Ik ga naar Nederland en neem mee...

Morgen, om het belachelijke tijdstip van 6 uur in de ochtend, vlieg ik naar Nederland voor ons jaarlijkse weekend met mijn lieve vriendinnetjes. Dit jaar is Valkenburg de zogenaamde place to be en wordt er gewinkeld in Maastricht.

Maar april zou april niet zijn als het weer niet ontzettend wisselvallig zou zijn. Geven ze voor zaterdag nog 18 to 22 graden met volop zon aan, zondag moeten we het doen met 14 graden en een dag vol regen.

Wat neem je dan in vredesnaam mee?

Skipak of bikini? Kaplaarzen of slippers? Oorwarmers of zonnebril?

Ik gokte dus maar wat en hoop dat het goed komt.

Oh en dan nog iets.

Als je met een groep van zes dames in de leeftijds catagorie van 25 t/m 27 jaar, waaronder moeders, aanstaande moeders, getrouwde mutsen, samenwonende lovers en hardwerkende singles een weekend weg gaat, hoe haalt Meneer Landal het dan in zijn hoofd ons een 'groep jongeren' te noemen en dus EUR 500 borg te willen zien voor het huisje op een kazig vakantiepark? Dat snap je toch niet?

Ok, en nu slapen.

Gewoon lekker zoetsappig geleuter

Lente dus.
Ja ook hier, gelukkig.

En das fijn hè, dan zie je overal nieuw leven.
Bij Buurman Boer dartelen de eerste lammetjes al door de wei, het watertje voor het huis ziet letterlijk zwart van de kikkervisjes, de haan weet wel raad met mijn kippetjes en de rabarber groeit als kool nooit te voren.

Maar, het mooiste is natuurlijk gewoon hetgeen je zelf groeit.

18 weken

Over de 'extension', de bouwput en dweilen met de kraan open

Niet alleen ons gezin krijgt een extension, ons huis ook.
En dat allemaal tegelijkertijd ja. Hoewel ik hoop die huis-extension eerder af te hebben dan die gezins-extension.

Aanbouwen dus.
Het plan speelde al langere tijd, maar omdat wij nu eenmaal het best presteren onder druk zorgden we dat we net voor de sneeuw-val en de positieve zwangerschapstest onze bouwvergunning kregen.  In januari begon het graafwerk, waarna er dus weer allerlei tegenslagen kwamen maar nu, half maart, is het bijna tijd voor de fundering.

Onze arme tuin is in een bouwput veranderd en ik breek bijna hals, nek en nieren als ik richting schuur wil. Maar óóit komt het goed, blijkbaar.

Maar eerst moest dit:

veranderd worden naar dit:

En de helft van die modder die Manlief dus opgroef, u raadt het al, ligt constant bij mij binnen. Leuk joh, verbouwen. Beetje dweilen met de kraan open als je probeert je huis op orde te krijgen.

Plan de campagne: puinruimen

Nee ik was er wéér even niet. Het zit niet mee hier.


Om een heel lang verhaal heel kort te maken, verloor Manlief twee weken geleden zijn beste vriendinnetje.
Na maanden, nee jaren, vechten tegen de 'Big C' won deze uiteindelijk toch.


Die Freddie Mercury had helaas gelijk;
One by one, only the good die young...


Het leven weer oppakken in moeilijk, maar je hebt weinig keus.
Paps, Mams en Zuster kwamen op bezoek en donderdag ging ik weer aan het werk.
Nu is het weekend en zittend aan de eettafel zie ik de ravage die weken in het ziekenhuis etc doorbrengen heeft aangericht in ons huis.


En dus ga ik puinruimen.
Nee dit is geen nesteldrang, maar drang naar 'normaal' en naar 'rust'.


Vorig jaar las ik op een blog over 40 Bags in 40 Days. Waar het kort door de bocht op neer komt, is tijdens de vasten periode iedere dag een vuilniszak te vullen met zooi uit je huis. Spring-clean.

Dat ik bijna een week te laat begin, mag de pret niet drukken. Mijn huis is toch iets kleiner dan dat van deze blogster en ik hoef ook niet de zooi van vijf kinderen uit te zoeken.

Dus heb ik mijn huis verdeeld in ongeveer 25 'zones' en ga aan de ruim en poets.
Wish me luck.