Zeven uur was het, toen ik wakker werd.
In alle boekjes over trouwen en bruiloften staat dat het eerste wat je moet doen als je op de dag van de bruiloft wakker wordt, is je aanstaande bellen en hem vertellen hoeveel je van hem houdt voor het geval je dat vergeet gedurende de dag. Maar zeven uur vond ik toch echt te vroeg en dus lag ik het komende anderhalf uur te draaien, te woelen en te denken. Zenuwen in mijn buik en in mijn hoofd. Het gevreesde waar-ben-ik-in-godsnaam-mee-bezig moment bleef gelukkig uit.
Om half negen was het tijd op te staan waarna ik iedereen van ontbijt voorzag, zowel familie als huisdieren. Om tien voor tien vertrokken Moeders, Zuster en ik te laat naar de kapper waar we om tien uur een afspraak hadden en dus tien minuten te laat kwamen. Om elf uur stapten we strak in de lak (voor Zuster vrij letterlijk. Zij durfde de rest van de ochtend haar hoofd niet te bewegen) weer naar buiten en reden we naar huis waar de schoonheidsspecialiste Zuster en mij vol plamuurde mooi opmaakte.
Control-freakje dat ik ben, regelde ik nog even wat laatste dingen met de cateraar en stuurde de rest van de familie naar boven om om te kleden.
Om kwart over één arriveerde de fotograaf en mocht ik dus in DE jurk gehesen worden. Geen zorgen, het is een vriend van ons en hij nam hele keurige foto's. Geen van mij in mijn huidskleur strech fuik sexy wedding lingerie dus.
De flower girls arriveerden en na wat foto's met de familie, de bridal party en alleen de bruid werd de rest van de familie naar de kerk gestuurd. En kon de grote wissel truc beginnen. Vaders had namelijk bedacht dat het wel gezellig was de familie te verrassen door toch in zijn uniform mij naar het altaar te begeleiden. Dus renden we naar boven en kleedden we hem heel snel om.
Om tien voor half drie stond ik nog even een gebroken nagel te super-gluen en toen konden we vertrekken.
En dan kom je dus bij de kerk aan en is het zo ver. Heel de kerk zat vol, er moesten zelfs mensen staan zag ik al. De muziek begon te spelen. Eerst de flower girls, dan Zuster. En vervolgens ik en Vader. Voor aan het altaar zie ik Paul staan en alle zenuwen vallen van me af. De tranen die ik verwacht, komen niet. Bij mij althans. De rest jankt er vrolijk op los, Paul, Vader, Moeder, Zuster. En dat zijn alleen nog maar diegene die ik heb gezien. Dus als iedereen die een traantje liet, zich even hier kan melden. Dank u.
De mis begint en ik voel de zon door het raam mijn gezicht verwarmen. En ineens zijn we er al. Pagina vijf van het misboekje. Of wij even willen beloven elkaar trouw te blijven, te waarderen, lief te hebben, in goede en kwade dagen, in armoede en rijkdom, in ziekte en gezondheid, al de dagen van ons leven. Dus dat doen we dan maar. Hij in het Engels, ik in het Nederlands.
Dan de ringen. Die van mij gaat vlot, ik wil wel. Die van Paul wil maar niet passen. Vreemd, we hadden ze nog gepast. Maar na een beetje gewroet zit hij dan toch mooi om die ringvinger.
De mis gaat verder. Pastoor deelt de hosties uit. Ik kijk naar Paul, we maken een snel babbeltje en ik kijk naar zijn ring. Zijn hand. Zijn R-E-C-H-T-E-R hand. En dat is dus.niet.de.bedoeling. We raken een beetje in de slappe lach en krijgen met heel veel moeite de ring van zijn vinger en doen hem snel om zijn linker ringvinger. Dat verklaarde wel waarom hij in eerste instantie niet paste.
Na de mis wordt het marriage registration form getekend. Hoef je hier niet voor naar het gemeente huis, gewoon allemaal in één keer door. En we wandelen hand in hand onder luid applaus de kerk uit.
Buiten maken we foto's, heel veel foto's. We voelen ons een beetje David en Victoria Beckham maar dan minder good looking en minder skinny.
Met luide sirene's van de Mountain Rescue Landrover komen we bij ons thuis bij de feesttent aan en kan de party beginnen.
Socialisen, felicitaties en cadeau's ontvangen, heerlijk eten van het barbeque buffet, speeches (dat is al een heel logje op zich, mss later), toasten op the newly married couple en partyen!
Nederlandse en Ierse muziek, gebruiken en mensen. Het gaat allemaal samen als je er maar genoeg Heineken in gooit.
Later op de avond gooi ik mijn boeket nog richting alle vrijgezellen dames en het wordt gevangen nog mijn nieuwe niece; de 18-jarige dochter van mijn nieuwe brother in law. Hij was, laten we zeggen, less impressed. Hihi.
Om kwart over drie geef ik het op. Ik kan niet meer. De dansvloer ziet er ineens heel aantrekkelijk uit voor een powernapje en mijn hoge hakken heb ik uren geleden al ingewisseld voor platte ballerina's. Het is tijd om naar bed te gaan.
-------------------------------------------------------------------------
Het resultaat 
