Ik voel me een slechte moeder, op dit moment. Want wat doen we hem toch aan?
Na de buikgriep, tanden krijgen en een flinke luieruitslag vertrok zijn mama afgelopen maandag ineens voor een paar dagen naar Nederland. En hij is nog zo jong. Uitleggen hoeveel dagen en nachten en waarom etc, het heeft geen zin. Hij heeft geen idee van tijd.
Vrijdagavond laat was ik thuis. En zaterdag om half negen moest Manlief alweer weg. Hij zag hem even bij het eten en vanochtend vertrok hij weer vroeg.
Het (gaan) slapen is weer een gedoe. Maar ik merk nu echt dat hij gewoon bij ons/mij wil zijn. Zijn handje zoekt mijn gezicht voor huid-op-huid contact.
Hij is bang dat we hem in de steek laten. Denk ik.
En mijn moederhart zei krak.
Ik weet dat 't Zondagskindje bevoorrecht is: ik full-time thuis, Manlief is er ook erg veel. Maar juist daarom denk ik dat het moeilijker is als één van ons er niet is.
Pfff, het is moeilijk het goed te doen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
dat is. maar uiteindelijk zal hij zich hierdoor wel veilig hechten, juist ook doordat je er zoveel bent, maar ook heus wel eens weg bent. hij is nu idd nog wat jong om dat allemaal te begrijpen, maar het komt wel. ^^ ik was ook altijd thuis natuurlijk en als ik dan eens een weekendje zonder kind op pad ging, ojong, wat was dat moeilijk. maar nu is het een kind dat graag gaat logeren, waar toch nog veel kinderen uit zijn klas daar moeite mee hebben.
BeantwoordenVerwijderen#komtgoed ^^