Gewoon normaal

Vandaag voelt een beetje als 'de eerste dag van de rest van mijn leven'. Dat klinkt heftiger dan het is.

Maar het feest is voorbij, het belachelijke klus-schema verminderd, de baby is een peuter, de familie weer naar huis en we proberen het gewone leven weer op te pakken. Een beetje zoals je na een vakantie doet. Alleen dan zonder de vakantie.

Maandag begint het gezonde eten en hardlopen weer. En het zoeken naar een baan. Maar dat weekend gaan we genieten van, uhm, het niks. En dat is ook wel eens fijn.

De familie Koe

Er waren eens een papa, een mama en een baby.

Toen de baby zes maanden was, kreeg hij een speeltje van het nichtje van zijn mama.
Het speeltje was genaamd de Kiekeboe Boerderij.

Tot grote vreugde van de papa en mama zat er geluid in dit speeltje. Want dat klinkt zo fijn met die andere 36 speeltjes met geluid.

Maar dit was een heel educatief speeltjes. Het leert de baby namelijk dat een baby koe een kalfje heet. En een baby kip is een kuiken. Verder leerde de baby ook nog dat een baby schaap een lammetje is. Is dat niet fijn?

Op een dag maakte de papa een grapje en noemde de mama 'Mama Koe' en daarna de baby 'Baba Koe'. Op haar beurt noemde de mama de papa 'Papa Koe'.

En dat grapje bleef een beetje hangen. En dus noemen ze elkaar nog steeds bij de Koeien naam. Wat soms een beetje raar klinkt, als er visite is.

En hoe het nu verder ging met het speeltje?
Het speeltje zingt inmiddels een toontje lager.
Want de mama doet niet aan batterijen vervangen.

Eind goed, al goed.

Countdown

Even melden dat je je ontslag hebt ingediend en vervolgens van de aardbodem verdwijnen. Schandalig, ik weet het.

Maar het had iets te maken met een iPhone die niet bestand bleek tegen het stuiteren op een tegelvloer. Kuch.

Nu met een spik splinter nieuwe telefoon in de hand en de countdown tikker op 6 werkdagen kan ik er even een logje uit persen.

Er gebeurt hier namelijk van alles.

Zo hebben we drie baby eendjes, uit eigen ei uit eigen eend. Van die gele pluizen bolletjes.

't Zondagskindje heeft spontaan krulhaar gekregen en ik denk serieus dat ik het binnenkort al zal moeten laten knippen.

En morgen komt de stucadoor. Halleluja.

Nou, fotos dan maar.

Dublin

Dublin vandaag.

Met haar gekleurde deuren.

Haar Bachelors Walk

Dublin. Daar waar ze een oude kerk omtoverde tot tourist office.

 En oude gebouwen nog steeds hun originele functie hebben; die van pub.

Dublin. Met heerlijke lunches in de Avoca winkels.

(Ciabatta met zoete paprika, courgette, groene asperge en geitenkaas)

En koffie bij Starbucks.

Dublin.

Met haar sale.



Papieren tasjes.

Fijne laarzen.

En slecht geklede meisjes.



En toen aan het eind van de middag de zon achter de bergen begon te verdwijnen, reed ik met een blij gevoel naar huis.



Wat te doen, met dertig miljoen?

Een staatslot onder de boom; altijd gezellig. Vooral als je er iets op zou winnen.

En daar ga ik natuurlijk voor het gemak wel van uit.

Dus als jullie na zaterdagavond niets meer van mij horen, dan heb ik een Grote Prijs gewonnen.

Een beetje zeveren over wat je zou doen met dertig miljoen hoort er natuurlijk bij.

Vader verblijdde mij met het nieuws dat zowel ik als Zuster allebei tien miljoen zouden krijgen. Ik deelde hem snel mede dat hij er van mij geen tien hoeft te verwachten, mocht ik er dertig winnen. Ja dat kunt u gemeen vinden. Maar ik moet natuurlijk ook wat voor 't Zondagskindje apart zetten. En voor eventuele broertjes en zusjes En iets aan Zuster en de twee zwagers geven. En de Schoonmoeder. Dus.

Eerlijk, ik zou zo één twee drie niet weten waar ik het aan uit moet geven.

Ja de standaard dingen; de aanbouw af laten maken, de tuin aan laten leggen, twee nieuwe auto's, een vakantie. Maar dan heb je er nog negenentwintig over. Ongeveer. Pak hem beet.

Ik heb het dus de komende dagen nog druk met nadenken. Want wanneer ik zaterdag die miljoenen binnen sleep, gaat natuurlijk iederee vragen wat ik er mee ga doen.

Vertel eens, waar zou u het aan uit geven?

Patient, elegant, lovely & genuine

En jij? Welke vier woorden zie jij als eerst?

Gewoon lekker zoetsappig geleuter

Lente dus.
Ja ook hier, gelukkig.

En das fijn hè, dan zie je overal nieuw leven.
Bij Buurman Boer dartelen de eerste lammetjes al door de wei, het watertje voor het huis ziet letterlijk zwart van de kikkervisjes, de haan weet wel raad met mijn kippetjes en de rabarber groeit als kool nooit te voren.

Maar, het mooiste is natuurlijk gewoon hetgeen je zelf groeit.

18 weken

Hé kijk, het is februari!

Toen ik vier weken geleden besloot blog-vakantie te nemen, heeft mijn lichaam het denk ik niet helemaal goed begrepen. Zodra ik echt vakantie krijg, van mijn werk dus, gooit mijn lichaam vaak de handdoek in de ring en wordt ziek of zwakjes. Gewoon omdat het dan kan.

Maar blog-vakantie betekent dus niet werk-vakantie, al besloot mijn lichaam anders. De griep sloeg toe en had me letterlijk 2,5 week in zijn greep. Acht dagen lang lag ik in bed waarbij slapen en antibiotica slikken mijn enige activiteiten vormden. Toen ik me na 1,5 week weer naar mijn werk sleepte, werd ik begroet door mijn baas met de woorden: 'Als je naar huis wil, mag dat wel hoor. Want je ziet er verschrikkelijk uit.' Kijk, dat doet een mens goed.

Inmiddels ben ik weer op de been en voor 95% de oude en heb ik zelfs weer inspiratie om te bloggen.

Geduld in een schone zaak!

Het besluit

Dat er hier niet geblogd wordt, had u waarschijnlijk al gemerkt.

Geen inspiratie, tijd, energie en zin leidde ertoe dat het hier belachelijk stil is.

Dit weekend sloeg dus de twijfel toe: To blog or not to blog?

Stoppen of er mee door gaan?

Twijfel, twijfel.

Maar vandaag kreeg ik een brain-wave: de gulden middenweg!

Want omdat ik nu geen inspiratie/tijd/energie/zin hebt, wil niet zeggen dat dat nooit meer komt.

En dus houd ik vakantie. Blog-vakantie.

Gewoon deze maand, daarna kom ik weer terug.

Maar dan hoef ik me de komende vier weken tenminste niet iedere dag schuldig te voelen dat er hier niets gebeurt.

Dus geniet van deze januari en vanaf februari kunt u hier weer terecht voor klets, recepten, naaisels (denk ik) en meer van dat soort zaken.

Over hoe je de ultieme 'windswept' look realiseert

Toen wij trouwden kregen we cadeau's.
Veel cadeau's. Leuke cadeau's.

Eén daarvan gaan we deze week eindelijk claimen.
We kregen namelijk een twee-daagse windsurf cursus in County Kerry.

En natuurlijk wachtten wij net zo lang met boeken tot het weer omsloeg en het halve land weer overstroomde.

Morgen om drie uur, na mijn werk, stappen we in de auto.
En dit is de weersvoorspelling:

Goed voor de team building zullen we maar zeggen.

These boots are made for walking

'Welke boots?' zult u zich hoogstwaarschijnlijk afvragen?

Nou eigenlijk alle boots, die ik vanochtend in de etalages zag.

Want voor het geval u, geachte lezer, het nog niet door heeft: het is winter.

Ja heus, winter in de winkels.

Laarzen in allerlei kleuren, dikke truien, donkere broeken, gebreide jurkjes.

Het hangt zo maar ineens in de etalages.

Wat een heerlijkheid.

Qua shoppen moet ik namelijk toegeven dat ik het najaar en de winter mijn voorkeur hebben.

Het idee van laagjes over elkaar, lange kousen, colletjes, sjaals, winterjassen.

Ja daar kan ik blij van worden.

En dus smste ik, vliegensvlug, buuv B die magische vijf woorden: When Are We Going Shopping?

Binnen een halve minuuut verscheen het woord 'zondag' op mijn schermpje.

Dat zit er helaas niet in. Iets met een wedding anniversary ofzo.

Maar die shop trip vindt zeer binnenkort plaats.

Dat ik dan ook nog een bikini voor onze vakantie aan moet schaffen, probeer ik even uit mijn gedachte te verbannen.

Een logje van niks

Eerst even een grote dankjewel voor al jullie lieve reacties.
Het gaat goed met me, met ons.

En zullen we dan die zware kost van maandag er maar iets luchtigers tegenaan gooien vandaag?
Iets van een wist-je-dat?
Goed, komt 'ie:

WIST JE DAT...
- Mijn nieuwe baan hartstikke goed bevalt?
- Ik deze week gewoon vijf dagen, ipv de afgesproken vier dagen werk?
- Dit komt doordat ik geen nee kan zeggen?
- Ik ook nog drie ochtenden bij mijn oude baas werkte?
- Ik daar nu klaar ben?
- En daar ongelofelijk opgelucht over ben?
- Zo'n bijna 60-urige werkweek er wel in hakt?
- Vooral als zo veel nieuw is?
- Dat ik toch per se gisterenavond met Manlief uit eten wilde?
- Ik vervolgens bijna met mijn hoofd in mijn toetje viel omdat ik zo moe was?
- Wij toch nog twee uitzendingen van Glee keken bij thuiskomst?
- Ik vanochtend wel lekker uit mocht slapen?
- Wij ooit een idylisch huisje in het bos hadden?
- Dat dat idylische huisje er nu uit ziet als een zwijnenstal?
- Ik dus eigenlijk helemaal geen tijd heb om te loggen, aangezien ik moet wassen, vouwen, poetsen, stofzuigen?
- Ik weet dat dit een logje van niks is?
- Dat ik er daarom maar snel een eind aan brei?

Over dooie mussen enzo

<-- Zie je dat?

Dat is een dooie mus. En daar werd ik gisteren mee blij gemaakt. En mijn ouders ook.

Paniek alom gisterenmorgen toen we hoorden dat het Ierse luchtruim gesloten werd door wederom een aswolk uit dat gekke IJsland.

De opluchting was dan ook groot toen alles aan het eind van de middag weer open ging.

Maar om half acht vanochtend deelde Manlief mee dat vanaf elf uur de hele boel weer dicht ging. Twee uur later kwam de mededeling dat het luchtruim tot op z'n vroegst middernacht dicht blijft. En dus mijn ouders' vlucht geannuleerd is.

Ik kan u zeggen: dat is taai hoor, zo'n dooie mus als ontbijt.

Tips van uw persoonlijke reisleidster

Bed & Breakfast:

Een overnachting in een hotel of woonhuis

waar het ontbijt voor de volgende dag bij inbegrepen is.

Het begrip Bed & Breakfast is iets dat in Nederland niet zo bekend is, maar hier in Ierland des te meer. In ieder stadje, dorp en zelf in the middle of nowhere vind je ze. Grote landhuizen, prachtige cottages of gewone woonhuizen met extra kamers.

Bijna alle B&B's worden gerund door de in het huis wonende familie. Zij zijn degene die je welkom heten, het ontbijt verzorgen en de kamers schoonmaken. Vaak vormt het runnen van een B&B een extra (tweede) inkomen en werkt één van de eigenaren buitenshuis.

Door mijn werk ken ik honderden B&B's in Ierland, Wales, Schotland en Noord-Ierland. Sommige heel professioneel en goed georganiseerd en andere spontaan, soms wat chaotisch en met de we-zien-wel mentaliteit die vooral hier in Ierland zo bekend is. Stuk voor stuk vriendelijke mensen die echt hun best doen zowel ons als onze klanten tevreden te houden. Ze vervoeren bagage, pikken klanten op als ze de wandeling willen inkorten en brengen ze met liefde en plezier naar restaurants en dorpjes als ze daar zelf niet dicht bij liggen.

Persoonlijk. Dat is het sleutelwoord denk ik. Niet te vergelijken met een hotel. Een ervaring.

En er zitten wat pareltjes tussen hoor.

Hier mijn drie favorieten:

Moan Laur in Camp, Co. Kerry

Hier hebben wij tijdens onze mini-huwelijksreis twee nachten doorgebracht. Mooie B&B, heerlijk ontbijt en heel vriendelijke mensen.

Echt een aanrader.

Tudor Lodge in Laragh, Co. Wicklow

B&B bij ons in het dorp. Sinds een jaar of drie nieuwe eigenaars die echt weten hoe ze een top B&B moeten runnen. Vandaar ook altijd erg druk bezet.

Commasig View in Sneem, Co. Kerry

Wederom County Kerry. Mooie, moderne B&B met geweldige eigenaren. De gastvrouw kan mij gerust een half uur van mijn werk houden als ik haar bel omdat ze zo graag met iedereen kletst. Fijne sfeer.

Dus mocht je nou heel graag nog eens naar Ierland op vakantie gaan, laat het gerust even weten en dan krijg je gratis en voor niets reisadvies!

Over 'n klein digitaal ruzietje en hoe ik uiteindelijk toch mijn zin kreeg

Eigenlijk ben ik best een watje af en toe. Nee dat zeg ik verkeerd, ik trap vrij makkelijk in mooie verhalen die mensen me vertellen en geloof dan ineens dat hun versie van het verhaal, hun mening of hun oplosing de juiste is. Daardoor liep ik vorige week bijna een kookboek mis.

'Waar gaat dit heen, waar gaat dit heen' hoor ik u denken.

De situatie was als volgt:

Al anderhalf jaar koop ik iedere twee maanden een tijdschrift over huis en interieur. Leuk gezellig tijdschift waar ik veel inspriratie uit kan halen en leuke winkeltjes vind. En iedere keer zat er natuurljik achter in het blad een aanbieding voor een abonnement. Een leuk presentje moest mij dan overhalen een ‘subscription’ te nemen. Maar het was het eigenlijk altijd net niet.

Tot in januari. Tot mijn grote vreugd kon ik Rachel Allen's boek Rachel's Favourite Food krijgen. Kijk dat was het cadeau waar ik op zat te wachten. Ik vulde mijn gegevens in en betaalde. Voor de zekerheid emailde ik het tijdschrift nog om te bevestigen dat ik inderdaad het kookboek kreeg en vervolgens wachtte ik geduldig.

Maar toen ik eind vorige maand nog niets had gehoord en het dus al bijna tijd was voor de maart/april editie, kroop ik nog maar eens in de digitale pen. Dezelfde dag kreeg ik een mailtje terug dat er helaas een fout was gemaakt. Er waren maar veertig boeken beschikbaar geweest en aangezien ik niet bij de eerste veertig zat, had ik pech. Ze boodt me drie andere presentjes aan, maar die waren dan weer in de net-niet categorie. Mijn eerste reactie was dan ook het abonnement te annuleren en te wachten op een ander leuk cadeau.

En toen kwam het: ze stelde een alternatief voor.

Ik hield mijn abonnement en als ik dan in het komende jaar een leuk cadeau tegen kwam, zou ze me dat sturen. En ik trapte er natuurlijk in. Wilde niet de zeurende klant zijn en ging accoord.

And that’s where the husband comes in.

Ik vertel hem het verhaal en hij begint te lachen. Ik weet precies wat hij bedoelt. En meteen word ik eigenlijk heel boos op mezelf. Waarom ben ik dan ook niet wat standvastiger? Gelukkig is ook impulsiviteit één van mijn, te betwijfelen, kwaliteiten en ren ik naar mijn laptop waar ik een mailtje typ met de mededeling dat ik toch mijn abonnement wil annuleren.

Vanochtend een mailtje in mijn inbox:

Hi Anouk,

I just got info that I can get an extra Rachel Allen’s cook book.

Will I send it on?

VICTORIE!

Who doesn't love post?

Ze deed het gewoon nog een keer, die Cisca van Kobus & Co. Een gezellige cadeautjes actie.


Dit maal mocht ik iets sturen naar Martine. Martine heeft helaas geen blog, maar toen ik heel nonchalant de vraag 'vertel eens wat over jezelf' in haar mailbox dropte, ontving ik een dag later een heel opstel. Bezig bijtje, die Martine. En dus kluste ik een tas in elkaar voor haar. Kan ze mooi meenemen op reis/naar haar neefjes/gebruiken voor muziek etc etc.

Het is de vergrootte versie van de tas die ik al eerder maakte met het patroon van Rae.

Ikzelf ontving een gezellig pakketje van Anita & Nova.
Ik brulde iets over Pickwick thee en Anita luisterde braaf.
Ook nog een gezellige Pink Ribbon sleutelhanger (waar ik dus nu een tas bij wil maken) en een erg toepasselijk bordje met leuke tekst. Mijn dank ik groot Anita!

Over hoe wij dus niet aan Valentijn doen

Dat Manlief en ik ontzettend romantisch zijn, wisten jullie natuurlijk al.

En ook aankomend 'Valentijn-weekend' (sinds wanneer is dat overigens een weekend?) weten wij op een geweldige manier te vieren.

Volg de volgende planning voor het ultieme resultaat:

Donderdag: Manlief vertrekt naar Wales voor een weekendje klimmen, wandelen etc. Ik werk.

Vrijdag: Manlief hangt ergens halverwege een berg. Ik doe boodschappen en poets (en kan tot diep in de nacht achter het naaimachine).

Zaterdag: Voor Manlief's programma zie vrijdag. Ik, uhm, nog geen idee.

Zondag (Valentijnsdag!!): Manlief arriveert om 17 uur met de ferry in Dublin en is dus rond 18.30 thuis. Ik vertrek om 19.00 uur richting Dublin en spendeer Valentijnsavond met zwager (!).

Maandag: Manlief werkt, denk ik. Ik stap om 08.00 in het vliegtuig naar London Town.

Zoals u ziet: zelfs als getrouwd stel weten wij de romantiek er in te houden.

And this, my dear reader, is why I love living here

A² + B² = C²

Men neme één man, P. en één vrouw A.

P. heeft één moeder, C. en twee broers, E en M.
Broer E. heeft één dochter, T. en één ex-vrouw, S.
Broer M. heeft één vrouw, M. en één zoon, P.
Vrouw M heeft één vader, F., één moeder, N en wat broers en zussen.

A. heeft één vader, K., één moeder, C. en één zus, K.
Zus K. heeft één vriendje, M.
Vriendje M. heeft één vader, P. één moeder, A. en twee broers, G en J.

En dit hele zooitje moet dus op één of andere manier kerst vieren.
Tel daarbij op dat A & P in Ierland wonen, evenals P's gehele familie, terwijl A's familie in Nederland woont.

Verder wonen vrouw M's ouders in het noorden van Ierland en A, P, E, T, C, M, M & P in het oosten.

Ieder jaar is het weer feest.
Gelukkig zijn er wat stabiele factoren:
M, M en P gaan om het jaar naar M's ouders in het noorden van het land.
E kan niet koken.
En A & P zijn meestal gek genoeg om hun huis open te stellen voor diegene die daar behoefte aan hebben.

En dus ging het dit jaar als volgt:

A & P kookten het kerstdiner.
Daarbij aanwezig waren moeder C en B & B (de buren/vrienden).
E & T kwamen op kerstochtend langs om te kijken wat er onder de boom te vinden was en gingen vervolgens naar S voor het kerstdiner.
M, M & P waren bij M's familie.
K & C waren eerste kerstdag bij C's broer met hun moeder (= A's oma).
K & M waren eerste kerstdag met M's ouders en broers bij M's oom en tante.
K, C, K & M gingen tweede kerstdag samen uit eten.

Volgend jaar doen we dat dus anders, dat snapt iedereen.

Ja kijk, het zit dus zo.

Ik heb geen inspiratie. En geen zin, eigenlijk.
En ik ben nog steeds niet echt 100% fit, maar dat mag ik niet te vaak zeggen, want dan maakt mijn moeder zich zorgen. Dus houden we het er maar op dat ik inspiratieloos ben.

Over anderhalve week ga ik zes dagen naar Nederland. Hopelijk vind ik daar mijn inspiratie weer terug.

Maar voor nu houd ik het even voor gezien.
En ga ik me uitleven op een pompoen.
Happy Halloween!