Out of office

Ik meld me af voor de komen vijf dagen.
Ik ga lekker burgelijk een lang weekend weg met de "in-laws".
Uitwaaien

Bijslapen

Wandelen

Zwemmen

Kaarten

Heel veel eten

Lekkere wijntjes sapjes drinken

Tot dinsdag!

Typische geval van: pijnlijk

Weet je wat vervelend is?
Dat ik een heel gezellig jurkje had gekocht voor een bruiloft op 30 augustus en dat het stel nu uit elkaar is en dus de bruiloft is afgelast.

En weet wat lullig is?
Dat wij dat pas hoorden twee dagen nadat we onze trouwkaarten op de post hadden gedaan. Die van hun natuurlijk gericht aan hen beiden. Mortified!

Pure talent

Kijk, soms is Ierland natuurlijk vrij letterlijk bagger. Heb een heel leven achter gelaten, familie en vrienden, om in een land te wonen waar het regent, vaak en veel. Waar de economie zijn absolute dieptepunt heeft bereikt met een werkeloosheidspercentage van 12%. Een land waar mensen absoluut geen idee hebben van mode en ik 25 minuten moet rijden om bij de eerste fatsoenlijke supermarkt te komen.

Maar... Ierland bracht mij een ding waar ik ontzettend dankbaar voor ben. Een verrijking voor mijn leven, waar ik echt een dagelijks shot van nodig heb. Iets wat me opbeurt als ik me wat down voel. Talent en een knappe kop.

The Script

Bonje met Bakker

Sonja is niet blij al mag ze denk ik in haar handjes klappen dat ze al die jaren geleden heeft besloten haar meisjesnaam te gebruiken voor business doeleinden, ander zou ze nu toch met de gebakken peren zitten. En dus kwam ze mij gisteren avond even een tik op mijn vingers geven. Ze had mij namelijk stiekem op de weegschaal zien gaan staan en had, over mijn schouder kijkend, gezien dat die twee miezerige kilo’s die eraf waren er nu weer gewoon bij zaten. En nou is dat geen afgrijselijk drama, maar wel mijn eigen schuld. Want ja, zo’n weekendje Nederland hakt er wel in.

Donderdag zag ze mij bij de Italiaan zitten, vrijdag in het pannenkoeken restaurant, zaterdag aan de bbq en zondag met een bord friet met kroket. Ook de verjaardagstaart van zondag, handjes chips en nootjes, broodjes knakworst en enkele flessen glaasjes wijn waren blijkbaar not done.

“Maar je was toch op maandag weer thuis?”, hoor ik jullie denken. Uhm ja, eigenlijk wel ja. Maar... moe, beetje verdrietig omdat ik al mijn vriendinnetjes en familieleden weer achter moest laten, en een beetje aanhikkend tegen die bepaalde periode van de maand. Dus motivatie nul.

Maar nu is het klaar. Back to business en weg met die kilo’s. Paul also knows as Mr Minus Eight Kilo’s mompelde gisterenavond ook nog iets over cardiovasculair exercise, maar ik doe voorlopig net of ik dat niet heb gehoord.

Project Baby Cadeau

Nee geen labeldoekje, babyschoentjes of muziekdoosje zoals jullie opperden. Maar een quilt speelkleed, gewoon uit mijn eigen hoofd.

Afgelopen week al veel nagedacht over het ontwerp, een masterplan uitgetekend en alles geknipt. Gisteren begonnen met naaien.

Drie stroken klaar, nog tien te gaan. En dan gelukkig alleen nog maar de stroken aan elkaar naaien, vulling en achterkant kopen en alles in elkaar zetten. Bijna klaar dus...

Gelukkig komen die baby's pas in januari.

Lang verwacht...

...en toch gekomen.

Aanstaande maandag is het zover: Ikea Dublin opent haar deuren. En daarmee is de eerste Ikea in Ierland een feit.

Al maanden staat het grote gele gebouw met haar blauwe letter langs de snelweg naar het vliegveld te pronken. Klaar en ready for action. Maar, afspraak was dat Ikea pas open mocht als de snelweg er rond om heen klaar was. Dat klonk bij het begin van de bouw vrij logisch en zelfs redelijk. Er kwam echter een kleine kink in de kabel toen bleek dat de Zweedse Ikea-mannetjes iets harder werkten dan de Ierse wegenbouwers. Resultaat: het gebouw was in oktober klaar voor gebruik en de snelweg nu nog steeds niet.

Maar Ikea heeft besloten daar sch**t aan te hebben en heeft met die brutale instelling vorige week dan eindelijk toestemming gekregen gewoon open te gaan. Wel pas om 11 uur 's ochtends om de ochtend spits te omzeilen. Maar dan barst de bom, gaan de trossen los, zijn ze niet meer te stuiten.

En dus dames en heren, mocht u volgende week niets van mij horen dan weet u dat ik een Billy, Ivar, Aspelund of Faktum ben kopen.

Vrijgezellendag deel II

En om in thema te blijven gingen we na het klompen schilderen met z'n allen Boeren Golfen!!

Het winnende team

We sloten de dag af met een etentje in het pannenkoeken restaurant en als laatste nog een gezellig drankje in Waalwijk.

Het was een super gezellige dag waarbij duidelijk rekening was gehouden met wat ik allemaal doe en leuk vind. Super bedankt dames!

Op naar het Ierse uitje...

Trip of a lifetime (of zoiets)

Het mooie van trouwen is dat je naderhand op huwelijksreis mag. Want ik grijp graag ieder excuus aan om op reis te gaan en ben dan natuurlijk ook van mening dat je huwelijksreis toch iets anders moet zijn dan een weekendje Centre Parcs. En aangezien ik van veel, ver en lang houd, gaan we twee keer.

Dinsdag na de bruiloft vertrekken we voor een weekje touren door eigen land, want het is dus belachelijk dat mijn ouders al meer van Ierland hebben gezien dan ik. We hebben de eerste nacht geboekt en de rest zien we wel. Ik vind het een heerlijk gevoel; weten dat je 3 dagen na de bruiloft lekker in de auto stapt en kan relaxen, niet vast zitten aan een strak schema, gewoon gaan naar daar waar we zin in hebben.

Maar de Big Trip zal waarschijnlijk in januari plaats vinden. En hier begint het dilemma. Want wordt het Nieuw-Zeeland of Azie? Op het moment neig ik naar NZ, maar dat kan morgen alweer veranderen. Dus ik zou zeggen: advies graag! Paul volgt wel...

Vrijgezellendag deel I

Afgelopen vrijdag was het tijd voor mijn Nederlandse (ja ik krijg ook nog een Iers) vrijgezellendagje. Grote dank gaat uit naar het organisatie committee die een ontzettend gezellig programma in elkaar hadden gezet.

Deel I begon met het mij aankleden tot een Nederlands boerinnetje en lunchen met lekkere Brabandse lekkernijen.



Waarna we vertrokken naar activiteit 1: klompen beschilderen!

Martha needs help

Als ik jullie nu vertel dat vrienden van ons na jaren van proberen, hoop, teleurstellingen, ziekenhuizen, behandelingen en verdriet nu eindelijk veertien weken zwanger zijn van een tweeling.

En als ik dan jullie een foto laat zien van acht mooie stofjes (fat quarters), zoals deze:

Plus als ik dan meld dat ik graag iets voor die ienie-minie mensjes wil maken met mijn naaimachine.

Dan zou het toch leuk zijn als jullie spontaan allerlei ideeen in mijn reactiebox plaatsen? Niet dan?

Weet je wat irritant is?

- Dat die Sonja al meer dan twee weken bij ons thuis rond huppelt en ik pas twee kilo af ben gevallen.

- En dat ik zelfs na een weekend zondigen nog steeds die twee kilo kwijt ben en dus bang ben dat ik een beetje vast zit.

- En dat ik nog steeds twee kilo verwijderd ben van een gewicht dat begint met een vijf (wat eigenlijk stiekem het streven is)

- MAAR, het aller ergste is nog wel dat vriend-lief al zes kilo (!!!) is afgevallen!

Over het leed dat strijken heet

Ik heb een jurkje. Een groen jurkje. Want ik houd tegenwoordig van groen. Ik vond groen altijd een beetje een oninteressante kleur. Maar sinds ik hier woon, in het groene Ierland, in de provincie Wicklow die ook wel "the garden of Ireland" wordt genoemd, midden in een bos, sinds ik net doe of ik groene vingers heb en regelmatig Paul's harde werk in een handomdraai om zeep help, sinds ik om de havenklap groen zie van de wagenziekte hier op die landweggetje, sindsdien houd ik van groen.

En dus kocht ik tijdens het weekend van het jaar een groen jurkje.

Leuk joh. Precies goede lengte voor mij. Iets waar ik hier nog niemand in heb gezien. Mooi gesmockt bij mouwtjes, kraagje en taille. Echt leuk.

Totdat je moet strijken. Want kan iemand mij uitleggen hoe ik in vredesnaam dit geval fatsoenlijk kan strijken? Want door al dat gesmock is het natuurlijk een grote kreukel bende zitten er natuurlijk erg veel plooien in. En die kreukels plooien moet je strijken, maar dan wel zo dat de "natuurlijke" plooi er mooi in blijft vallen. NIGHTMARE!

Dus... ben ik op zoek naar een van de volgende dingen:

- De gouden tip over hoe dit geweldige jurkje te strijken OF

- Iemand die bij mij eens per acht weken elke week de strijk komt doen

Zo, en nu naar bed. Want morgen nog half dagje weken en dan naar Donegal. Alweer naar Donegal? Ja, alweer ja. Dit keer voor een speciale aangelegenheid: een pre-marriage course. Don't ask...

Stel je voor...

...dat je twee weken geleden trouwringen hebt uitgezocht. En de juwelier moest die van je wederhelft in de juiste maat bestellen en zou je een paar dagen later terug bellen. En je wordt dan niet gebeld, dus besluit zelf even contact op te nemen waarbij je wordt verteld dat de ring nog niet binnen is. En je bent inmiddels weer een week verder en je wederhelft besluit even langs te gaan om te vragen hoe het zit. En hij belt je dan op met de mededeling dat ze niet zeker weten of zijn ring wel is binnengekomen en zo ja waar hij dan is. En dat jouw ring ook nergens te vinden is.

Dan mag je toch wel even lichtelijk exploderen? Toch? Of overdrijf je dan?

Update 16.00 uur: Mijn ring is terecht. Nu dus maar op zoek naar een bruidegom met ring...

En als je dan op het platteland woont...

...dan zou het zo maar kunnen dat...

... je veld zomaar ineens vol staat met 60 schapen...

...je bloem hebt in je aardappel planten (which is a good sign!)...

... je rabarber planten bladeren hebben met een doorsnede van 60 cm...

... je blueberries nog een beetje blue moeten worden...

...en je kippen, na vier weken van helemaal niets, gelukkig weer aan de leg zijn.

Wederom bezoek op het platteland: Hans Klok & Piet Paulusma

We hebben regelmatig bekende Nederlanders op bezoek. Zo ook vanochtend. Als eerste stond Hans Klok, quite literally, voor de deur.

Iedere ochtend als ik klaar ben met aankleden, wassen, poetsen en plamuren, ga ik eerste de honden eten geven. Ter informatie: onze honden slapen buiten. Ze hebben ieder een eigen hok die dan weer binnen een hek staan. Wat je dan dus niet verwacht als je de voordeur open doet, is dat Sam ineens voor je neus staat. Ik denk dat meneer honger had en maar eens was komen kijken waar ik bleef. Na veel "that's very bold" en "bad boy" heb ik hem toch maar eten gegeven. Anders krijgt ie zo'n ingevallen bekkie.

Na vervolgens zelf ontbeten en tanden gepoetst te hebben, vertrok ik naar mijn werk. Om bij het open doen van de voordeur wederom Sam, dit keer in het gezelschap van Glic, daar te vinden. Ik ben bang dat een klein godvertje uit mijn keeltje ontsnapte. Waarop ik natuurlijk Paul riep om het klusje op te knappen en zelf vluchtte, naar mijn werk. Misschien maar 220 volt op dat hek zetten. Dat zal ze leren!

Nou en dan een verslag van Piet Paulusma. Want die goede man vindt er niets meer aan in Nederland. Het enige wat hij jullie mag vertellen is: warm, zon, hittegolf, 30 graden, schaduw opzoeken, bla bla bla. Dus voor wat afwisseling kwam hij hier heen en is zijn verslag voor vandaag als volgt: Overstromingen in Dublin, nog meer regen voor vandaag en een wisselvallig weekend op komst.

Dat geloof je toch niet: in heel Europa vallen de mussen van het dak en hier staan ze tot hun knieen in het water. Maarre... ik heb wel weekend over drie uur. Das dan weer fijn!

Een wandelingetje in Donegal

Sign of life

En dan laat ik zomaar bijna een week niets van me horen. Schandalig. Maar druk, dus.

Afgelopen weekend met veel plezier (en thee) de uitnodigingen in elkaar geknutseld en ik ben er erg tevreden over. Helaas kan ik nog geen beeldmateriaal laten zien, maar zodra ze verstuurd zijn, zal ik wat foto’s plaatsen.

Zaterdag shopte we ons nog even een ongeluk. Gewoon weer lekker, zoals “voeger” toen ik nog in Nederland woonde, met z’n drieen de stad in. Boekenwinkels, jurkjes passen, thee drinken. En dan ‘s avonds dat voldane maar vermoeide gevoel. Zondag deed ik het nog dunnetjes over nadat ik S. en N. had terug gebracht naar het vliegveld. Moest iets terug brengen en tikte nog eventje twee jurkjes op de kop voor de bloemenmeisjes K. en A. Hun moeders zijn ontzettend enthousiast en zijn al heel de week druk op zoek naar schoentjes, vestjes, mandjes, haarversiersels. Je zou haast denken dat zij de bruid zijn.

Deze week wederom een gekkenhuis. Maandag en vandaag een vergadering en gisteren ons eerste bezoek aan de pastoor. Want de goede man wilde pas met ons babbelen als we het wettelijke gedeelte (ondertrouw) hadden afgerond en vervolgens ging hij drie weken op vakantie. Het was een aparte avond, laten we het daar op houden.

Morgen nog een half dagje werken, boodschappen doen, poetsen en ‘s avonds dansen. En dan is het weekend. Bewust nog niets afgesproken dit weekend. Even niets moeten. Lekker de enveloppen schrijven voor de uitnodigingen, lezingen en muziek zoeken voor de ceremonie. En verder niets.

Morgen wat gezellige foto’s. Beloofd.