Even een plafond witten

The looming deadline

Ik heb iets leuks bedacht joh. 

Eind volgende maand wordt 't Zondagskindje namelijk één jaar. 

Dat dat op zich belachelijk is, spreekt natuurlijk voor zich. Want wáár is mijn baby gebleven?

Maar met zo'n verjaardag dan krijg je dus bezoek. En nu vond ik het een uitermate goed idee om de verjaardag te combineren met een heuse house-warming. 

Eén vereiste voor zo'n house-warming is echter wel dat je huis semi-klaar is. 

En daar wringt de schoen. 

Want dat hele house-warming idee had ik bedacht met in mijn achterhoofd dat er dan wat meer druk op de ketel zou staan. Dat we wel moesten. En harder zouden werken. Doorpakken. Doen. 

Nou, we doen nogal. 

Tot half elf 's avonds. 

Elke avond. 

Want over vijf en een halve week moet het dus semi-af zijn. 

Kuch. 

Het is maar goed dat ik de Koos Werkeloos aan het uithangen ben, want hoe dat anders had gemoeten weet ik niet. 

Ik zou eigenlijk eens een logje moeten schrijven

Eigenlijk.

Want eigenlijk heb ik het veel te druk, in mijn hoofd.

Wij vonden het blijkbaar een uitermate goed idee om een gigantische aanbouw te plaatsen terwijl ik zwanger ben. Had er nou niemand even: 'Ho, stop, ho!' kunnen roepen ofzo?

Eerlijk gezegd heb ik behoorlijk geluk gehad tot nu toe. Een inieminie buikje en energie voor tien. Na een dag werken tot half elf op de steiger staan, was dan ook geen probleem.

Maar in de laatste dag of acht is er wat gebeurd.

Ik. Ben. Dik.

Natuurlijk alleen mijn buik, maar voor mijn gevoel overal.

En baby protesteert als ik aan een ladder hang of zware planken sjouw.

En. Het is weer enerom gezellig zomer-weer hier.

Dus het verbouw-schema loopt achter. Ver achter.

En nee, dat gaat nooit klaar zijn voor de baby komt. Daar moet ik me helaas bij neer leggen.

Eén keer in de week ben ik er dan ook he-le-maal klaar mee.

Moe na een week werken, met zeik-weer, hormonen die mijn oren uit komen en zooi van de kelder tot de zolder (al hebben we beide niet), belandde ik gisteren weer in mijn zenuwinzinking. Was ik boos, voornamelijk op Manlief (mijn excuses daarvoor) en jankte tot mijn ogen er zeer van deden.

Vervolgens begon ik te ruimen in de aanstaande babykamer, gingen we uit eten en daarna met vriendinnetjes naar de bios. Dus nee het is niet alleen ellende. We komen er wel.

Er was namelijk ook een grote doorbraak dit weekend; we bedachten een jongens-naam. Eindelijk. Meisjesnaam staat al eeuwen vast, maar die jongensnaam daar kwamen we maar niet uit. En nu ineens wel. En we vinden hem nog allebei mooi ook. Nah.

Dus nee, ik heb geen tijd een logje te schrijven.

Oh wacht, het is toch gelukt.

Iets minder modder en iets meer bakstenen

Die verbouwing gaat dus gestaag verder.

De buitenste rand fundering is twee weken geleden gestort.

En nu hij is uitgehard, wordt er volop gemetseld.

 

We hebben nog een lange weg te gaan, maar het is o zo fijn om de plannen die we al jaren in ons hoofd hadden nu vorm te zien krijgen.

 

Ik kan niet wachten tot we aan het eind van de zomer en een geweldig huis hebben en een baby die er voor zal zorgen dat we zelfs midden in de nacht van dit huis kunnen genieten.

 

En een hele grote knuffel en dank je wel voor Manlief, die dag en nacht hard werkt en veel alleen moet doen nu ik mijn rug in de kreukels heb zitten en niet mag tillen. Ook. xxx

Over de 'extension', de bouwput en dweilen met de kraan open

Niet alleen ons gezin krijgt een extension, ons huis ook.
En dat allemaal tegelijkertijd ja. Hoewel ik hoop die huis-extension eerder af te hebben dan die gezins-extension.

Aanbouwen dus.
Het plan speelde al langere tijd, maar omdat wij nu eenmaal het best presteren onder druk zorgden we dat we net voor de sneeuw-val en de positieve zwangerschapstest onze bouwvergunning kregen.  In januari begon het graafwerk, waarna er dus weer allerlei tegenslagen kwamen maar nu, half maart, is het bijna tijd voor de fundering.

Onze arme tuin is in een bouwput veranderd en ik breek bijna hals, nek en nieren als ik richting schuur wil. Maar óóit komt het goed, blijkbaar.

Maar eerst moest dit:

veranderd worden naar dit:

En de helft van die modder die Manlief dus opgroef, u raadt het al, ligt constant bij mij binnen. Leuk joh, verbouwen. Beetje dweilen met de kraan open als je probeert je huis op orde te krijgen.