wel. Want eigenlijk zou niemand het natuurlijk hoeven weten. Maar ik biechtte het op en heb de rest van de maand geen suiker aangeraakt. 

We begonnen hier niet aan met het idee de rest van ons leven suiker vrij te leven, maar om het lichaam te resetten. Dat is gelukt; toen ik afgelopen woensdag (1 april) op de verjaarddag van neefje P een stukje taart, wat paaseitjes en chips had gegeten, had ik 's avonds hoofdpijn.

Mijn besluit? Door de week blijf ik suiker vrij, in het weekend mag het wel. Want ik houd van chocolade en chips met dip en taart en sowieso van bakken en kokkerellen. Maar er moet een limiet op, controle zijn. Ik hoop met deze verdeling de gulden middenweg te vinden. 

Verder was het drama qua doelen. Sorry. 

Het twee keer per week vegetarisch eten vergat ik compleet. Ik was zo bezig met alle andere regeltjes en valkuilen die bij suiker vrij komen kijken dat ik niet eens dacht aan dit doel. 

En die abs en squats? Die deden we braaf, zo'n tien dagen. De vooruitgang was merkbaar, het ging steeds iets makkelijker en langer. En toen was het een dag druk en vergaten we het. En de dag erna was het ook druk ofzo. En voor we het wisten, hadden we een week niks gedaan en spraken we er niet meer over. Toch ga ik het denk ik binnenkort toch nog maar eens proberen, want ik merkte de vooruitgang. Iemand zin om mee te doen? Altijd goed, een stok achter de deur. 

En dan nu april.

Ik houd het bij twee doelen. Dan hou ik me er misschien aan . 

- Vier nieuwe recepten uitproberen

Ik hou van bakken en braden en bezig zijn in de keuken. Maar tegelijkertijd val ik regelmatig terug op het oude vertrouwde. Een beetje een eet sleur. En dus het voornemen minimaal vier nieuwe recepten uit te proberen deze maand. *kruipt op de bank met haar kookboeken collectie*

- De aankondiging van een, kuch, projectje

P en ik zijn ergens mee bezig. Al vrij lang. Ergens deze maand mag het uit de doeken. En hier schrijven dat de aankondiging komt, is die bekende stok achter de deur om het ook daadwerkelijk te toen. 

Stay tuned.

Een weekend met een gouden randje

 

Wat een mooi weekend. 

Nadat we zaterdagochtend hadden ontbeten, nam P de jongens mee en had ik de hele ochtend de tijd om eens goed aan de slag te gaan in huis. Om half twaalf ging ik zitten op de bank in een opgeruimd, schoon en stil huis. Ik kan me werkelijk de laatste keer dat dat gebeurde niet herinneren. 

Na de lunchen gingen 't Zondagskindje en ik naar het verjaardagsfeestje van één van zijn vriendjes op school. Dit feestje was gewoon lekker bij hen thuis, gelukkig. De kinderen speelden heerlijk buiten, zochten eieren en aten taart. Dit zijn de feestjes waar ik van houd. 

 

Zondagochtend wandelden we met z'n vieren om half negen richting de kerk voor de paas mis. 

P en ik haalden herinneringen op aan zes jaar eerder toen hij mij, ook op eerste paasdag en ook onderweg naar de kerk, ten huwelijk vroeg. Op de terug weg maakten we een familie selfie op dezelfde plek. <3

 

Gingen we zondagmiddag nog uit lunchen met de familie van P, vanochtend hadden we gasten. Fijne vrienden schoven rond elf uur aan voor een uitgebreide brunch. Dan ben ik in mijn element he, als ik de gastvrouw ben.  

 

De rest van de middag zaten we met z'n allen buiten in de zon. 

Ja, de lente is nu echt begonnen!! 

Swap Till You Drop - Editie 2

Ja, het is 1 april en dus zou ik vandaag eigenlijk moeten schrijven over mijn maandelijkse doelen. Maar dit logje is, zoals ze dat in het Engels zo mooi noemen, long overdue dus dit krijgt prioriteit. 

Na het succes van de eerste editie van Swap Till You Drop besloten we al snel om het nog eens te doen. Dit keer deden 20 dames mee en was de groep meer een mengelmoes van mensen die elkaar niet kennen. 

Iedereen vulde dit keer twee steekwoorden in met daarbij haar favoriete uitspraak/tekst/songtekst en daar mocht je mee aan de slag. 

Het was weer een waar uitpak festijn en de foto's vlogen al snel de What's App groep binnen. 

Kijk maar mee...

 

 

 

 

Lieve Annemieke, Anouk, Deirdre, Ilona, Iris, Janne, Johanna, Kathelijn, Kelly, Kim, Linda G, Linda v D, Maayke, Merel, Petra, Sandra, Suzan en Yvon, bedankt voor het mee doen!

Over evacuatie voorbereidingen enzo

'Er is brand en je moet (vrij) snel je huis uit. Wat neem je mee?' 

Wie kent die vraag niet, uit zo'n gezellig spelletje? 

Gisterenavond kon ik proefondervindelijk het volgende lijstje maken: 

Foto albums

Paspoorten 

Laptops en externe harddrives met foto's 

Wat kleren 

De memory boxen en zilveren spaarpotjes van de jongens

De fotocamera's 

Onze diploma's en scripties 

Mijn knuffel (ja echt)

De replica van ons huis die ik maakte tijdens de keramiek cursus 

Om half tien, P en ik hangen op de bank en kijken een serie, gaat de telefoon. 'Wie belt er nou om half tien?', is mijn eerste reactie. Het is iemand van het mountain rescue team. Of alles goed gaat. En of we inderdaad nog thuis zijn. Geen idee hebbend waar het over gaat, maakt P nog een grapje. Tot blijkt dat Trooperstown Hill, de heuvel waarop wij wonen, in brand staat. 

P loopt naar buiten en ziet het meteen. Boven de bomen die ons huis omringen hangt een rood-oranje gloed. Een combinatie van rook en wolken trekt een witte streep door de gloed. Verderop zien we het schijnsel van zwaailichten. 

Dit is niet goed. 

P springt de auto in en ik doe thuis m'n best niet te hyperventileren. Ik ben echt bang. Bang om alles kwijt te raken. Het idee! Ik pak de eerste spulletjes; fotoalbum en harddrives. Ik leg de jassen van de jongens klaar. 

'Moet ik de brandweer bellen, want weten die überhaupt dat wij hier wonen?' 'We zijn nog geen jaar klaar met dit huis, dit kan niet gebeuren!' 

Mijn hoofd maakt overuren. 

P komt terug en vertelt dat het er niet al te best uit ziet. We moeten ons verder voorbereiden. 

In de tuin, die aan het bos grenst, leggen we alle tuinslangen klaar en spuiten het houtwerk van ons huis nat. P rijdt de tractor en graafmachine de schuur uit en zet ze op veilige afstand van het huis (benzine + vuur = geen goede combi. Hoe P aan dit soort dingen denkt, weet ik echt niet). Hij heeft inmiddels contact gehad met een vriend die bij de lokale politie is en spreekt af dat als hier alles geregeld is hij weer de heuvel op gaat en via een radio contact houdt met hem en de brandweer verderop om verslag te kunnen doen vanaf deze kant. De kant waar de brandweer niet kan komen. 

Ondertussen pak ik de rest van de spullen en leg ze in mijn auto. Ik loop door het huis, kamer na kamer, en bedenk wat echt belangrijk voor ons is, wat sentimentele waarde heeft. 

Gelukkig ben ik een slechte huisvrouw en staan er twee manden met ongevouwen was in de kamer. Ik pak ze op en zet ze zo in mijn auto. 

Om kwart voor twaalf ben ik klaar. Tot mijn opluchting zie ik dat de rood-oranje gloed minder is. Maar ik word niet te enthousiast want het verandert nog ieder kwartier. 

Ik loop nog wat rond in huis en maak een kop thee. Rond half één besluit ik P te sms'en om te kijken of er een update is. 

'Relax, discussing some plans with fire brigade. Moving some trucks to our side.' 

Mijn reactie? 'It's about freaking time! And I need chocolate.' 

Om kwart over één belt P: de wind is wat gedraaid, in ons voordeel. Ze gaan de brandweerwagen wat verplaatsen, inderdaad onze richting op. En hij blijft voorlopig daar om de brandweer te helpen bij het vinden van routes want zij kennen natuurlijk de weg niet in dit bos. 

Ik ga naar bed. Er is hier nu niks te doen voor mij. De slaap laat, natuurlijk, op zich wachten. Mijn hoofd draait op volle toeren. Ik heb het vreselijk koud. Het feit dat ik de halve avond zonder jas buiten bezig ben geweest, kan daar wel iets mee te maken hebben. Om 2 uur kijk ik voor het laatst op de klok. 

Ik word wakker. De andere kant van het bed is nog steeds leeg. Het is vier uur. Ik pak m'n telefoon om P te bellen en op hetzelfde moment hoor ik hem het bospad oprijden. Koud en moe kruipt hij naast me. Het vuur is onder controle. Er is nog één brandweerauto ter plaatse om de boel in de gaten te houden. Maar het ergste is voorbij. 

We hebben geluk gehad. Heel veel geluk. 

Ons huis staat nog. Zelfs het bos om ons heen is er nog. 

Ik ben tien jaar ouder geworden. Dat wel. 

Ik ga de auto maar uitpakken. Al m'n belangrijke bezittingen terugzetten op hun plek. Goddank. 

Moestuin tijd!

Lente: 's morgens je winterjas aan doen en er rond het middaguur uit zweten. 

Lente: hele dagen buiten spelen/werken en 's avonds toch maar weer de houtkachel aan. 

Lente: 'Mama, I don't need to go to bed yet because the sun is still up.'

ÉN

Lente: moestuin tijd! 

Alles over hoe je als Nederlandse moeder overleeft in...

IERLAND

Hier lezen jullie een beetje over het dagelijks leven op het platteland hier in Ierland. Vaak wat oppervlakkige dingen als het weer, de natuur etc. 

Noraly vroeg verder. 

Op haar blog More Please! begon ze een tijd geleden met een serie die mij meteen aansprak en dus riep ik heel hard: 'Ja, ik doe mee!' Afgelopen zaterdag werd mijn stuk geplaatst en ik heb al zo veel leuke reacties gehad. Mensen lazen dingen die ze, na mij al jaren te volgen, nog niet wisten. Leuk!

Dus gaat dat lezen:

Alles over hoe je als Nederlandse moeder overleeft in... IERLAND.

Bedankt Noraly!

Maandelijkse doelen

Februari vlóóg om; We hadden zieken, vakantie en een jarige. 
En ineens is dan de maand om.
Tijd om eens terug te kijken.  

- Het foto album van 2014 maken.

KLAAR! Althans, gemaakt en besteld. Mijn luiheid an januari werd nog beloond met een mooie kortingsactie bij de website die ik gebruik en binnen nu en een paar dagen zou het het boek op de mat moeten liggen.

- Eén avond per week gelijk met de jongens naar bed
Dat is welgeteld één keer gelukt. Eigenlijk was de maand gewoon te kort hè. ;-) No room for error. Ik vind het 's avonds altijd zo'n tijdverspilling, terwijl ik er vier uur 's nachts dan ineens heel anders over denk. 

- Twee keer per week bloggen
Mwah. Dat bloggen schoot er door onder andere de vakantie bij in. Al heb ik het deze laatste week van de maand wel wat ingehaald. Maar er beginnen hier en daar wat meer ideetjes mijn hoofd binnen te komen, dus hopelijk volgen er nog vele logjes.

- Mezelf inschrijven voor een hardloop evenement

Done. Zaterdag 7 maart loop ik samen met een vriendin 10 km in Phoenix Park, daar waar ik vorige jaar de Dublin Race Series liep. Mijn liefde voor 'road running' wint het nog altijd van 'trail of hill running', dus sleep ik m'n vriendin mee naar Dublin. 

Maart wordt de maand van de gezonde doelen

Ik kwam met een plan, een gezond plan. P stemde in en ik besloot er één van mijn maandelijkse doelen van te maken. Bijna had ik besloten dit mijn enige maart doel te maken, omdat het (denk ik) een lastige gaat worden. Maar nee, ik ging nog een stap verder. 

Lees en huiver

- Eén maand geen suiker eten
Hoi, ik ben Anouk en ik heb een suiker verslaving. Jep. Als het maar zoet is, ben ik blij; chocolade, koekjes, baksels, broodsmeersels, cola, warme chocolademelk, ga maar door. En dat is natuurlijk niet heel gezond. Minderen is niet zo mijn ding, ik ben meer van het rigoreuze, alles of niets. Nu denk ik sowieso dat 'cold turkey' de enige oplossing is bij een verslaving. Ik overtuigde ook P dat dit goed is voor ons en dus in maart geen (geraffineerde) suikers voor ons. U hoort het wel als ik trillend en zwetend in een hoekje zit te huilen. 

- De 30 day abs EN squat challenge
Al eens eerder (half) gedaan, maar mooi te combineren met het suikerloze bestaan. Mooi appje is daar natuurlijk voor. Iedere dag de buik-, benen, en bilspieren trainen met sit ups, crunches, leg raises, planking en squats. Ik ga zo straks zijn aan het eind van deze maand.

Whahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha!  

- Twee dagen per week vegetarisch eten
Wij eten met enige regelmaat vegetarisch. Ik schat in zo één keer per week. Ik hoef niet uit te leggen dat dat best goed voor je is. En voor de wereld. Dus gaan we dat deze maand twee keer per week doen. Merkt hier overigens echt niemand iets van hoor. Ik denk zelfs dat als ik een hele week vegetarisch zou koken er nog niemand iets zou zeggen. Maar we beginnen dus maar met twee keer per week. 

Komt je begin april weer lezen hoe ik het er vanaf bracht?

Van Noorwegen via Denemarken naar Parijs

Wij hebben geen bucket list. 

Wel een reislijstje. Best een lang reislijstje. 

Ooit had ik het briljante plan ieder jaar minstens één land te bezoeken waar ik nog nooit eerder was. Maar twee kinderen later kan ik melden dat dat grandioos is mislukt. 

Ook bleef er na onze veelvuldige reisjes naar Nederland niet veel budget en tijd over voor grootse vakanties. Met z'n vieren naar Nederland vliegen, kost namelijk al snel driehonderd euro. Doe dat twee a drie keer per jaar en je bent snel door je reis budget heen. 

Toch wilden we het weer proberen vorig jaar en vertrokken voor tien dagen naar Frankrijk. Het was heerlijk! 

Nog voor we naar Frankrijk vertrokken, waren we de vakantie van dit jaar al aan het plannen. Bovenaan het lijstje stond Noorwegen. Ja, dat zou het worden in '15. Maar rond rijdend in Frankrijk vonden we dat we die plannen moesten bijstellen. Want Noorwegen zou een echte trekvakantie worden; veel in de auto, kilometers maken, verschillende slaapplaatsen. En eigenlijk is dat geen goed idee met een dan twee- en net vier-jarige. 

Maar Scandinavie trekt. En dus bedachten we Denemarken; niet te groot dus makkelijker te bereizen zelfs als je wat wil rondtrekken. Een maand of twee geleden ging ik op zoek naar tickets. En wat bleek, onze vertrouwde Ryan Air vliegt niet naar Denemarken. Ik vond het moeilijk te geloven, want naar mijn gevoel is Scandinavie vrij populair op het moment. Ik zocht bij andere vliegmaatschappijen maar klikte snel weg toen ik de bedragen op mijn scherm zag verschijnen. 

We zochten een alternatief en besloten het aanbod van onze Parijse vrienden te accepteren en die richting op te gaan in combinatie met nog een weekje ergens anders in La France. Want het was toch ook wel goed bevallen daar vorig jaar. En dan gingen we dit jaar gewoon extra hard sparen om in 2016 wel naar Denemarken te kunnen. 

Twee dagen na ons besluit en één dag nadat we onze vrienden inlichtten over onze plannen, kondigde Ryan Air een nieuwe route aan: Dublin-Copenhagen. En ook nog een voor een zéér schappelijke prijs. 

En dat knaagt dan hè, want twee jaar achter elkaar naar hetzelfde land is sowieso niet zo ons ding. En dat Denemarken dat lijkt ons zo leuk. Maar onze vrienden waren zo enthousiast toen we hen vertelden dat we komen. Dat nu afzeggen doe je ook niet.

En dus gaan wij dit jaar naar Frankrijk. 

En hoeven we volgend jaar niet na te denken over een vakantiebestemming. 

Ook makkelijk. 

Later is nu

Later als ik groot ben, dan ga ik met mijn gezin op vakantie. Samen met mijn zusje en haar gezin. Dan doen we heel volwassen dingen als vroeg opstaan en naar zwembaden, binnenspeeltuinen en pannenkoekenrestaurants en dan plannen we de dag om slaapjes heen en spelen we educatieve spelletjes met de oudste peuter, dan drinken we ergens koffie en spelen 's avonds als de kinderen op bed liggen een spelletje. 

Later is nu. 

Over heimwee

Ineens overvalt me dat dan.

Terwijl ik het eigenlijk mijlenver kan zien aan komen. 

Heimwee.

Het is vaak een combinatie van factoren.

Zo was er vorige week een nieuwe baby, een bepaalde hormoonschommeling, regen en nog wat andere zaken. En dan stroomt de emmer ineens over. Dan wil ik veel liever in Nederland wonen dan hier. 

En ja het is prachtig hier. We hebben een mooi huis op een geweldige locatie. 

Hebben fijne leefomstandigheden die er voor zorgen dat we redelijk flexibel onze dagen kunnen plannen. 

Maar dat maakt allemaal niks uit op zo'n dag. 

Dan is er alleen de heimwee. 

Het gemis van familie en jeugdvriendinnen om de hoek.

Niet even een kopje koffie met die of een beschuit met muisjes bij dat nieuwe baby meisje. 

Altijd op vakantie moeten met het vliegtuig ipv de auto (ja, een derde wereld probleem, maar wel een erg prijzig derde wereldprobleem). 

Niet de mogelijkheid een uurtje de stad in te gaan om wat knutsel dingen te halen, want de reis er heen duurt vaak al minimaal een half uur. 

En meer van dat soort dingen. 

Op die dagen kan ik ook niet zien dat de dag erna waarschijnlijk beter is. 

Dat dan misschien de zon wel weer schijnt. 

Nee, op die dagen zit mijn hoofd in een onweerswolk en kom ik er niet uit. 

Dat zijn geen fijne dagen. 

Maar de dag erna schéén die zon weer. 

En wás het inderdaad allemaal beter. 

Volgende week zijn we in Nederland; logeren bij opa en oma, een midweek weg met Zuster en gezin (dat linkt zóóó volwassen) en een beschuitje eten bij dat nieuwe meisje. En zo komt het toch altijd weer goed. 

Een frisse neus halen in de 'achtertuin'

Maandelijkse doelen

Haha, nou dat was succesvol.

Hier volgt een, hele korte, evaluatie van mijn doelen voor januari:

- Het foto album van 2014 maken

Nope. Niet eens aan begonnen. Als ik even iets langer over mijn dolen had nagedacht, had ik natuurlijk kunnen weten dat twee doelen waar ik 's avonds aan moet werken niet haalbaar is. Het haakwerk had prioriteit en won dus.

Dit schijf ik dus mooi door naar februari. 

- Zes keer hardlopen deze maand

Laten we zeggen dat dat voor 50% is gelukt. Ik ben mijn hardloop mojo kwijt. Ben bang dat het ergens tussen de kerst spullen op zolder ligt. Ik kan de motivatie moeilijk vinden. De excuses om níet te gaan, heb ik overigens in overvloed. Aandachtspuntje. 

- Eén haakproject afmaken

YES! Man man, het was een hele bevalling. Zwart is namelijk niet echt ideaal om mee te haken, zeker niet 's avonds. Drie toeren met mijn lampje erbij en dan hadden mijn ogen er wel genoeg van. Maar, het is af. Nu hoeft Yvon alleen die baby nog maar op de wereld te zetten en dan volgt de foto. 

Nah, ok dan. 

Een sneak peek.

- Eén keer per week eten met P.

Jep, ook gelukt. We gingen zelf een nachtje weg! Daarnaast deden we twee keer home made pizza op de bank met een filmpje erbij en een lekker biefstukje. Goede traditie om weer nieuw leven in te blazen. 

En dan nu, tijd voor de doelen van februari.

- Het foto album van 2014 maken.

Ja nee, maar dit keer echt. 

- Eén avond per week gelijk met de jongens naar bed.

Vreselijk saai. Maar wij hopen deze maand voor eens altijd die slaapweigerende varkentjes te wassen en daar is energie voor nodig. Maandagavond wordt dus weer vroeg-naar-bed-avond.

- Twee keer per week bloggen

Ik vind het zo leuk, maar vind soms dat ik niks te melden heb. Of althans, niks wat jullie interessant zullen vinden. Denk ik dan. Maar ik probeer het nog maar eens. 

De eerste van deze week is al in the pocket.

- Mezelf inschrijven voor een hardloop evenement

Toch nog maar een harloop doel. Ik heb met vriendinnen afgelopen één keer per wek met hen te lopen en hoop nog steeds de motivatie te vinden om daarnaast één keer zelf te gaan. Ik weet echter uit ervaring dat een stok achter de deur in de vorm van een evenement helpt. Dus dat gaan we maar doen. 

In maart weer verslag.  

Hopelijk dit keer succesvoller dan afgelopen maand

.

De geitenwollensokkenmoeder in het krijspaleis

Een maand of drie geleden kreeg ik op preschool een briefje in mijn hand geduwd door een moeder. Toen ik het open vouwde, moest ik even twee keer knipperen; een uitnodiging voor een kinderfeestje. Haar zoontje werd vier. De mijne was net drie. En er was een heus kinderfeestje. Het ergste? Het feestje vond plaats in een krijspaleis. 

Juist. 

Probeer dat even te verwerken, voor u verder leest. 

Wij meldden ons af en vroegen een vriendin, met kinderen op dezelfde preschool en naar ons gevoel dezelfde opvoed ideeen als wij, naar de do's & don't van feestjes. Zij gingen soms, afhankelijk van wie het feestje was, maar gaven zelf geen feestjes. Prima.

Begin deze maand volgende de tweede uitnodiging; jongetje werd vier, feestje in het krijspaleis. Dit keer konden we echt niet en meldden ons dus af. 

Twee weken geleden kreeg ik echter een sms van de bijna-buurvrouw. Ja, voelt u hem aankomen? Haar zoontje werd vier en gaf een feestje. In hetzelfde krijspaleis. 

'We'll be there.' smste ik terug. Want ja, het is de bijna-buurvrouw hè. Die buurvrouw die altijd voor onze beestenboel zorgt als wij weg zijn enzo. 

Nu snap ik eigenlijk sowieso niet goed waarom er feestje gegeven moeten worden op preschool. Die kinderen zijn allemaal net uit de luiers joh. 

Maar als er één schaap over de dam is... 

Wij waren, obviously, nog nooit in het krijspaleis geweest. Maar zoals dat gaat met van die dingen had ik er wel een beeld van gevormd in mijn hoofd. Ook van hoe de jongens het zouden vinden. Dat beeld, van zowel krijspaleis als onse kinderen, was 90% accuraat. Zo bleek. 

P moest werken, dus zette ik twee jongetjes in hun autostoelen en vertrok met frisse tegenzin richting het feestje. Natuurlijk vielen beide heren in slaap in de auto en moest ik ze wakker maken toen we de bestemming hadden bereikt. Dat bevorderde, vooral voor 't Zondagskindje, niet echt zijn eerste indruk. 

Wat. Een. Lawaai! 

Alsof heel Wicklow en omstreken zijn grut naar dit krijspaleis had gebracht. 

De jarige was al nergens meer te bekennen; die zat boven in het klimrek. Ik trok dus wat jassen en schoenen uit (ieuw, vies tapijt!) en dirigeerde Mr Finney naar de 'tot 2 jaar' hoek en 't Zondagskindje het grote rek in. 

Het was te proberen. Die kleine schoot natuurlijk binnen no time het grote hek in en ik 'coachte' hem wat. Nergens bang voor, gek kind. Maar dan is hij dus vrij snel buiten mijn bereik. Rookie mistake: ik stuurde 't Zondagskindje er achteraan. Twee minuten later vond ik Mr Finney terug en hielp een ander kindje hem het klimrek uit. 't Zondagskindje stond inmiddels te hyperventileren. Want: Broertje kwijt en mama kwijt en veel te veel kinderen. 

De rest van de middag hebben wij dus met z'n drieen in het klim- en klauter gebeuren voor twee tot vier jarigen doorgebracht. 

Na anderhalf uur was er eten. Ja heus, om half vier 's middags. 

Tien kinderen in een hokje aan tafel, met alle papa's en mama's er omheen. Want inderdaad, als je een feestje als dit organiseert voor kinderen van drie en vier dan moeten alle ouders dus blijven. 

Friet met twee worstjes en tween kipnuggets. Ketchup. Jum. Vier bekers ranje gingen er over tafel. Dat vond ik dan wel weer fijn eigenlijk. Ik was namelijk al bijna bang dat ik de enige moeder was die bijna dagelijks moet dweilen thuis. 

Daarna volgde nog verjaardagstaart. En vanille ijs. En een snoepzak voor mee naar huis.

Weet je. Ik word lekker zo'n geitenwollensokkenmoeder (goed Scrabble woord lijkt me) met thuis cakejes versieren en een speurtocht en koek happen. 

Lijkt me beter.

Swap Till You Drop - Uitpakken maar!

Al weken kwamen er steeds foto's de What's App groep binnen.

Van die foto's waar je eigenlijk nog niet van wijzer van werd.

Leuk was het wel.

De laatste week waren er veel 'oeps, het past niet in de envelop' en 'ik ben nu wel benieuwd wij mij heeft' berichten. Dat envelop probleem was makkelijk op te lossen; (bijna) iedereen woont in dezelfde stad en dus werden pakketjes bij elkaars voordeur verstopt enzo.

Vrijdagmiddag kwam het laatste 'ik heb mijn swap ook ontvangen' appje binnen en dus konden we de geplande uitpakavond door laten gaan.

Om 21 uur zat iedereen klaar en gingen de enveloppen/pakketjes open. Wat met veel ge-aaaaahhhh en ge-waaaauuuuw gepaard ging.

De foto's vlogen de app groep binnen. 

Vriendinnen die niet mee deden maar wel toekeken tijdens het uitpakken, wilden weten wanneer de volgende swap is omdat ze graag mee willen doen. 

Volgens mij was het geslaagd! 

Bedankt voor het meedoen dames. 

Swap till you drop: de sneak previews

Volgende week vrijdag is het zo ver: fan worden de swaps uitgepakt. Ik ben heel nieuwsgierig naar wat iedereen ervan gemaakt heeft. Maar ik ben vooral benieuwd hoe iedereen de swap die ze ontvángen, zal vinden. 

De afgelopen weken werden er verschillende sneak previews gestuurd via What's App. Heerlijke niks onthullende foto's. Precies zoals het hoort. 

Maandelijkse doelen

Ik zag het bij WebKim en vond het stiekem wel een goed idee; iedere maand doelen stellen voor jezelf en, als stok achter de deur, erover bloggen. 

Ik hoefde over mijn doelen voor januari niet heel lang na te denken: 

- Het foto album van 2014 maken. 
Dat betekent dus door honderden foto's aka herinneringen heen ploegen, een mooie layout maken en het daadwerkelijk bestellen. 

- Zes keer hardlopen deze maand. 
Ja dat is inderdaad maar 1,5 keer per week. De afgelopen weken liep ik niet. December en moe en koud en donker en moe en moe. Dus ik ga op m'n gemakje weer wat kilometertjes maken.

- Eén haakproject afmaken. 
Ik haak ja. Nog nooit over geblogd volgens mij. Moet ik eens doen. Maar ik heb dus 36 half afgemaakte projecten liggen, waarvan ik er (minstens) één deze maand af ga maken. Die voor die baby die begin volgende maand geboren wordt. Leek me wel handig.

- Één keer per weken eten met P. 

Enkele maanden hielden we dit goed vol vorig jaar; één avond per week eten ná kinderbedtijd. Tijd voor ons. Soms iets uitgebreids met kaarsen en toestanden en soms iets makkelijks op de bank. Maar, zoals met veel dingen, je slaat een week over en dan nog één en nog één. En voor je het weet is je 'traditie' weg. Maar we gaan het weer proberen. 

Begin februari zal ik verslag uitbrengen over hoe het is gegaan. Én natuurlijk nieuwe doelen stellen!