Over de lelijkste kerstboom en de verlanglijstjes

Op een koude zaterdagochtend gingen wij op kerstboom jacht. Genoeg keuze hier, dus de perfecte boom vinden zou niet zo moeilijk moeten zijn. Denk je. We hadden zelfs voor we thuis vertrokken de maten opgenomen. 

Neem één ding van mij aan: zo'n boom ziet er in het bos altijd een stuk kleiner uit dan in je huiskamer.

En zo kwam het dat wij de grootste, lelijkste kerstboom ooit in huis haalden. 

Dat lelijk ding werd versierd en als je gewoon een beetje met je ogen knijpt, kan hij er nog best mee door.

 

 

De rest van het huis werd ook aangekleed en de kerstsokken kregen weer hun ereplaats bij de houtkachel. 

Ik vertelde afgelopen weekend ook aan 't Zondagskindje dat hij alvast na moest denken over zijn lijstje voor Santa. Waarna hij de legendarische woorden sprak: 'I don't need any tedootjes, I have enough speelgoed.' 

Nou, veeg mij maar op. 

Toch gingen we vanavond lijstjes schrijven. Want die slee gaat hun wel landen op ons dak volgende week. 

Lang geleden vond ik via Pinterest een voorbeeld lijstje, waarbij kinderen geen eindeloze cadeaus opschrijven. Ze kiezen vier dingen, en soms iets extras. 

Something I want

Something I need

Something to wear

Something to read

Briljant plan, want we moeten even niet uit het oog verliezen waar het nu allemaal eigenlijk om draait met kerst. Plus, wij houden niet van veel en overdreven en kijk-mij-eens. 

Maar 't Zondagskindje hield voet bij stuk; hij had niks te wensen. 

En dus kwam P met een suggestie: 'Wat nou als we iets vragen voor een kindje wat niet zo veel speelgoed heeft als jullie. Dan kun jij dat doorgeven.' 

Ja, dat was een prima plan vond hij. 

 

De lijstjes zijn verstuurd, naar 'Santa Claus, The North Pole'.

Via het Ierse postbedrijf zullen ze een brief van Santa terug krijgen. Ik ben heel benieuwd. 

En Santa komt hier natuurlijk deze week al een cadeuatje brengen. Zodat wij genoeg tijd hebben het naar de juiste instantie te brengen die ervoor kunnen zorgen dat het cadeautje daar terecht komt, waar het nodig is. 

Oh en we moeten ook nog een cadeautje maken voor eerste kerstdag volgens 't Zondagskindje. Want als we bij baby Jesus op bezoek gaan, moeten we wel iets meenemen. <3

Slaapconsulente, de sequel

In september zat ik, ten einde raad, tegenover onze huisarts en vertelde over onze slaapweigeraar. Want hij had nog immer vreselijk moeite 's avonds in slaap te komen, werd meerdere keren per nacht wakker en startte de dag zo rond zessen. Zij knikte begrijpend (zelf moeder van vier jongens waarvan de laatste even oud is als 't Zondagskindje en ook beroerd slaapt) en nam het standaard rijtje met me door; hoe is het bedritueel, is hij genoeg buiten, genoeg gestimuleerd, maar niet overgestimuleerd, verduisterende gordijnen, bla bla bla. Ik kan het allemaal dromen en we houden ons strikt aan alle regeltjes. Maar hij slaapt niet. 

Ze verwees ons door naar de kinderarts, hopend dat hij ons verder kon helpen of in ieder geval dingen uit kon sluiten. 

Ik verwachtte geen wonder. Want als die man in zijn vingers kon knippen en ons kind zou slapen dan had ik al lang over hem gehoord of gelezen tijdens al mijn onderzoek naar slaapweigeraars. 

Een heel vriendelijke arts onderzocht onze drie jarige en concludeerde dat wat wij natuurlijk al wisten: er is lichamelijk niks mis met het mannetje. En ook emotioneel en cognitief doet hij het prima. Het is een pienter kind. En daar wringt misschien wel de schoen. 

Ik schreef het al eerder: 't Zondagskindje is een denker. Hij vogelt in zijn hoofd precies uit hoe iets moet, waarom iets zo werkt. Altijd. Constant. Alles. 

Zijn hoofd maakt over uren. En hij weet niet hoe die molentjes stil te zetten. 

De kinderarts kwam, natuurlijk, met de suggestie 'laten huilen'. En er op tegen ben ik, tot op zekere hoogte, niet helemaal. Als Mr Finney ziek is geweest en dus uit zijn ritme dan laat ik hem ook wat huilen. Want daar is sprake van gewenning; hij is heel snel gewend geraakt aan papa of mama die hem in slaapt helpt. Twee dagen jengelen en hij is weer de oude. Bij 't Zondagskindje werkt het helaas niet zo. We hebben het heus geprobeerd. Vooral omdat we er van uit gingen dat hij wel zelfstandig kón gaan slapen, maar dat simpelweg (door gewenning) niet wilde. 

Nu hebben we echter een andere mening. Hij vraagt me inmiddels om hem te leren hoe hij moet gaan slapen. Hij doet zijn handen over zijn oren. Gaat op z'n hoofd staan. Hij probeert van alles om in slaap te vallen. Maar hij kan het niet. 

En dan moet ik nu ineens weg lopen? Zeggen 'nee, nu ben je drie, nu moet je het zelf doen'? Lijkt me niet. 

Ik vroeg de kinderarts dan ook wat ik hem daar mee leerde. Dat hij vraagt om iets te leren en in plaats van hem uit te leggen wat hij het best kan doen, laat ik hem alleen. In mijn ogen leert hij daar niks van. De kinderarts was het met me eens. En schreef een brief voor de slaapconsulente, die we al eerder bezochten, met zijn bevindingen en adviezen. 

Vanmiddag hebben we een afspraak. 

Ik vind het spannend. Niet omdat ik hoop dé oplossing te krijgen. Maar omdat als zij denkt ons niet te kunnen helpen het echt ophoudt. Dan is er verder niemand of niets meer om onze situatie te verbeteren. 

Als dat zo is, ga ik dit weekend nog een bed van 1.80 kopen zodat we er fatsoenlijk met z'n drieën in kunnen. 

De tegenpolen

Mr Finney was een maand of tien toen mijn vader het al zei: 'Daar krijg je het nog mee te stellen'. 

't Zondagskindje was/is geen extreem makkelijk kindje; alles, alles, alles ziet hij, onthoudt hij en moet hij dan verwerken. Zijn hoofdje werkt belachelijk hard om alles te leren, te kopiëren en een plekje te geven. Maar als je nog geen drie bent, betekent dat vaak een overload. Het is soms gewoon te veel. Dat resulteert bij hem voornamelijk in problemen met slapen; ook dan kan zijn hoofd niet stoppen. (Dit is overigens al zo vanaf dag één. Ik vergeet nooit dat hij 24 uur oud was en weigerde te slapen. Voeden, wiegen, inbakeren, het werkte niet. De verloskundige en ik hebben hem uiteindelijk om drie uur 's nachts in bad gedaan in de hoop hem rozig te maken. Dat werkte, voor een uur of twee). En ik hoef niet uit te leggen wat te weinig slaap met een peuter doet. 

Omdat 't Zondagskindje dus (soms) zoveel energie vraagt, een redelijke gebruiksaanwijzing heeft, van regelmaat en voorspelbaarheid houdt, dachten wij dat Mr Finney dus een makkie werd. Het kind slaapt (of in ieder geval beter dan 't Zondagskindje), past zich aan en heeft geen last van overstimulatie. Appeltje eitje. 

How wrong were we! 

Mr Finney is onze boef, onze sloper, onze Houdini, onze zichzelf woedend op de grond gooier, onze kamikaze, onze doener. 

Niks is veilig. De hoeveelheid speelgoed en huis gerei dat hij al heeft gesloopt is ongelofelijk. Hoe vaak ik hem al van de bovenste tree van de trap heb geplukt, is ontelbaar. Stampvoeten, gillen uit frustratie. Veertien maanden hè, pas veertien maanden. 

't Zondagskindje speelt uren met tractors, graafmachines, dump trucks, blokken, hamers, stenen. Hij bouwt, in zijn eigen wereldje. 

Mr Finney voetbalt, heeft alleen interesse in blokken torens als hij ze mag omgooien en maait de tractor door de kamer als hij er niet op kan klimmen. 

Daar krijgen we het nog mee te stellen. 

What a difference a day makes

Om maar met de deur in huis te vallen; 't Zondagskindje maakt er weer een potje van als het op slapen aan komt. 

Iets meer dan een maand geleden deden we hem zijn allerlaatste luier om en drie dagen later was hij zowel overdag als 's nachts droog. Ideaal! Die eerste nachten was natuurlijk wennen en werd hij geregeld wakker. Daarna voornamelijk vroeg in de ochtend; een lichtere slaap en een lichaam wat merkte dat de blaas vol was. Twee weken geleden werd hij ook nog ziek en toen was het feest compleet. 

Hij wordt nu regelmatig 's nachts een keer wakker en is om uiterlijk half zes wel klaar met slapen. Denkt hij. Dat is allemaal leuk en aardig, zo voor een dag of twee. Maar het lontje is kort en de energielevels laag. 

Vanochtend meldde hij zich om kwart over vijf, nadat hij ook rond middernacht al wakker was geweest. Hij blieft dan ook niemand anders dan MAMA. Ja, ik voel me ontzetten vereerd, dat snapt u. Hij kreeg het vandaag voor elkaar ook zijn broertje wakker te maken, dus wij hadden voor zessen al twee wakkere kinderen. Dat maakt voor een lange, lange dag. 

Sommige dagen kan ik me er overheen zetten. Sommige dagen niet. 

Vandaag was zo'n 'niet' dag. Het was even op. We hadden tijdens het ontbijt al ruzie. Er werd gejengeld en aan haren getrokken en geduwd en een beker melk omgegooid. 

'Wat doen wij nou zo ontzettend verkeerd?' denk ik dan. En meer van dat soort twijfels. 

Maar de dag draait gewoon door. Zo blijkt. De was werd aangezet, de vaatwasser uitgeruimd. De jongens speelden wat (zonder elkaar de hersens in te rammen!). Mr Finney ging om elf uur naar bed en ik besloot wat één op één tijd met 't Zondagskindje te doen; puzzels en meer van dat soort educatieve spelletjes. Dat was fijn en nodig. We lunchten samen en keken wat Nijntje filmpjes op YouTube toen bleek dat om kwart over vijf opstaan toch wel vermoeind is als je nog geen drie bent. Pas om iets voor twee meldde Mr Finney zich, die ik vervolgens wat te eten gaf en daarna speelden ze heerlijk buiten.  

Voor zevenen lagen ze beiden in dromenland en ging ik nog een heerlijk rondje hardlopen (met dit keer de 8 km wél onder de 50 minuten). 

Ik begon de dag als een hoopje ellende en eindigde hem opgewekt, sterk en energiek. Dat zal niet altijd lukken, maar het is fijn om te zien dat het kan.

Vriendjes

Ik zit naast zijn bedje. 

Hij was wakker geworden. 

Mijn hand op zijn rug was genoeg om hem terug te sturen naar dromenland. 

Zijn ademhaling wordt langzamer en dieper.

En ik denk aan de moeizame dag die we hadden; geen van beide met een goed humeur. 

Hij testte mijn grenzen en ik was koppig genoeg om hem er niet overheen te laten gaan. 

Maar wij zijn vriendjes.

Het perfecte speeltuin weer

En daar maakten we gebruik van. 

De gebruiksaanwijzing

Ik schreef zojuist een gebruiksaanwijzing. 
Voor onze kinderen. 
Daar worden ze niet mee geboren, maar zo langzaam aan heb ik hem wel een beetje uitgevogeld.
En dus leek het me handig teen en tander op te schrijven voor onze vrienden die dit weekend zo'n 24 uur de jongens onder hun hoede hebben. 

Want, het is heus waar, Manlief en ik gaan er even een nachtje uit. Slapen enzo. 
Heel fijn. Nodig. En gezellig. 

Maar ook wel een dingetje hoor. 
Kijk, 't Zondagskindje, dat komt wel goed. 
Maar Mr Finney. Tja, dat is dus mijn baby hè.
En ik ben nog nooit langer dan acht uur bij hem weg geweest. 
Laat staan een hele nacht. 

En laat hij nou net een zere keel hebben. En ik gok op twee doorkomende boventanden. 
Dus slapen gaat niet zo heel geweldig. 
Toen ik afgelopen nacht weer twee uur met hem rond liep, besloot ik dus ook het hele uitje af te blazen. Want als ik het al niet aan kon hoe kon dan iemand die hem niet zo goed kent dat wel?
'Nou', zei Manlief, 'die overleven dat wel hoor, één nachtje. Wij doen het al 2,5 jaar'. 

Daar had hij een punt. 
En dus is er niets afgezegd.

Zou ik dan echt morgennacht zo'n acht uur mogen slapen?

Terrible Two's

Zul je altijd zien; heb ik bedacht dat ik hierg een mama-blog van wil maken, komen er allemaal mama-stukjes in mijn hoofd. 

Maar dat Zondagskindje van ons, die peuter, die is dus een beetje in de 'Terrible Two's' terecht gekomen. Werkelijk, ik dacht dat dat een verzinsel was, net als 'slapen als een baby' en meer van dat soort dingen. Maar man oh man, hij test onze ouderschapskwaliteiten behoorlijk op het moment. 

Niet aan tafel willen zitten, per ongeluk expres zijn beker om laten vallen, niet de puzzel op willen ruimen, honderd keer van zijn stoel af kruipen als we zitten te eten, gillen, niet uit willen kleden om in bad te gaan om vervolens niet meer uit bad te willen, geen pyjama aan willen. Testen, testen, testen. 

En daar proberen wij natuurlij kzo pedagogisch verantwoord mogelijk mee om te gaan.  Geduld bewaren. Uitleggen wat niet mag/kan en waarom niet. Voet bij stuk houden, niet over ons heen laten lopen. 

En er zijn hordes ouders die geloven in strafloos opvoeden. Ik vind het geweldig, voor hen. Maar echt, de volgende keer dat de twee-jarige expres zijn beker sap over de grond staat te gieten, mogen zij mij komen laten zien hoe daar mee om te gaan. Want daar een positieve draai aan geven, is iets wat ik niet in me heb. 

Eigenlijk denken wij dat hij zich misschien verveeld. Niet dat hij aandacht te kort komt ofzo, want ik ben er en Manlief is ook vrij veel thuis. Dus 'aan zijn lot overgelaten' (nu Mr Finney er is) wordt hij niet. Maar het kind is pienter, ziet alles, kopieert alles, slaat alles op. Hij heeft een constante stimulans nodig, anders komt er in de hersenpan ruimte voor vervelendheid.

De komende tijd staat dus in het teken van activiteiten voor 't Zondagskindje. Mocht u tips hebben, ik hoor het graag.

'Slechtste moeder van de dag' award

Zoals bekend hebben wij een stuk aangebouwd. 't Zondagskindje slaapt sinds maart in het nieuwe deel van het huis, wat helaas vrij ver van onze slaapkamer vandaan is. Daarom investeerden wij in een high tech babyfoon met lange afstand bereik, camera en te gebruiken in meerdere kamers tegelijk. Eén camera is geinstalleerd op de kamer van 't Zondagskindje en één op Mr Finney's kamer. De babyfoon wisselt iedere 15 seconden tussen de kamers en zo kunnen wij dus twee kindjes tegelijk in de gaten houden. Handig joh. 

Gisterenavond kwam de man met de hamer zomaar uit het niets naast mij op de bank zitten. Opperdepop. En dus naar bed. Manlief bracht de babyfoon mee naar boven toen hij ook ging slapen. Ik voedde Mr Finney nog, zorgde dat de babyfoon op 'scan' stond en ging slapen. Rond half twee werd ik wakker. En lag wat te luisteren naar de geluiden om mij heen; regen op het dak, de ademhaling van Manlief, het geruis van de babyfoon. Het ééntonige geruis van de babyfoon. Dat maar ééntonig bleef. En bleef. 

Ineens sprongen mijn hersenen in de alarm-stand; de babyfoon wisselde niet van camera naar camera! Hij stond niet op scan. Ik had hem, met mijn slaperige hoofd, op alleen Mr Finney's camera ingesteld. 

Snel pakte in het apparaartje en schakelde. Hopend dat 't Zondagskindje sliep. 

Niets was minder waar. 

Huilen, huilen, huilen. 

'Maaaaammmmmaaaaaaa, paaaaaapppppppaaaaa!'

Hij was wakker geworden. 

En huilde.

En wij hoorden hem niet. 

Manlief sprong uit bed toen hij zich realiseerde wat er aan de hand was.

Hij bracht een snikkend mannetje mee naar ons bed. 

Waar hij, na bijna een uur huilen en woelen en draaien, in slaap viel. 

Jep.

Vandaag verdiende ik de 'slechtste moeder van de dag' award. 

Lang zal hij leven in de gloria!

Om het maximale uit deze dag te halen, besloot 't Zondagskindje om 05.20uur te ontwaken. Nooit eerder zong ik zo vroeg Lang Zal Hij Leven. Maar voor alles een eerste keer natuurlijk. 

Door dit bizarre tijdstip konden we de dag wel fijn met zijn vieren beginnen voor dat opa, oma en oma-oma wakker werden. 

Zoals dat bij ons gaat, verzon ik een cadeau en spendeerde Manlief vervolgens drie avonden in de schuur om het te maken. Maar de 'Wow' van 't Zondagskindje toen hij zijn eigen tafel en stoeltje zag, waren die drie avonden wel waard. 

Vrienden die zondag op Mr Finney's doopfeest waren, brachten ook wat cadeautjes mee voor 't Zondagskindje die we natuurlijk tot vandaag bewaarden. Er waren blokken, stickers, boeken, kleertjes en kaarten. Toen alles was uitgepakt en tentoongesteld, werd er ten midden van al dat leuks ontbeten. 

Toen waren er cadeaus van opa, oma en oma-oma. Houten cadeaus. Want ik mocht ze uitzoeken. 

Een loopfiets en ter uitbreiding van zijn treinbaan een stationnetje en een ophaalbrug. 

Nanny vergezelde ons nog in de speeltuin en Tante M en Neefje P schoven aan voor taart. 

Zelf gekochte taart. 

Want, ja, de zelfgemaakte taart die op de planning stond, zag er zo uit. 

Lastig. 

Maar. 

Hoera! 't Zondagskindje is twee jaar!

Dit is mijn kind

Dit is mijn kind. 

Met zijn smerige Tigger zonnehoedje. 

Lelijke Crocs. 

Glimmend huidje van factor 30. 

Vieze en geschaafde knieën. 

En uiterst onhandige manier van zijn beker vast houden. 

What's not to love?

Je knippert twee keer met je ogen...

... en je bent tien dagen verder. Tien drukke, mooie, lange en fijne dagen. 

't Baby'tje doet het goed. Ik durf het haast niet te zeggen want dat is natuurlijk een beetje de goden verzoeken, maar wat een slaapkop! 't Zondagskindje was, op zijn zachtst gezegd, een slechte slaper. Maar vergelijkingsmateriaal hadden we toen niet. Dit mannetje, overigens nog steeds lognaam-loos, sliep afgelopen twee nachten al vijf en een half uur achter elkaar. Ik weet heel goed dat het vannacht anders kan zijn. Maar hoop doet leven. 

't Zondagskindje is de voorbeeldige grote broer. Na een dagje de kat uit de boom kijken, kwamen de eerste kusjes en sindsdien zijn het vriendjes. Hij helpt ook graag met luiers verschonen, kleertjes aan doen en vertelt me precies wanneer 't baby'tje in de box moet liggen. 

Of er ook foto's zijn? Jazeker! Want daar komt u eigenlijk voor, dat weet ik heus. 

Douche vs door en klaar vs no

Wij voeden 't Zondagskindje tweetalig op. Daar hebben we eigenlijk nooit echt over hoeven nadenken, dat was gewoon een vaststaand feit. 

Er zijn twee zogenaamde strategieën voor tweetalig opvoeden; één-persoon-één-taal en één-situatie-één-taal. Voor ons was natuurlijk de eerste optie de meest voor de hand liggende. Manlief spreekt dan ook Engels met 't Zondagskindje en ik (zo veel mogelijk) Nederlands. 

Soms lopen we tegen kleine dingetjes aan die het tweetalig opvoeden lastiger kunnen maken. Zo had ik in het begin vrij veel moeite terug te schakelen naar Nederlands. Ik woonde al enkele jaren hier en spraak automatisch Engels. Ik moest dus echt heel bewust weer terug gaan naar Nederlands. Regelmatig vond ik het vervelend Nederlands te spreken wanneer er andere mensen bij waren. Zij begrijpen dan niet wat ik zeg en dat vond ik 'asociaal'. Maar ik realiseerde me dat ik deed doe voor mijn kind en dus consequent moest blijven. Het gaat nu steeds makkelijker. Al vind ik het wanneer er kleine kinderen bij zijn nog wel lastig; die kun je het moeilijker uitleggen. 

Verder probeert Manlief ook nog steeds meer Nederlands op te pikken. Met zijn talenknobbel is dat een logische reactie, maar leidt ertoe dat hij soms gebrekkig Nederlands praat tegen 't Zondagskindje. Iets wat ik vreselijk irritant kan vinden, want ik wil dat hij het goed leert. 

Ik merk dat ik zelf bewuster met de Nederlandse taal bezig ben nu ik het aan iemand anders leer. Hoe vaak wij Nederlanders een woord verkleinen! Of dat je, vooral tegen kleine kinderen, zegt 'doe maar hier neer leggen' ipv 'leg hier maar neer'. Ik probeer nu zo correct mogelijk Nederlands te spreken, met een Brabants accent natuurlijk. ;-)

Met zijn twintig maanden beginnen we nu echt meerdere woorden te krijgen van 't Zondagskindje. Het was al geruime tijd duidelijk te zien dat hij veel echt in twee talen begrijpt; als ik iets in het Nederlands vroeg en Manlief vervolgens in het Engels wist hij van beide wat we bedoelden. Het zelf praten, komt wat langzamer op gang. Iets wat een bekend fenomeen is bij tweetalige kinderen. 

Mooi om te zien is hoe hij voor sommige woorden de Nederlandse variant kiest en voor andere de Engelse variant. Zo ga ik regelmatig in de douche en is Manlief meer een bad-type. 't Zondagskindje zegt dus 'douche' in plaats van 'shower'. Ook zegt hij 'door' in plaats van 'deur' en 'klaar' in plaats van 'finished'. 

Verder heeft hij ook gekozen voor 'NO' in plaats van 'nee'. 'No' wordt overigens ook gebruikt als hij eigenlijk 'yes/ja' bedoelt, maar dat heeft dan weer niks met tweetalig zijn te maken. Dat is gewoon peuter-zijn.

Dit is mijn kind

Dit is mijn kind.

Een vies gezicht met rode blosjes van het buiten zijn.
Een blauwe plek op zijn wang.
Een snotneus.

Ik vind hem mooi zo.
Precies goed.

Krak zei het moederhart

Ik voel me een slechte moeder, op dit moment. Want wat doen we hem toch aan?

Na de buikgriep, tanden krijgen en een flinke luieruitslag vertrok zijn mama afgelopen maandag ineens voor een paar dagen naar Nederland. En hij is nog zo jong. Uitleggen hoeveel dagen en nachten en waarom etc, het heeft geen zin. Hij heeft geen idee van tijd.

Vrijdagavond laat was ik thuis. En zaterdag om half negen moest Manlief alweer weg. Hij zag hem even bij het eten en vanochtend vertrok hij weer vroeg.

Het (gaan) slapen is weer een gedoe. Maar ik merk nu echt dat hij gewoon bij ons/mij wil zijn. Zijn handje zoekt mijn gezicht voor huid-op-huid contact.

Hij is bang dat we hem in de steek laten. Denk ik.

En mijn moederhart zei krak.

Ik weet dat 't Zondagskindje bevoorrecht is: ik full-time thuis, Manlief is er ook erg veel. Maar juist daarom denk ik dat het moeilijker is als één van ons er niet is.

Pfff, het is moeilijk het goed te doen.

Back to basics

Dat weblog hier is eens even back to basics.
Gewoon een titel met een kleurtje en verder geen poespas. 
Een beetje zoals ik dat graag in mijn hele leven zie. 

Vandaag begon voor velen het gewone leven weer. En zo voelde het hier ook. 
Hoewel wij natuurlijk geen schoolgaande kinderen hebben, ik niet werk en Manlief eigenlijk niet officieel vakantie heeft gehouden, is het met die feestdagen (en een weekje Nederland) toch allemaal net even anders. 

Vandaag was het gewoon maandag. 
Werd er gewoon gezwommen. 
Werden er gewoon boodschappen gedaan.
Er werd gewoon gekookt (en wel dit recept; daar is niets gewoons aan, dat is belachelijk lekker).
Bakte ik gewoon een tulband.
En werden er gewoon boekjes gelezen, met tractors gespeeld, dansjes gedaan en in bad gegaan. 

En die gewone dagen, die zijn vaak het fijnst. 

Herinner je de herinnering (of de foto?)

Het aantal foto's dat in de afgelopen bijna 15 maanden is gemaakt van 't Zondagskindje is meer dan belachelijk. Alles werd op de gevoelige plaat vast gelegd. Leuk voor later. Voor het, kuch, fotoalbum.

Maar, het overgrote deel van deze foto's werd genomen in de eerste negen maanden. Nog maak ik regelmatig foto's, maar niet meer van iedere lach, ieder broodkorstje, ieder uitstapje.

En dat is bewust.

Toen 't Zondagskindje zo'n 9 maanden oud was, waren wij ergens waar veel gezinnen komen. Het was een prachtige dag en overal liepen ouders enthousiast met hun camera's danwel telefoons te klikken. Moi incluis.

En ineens zag ik het, bedacht het me. Zo druk bezig het perfecte plaatje te schieten, met het beste licht, het kind lachend, missen we het moment. Ja, het staat op camera. Maar wij, als ouders, missen het moment van dichtbij. We waren er wel, maar eigenlijk ook niet.

Die prachtige foto kan dan op canvas boven de haard of in een lijstje aan opa's en oma's gegeven worden.

Maar ik vroeg me af: als ik over 20 aan 't Zondagskindje vraag naar zijn herinneringen aan dingen die wij met hem deden, herinnert hij zich dan het uitstapje zelf of de foto in zijn album?

Foto's maken is heel leuk en zeker belangrijk voor albums etc. Maar ik probeer wel te weten wanneer genoeg genoeg is en wanneer ik deel moet uitmaken van de aanstaande herinnering in plaats van door de zoeker toe te kijken.

De familie Koe

Er waren eens een papa, een mama en een baby.

Toen de baby zes maanden was, kreeg hij een speeltje van het nichtje van zijn mama.
Het speeltje was genaamd de Kiekeboe Boerderij.

Tot grote vreugde van de papa en mama zat er geluid in dit speeltje. Want dat klinkt zo fijn met die andere 36 speeltjes met geluid.

Maar dit was een heel educatief speeltjes. Het leert de baby namelijk dat een baby koe een kalfje heet. En een baby kip is een kuiken. Verder leerde de baby ook nog dat een baby schaap een lammetje is. Is dat niet fijn?

Op een dag maakte de papa een grapje en noemde de mama 'Mama Koe' en daarna de baby 'Baba Koe'. Op haar beurt noemde de mama de papa 'Papa Koe'.

En dat grapje bleef een beetje hangen. En dus noemen ze elkaar nog steeds bij de Koeien naam. Wat soms een beetje raar klinkt, als er visite is.

En hoe het nu verder ging met het speeltje?
Het speeltje zingt inmiddels een toontje lager.
Want de mama doet niet aan batterijen vervangen.

Eind goed, al goed.

Ontkenningsfase

Ik zeg nog steeds dat 't Zondagskindje 'eind augustus' al één wordt. In plaats van 'eind deze maand'.
Ik zeg ook nog steeds dat 't Zondagskindje '28 augustus' één wordt. In plaats van 'de 28ste'.

Als ik net doe of het nog niet augustus is dan lijkt het nog heel ver weg.
Want, één.
Dat is wat.

Countdown

Even melden dat je je ontslag hebt ingediend en vervolgens van de aardbodem verdwijnen. Schandalig, ik weet het.

Maar het had iets te maken met een iPhone die niet bestand bleek tegen het stuiteren op een tegelvloer. Kuch.

Nu met een spik splinter nieuwe telefoon in de hand en de countdown tikker op 6 werkdagen kan ik er even een logje uit persen.

Er gebeurt hier namelijk van alles.

Zo hebben we drie baby eendjes, uit eigen ei uit eigen eend. Van die gele pluizen bolletjes.

't Zondagskindje heeft spontaan krulhaar gekregen en ik denk serieus dat ik het binnenkort al zal moeten laten knippen.

En morgen komt de stucadoor. Halleluja.

Nou, fotos dan maar.