Geen idee

Ik heb het weer. 

Ik zoek het weer.

Mijn roeping, mijn ding, mijn passie, mijn toekomst.

Vandaag was niet zo'n makkelijke dag. 

Die dagen heb je soms, met twee kleine kinderen. 

't Zondagskindje was te vroeg wakker en Mr Finney deed een dutje van maar drie kwartier. Het resultaat was natuurlijk twee erg vermoeide kindjes, met alle gevolgen van dien. 

Toen ze uiteindelijk beide in bed lagen, was het eerste wat in me op kwam:

Ik zou willen dat ik een baan had. 

Dan wist ik dat ik morgen, of misschien vrijdag, een dag iets anders mocht doen dan alleen maar moederen. (Ja ik doe dit met veel liefde en plezier. Nee ik denk niet dat werkende moeders het makkelijk hebben. Nee laten we niet de thuisblijf vs werkende mama discussie voeren. Nee daar gaat het hier niet om)

'Zoek dan een baan!' roept u nu natuurlijk naar uw beeldscherm.

Ja. Dat is helaas niet zo heel makkelijk. 

Weinig banen. Nog minder part time banen. Nog veel minder banen op minder dan een uur reizen. 

Onze keuze voor nu is dat ik bij de jongens blijf. Tenzij dé droombaan zich aan dient. Wat overigens een paar weken geleden gebeurde. Waar ik toen op solliciteerde en behalve de automatische bevestigings email niets meer van hoorde. Ook niet toen ik na 10 dagen nog eens contact op nam. Zo gaat het hier nu, met sollicictaties. 

Wat een inleiding zeg.

Het punt is dus een beetje dat ik niet weet wat ik leuk vind. 

Nee dat zeg ik verkeerd. 

Ik vind zo veel leuk dat ik niet weet wat ik het leukst vind.

Dan zie ik mensen die echt hun roeping hebben gevonden. 

De één wordt juf (haaaaai Zuster!), de ander studeert tig jaar om dokter te worden, weer een ander tekent en schildert ieder uur van de dag en dan heb je iemand die het liefst heel de dag met dieren en natuur werkt. Ik ken ze allemaal. Die mensen doen dat waar hun hart heel blij van wordt, waar ze energie van krijgen, dat waar ze goed in zijn. 

Ik hou van koken en bakken. 

Ik hou van fotograferen.

Ik hou van naaien en haken. 

Ik hou van kaarsen maken.

Ik hou van schrijven.

Ik hou van ontwerpen; het praktische en het esthetische combineren. 

Maar waar nou mijn toekomst ligt?

Waar ik mijn ziel en zaligheid in kan leggen?

Energie van kan krijgen? 

Geen idee.

Ooit...

Dat het in mijn bloed zit, kan ik niet zeggen. Want nee, in mijn familie hebben we niet één zelfstandig ondernemer. Dus waar die drang vandaan komt, blijft me een vraagteken. Dat ie er is, al jaren, is me vrij duidelijk.

Tijdens mijn studie volgde ik in het vierde jaar al de specialisatie zelfstandig ondernemerschap. We verdiepten ons in een fictief bedrijf dat we op gingen starten en schreven een volledig ondernemersplan. Ook voor mijn afstudeerscriptie ging ik weer die richting op, dit keer met een iets concreter bedrijf in mijn hoofd.

Na mijn verhuis naar Ierland ging ik bij mijn oude stagebedrijf aan de slag met in mijn achterhoofd ooit ook een klein bedrijf als dat (niet in dezelfde branche overigens) te beginnen. Dat is inmiddels drie jaar geleden.

Waarom ik nog geen stap verder ben? Behalve dat ik nog een jong bloemke pas 25 ben en dus nog zeeen van tijd heb, ondertussen trouwde, babies probeerde te maken, een spik splinter nieuwe baan veroverde, ons huis verbouw en ook nog een leven heb, komt er ook nog eens bij dat ik er gewoon niet uit kom.

Er zijn al verschillende ideeen de revue gepasseerd. Maar hetgeen toch steeds terug lijkt te komen, is na aanleiding van mijn bezoek aan de website van Feather Down Farms. Helaas komen we niet in aanmerking hier voor, want een paar kippen en een groentetuin zijn blijkbaar niet de definitie van een farm. Maar het concept vind ik geweldig. En als ik iets graag zou doen, zou het wel het delen van de geweldige omgeving waarin wij wonen met anderen zijn.

En dus puzzelt mijn hoofd verder naar wat ik wil en wat haalbaar is.
Dus als u nog tips op bemoedigende woorde in de aanbieding heeft, plaats ze dan vooral in het reactie veld hier onder.

Keuken prinsesje zoekt paleis

Iedereen is zijn keuken wel eens hartstikke beu. En als Meneer de Bank het dan toe laat, kan het wel eens zo zijn dat je een nieuwe keuken aanschaft.

In zo'n nieuwe keuken kun je dan al je wensen tot vervulling laten komen. Zoals een vaatwasser zodat je niet meer af hoeft te wassen. Want ja, als je dan toch alles op z'n kop zet voor die nieuwe keuken kun je net zo goed dat soort aankopen meteen mee doen.

Maar Huize O'C zou Huize O'C niet zijn als de redenatie hier niet compleet anders was.

Manlief en ik hebben allebei een ontzettende hekel aan afwassen. Manlief wil nog wel eens beweren dat hij er last van zijn rug van krijgt en ik doe dan net of ik het geloof. Maar waar het op neer komt, is dat we het zo lang mogelijk uitstellen. Steeds weer opnieuw. En als je dan part-time werk en oceanen van tijd hebt, dan kun je het mooi tussendoor doen. Als je echter full-time werkt en daarnaast ook nog een leven probeert te hebben, wil de afwas nog wel eens op de aller aller laatste plaats komen.

Dus moest er een vaatwasser komen.

En in onze logica moet je daar dan maar gelijk een hele nieuwe keuken omheen aanschaffen.

Als je toch bezig bent...

Dat klinkt heel decadent natuurlijk: we kopen 'even' een nieuwe keuken want we willen een vaatwasser.

Maar geen zorgen, die zat al langer in de planning.

Het gevolg van deze redenatie is wel dat ik al avonden zit te plannen, rekenen, tekenen en nadenken.

Het ideale ontwerp is er nog steeds niet.

Maar ik houd hoop: voor de kerst hebben wij een nieuwe keuken.

Die dan overigens niet gebruikt zal worden, aangezien ik ons al bij schoonzus en zwager heb uitgenodigd. Ik zeg: goed geregeld.

Wordt vervolgd...

Inspiratie

Eens in de zoveel tijd ontmoet je iemand die iets met je doet, je raakt, inspireert.

Maandagochtend, 10.20uur, vlucht van Lissabon naar Dublin was zo'n moment.

Zo iemand.

Na onze zalige vakantie ploften we in de vliegtuigstoelen neer, naast N.

N is Duitse en houdt van praten. Wat dan weer een goede combinatie is met mijn praatgrage Ier en laten we eerlijk zijn: ik houd ook wel van een babbeltje.

N woont sinds ongeveer acht jaar in Ierland.

Verliet haar vaderland om op zoek te gaan naar een nieuwe levensstijl, een andere omgeving. Een nieuw leven.

Ze werkte jaren als project manager bij een groot ICT bedrijf. She had it all: Strakke pakken, hoge hakken, telefoon en laptop binnen handbereik, een geweldig salaris. En geen leven. En toen stopte ze ermee. Zo maar. Ineens.

Verhuisde naar Ierland en opende een bakkerij. Gewoon omdat bakken haar passie was. Daar werkte ze twee jaar zo hard dat haar rug het begaf en ze een jaar bij moest komen. Ze heeft nu net, met haar in Ierland gevonden nieuwe vrienden, weer een bedrijf opgezet. Maar droomt ervan ooit cursussen en behandelingen in Reiki, aromatherapie etc te doen.

Ik word daar rusteloos van. Onzeker.

Iemand die zo vol voor iets kan gaan. Alles en iedereen achter laat en naar een nieuw land verhuist, gewoon omdat ze daar zin in heeft. Omdat ze niet meer met nummertjes en targets wil werken. Maar met mensen, van vlees en bloed. Doen waar ze echt iets voor voelt.

Manlief is er ook zoéén; verkocht het hele bedrijf en besloot in de middle of nowhere een oud huis op te gaan knappen en berg gids te worden.

Ik benijd ze, mensen die weten wat ze willen. En er ook voor kunnen gaan. Die een risico durven te nemen en leven met de gevolgen.

Later als ik groot ben, wil ik ook zo worden.

The world is a book...

.. and those who do not travel only read one page.

Soms benauwd het me ineens. Het getrouwde leven.

Dan denk ik: 'Kijk mij hier nou zitten: huisje, boompje, beestje, baantje, stationwagontje. Vierentwintig lentes en al behoorlijk gesetteld. Moet ik niet nog job-hoppen, carrière maken, the night away partyen en bungie jumpen?'

Eerlijk is eerlijk: als ik niet met Manlief was geweest maar met een ander, was ik nu waarschijnlijk nog niet getrouwd geweest. Dat alles wat sneller gaat, is een beetje part of the deal wanneer je een vriendje uitzoekt dat ouder is dan jij. En meestal ben ik gelukkig met de beslissingen die ik heb genomen. Maar zo nu en dan krijg ik het ineens op mijn heupen, wil ik zo graag bewijs dat ik niet mijn leven heb weggegooid.

Ik studeerde toerisme en reizen hoort dan natuurlijk in je bloed te zitten. Dat ik daardoor in Ierland op stage ging en Manlief tegenkwam, had natuurlijk niemand kunnen bedenken. Was ik niet naar Ierland verhuisd, dan had ik wellicht na mijn studie een behoorlijke reis gemaakt. Dat gebeurde niet, want na al dat op-en-neer gevlieg tussen Nederland en Ierland was het wel lekker me gewoon in Ierland te kunnen vestigen en een echte relatie met Manlief op te bouwen. Maar dat reizen hè, dat zit er dus nog steeds in, in mijn bloed.

En bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus krijg ik het eens in de zoveel tijd benauwd. Begrijp me niet verkeerd; Manlief belet mij het reizen niet, maar hij is op dit moment op een heel ander punt in zijn leven dan ik, verder al. Hij hééft gereisd, ge-bungie-jumpt en is nu toe aan het zich settelen.

Onze relatie hangt aan elkaar van het vinden van de welbekende gulden middenwegen. En ook hiervoor heb ik die weer gevonden. Ik heb namelijk voor mezelf besloten ieder jaar minstens één land te bezoeken waar ik nog niet eerder ben geweest. Geen zes-maanden lange reis rond de wereld dus. Maar wel iets haalbaars, iets om naar uit te kijken en iets leuks van te maken. En of de reis nu met Manlief, vriendinnen, familie of alleen is, dat maakt niet uit. Dit is mijn ding en ik ben er dus verantwoordelijk voor het te laten gebeuren.

Dit jaar hoop ik september of november te gaan. Vraag is natuurlijk nu alleen: Waarheen?
De landen hieronder heb ik al gezien. Waar zou ik volgens jullie dit jaar dan heen moeten en waarom?

2009: One hell of a year

Niet letterlijk natuurlijk hè, die hel.
Maar een veelbewogen jaar, dat wel.

Ik ga nu dus niet allerlei linkjes maken naar alle dingen die zijn gebeurd het afgelopen jaar. Als je dat graag nog eens leest, moet je maar even hier rechts in het archief snuffelen.

Goed, dit jaar is dus over. Klaar. Afgelopen.
Tijd voor 2010.
En we gaan er vol goede moed tegen aan.

Goede voornemens dus.
Daar doe ik niet echt aan.
Maar nu las ik hier wel een goed idee.
Eén woord kiezen als thema/voornemen voor het komende jaar.

Mijn woord heb ik al bedacht:
SWEAR.
Nee niet "swear" zoals zweren of vloeken.
Swear is een afkorting.
Stop Worrying, Enjoy And Relax.
Heeft manlief een keer voor mij bedacht. Vond dat ik dat nodig had.

En daarmee heb ik dus drie voornemens voor 2010.
Dat wordt nog een hele opgave hoor. Mij kenende.
Maar ik ga mijn best doen.

Manlief en ik knijpen er even tussenuit.
Oud & nieuw in Nederland en dan lekker een paar daagjes Parijs en een dag of drie skien. 10 Januari zijn we weer op Ierse bodem.

Voor nu, een hele fijne en gezellige jaarwisseling voor jullie allemaal en natuurlijk een spetterend 2010 gewenst!

That's my goal

Goal. Nee, ik ga niet schrijven over hoe Mr Henry eigenhandig (wat een heerlijke woordspeling) Ierland uit het WK hield. En ook niet over dit best wel fijne nummer van die bestewel fijne Shayne Ward, hoewel het wel fijn is als achtergrond terwijl u rustig verder leest.

Ik heb het over mijn goal, doel, droom. Want dat zoek ik namelijk. Iets waar ik me helemaal op kan storten, mijn ei in kwijt kan, voldoening van krijg. Na bijna twee jaar in deze baan is het tijd voor iets nieuws, iets wat meer "ik" is. Ik wil mijn eigen baas zijn, mijn eigen werk verzinnen, plannen en doen.

But Houston we've got a problem.
Want ik ben er nog niet helemaal uit wat dat nou is. Of eigenlijk, ik heb geen idee.

Honderd-duizend vragen gaan door mijn hoofd:

Blijf ik in het toerisme of neig ik toch meer naar de crea-bea kant?

Wil ik vanuit huis werken of heb ik daar niet voldoende motivatie voor?

Waar heeft Ierland behoefte aan?

Wat kan ik doen waar ik niet na drie jaar op uit ben gekeken?

En dan kan ik nu natuurlijk vragen wat jullie vinden. Maar hoe goed kennen jullie mij nou eigenlijk? Ja familie en vrienden lezen mee, maar ook "buitenstaanders".

Maar toch gok ik erop. Advies en ideeen kunnen nooit kwaad.

Dus leef je uit.
Suggesties, advies, anything.
In de reactie box below graag.

Thanks!

Back to business

Ik ben inmiddels weer wat opgeknapt, al ben ik nog steeds wat moe etc. Maar van dat thuis hangen, word ik ook niet veel blijer en dus ging ik maar weer back to business. En viel ik meteen met m'n neus in de boter aangezien we dit weekend een groot festival hebben. Langzaam weer opstarten is er dus niet bij. Vol aan de bak; voornamelijk omdat de voorbereidingen nogal op z'n Iers (lees: op het gemakje) zijn gedaan en dus deze week nog veel moet gebeuren.

Want hoe voelt dat nou: als Nederlandse in zo'n Iers bedrijf?

Het is, laten we zeggen, aanpassen. De werk mentaliteit is hier toch net even anders dan in het volgens-het-boekje/alles-op-tijd-en-afspraak/deadline-is-deadline land dat Nederland is. Business contacten zijn informeler, de werkdruk wordt minder gevoeld en als het vandaag niet afkomt, dan morgen wel (of volgende week).

En soms is dat lastig en kan ik er niet mee omgaan. Er is natuurlijk wat van te zeggen; minder stress, gewoon wat rustiger aan. Klinkt heel fijn. Maar iedereen heeft toch wat druk op de ketel nodig om het beste uit zichzelf te halen? Je moet toch hard werken, wil je het beste resultaat behalen?

Zo ook dit festival. Het idee is geweldig, echt iets wat de County hier nodig heeft. Maar dan moet je je schouders eronder zetten, er voor gaan. Voorbereiden, op tijd beginnen. Twee weken van te voren de brochure af hebben is dan te laat. Simpel.

Boekingen komen langzaam (vier dagen voor de start van het evenement), maar zeker binnen. Ik ben benieuwd hoe het gaat dit weekend.

No pressure

Dan doe je drie weken een fotografie cursus en dan denkt je baas dus dat je meteen professioneel fotograaf bent.

Als de telefoon op kantoor gaat, je opneemt en je baas zegt: "Good afternoon Mrs Photographer", dan kan je er donder op zeggen dat hij iets van je nodig heeft. Dat was dus ook mijn antwoord: "What do you want?". Ja zo gaat dat hier.

De man van Wicklow Tourism had hem gebeld. Ze wilden graag wat gezellige foto's van hem, met een groep en wat leuke uitzichten voor de promotie van een festival dat wij organiseren. Dus ze wilden een photoshoot opzetten. "Nee joh, niet nodig, laat ik mijn kantoor slaafje Anouk gewoon doen."

Dus nu mag ik morgen ineens gaan bewijzen dat ik de afgelopen drie dinsdagen heb opgelet.

No pressure!


On the bright side of life maakte man-lief gisteren het voorstel van de eeuw.
Stel u het volgende gesprek even voor:

Man: "What are you doing on Friday?"

Ik: "Nou mijn auto moet om kwart voor elf voor de tweede keer gekeurd worden, maar verder weet ik het nog niet. Als je maar niet denkt dat ik weer een of ander suf werkje voor jou ga doen, zoals kou leiden in de tuin enzo."

Man: "Well, we could go to (en toen kwam het, hij zei het echt) I-K-E-A and you could (toen werd het nog beter, let op) pick up that new dining table and chairs. I will bring the trailer"

Ik: "...."

Man: "Well...?"

Ik: "...."

Man: "What? Is it a bad idea? Did you have other things planned?"

Ik: "Meen je het echt? Jij stelt dus nu voor om vrijdag met mij, geheel vrijwillig, naar heaven Ikea te gaan? En daar mag ik die tafel en stoelen ophalen?"

Man: "Yeah, that's what you wanted right? And you can't drive with the trailer, so you need me."

Ik: "Ik zeg: goed plan. Mag ik dan ook meteen die kussentjes voor de stoelen (in rood) erbij nemen? En nog wat andere hoesjes daarvoor?"

Man: "Oh..."

Ik: "Ok!"

Ik denk dat manlief geen idee heeft waar hij aan is begonnen. Vrijdagavond een verslag van wat ik allemaal nog meer kocht als ik niet te druk ben met voorkomen dat man een scheiding aanvraagt.

Over hoe Sonja exit werd en Jamie zijn intrede maakte

Nou die Sonja, daar zijn we wel klaar mee. Vriend-lief viel acht kilo af, waarvan er nu weer twee bij zijn gekomen, maar blijft stabiel nu. Ik viel twee kilo af die er nu weer gewoon aan zitten en het interesseert me niet zeker niet nu ik zo'n vet-in-bedwang-houdende-stretch-onderbroek heb gekocht voor onder mijn jurk. We eten wel gezonder. Ik houd goed in de gaten wat er in mijn winkelkarretje gaat, maar we zijn niet meer zo spastisch met weekmenu's bezig. Niet aan ons besteed.

En klaagde ik vrijdag nog dat ik niet wist wat ik toch moest koken nu ik zo druk ben, 's avonds mocht ik nog een verlaat verjaardags cadeau in ontvangst nemen. Iets waar ik al heel lang geleden om had gevraagd na het ergens gezien te hebben, maar waar ik eigenlijk daarna niet meer aan had gedacht. Jamie's Ministry of Food. Een absolute must-have voor iedereen die wel en niet van koken houdt.

Ik schreef al eerder dat ik van echte kookboeken houd. Waar je zeg maar iets mee kan. Jamie's Ministr of Food is er zo één. Maar dit is meer dan zomaar een kookboek. Jamie's plan is om iedereen weer echt te leren koken. Dus geen sauzen uit pakjes of korma's uit een glazen potje. Nee echt koken. Maar dan simpel. Geen uren zwoegen boven het fornuis. Dingen die de ambitieuze carriere chick en de uitgeputte moeder ook kunnen maken.

Maar niet alleen leer je jezelf koken. Nee. Pass It On. Leer jezelf uit ieder hoofdstuk tenminste één recept en leer vervolgens twee andere mensen dit recept ook te maken. En daar doe ik graag aan mee. Want niet alleen houd ik van kokkerellen, ik houd ook van andere mensen lastig vallen met wat ik geweldig vind. Dus here we go. Deze week kook ik op z'n Jamie's en knal ik de receptje hier ook neer. Doe ermee wat je wil. Maar zo heb ik tenminste het gevoel dat ik bij heb gedragen aan Jamie's Pass It On idee.

Morgen: Chicken and Leek Straganoff.
Doe alvast de boodscahppen, morgen het recept.

Voor 2 pers:
Zout en vers gemalen peper
150 gr rijst
1 grote prei
Een hand vol champignons
2 kip filets
Olijf olie
Boter
Een glas witte wijn (+ één extra voor tijdens het koken)
Verse peterselie
285 ml room
1 citroen(sap)

Bonje met Bakker

Sonja is niet blij al mag ze denk ik in haar handjes klappen dat ze al die jaren geleden heeft besloten haar meisjesnaam te gebruiken voor business doeleinden, ander zou ze nu toch met de gebakken peren zitten. En dus kwam ze mij gisteren avond even een tik op mijn vingers geven. Ze had mij namelijk stiekem op de weegschaal zien gaan staan en had, over mijn schouder kijkend, gezien dat die twee miezerige kilo’s die eraf waren er nu weer gewoon bij zaten. En nou is dat geen afgrijselijk drama, maar wel mijn eigen schuld. Want ja, zo’n weekendje Nederland hakt er wel in.

Donderdag zag ze mij bij de Italiaan zitten, vrijdag in het pannenkoeken restaurant, zaterdag aan de bbq en zondag met een bord friet met kroket. Ook de verjaardagstaart van zondag, handjes chips en nootjes, broodjes knakworst en enkele flessen glaasjes wijn waren blijkbaar not done.

“Maar je was toch op maandag weer thuis?”, hoor ik jullie denken. Uhm ja, eigenlijk wel ja. Maar... moe, beetje verdrietig omdat ik al mijn vriendinnetjes en familieleden weer achter moest laten, en een beetje aanhikkend tegen die bepaalde periode van de maand. Dus motivatie nul.

Maar nu is het klaar. Back to business en weg met die kilo’s. Paul also knows as Mr Minus Eight Kilo’s mompelde gisterenavond ook nog iets over cardiovasculair exercise, maar ik doe voorlopig net of ik dat niet heb gehoord.

Project Baby Cadeau

Nee geen labeldoekje, babyschoentjes of muziekdoosje zoals jullie opperden. Maar een quilt speelkleed, gewoon uit mijn eigen hoofd.

Afgelopen week al veel nagedacht over het ontwerp, een masterplan uitgetekend en alles geknipt. Gisteren begonnen met naaien.

Drie stroken klaar, nog tien te gaan. En dan gelukkig alleen nog maar de stroken aan elkaar naaien, vulling en achterkant kopen en alles in elkaar zetten. Bijna klaar dus...

Gelukkig komen die baby's pas in januari.

Martha needs help

Als ik jullie nu vertel dat vrienden van ons na jaren van proberen, hoop, teleurstellingen, ziekenhuizen, behandelingen en verdriet nu eindelijk veertien weken zwanger zijn van een tweeling.

En als ik dan jullie een foto laat zien van acht mooie stofjes (fat quarters), zoals deze:

Plus als ik dan meld dat ik graag iets voor die ienie-minie mensjes wil maken met mijn naaimachine.

Dan zou het toch leuk zijn als jullie spontaan allerlei ideeen in mijn reactiebox plaatsen? Niet dan?

Weet je wat irritant is?

- Dat die Sonja al meer dan twee weken bij ons thuis rond huppelt en ik pas twee kilo af ben gevallen.

- En dat ik zelfs na een weekend zondigen nog steeds die twee kilo kwijt ben en dus bang ben dat ik een beetje vast zit.

- En dat ik nog steeds twee kilo verwijderd ben van een gewicht dat begint met een vijf (wat eigenlijk stiekem het streven is)

- MAAR, het aller ergste is nog wel dat vriend-lief al zes kilo (!!!) is afgevallen!

Ongelofelijk maar waar

Vroeger, toen ik jong en onbezonnen was hield ik absoluut niet van knutselen. Ik vond er niets aan en bakte er nog minder van. Figuurzagen, schilderen, tekenen op de basisschool. Het was een drama. Om nog maar te zwijgen over de Beeldende Vorming (beeldende vorming ja. Niks handenarbeit, tekenen. Dat heet voortaan beeldende vorming) lessen op de middelbare school.

Ook mijn handschrift was dramatisch. Althans, dat vonden de leraren op de basisschool. Toen het tijd was voor de HAVO dacht ik van dat gezeur af te zijn, tot we in de eerste klas een motoriek test moesten doen. Wederom was ik de pineut en mocht extra lessen volgen. Ik heb nog nooit zoiets doms meegemaakt. Nou hielp het natuurlijk niet dat ik twaalf , lekker aan het puberen en wanhopig was "erbij" te horen. Ik had last van het "slurf-effect". Wat dat precies inhoudt, zijn we nooit echt achter gekomen.

Na de eerste klas werd er nooit meer gelet op handschriften. Maar het BV probleem bleef. Wat een opluchting toen ik slaagde en een keuze maakte waarbij ik never nooit meer iets creatiefs hoefde te doen: toerisme.

En juist toen begon het: knutsel-projectjes verzinnen voor de kids bij de scouting, kaarten maken. Ik begon de crea-bea-wereld zowaar leuk te vinden. Afgelopen jaar volgde ik een interior design cursus en een tijd geleden kocht ik mijn eerste naaimachine. Allemaal kleine projecten die ik met veel plezier deed.

Voor dit weekend staat echter een groot project gepland: het maken van de trouwkaarten! Vriendinnetjes S & N komen mij assisteren en samen knutselen we honderd uitnodigingen in elkaar. Maar daar blijft het niet bij. Ook een gedeelte van de aankleding ga ik zelf doen en alle bedankjes worden home-made. Heel stiekem speel ik met het idee de jurkjes voor de twee bloemenmeisjes ook zelf te maken, maar daar ben ik nog niet uit.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Misschien schuilt er in jou ook wel een crea-bea!

Foto van de week XII

Dat je nooit te oud bent om te leren, bleek vanavond wel weer. Terwijl de wederhelft nog steeds ergens op een of andere berg zit (nee geen rescue, "gewoon" werk), leerde ik mezelf een trucje met Photoshop. Want dat klinkt makkelijker dan het is. En dus zocht ik tutorials en vond wat ik zocht op You Tube (of all places).

Welke is jullie favoriet?

Huisvrouw van het jaar

That's me: huisvrouw van het jaar. Kan niet anders. Want oh oh wat ben ik toch heerlijk burgerlijk bezig. Gisterenavond was ik helemaal op dreef.

Ik flansde een rhubarb crumble in elkaar (en hij smaakte nog ook).

En daarna knutselde ik even mijn aller eerste naai-projectje.

(Ik dacht: leuk een detail-foto. Zie ik ineens dat irritante draadje dat ik niet heb afgeknipt daar rechts)

Ik kom even klagen

Ok, laten we eerlijk zijn. Dit is mijn eigen blog, dus ik mag hier (heel) af en toe best even mijn beklag doen. Want daar is een blog toch voor; een uitlaatklep, een verslag van je leven. En dus niet alleen de exciting, leuke dingen. Maar ook de dingen waar ik even over moet klagen. Er zijn mensen die soms hun dag niet hebben. Nou, ik heb mijn week niet. Echt niet. En het is pas woensdagavond, kun je na gaan.

Ik verveel me. Behoorlijk. Kan mijn energie niet kwijt in de baan die ik nu heb en word er zelfs lui en futloos van.

Dan ga je dus op zoek naar een nieuwe uitdaging. Ja die baan zoek ik al meer dan een jaar, maar het ziet er niet naar uit dat ik binnen nu en het eind van de zomer iets anders heb. Nu heb ik dus de bruiloft die georganiseerd mag worden. Super leuk natuurlijk en weer een uitdaging. Maar soms moet ik ook dagen zonder wedding-stuff.

En dus besloot ik vanavond weer een iets lekkers te bakken. Muffins met appel ging het worden. Na mijn mislukte muffin missie had ik nu wel baking powder in huis en begon dus enthousiast ingrediënten te verzamelen. Maar... geen eieren! Geen eieren? Ik heb gdv vier kippen in de tuin rondlopen, hoe kan het dan dat ik geen eieren heb? Die dames van ons zijn een beetje depressief. Het regent namelijk al heel de week. Ja al heel de week ja. En niet een beetje regen, nee hoosbuien. En dus blijven ze gezellig heel de dag binnen. In hun nestboxjes. Hier en daar een ei legend. Maar er vanaf komen? Nee joh, lekker blijven zitten. Geen eieren dus. Nou dan iets anders: worstenbroodjes. Nog nooit gedaan, maar als je je aan het recept houdt hoe moeiljk kan het dan zijn? Dit is het resultaat, need I say more?

Indertussen probeerde ik ook nog met mijn vriendinnen in Nederland te bellen over de vluchten die zij voor de bruiloft gaan boeken. Maar ook dat ging niet zo vlotjes aangezien de Skype telefoon het niet deed.

En wat doe je dan? Juist ja, shoppen. Online shoppen. Want ik heb laatst een naaimachine gekocht wat nog steeds netjes ingepakt staat te wachten om in gebruik genomen te worden. En dus bestelde ik hier stofjes. Want hier in Ierland is natuurlijk niets te krijgen. Nee natuurlijk niet. Maar goed, online dus wel. Bestelling gedaan, afrekenen. Een keer raden: nergens mijn tancodes voor het internetbankieren te vinden. Nou dames en heren: stoom uit mijn oren kan ik je zeggen.

En dus klaag ik even. Hier. Op mijn eigen blog. En ga ik morgen naar mijn sister-in-law voor een relaxende massage. Ik heb het nodig zoals je merkt.

Vrijdag ben ik weer terug. Smiling.

Ja dit is een blogje van gisterenavond ja. Maar kon het niet plaatsen. Wilde de foto uploaden en ja hoor: kabeltje kwijt.

Het Muffin Mysterie

Vorige week schreef ik over mijn crunchy peanutbutter & banana muffins debacel en dat ik niets snapte van die half ingezakte muffins. Maar het antwoord is daar:

In het recept schrijft Rachel over baking power. Laat ik daar nou genoeg van in huis hebben. Net als girl power en danoontje power. Baking powDer heb ik echter niet. Maar meestal is baking powder hetzelfde als bread soda. Doet dezelfde truck in ieder geval. Behalve natuurlijk met die crunchy peanutbutter dingen. Blijkbaar...

En dus schrijft Anouk op haar boodschappenlijstje voor deze week: jawel, baking pow(d)er. Verslag van de nieuwe poging volgt zo snel mogelijk.

Mood(y) board

De Interior Design cursus loopt op z'n eindje en dus mogen we nu alle geleerde zaken samen brengen in een ontwerp en mood board voor een ruimte van je keuze. Licht, kleur, materialen, indeling, alles moet aan bod komen.

Ik leef me dus uit op onze achterkamer. Lange tijd werd deze kamer gebruikt voor opslag etc. Maar ik wil er iets mee. Zoveel licht en ruimte daar, zonde om er niets mee te doen. Inmiddels eten we iedere dag in de kamer en wordt er ook gewerkt op laptops en aan puzzels.

En zoals een echte interior designer betaamt, maak je dan dus mooie schetsjes van hoe alles er uit gaat zien. Hartstikke leuk..... als je kan tekenen. Maar aangezien het teken-gen absoluut niet in onze familie voorkomt, was ik een brok frustratie gisteren avond. Want ik moet en zal dat dan dus voor elkaar krijgen. Perspectief, verhoudingen, ik bak er niets van. Beetje bij beetje komt er wel iets wat een beetje op een ontwerp lijkt, maar ik heb nog een lange weg te gaan.

Om tien uur was ik er helemaal klaar mee en liet ik het bad vollopen. Lekker lezen liggend in de bubbels, daar ben ik wel goed in. Morgen gaan we maar weer verder.