28 mei 2009

Ireland's gone mad!!

Ierland is in recessie. En niet zo’n beetje ook. Begon het ongeveer een jaar geleden met het verminderen van het aantal vacatures in kranten en op internet, nu verliezen om ons heen mensen bij bosjes hun baan. En de regering probeert het te fixen. Zeggen ze. En de bevolking gelooft het, een beetje.

Totdat je deze ingezonden brief leest in de krant:

I recently had a long conversation with a friend of mine who lost his job. He was in a reasonably good job and after a little bit of overtime was earning a gross salary of €35,000 per year. So I asked him the obvious question of how he was going to cope now with four children to feed and, I have to be honest, the answer startled me.

He was actually a lot better off and now in a position to go out golfing every day while his children are at school. Frankly, I did not believe him until I sat down and did the sums. On a salary of €35,000, his annual net income after the mini Budget was €28,854, after all deductions. Now he is on the supplementary welfare allowance which -- with a wife and four children -- gives you €443.90 per week, or €23,083 annually. As he also has a mortgage, he is entitled to mortgage interest supplement which pays all the interest on your mortgage. In his case, this was €1,200 per month of his €1,500 mortgage, or €14,400 per annum. He is also entitled to back-to-school and footwear payment of €905 per year for four children, a medical card which is worth, on average, say €500 per year (probably more) and a heating supplement which I cannot quantify. In total, he now has tax-free income of €38,888, an increase in his net income of €10,034 per year for working on his golf handicap.

Based on the calculations after the mini-Budget, you would need to earn more than €47,000 per year if you have four children to justify continuing to work. This is even before taking into account the costs of working, such as petrol, car maintenance, tolls, lunches and so on.

Now in any civilised society, and especially in a society in a deep recession with a huge welfare bill, surely the government must give people an incentive to go out and work Making the child benefit taxable or means tested later this year is just going to make the situation worse and encourage more people to give up work and rely on the State to live. It could even drive our small economy to collapse as the welfare bill gets bigger and bigger as more people, including myself, ask: why should I bother to go out to work when it is basically costing me money to work? Unless something radically changes, I will be joining my mate on the golf course very soon.


Dat gaat toch nergens over. Je bent hier bijna beter af niet te werken dan wel te gaan. Misschien moet ik ook maar stoppen met werken en kinderen gaan maken.

26 mei 2009

Nl vs Ir: Babylonische spraakverwarring

Wij Nederlanders (ja, ik ben nog steeds Nederlandse) staan er hier in Ierland om bekend dat we zo goed Engels spreken. En dat is natuurlijk ook zo. Al vanaf groep zeven van de basisschool krijgen kinderen in Nederland Engelse les, die verder uitgebreid wordt op de middelbare school en soms zelfs nog op het mbo/hbo/universiteit. Maar toch, toch zorgen verschillen tussen vertalingen en taalgevoel nog regelmatig voor een babylonische spraakverwarring.

Zo zijn er natuurlijk de typische Ierse (engelse) uitspraken die nergens op slaan als je ze vertaalt. What is the story betekent namelijk niet wat is het verhaal, maar hoe zit het met... Vraag je een Ier hoe het gaat, zegt ie not too bad. Niet te slecht? Nee dus, het betekent meer zoiets als alles goed.

Veel Engels sprekenden zeggen ook hun naam niet als ze de telefoon beantwoorden. En dus kan het zijn dat je een heel verhaal afsteekt tegen iemand die niet blijkt te zijn wie je dacht. Andersom vinden ze het hier vreemd dat wij met.... zeggen. "Hoezo met?" vroeg Paul mij eens. Heel simpel: je spreekt met... Maar dan de luie variant.

En dan natuurlijk het heerlijk brabantse houdoe. Houdoe klinkt namelijk als how do. En dus is het in Paul’s ogen een begroeting als how do you do. Niet dus.

Maar het aller verwarrendste is nog wel de tijd. Half negen is bij ons 08.30. Maar half nine is hier 09.30. Half nine komt namelijk van half past nine, maar die “past” is een beetje verdwenen. En dus komt menig Nederlander hier in Ierland vaak te vroeg. Want als je een afspraak hebt om half three en je komt om 14.30 aan, ja dan ben je dus gewoon te vroeg. En daardoor denken die gekke Ieren dan weer dat wij zo punctueel zijn.

25 mei 2009

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

Goed, week 21 gaat met recht de boeken in als drama-week van het jaar 2009. Maar, het is nu maandag, week 22, en we gaan er weer vol goede moed tegen aan. Ik heb nog nooit zo uitgekeken naar maandag...

Gisteren voelde ik al dat alles weer zo’n beetje op z’n pootjes terecht zou komen. De zon scheen, blote benen weer, ik winkelde wat, ik tuinierde wat, vroeg twee dochtertjes van vriendinnen hier als bloemenmeisjes voor de bruiloft waarop ze ja zeiden, vond mijn tancodes zodat ik voor mijn bestelde stofjes kon betalen, bakte blueberry muffins die lekker smaakte en genoot van de barbeque.

Dus ik kan er weer tegen aan!

20 mei 2009

Ik kom even klagen

Ok, laten we eerlijk zijn. Dit is mijn eigen blog, dus ik mag hier (heel) af en toe best even mijn beklag doen. Want daar is een blog toch voor; een uitlaatklep, een verslag van je leven. En dus niet alleen de exciting, leuke dingen. Maar ook de dingen waar ik even over moet klagen. Er zijn mensen die soms hun dag niet hebben. Nou, ik heb mijn week niet. Echt niet. En het is pas woensdagavond, kun je na gaan.

Ik verveel me. Behoorlijk. Kan mijn energie niet kwijt in de baan die ik nu heb en word er zelfs lui en futloos van.

Dan ga je dus op zoek naar een nieuwe uitdaging. Ja die baan zoek ik al meer dan een jaar, maar het ziet er niet naar uit dat ik binnen nu en het eind van de zomer iets anders heb. Nu heb ik dus de bruiloft die georganiseerd mag worden. Super leuk natuurlijk en weer een uitdaging. Maar soms moet ik ook dagen zonder wedding-stuff.

En dus besloot ik vanavond weer een iets lekkers te bakken. Muffins met appel ging het worden. Na mijn mislukte muffin missie had ik nu wel baking powder in huis en begon dus enthousiast ingrediënten te verzamelen. Maar... geen eieren! Geen eieren? Ik heb gdv vier kippen in de tuin rondlopen, hoe kan het dan dat ik geen eieren heb? Die dames van ons zijn een beetje depressief. Het regent namelijk al heel de week. Ja al heel de week ja. En niet een beetje regen, nee hoosbuien. En dus blijven ze gezellig heel de dag binnen. In hun nestboxjes. Hier en daar een ei legend. Maar er vanaf komen? Nee joh, lekker blijven zitten. Geen eieren dus. Nou dan iets anders: worstenbroodjes. Nog nooit gedaan, maar als je je aan het recept houdt hoe moeiljk kan het dan zijn? Dit is het resultaat, need I say more?

Indertussen probeerde ik ook nog met mijn vriendinnen in Nederland te bellen over de vluchten die zij voor de bruiloft gaan boeken. Maar ook dat ging niet zo vlotjes aangezien de Skype telefoon het niet deed.

En wat doe je dan? Juist ja, shoppen. Online shoppen. Want ik heb laatst een naaimachine gekocht wat nog steeds netjes ingepakt staat te wachten om in gebruik genomen te worden. En dus bestelde ik hier stofjes. Want hier in Ierland is natuurlijk niets te krijgen. Nee natuurlijk niet. Maar goed, online dus wel. Bestelling gedaan, afrekenen. Een keer raden: nergens mijn tancodes voor het internetbankieren te vinden. Nou dames en heren: stoom uit mijn oren kan ik je zeggen.

En dus klaag ik even. Hier. Op mijn eigen blog. En ga ik morgen naar mijn sister-in-law voor een relaxende massage. Ik heb het nodig zoals je merkt.
Vrijdag ben ik weer terug. Smiling.

Ja dit is een blogje van gisterenavond ja. Maar kon het niet plaatsen. Wilde de foto uploaden en ja hoor: kabeltje kwijt.

19 mei 2009

Get roped in

Dat is de slogan van het mountain rescue team waar Paul nu inmiddels iets meer dan drie jaar lid van is. Mountain rescue is natuurlijk een nogal onbekend fenomeen in het platte Nederland. Maar hier in Ierland en dan voornamelijk in County Wicklow waar wij wonen, kun je niet zonder.

Het Glen of Imaal Mountain Rescue Team vierde afgelopen November haar vijfentwintig jarig bestaan en geeft gehoor aan zo’n vijftig rescue’s per jaar. Voor de niet zo snelle rekenaars onder ons: dat is zo’n één keer in de week. Ze trainen minstens één keer per week en zijn verder druk met geld inzamelings acties. Want hoewel ze wel wat geld krijgen van de overheid moet het overgrote deel door het team zelf bij elkaar geschraapt worden.

Kijk en dat is waar ze wel wat Nederlands organisatie talent konden gebruiken. En dus startte ik samen met een vriendin van Paul begin dit jaar FOG. FOG staat voor Friends Of the Glen team en organiseert allerlei activiteiten waarbij we geld inzamelen voor het team. Na wat opstart moeilijkheden begint alles nu zo’n beetje te lopen en over twee weken hebben we onze eerste actie: de Women’s Mini Marathon in Dublin.

De marathon is een jaarlijks terugkerend evenement alleen voor vrouwen. Vorig jaar deden iets meer dan 40.000 (!!!) vrouwen mee en ook dit jaar is de deelname limiet bereikt.

Wij hebben een groep van 48 dames bij elkaar weten te krijgen om dit samen met ons te doen. Dus op maandag 1 juni vertrekken wij met een bus richting Dublin om daar deel te nemen aan dit ongelofelijke evenement. Verwacht een mooi verslagje achteraf.

Maar... Je voelt hem al aankomen. Sponsoring! Want dat doen we natuurlijk niet voor niets, zo’n mini marathon. Nee daar willen we geld voor zien. En veel. Want het is voor een goed doel. Dus geef, veel, gul en vooral snel!

18 mei 2009

True feelings

Geheim houden ja. Want twee en een halve week later kregen we familie bezoek. En dus hadden we het onwijs goede idee beide families (15 personen) samen te brengen voor een etentje en dan het grote nieuws te vertellen.

Klein detail was alleen dat ik het weekend na het aanzoek naar Nederland ging voor een weekendje eten, drinken, shoppen & lachen. En ik dus niets mocht vertellen. Aan niemand.

Dat ging dus niks worden, dat snapt iedereen. En dus besloten we iedereen één persoon in te lichten; the bridesmaid and best man. Eigenlijk zadelde we dus nu nog twee mensen op met ons geheim.

Het hele weekend praatte mijn vriendinnen over mijn bruiloft en dat het onderhand wel tijd was. Over jurken, recepties en vrijgezellenfeesten. Little did they know...

Felicitaties, tranen en enthousiasme al om toen we het uiteindelijk vertelden. Iedereen is al druk bezig met vluchten te boeken, outfits uit te zoeken en vrijgezellenfeesten te organiseren.

En wij? Ja, wij hebben het ook druk. De kerk, documenten, de jurk, het feest, eten, bloemen. En we zijn enthousiast. Vinden het super deze dag te organiseren. Maar om heel eerlijk te zijn draait het daar voor mij niet om.

Jaren denk je dat je bruiloft de dag van je leven gaat worden, dat alles pefect moet zijn, dat je je een prinsisje wil voelen. Met veel bloemen, champagne, gasten en cadeau’s. Met een prachtige witte jurk, schattige bruidsmeisjes en een verschrikkelijk lange sleep.

Maar eigenlijk, eigenlijk, doet er dat voor mij niet zo toe. Waar ik blij van word, is het feit dat Paul mij heeft gevraagd. Heeft besloten dat hij met mij wil zijn, voor nu en voor altijd. Dat wij allebei zo zeker van onze relatie zijn dat we het aan durven elkaar te beloven voor altijd bij elkaar te blijven. En dat voelt goed. Daar kan ik gigantische veel energie uit putten.

En die zal ik nodig hebben. Want het spetterende feest komt er. Omdat wij dolgraag met onze families en vrienden willen vieren dat wij deze belofte aan elkaar maken.

16 mei 2009

Het aanzoek

En dan ga je je dus afvragen of dit allemaal wel zo’n goed idee is. Of je wel naar Ierland moet verhuizen, of het het wel waard is, of je het niet gewoon op safe moet spelen. Maar mijn omgeving bleek al wel een beslissing genomen te hebben: ik ging naar Ierland. Ik was er zelf nog niet zeker van, maar zodra iemand mij vroeg wat de plannen waren, beantwoordden mijn familie en vriendinnen de vraag voor me met een “Anouk gaat naar Ierland”.

En ik ging...

Iets meer dan een jaar geleden studeerde ik eindelijk af en vertrok ik naar Ierland. En het werd one hell of a year. En mijn tweede jaar hier werd spetterde geopend met een aanzoek.

Eerste paasdag, zondag 12 april, vertrokken we om half negen richting de kerk voor de paasmis. En aangezien dat hier niet zover vandaan is, wandelden we. Over bospaadjes, door het natte gras, met de opkomende zon die je ogen verblindde. En ineens draait Paul zich om en mompelt iets in de trant van “jou trouwen mij”.

Ja kijk om half negen op zondag ochten ben ik niet op mijn best en dus zei ik heel romatische “wat?”. Hij herhaalde de vraag en ik denk dat ik toen een paar minuten hem heel schaapachtig aan heb staan kijken. Meende hij dat nou, maak ie een grapje, is dit een serieus aanzoek of een probeerseltje? Ik wist niet wat ik ervan moest denken. Langzaam drong tot me door dat hij het meende en zei ik natuurlijk ja.

Beduusd liep ik verder en tijdens de mis heb ik nog verschillende keren gevraagd of hij het echt meende. Het heeft me een paar dagen gekost om aan het idee te wennen. En toen begon het grote geheimhouden.

14 mei 2009

About what came next...

Nou dat deden we gewoon. Want ja, het spreekwoordelijke hek was nu toch al van de dam.

Dus. Klinkt makkelijker dan het was hoor. Want nadat iedereen ingelicht was, volgde natuurlijk het geroddel, de meningen die mensen zo nodig met mij moesten delen, het kei-harde: “dat wordt toch niets, dus stop er maar gewoon mee” enzovoorts. Er waren ook positieve reacties hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar over het algemeen had men zijn twijfels.

Maar aangezien ik nogal een sterk “als ik het niet probeer, dan weet ik het niet” gevoel heb, was ik lekker eigenwijs (en verliefd. Dat helpt).

En zo gingen we in oktober voor het eerst samen op vakantie, vierde ik kerst in Ierland en kwam met pasen 2007 mijn familie kennis maken met zijn familie.

Al die tijd vlogen we op en neer, want ik moest zo nodig nog afstuderen. Wannabe carrier chick die ik ben. Ja het was een ideale situatie: lange afstand relatie, afstudeer stress, zo veel mogelijk werken aangezien de vluchten en gigantische telefoonrekeningen betaald moesten worden. En op een gegeven moment wordt het dan gewoon wel een beetje te veel.

12 mei 2009

About what followed...

Want op 13 juni had ik er ineens genoeg van. Dat om elkaar heen draaien, twijfelen, wel, niet, wel, niet. En dus antwoordde ik ja op een uitnodiging voor een etentje die avond. En zo geschiedde...

Paul haalde mij op, we wandelden met de honden, bekeken de tuin, kookten met eigen groenten, aten een heerlijk maaltje bij kaarslicht. En praatte, heel de avond. Over mij over hem, over het verleden, het heden, de toekomst, dromen en nachtmerries. Over gebroken harten, vertrouwens issues en het vrijgezellenbestaan.

Om 1 uur was het echt tijd om te gaan en gebeurde het onvermijdelijke: de kus.

A kiss that changed our live...

Met die kus kwamen de kriebels, de twijfels, de vragen, de zorgen. Want ja, een ander land, een groot leeftijdsverschil. De één student, de ander al jaren werkend. Hoe zouden we hier ooit een relatie uit kunnen beginnen?

11 mei 2009

About how it all began...

In januari 2006 vertrok ik voor acht maanden naar Ierland om daar stage te lopen. Daar werkten we met een duitse touroperator die groepsreizen hier in County Wicklow heeft. Voor een beetje cultuur brachten we ze op donderdag avond naar een locale pub voor een sessie set-dancing. Of ik mee ging? Ach vooruit, ben je er ook eens uit.

En daar was Paul...

Hij zit samen met mijn baas in het Mountain Rescue Team en ze maakten een babbeltje. Waarna hij zich naar mij keerde en de legendarische woorden sprak: “So are you dancing or what?”. Dat noem ik nog eens een openingszin. En dus dansten we. En was ik behoorlijk beledigd toen meneer me aan het eind van de avond niet om mijn nummer vroeg. Was ik niet leuk genoeg ofzo?

De week erna precies hetzelfde verhaal. Heel de avond leuk gedanst, maar mijn nummer vragen? Nope. Daar zat ik dan de volgende dag op kantoor, met kriebels. En ik deed iets ontzettend out of character. Ik opende de team leden lijst van het resue team, zocht Paul’s nummer op en smste hem. Tja je bent geëmancipeerd of niet hè.

De daaropvolgende weken smste we over en weer, kwamen we er achter dat er een gigantisch leeftijdsverschil was, werd ik steeds verliefder, bleef hij mij uinodigen om te komen eten en bleef ik nee zeggen. Tot dinsdag 13 juni...

10 mei 2009

Foto van de week XI

Onze eerste outdoor aardappelplant steekt voorzichtig
zijn kopje boven aarde...Centreren

08 mei 2009

Een lijstje met lijstjes

Ja ik zou nu natuurlijk een heel romantisch verhaal moeten schrijven over hoe Paul en ik elkaar leerden kennen, op slag verliefd werden, over alle moeilijkheden rond onze relatie waar we toch overheen zijn gekomen, het aanzoek, mijn reactie (dat is al een logje op zich waard, geloof me), het grote geheim dat ik drie weken voor me moest houden, het uizoeken van mijn verlovingsring, de reactie van de families, etc etc etc.

Maar....

Daar heb ik geen tijd voor.
Nee.
Want ik maak lijstjes. Heel veel lijstjes.
En ik ben in mijn element, want als ik iets leuk vind, is het lijstjes maken.

Tot nu toe heb ik er twaalf gemaakt:

1. Gastenlijst
2. Officiele papieren te regelen lijst
3. Afspraken met kerk, pastoor en gemeente lijst
4. Informatie over vluchten voor gasten lijst
5. Informatie over accommodatie voor gasten lijst
6. Bruidsjurk eisen lijst
7. Afspraken te maken met kapper etc lijst
8. Dingen te bestellen lijst
9. Aan te vragen offertes lijst
10. Wat eten en drinken lijst
11. Mensen te bellen lijst
12. Algemene to-do lijst

En ik ben er van overtuigd dat er nog wel een paar bij zullen komen. Lekker.

Maar, geen zorgen, jullie staan op lijst nummer twaalf. Dit weekend schrijf ik iets leuks. Beloofd.

Hmm, misschien moet ik de lijstjes ook maar af gaan werken, in plaats van ze alleen maar te maken.

05 mei 2009

Rehearsal

Zie hier: papa en ik oefenen alvast ons loopje "down the aisle".


Want, nadat we het afgelopen zondag zowel Paul's als mijn familie hebben vertelt, mag nu iedereen het weten:

WIJ GAAN TROUWEN!!!

5 september 2009 is de grote dag,
dus de voorbereidingen gaan in volle vaart van start.

Binnenkort meer over (op veler verzoek) onze ontmoeting, het aanzoek,
alles drie weken geheim houden, de plannen
en alles wat bij een bruiloft komt kijken.
Dus stay tuned.