Van Noorwegen via Denemarken naar Parijs

Wij hebben geen bucket list. 

Wel een reislijstje. Best een lang reislijstje. 

Ooit had ik het briljante plan ieder jaar minstens één land te bezoeken waar ik nog nooit eerder was. Maar twee kinderen later kan ik melden dat dat grandioos is mislukt. 

Ook bleef er na onze veelvuldige reisjes naar Nederland niet veel budget en tijd over voor grootse vakanties. Met z'n vieren naar Nederland vliegen, kost namelijk al snel driehonderd euro. Doe dat twee a drie keer per jaar en je bent snel door je reis budget heen. 

Toch wilden we het weer proberen vorig jaar en vertrokken voor tien dagen naar Frankrijk. Het was heerlijk! 

Nog voor we naar Frankrijk vertrokken, waren we de vakantie van dit jaar al aan het plannen. Bovenaan het lijstje stond Noorwegen. Ja, dat zou het worden in '15. Maar rond rijdend in Frankrijk vonden we dat we die plannen moesten bijstellen. Want Noorwegen zou een echte trekvakantie worden; veel in de auto, kilometers maken, verschillende slaapplaatsen. En eigenlijk is dat geen goed idee met een dan twee- en net vier-jarige. 

Maar Scandinavie trekt. En dus bedachten we Denemarken; niet te groot dus makkelijker te bereizen zelfs als je wat wil rondtrekken. Een maand of twee geleden ging ik op zoek naar tickets. En wat bleek, onze vertrouwde Ryan Air vliegt niet naar Denemarken. Ik vond het moeilijk te geloven, want naar mijn gevoel is Scandinavie vrij populair op het moment. Ik zocht bij andere vliegmaatschappijen maar klikte snel weg toen ik de bedragen op mijn scherm zag verschijnen. 

We zochten een alternatief en besloten het aanbod van onze Parijse vrienden te accepteren en die richting op te gaan in combinatie met nog een weekje ergens anders in La France. Want het was toch ook wel goed bevallen daar vorig jaar. En dan gingen we dit jaar gewoon extra hard sparen om in 2016 wel naar Denemarken te kunnen. 

Twee dagen na ons besluit en één dag nadat we onze vrienden inlichtten over onze plannen, kondigde Ryan Air een nieuwe route aan: Dublin-Copenhagen. En ook nog een voor een zéér schappelijke prijs. 

En dat knaagt dan hè, want twee jaar achter elkaar naar hetzelfde land is sowieso niet zo ons ding. En dat Denemarken dat lijkt ons zo leuk. Maar onze vrienden waren zo enthousiast toen we hen vertelden dat we komen. Dat nu afzeggen doe je ook niet.

En dus gaan wij dit jaar naar Frankrijk. 

En hoeven we volgend jaar niet na te denken over een vakantiebestemming. 

Ook makkelijk. 

Later is nu

Later als ik groot ben, dan ga ik met mijn gezin op vakantie. Samen met mijn zusje en haar gezin. Dan doen we heel volwassen dingen als vroeg opstaan en naar zwembaden, binnenspeeltuinen en pannenkoekenrestaurants en dan plannen we de dag om slaapjes heen en spelen we educatieve spelletjes met de oudste peuter, dan drinken we ergens koffie en spelen 's avonds als de kinderen op bed liggen een spelletje. 

Later is nu. 

Adem inhouden...

...en door blijven gaan. 

Dat was wat wij de laatste paar weken deden. 

Wat een bizar drukke tijd. 

Maar wel leuk druk gelukkig. 

Zo beviel mijn zusje van een prachtig meisje waarna ik in het vliegtuig sprong en ging knuffelen. 

Anderhalve week later deed ik het nog eens over, maar nu met zijn vieren.

Tijdens dat bezoekje deden we ook nog 'even' een surprise party voor mijn vader, een dagje Beekse Bergen en een dagje Efteling. 

Vervolgens ontwierpen en kochten we een keuken voor schoonmoeder. En dus sloopten we de oude keuken eruit. 

Toen mochten P en ik wéér naar Nederland; voor een bruiloft dit keer. 

Op zondag waren we terug. Maandag en dinsdag werkten we tot laat aan schoonmoeder's keuken en donderdag arriveerden mijn ouders en oma. Full house. 

Maar toen. 

Afgelopen zondag was het hoogtepunt van de drukke weken: Mr Finney werd één! Hoera! 

Het was een gezellige dag met familie en vrienden, taart en meer lekkers, kaarten en cadeautjes. 

Dinsdag vertrok ons Nederlands bezoek weer en we gaan nu hopelijk rustigere weken tegemoet. 

Hopelijk dus nu ook weer tijd, energie en zin om wat te bloggen. 

Pluk de dag

Wij zaten ons een beetje de weersverwachting te bekijken en concludeerden dat, zoals altijd, deze eerste week van september de Ierse zomer dan eindelijk aanbrak. Daar moet ik dan iets mee hè, genieten tot we erbij neer vallen. 

Zo kwam het dat wij vanochtend om half elf op het strand van Brittas Bay neerstreken en daar enkele uurtjes in het zand speelden, pootje baaiden, zonden en genoten. 

Bij thuiskomst hoorden wij dat één van onze buurmannen gisteren avond plotseling, veel te jong, is overleden.

Pluk de dag. 

Veluwe Vakantie V

We gingen ons heerlijk te buiten aan een vis-lunch in Elburg en zagen daar ook een heel slim bankje. Dat bankje komt op de lange lijst van dingen die Manlief voor mij mag maken.

Veluwe Vakantie IV

Ik denk dat ik een hometrainer moet aanschaffen voor de dutjes van 't Zondagskindje.

Verder werd er weer gezwommen vandaag en gingen we naar de pannenkoeken bakker.

Veluwe Vakantie III

Na de hele dag door Apenheul struinen, nu lekker afkoelen in het badje.

Veluwe Vakantie II

Dat romantische beeld van fietsentochten en picknick lunches hè? Dat kwam dus helemaal goed.

Veluwe Vakantie I

Na een belachelijk vroege start, een lange reisdag en wat boodschappen was het tijd om de houten blokken, die Merel had klaar gelegd, te verkennen.

Over de Veluwe vakantie, de vermiste lente en het zieke Zondagskindje

Ik vroeg u enkele weken geleden om dé vakantietip in Nederland. 

En met alle reactie die ik kreeg kunnen we a. wel vier weken op vakantie en b. een VVV beginnen. 

Maar voor beide is geen tijd en dus moesten er keuzes gemaakt worden. 

En die Veluwe hè, die bleef maar door mijn hoofd spoken.
Ik heb dus nu een heel romatisch beeld gecreeerd in mijn hoofd waar Manlief en ik, met 't Zondagskindje voorop, over de Veluwe fietsen, in een stralend zonnetje, een picknick deken uitgooien en dan verse broodjes en jus d'orange verorberen. En u gaat nu niet massaal zeggen dat het ook wel eens regent in Nederland en dat 't Zondagskindje er misschien niets aan vindt op de fiets en dat de broodjes steevast geplet worden tijdens een picknick. Want zo bent u niet. Nee, u laat mij fijn mijn romatische beeld voor ogen houden.

Terlwijl ik een beetje mijmerde over die vakantie riep Merel ineens: 'Ik heb een plan!'.

Hou ik van hè, plannen. 

En zij sprak typte de magische woorden: Mag ik jullie ons huis aanbieden?

Hou ik van hè, aanbiedingen. 

Nee zonder dolle, die gekke Merel laat ons gewoon een week in haar huis slapen terwijl zij in Frankrijk is.
Dus dan zingen we nu allemaal in koor: Merel bedankt Merel bedankt, Merel, Merel, Merel bedankt!

Verder ben ik de lente kwijt.
Hij was hier een week of drie geleden nog. 

Maar ik heb hem al een tijdje niet gezien.
Dus mocht u hem tegen komen, stuur hem dan even door.

En dat Zondagskindje van ons, dat was dus ineens ziek.
Voor het eerst in zijn jonge leventje. 

Koorts, hangerig, smsjes van Manlief die zeggen dat 'het' uit zijn broekspijp komt, dat werk. 

Virusje, zei mevrouw de huisarts. 

Inmiddels gaat het beter, maar helemaal 100% is hij nog niet. 

En dus slaapt 'ie graag een beetje bij mama. 

Nederland vakantieland

Reizen, vakantie. 

Het kriebelt.

Vorig jaar zijn we niet weg geweest. Wij moesten zo nodig verbouwen, in het ziekenhuis terecht komen en een baby baren. Kortom, we hadden het druk.

Maar dat overkomt me niet nog eens. Althans, dat niet op vakantie gaan. (En die verbouwing was overigens ook eens maar nooit weer.) En dus is de bestemming al gekozen; Hollandia!

We komen er natuurlijk regelmatig. Maar bijna altijd voor een speciale aangelegenheid en brengen de meeste tijd dan ook door met familie en vrienden in Waalwijk-city en omstreken. Dat gaan we voor de vakantie dus anders doen. We willen iets zien van het land, de toerist uithangen. 

And this is where you come in!

U mag allen één plek noemen die wij volgens u móeten bezoeken. 

Dat kan uw woonplaats zijn of uw favoriete vakantieplekje. 

Vertel me waar, waarom en waar we dan kunnen slapen. 

We gaan ongeveer een week en hebben een auto tot onze beschikking, maar we willen niet iedere nacht ergens anders slapen. 

Oh en Amsterdam hebben we al gedaan. Net als Madurodam en omgeving Noordwijk. 

En mochten we uw plekje uitkiezen dan beloof ik een vakantiekaartje te sturen vanaf die lokatie. 

Gooi maar vol die reactiebox!

 

Ik ga naar Nederland en neem mee...

Morgen, om het belachelijke tijdstip van 6 uur in de ochtend, vlieg ik naar Nederland voor ons jaarlijkse weekend met mijn lieve vriendinnetjes. Dit jaar is Valkenburg de zogenaamde place to be en wordt er gewinkeld in Maastricht.

Maar april zou april niet zijn als het weer niet ontzettend wisselvallig zou zijn. Geven ze voor zaterdag nog 18 to 22 graden met volop zon aan, zondag moeten we het doen met 14 graden en een dag vol regen.

Wat neem je dan in vredesnaam mee?

Skipak of bikini? Kaplaarzen of slippers? Oorwarmers of zonnebril?

Ik gokte dus maar wat en hoop dat het goed komt.

Oh en dan nog iets.

Als je met een groep van zes dames in de leeftijds catagorie van 25 t/m 27 jaar, waaronder moeders, aanstaande moeders, getrouwde mutsen, samenwonende lovers en hardwerkende singles een weekend weg gaat, hoe haalt Meneer Landal het dan in zijn hoofd ons een 'groep jongeren' te noemen en dus EUR 500 borg te willen zien voor het huisje op een kazig vakantiepark? Dat snap je toch niet?

Ok, en nu slapen.

Iets met een hak en een tak

Dit wordt een heerlijk onsamenhangend verhaal. Ik waarschuw vast.

Manlief is in Wales. Daar hangt 'ie weer eens aan een berg. Voor de gezelligheid dit keer. Dat is weer eens wat anders.

Ondertussen verdien ik de kost. Ach iemand moet het doen hè.

Al zijn het deze afgelopen twee weken wel zwaar verdiende centen. Want aan je nieuwe baan wennen terwijl je iemand probeert te trainen voor je oude baan die er eigenlijk niet veel van begrijpt, vreet energie kan ik je melden.

En als je dan morgen je eerste bruiloft er doorheen moet jagen, waarbij je volledig moet vertrouwen op aantekeningen en afspraken gemaakt door je twee (!) voorgangsters, dan wordt je geduld wel eens op de proef gesteld.

Verder is mijn huis een puinzooi en heeft de schoonmoeder zichzelf uitgenodigd voor zondag. Geen goede combi.

Oh en iemand besloot hier om kwart over acht het licht buiten al uit te doen.

Dat was toch niet afgesproken?

Gelukkig gaan we over 1,5 week op vakantie en is het in Lissabon nog gewoon een graad of 24.

Warning: erg zoetsappig

*Is zich weldege bewust van het risico met dit logje heel wat lezers te verliezen*

Zo'n drie maanden heb ik hem nu, mijn nieuwe baan.
En dat ik misschien van functie ga veranderen, is hier even niet belangrijk. Daarover later meer.
En in die nieuwe baan werk ik dus 40 uur, full time, vijf volle dagen.
Precies wat ik wilde. Want ik vind mezelf, met mijn 25 lentes, nog veel te jong om part timer te worden.
Energie komt zo ongeveer uit mijn oren en dus was 40 uur werken de oplossing.

Dacht ik.

Voorheen werkte ik 30 uur, drie en een halve dag.
En dus had ik iedere week ook nog eens drie en een halve dag voor al mijn andere interesses: huis, tuin en keuken, het naaimachine, winkelen, bloggen, lezen, knutselen, etc.
Op alles heb ik wat moeten inleveren, voornamelijk ook door de werktijden die ik nu heb.
Met dit alles kan ik goed leven.

Maar weet je wat het enige is dat ik echt mis?
Waarvan ik baal als ik na twee dagen vrij weer aan het werk moet?

Tijd met Manlief.

Ja ik weet het, tè zoetsappig voor woorden.
Maar het is waar.

Met een Manlief die 80% van zijn tijd in, om en vanuit huis werkt, was ik behoorlijk verwend. Als ik thuis was, was hij er negen van de tien keer ook. Ik ben gewend hem om me heen te hebben. En dat is nu afkicken.

We proberen er dus alles uit te halen op die dagen dat ik thuis ben.
Zo ook volgende week. Dan gaan we twee dagen een windsurf cursus doen ik County Kerry.
Gewoon omdat het fijner is samen half te verzuipen in de Atlantische Oceaan dan alleen.

Over het mannetje en vrouwtje die samen een nachtje weg gingen

Er waren eens een mannetje en een vrouwtje.
Die gingen, heel decadent, een nachtje naar een luxe hotel.
Omdat dat nodig was.


Maar voor ze incheckte (en na een autorit van drie en een half uur) gingen ze lekker wandelen bij Downpatrick Head.


Alwaar de wolken zich samen pakten.

Maar waar ontzettend diepe blow holes zijn.

Waar de overheid vervolgens een ontzettend lelijk hek omheen moet zetten omdat er anders van die gekke Amerikanen toeristen in vallen.

Waar ze ook diepe afgronden en indrukwekkende klifs zagen.

En gras als kussentjes.

En lichtelijk suïcidale schapen.

Daarna mochten ze eindelijk inchecken en belanden ze in een heel mooie hotelkamer.

Waar ze een persoonlijk welkom kregen.

En het uitzicht (rivier, boompjes, donzen dekbed en Manlief's billen) adembenemend was.

Ze vervolgenden hun decadente leven met een bezoek aan de spa.

Waar ze na het gebruik van de steam room, hot tub, wet room en lanconium konden relaxen in deze, jawel, relaxation room.

En genoten van sapjes, watertjes en fruitjes.

Diezelfde avond at het vrouwtje de beste biefstuk van Ierland.

En na een selectie van toetjes keken ze een filmpje, gingen in bad en sliepen heerlijk.

De volgende ochtend werden ze wakker door de room service die het ontbijt op bed kwam bezorgen.

Daarna strekten ze de benen op het strand van Inishcrone, waar voor de gelegenheid iets van een zonnetje door kwam.

En ze blootvoets rond wandelden.

Daarna gingen ze weer naar huis.

Einde.

The world is a book...

.. and those who do not travel only read one page.

Soms benauwd het me ineens. Het getrouwde leven.

Dan denk ik: 'Kijk mij hier nou zitten: huisje, boompje, beestje, baantje, stationwagontje. Vierentwintig lentes en al behoorlijk gesetteld. Moet ik niet nog job-hoppen, carrière maken, the night away partyen en bungie jumpen?'

Eerlijk is eerlijk: als ik niet met Manlief was geweest maar met een ander, was ik nu waarschijnlijk nog niet getrouwd geweest. Dat alles wat sneller gaat, is een beetje part of the deal wanneer je een vriendje uitzoekt dat ouder is dan jij. En meestal ben ik gelukkig met de beslissingen die ik heb genomen. Maar zo nu en dan krijg ik het ineens op mijn heupen, wil ik zo graag bewijs dat ik niet mijn leven heb weggegooid.

Ik studeerde toerisme en reizen hoort dan natuurlijk in je bloed te zitten. Dat ik daardoor in Ierland op stage ging en Manlief tegenkwam, had natuurlijk niemand kunnen bedenken. Was ik niet naar Ierland verhuisd, dan had ik wellicht na mijn studie een behoorlijke reis gemaakt. Dat gebeurde niet, want na al dat op-en-neer gevlieg tussen Nederland en Ierland was het wel lekker me gewoon in Ierland te kunnen vestigen en een echte relatie met Manlief op te bouwen. Maar dat reizen hè, dat zit er dus nog steeds in, in mijn bloed.

En bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus krijg ik het eens in de zoveel tijd benauwd. Begrijp me niet verkeerd; Manlief belet mij het reizen niet, maar hij is op dit moment op een heel ander punt in zijn leven dan ik, verder al. Hij hééft gereisd, ge-bungie-jumpt en is nu toe aan het zich settelen.

Onze relatie hangt aan elkaar van het vinden van de welbekende gulden middenwegen. En ook hiervoor heb ik die weer gevonden. Ik heb namelijk voor mezelf besloten ieder jaar minstens één land te bezoeken waar ik nog niet eerder ben geweest. Geen zes-maanden lange reis rond de wereld dus. Maar wel iets haalbaars, iets om naar uit te kijken en iets leuks van te maken. En of de reis nu met Manlief, vriendinnen, familie of alleen is, dat maakt niet uit. Dit is mijn ding en ik ben er dus verantwoordelijk voor het te laten gebeuren.

Dit jaar hoop ik september of november te gaan. Vraag is natuurlijk nu alleen: Waarheen?
De landen hieronder heb ik al gezien. Waar zou ik volgens jullie dit jaar dan heen moeten en waarom?

Mijn Zuster en ik

"Wat doe jij in de week van 15 feb?" smste Zus zondagmiddag.

Kijk daar word ik dus enthousiast van; smsje die indiceren dat er iets leuk gaat worden voorgesteld. En dat weet ze, die Zus van mij. Ik smste snel: "Nog niets. Waarom?" Waarna ze de legendarische woorden "Gaan we samen naar Londen of Barcelona?" afleverde in mijn telefoon.

En zo geschiedde. Zondag avond boekten we allebei een ticket naar London Gatwick en over drie en een halve week zien we elkaar daar om half tien 's ochtends.

Nu moet er dus van alles gepland en bedacht worden. En wie kan je dan beter adviseren dan een "Londense"? Ik liet Saskia weten van onze plannen en een uur later had ik een mailbox vol tips en wetenwaardigheden; restaurantjes, museums, winkelen, marktjes en natuurlijk theater. Toch fijn, bloggers over de hele wereld.

Dat Zus mij kent bleek trouwens ook uit wat ik onder de kerstboom vond. In de trein van Schiphol naar 's-Hertogenbosch zag ik een man "Taal is zeg maar echt mijn ding"* van Paulien Cornelisse lezen. Ik hoor mezelf nog tegen Manlief zeggen: "Oh, dat moet ik ook hebben!" En prompt zat ik de volgende dag met het boek in mijn handen.

*Echt een aanrader, dat boek. Hilarisch geschreven en oh zo waar allemaal.

2009: One hell of a year

Niet letterlijk natuurlijk hè, die hel.
Maar een veelbewogen jaar, dat wel.

Ik ga nu dus niet allerlei linkjes maken naar alle dingen die zijn gebeurd het afgelopen jaar. Als je dat graag nog eens leest, moet je maar even hier rechts in het archief snuffelen.

Goed, dit jaar is dus over. Klaar. Afgelopen.
Tijd voor 2010.
En we gaan er vol goede moed tegen aan.

Goede voornemens dus.
Daar doe ik niet echt aan.
Maar nu las ik hier wel een goed idee.
Eén woord kiezen als thema/voornemen voor het komende jaar.

Mijn woord heb ik al bedacht:
SWEAR.
Nee niet "swear" zoals zweren of vloeken.
Swear is een afkorting.
Stop Worrying, Enjoy And Relax.
Heeft manlief een keer voor mij bedacht. Vond dat ik dat nodig had.

En daarmee heb ik dus drie voornemens voor 2010.
Dat wordt nog een hele opgave hoor. Mij kenende.
Maar ik ga mijn best doen.

Manlief en ik knijpen er even tussenuit.
Oud & nieuw in Nederland en dan lekker een paar daagjes Parijs en een dag of drie skien. 10 Januari zijn we weer op Ierse bodem.

Voor nu, een hele fijne en gezellige jaarwisseling voor jullie allemaal en natuurlijk een spetterend 2010 gewenst!

Out of office

Ik meld me af voor de komen vijf dagen.
Ik ga lekker burgelijk een lang weekend weg met de "in-laws".
Uitwaaien

Bijslapen

Wandelen

Zwemmen

Kaarten

Heel veel eten

Lekkere wijntjes sapjes drinken

Tot dinsdag!

Trip of a lifetime (of zoiets)

Het mooie van trouwen is dat je naderhand op huwelijksreis mag. Want ik grijp graag ieder excuus aan om op reis te gaan en ben dan natuurlijk ook van mening dat je huwelijksreis toch iets anders moet zijn dan een weekendje Centre Parcs. En aangezien ik van veel, ver en lang houd, gaan we twee keer.

Dinsdag na de bruiloft vertrekken we voor een weekje touren door eigen land, want het is dus belachelijk dat mijn ouders al meer van Ierland hebben gezien dan ik. We hebben de eerste nacht geboekt en de rest zien we wel. Ik vind het een heerlijk gevoel; weten dat je 3 dagen na de bruiloft lekker in de auto stapt en kan relaxen, niet vast zitten aan een strak schema, gewoon gaan naar daar waar we zin in hebben.

Maar de Big Trip zal waarschijnlijk in januari plaats vinden. En hier begint het dilemma. Want wordt het Nieuw-Zeeland of Azie? Op het moment neig ik naar NZ, maar dat kan morgen alweer veranderen. Dus ik zou zeggen: advies graag! Paul volgt wel...