Winter is here

Ik kan nu natuurlijk een heel zoetsappig verhaal schrijven over hoe onder andere de eerste sneeuw op de bergtoppen, het knisperende gras onder mijn voeten toen ik vanochtend buiten liep, de strak-blauwe lucht, het ijs op de ramen, het eerste advents kaarsje dat brandt en de houtkachel die we al weer enkele avonden aan hebben mij hebben doen realiseren dat Mrs Winter haar intrede heeft gedaan.

Maar dan vergeet ik het voor mij ultieme winter-teken. Datgene dat mij pats-boem van de herfst zo de winter in knikkert. Dat uniek is voor de winter en me eraan herinnert dat het echt niet lang meer kan duren tot het kerst is en het nieuwe jaar begint. Het ultieme winter-gevoel:

Mijn niet startende auto....

That's my goal

Goal. Nee, ik ga niet schrijven over hoe Mr Henry eigenhandig (wat een heerlijke woordspeling) Ierland uit het WK hield. En ook niet over dit best wel fijne nummer van die bestewel fijne Shayne Ward, hoewel het wel fijn is als achtergrond terwijl u rustig verder leest.

Ik heb het over mijn goal, doel, droom. Want dat zoek ik namelijk. Iets waar ik me helemaal op kan storten, mijn ei in kwijt kan, voldoening van krijg. Na bijna twee jaar in deze baan is het tijd voor iets nieuws, iets wat meer "ik" is. Ik wil mijn eigen baas zijn, mijn eigen werk verzinnen, plannen en doen.

But Houston we've got a problem.
Want ik ben er nog niet helemaal uit wat dat nou is. Of eigenlijk, ik heb geen idee.

Honderd-duizend vragen gaan door mijn hoofd:

Blijf ik in het toerisme of neig ik toch meer naar de crea-bea kant?

Wil ik vanuit huis werken of heb ik daar niet voldoende motivatie voor?

Waar heeft Ierland behoefte aan?

Wat kan ik doen waar ik niet na drie jaar op uit ben gekeken?

En dan kan ik nu natuurlijk vragen wat jullie vinden. Maar hoe goed kennen jullie mij nou eigenlijk? Ja familie en vrienden lezen mee, maar ook "buitenstaanders".

Maar toch gok ik erop. Advies en ideeen kunnen nooit kwaad.

Dus leef je uit.
Suggesties, advies, anything.
In de reactie box below graag.

Thanks!

Bananananana

Manlief is niet zo van het fruit.
Nee dat zeg ik fout. Hij denkt er niet aan.
Vreemd eigenlijk, koekjes die ik bak, dropjes die ik mee breng uit Nederland en warme chocolademelk die ik voor hem maak, lijkt hij nooit te vergeten.

Ik dwaal af.
Hij denkt er niet aan en dus roep ik vaak: "Eet eens een appel/banaan/peer/druif" en dat doet ie dan braaf.
Maar wat gebeurt er dan als ik zes dagen naar Nederland ga? Juist, dan wordt er geen fruit gegeten. Met als gevolg dat ik, als ik thuis kom, vijf bruinige bananen in de fruitschaal aan tref. En daar is maar één oplossing voor: bak een bananenbrood.

Men neme:
100 gr zachte boter
175 gr suiker
2 eieren
zout
250 gr zelfrijzend bakmeel
een halve theelepel bakpoeder
500 gr gepelde bananen
100 gr kokos*

* Als je, net als ik, niet echt enthousiast kan worden van kokos kun je deze hoeveelheid eventueel halveren of vervangen door 75 tot 100 gr gehakte pecannoten.

Oven voorverwaremn op 180 graden.
Boter en suiker mengen en glad roeren. Eén voor één de eieren erdoor roeren en een mespuntje zout toevoegen. Bakmeel en bakpoeder zeven en er doorheen mixen.
In een aparte kom de bananen prakken en dit samen met de kokos/pecannoten door het beslag scheppen.
In een ingevette broodvorm scheppen en in het midden van de oven in ongeveer één uur en tien minuten bakken.

Helaas is er geen foto materiaal beschikbaar van dit brood.
Bananenbrood valt blijkbaar niet in de categorie "fruit" en wordt dus niet vergeten door Manlief.

En dan...

...dan heb je dik twee weken niets geschreven en al eigenlijk een maand geen fatsoenlijk blogje meer geproduceerd. Dan vraag je je dus stiekem af of je dit nog wel moet doen. Heb je je lezers niet in de steek gelaten, zouden ze dan nu weer spontaan terug komen. Ik betwijfel het.

Maar schrijven... Dat is toch wel iets. Waar ik mijn ei in kwijt kan. Maar ook waar ik even over totale onzin kan praten als daar behoefte aan is.

En dus ga ik door. Egoistisch misschien, om het "voor mezelf" te doen. Maar zo is het nu. En het enige wat ik verder nog hoef te doen, is hopen dat jullie weer terug komen.

Een paar enerverende weken achter de rug. Lichamelijk en geestelijk in een behoorlijk diep dal gezeten. Inmiddels weer voor 80 procent de oude. Een ervaring rijker.

Een ervaring die erin heeft gehakt, bij zowel mij als manlief. Een ervaring waar ik nu niet over wil en kan schrijven. Later, misschien.

Voor nu: ik ben terug. Ik hoop jullie ook.