Bruiloften en partijen organiseren in een prachtig 'country house' hotel; dat is toch wel een droombaan.
Ja de nodige bridzilla's, bruidegommen met de hand op de knip en bemoeierige ouders krijg je er allemaal bij. Maar voor een gezellig koppel de dag van hun dromen organiseren, dat is toch wel een geweldig gevoel.
Net dat stapje verder willen gaan. Zorgen dat het niet zomaar perfect is, maar boven verwachting. Bruiden stimuleren in hun enthousiasme in plaats van afremmen. Ideeen aandragen en nuttige tips geven. Oog voor detail, tot in het extreme. De realisatie dat, wat voor mij werk is, voor dit koppel DE dag is.
Ik heb het.
Allemaal.
Maar ook.
Weinig ruimte voor onderhandeling. Niet 'outside the box' mogen denken.
Ongelofelijke werkdruk, doordat je je voorheen fulltime baan nu in drie dagen moet zien te persen en daar geen hulp bij krijgt. Maar wel gezeur als je iets vergeet. Als je niet de hele (recentelijk ingevoerde) papierwinkel op en top in orde hebt. Gedwongen worden zoveel te focussen op het binnenhalen van 'business' dat je bijna geen tijd over hebt voor het eigenlijke organiseren van de bruiloften.
Knoop in mijn maag.
Tranen.
Met tuiten.
Zenuwen.
Twijfel.
Toch maar weer een week verder.
'Het wordt vast beter'.
Maar het wordt niet beter.
En dus.
Knoop.
Hak.
Ik heb gisteren mijn ontslag ingediend.
