'Ineens' was je zes maanden oud.
Je rolt, zit, probeert jezelf op te trekken aan de spijlen van de box, eet, lacht, kraait.
Je groeit; letterlijk en figuurlijk.
Je deint mee op de soms woellige wateren van ons leven.
En doet het goed.
De stralende glimlach als je grote broer je 's ochtends uit bed komt halen of als papa na een dag werken binnen komt. Prachtig.
Ineens lijkt daar deze week de bekende verlatingsangst te zijn.
Hoort erbij. Dus is mijn arm weer wat centimeters langer en steekt die heup weer net iets meer uit dan zou moeten. Maar daar zit je het liefst.
Je bent er al zo lang, maar pas zo kort.
Je hoort bij ons.
En al gaat 't Zondagskindje soms bovenop je zitten of probeert hij zijn speelgoedhamer uit op jouw voorhoofd, hij houdt van je.
Want hij zingt het ABC-liedje als je moet huilen en vertelt hoe zijn traktor en graafmachine werken.
Ik hoop dat je het fijn vindt bij ons.
