40 weken!

Baby vindt het wel fijn daar binnen. 

Wordt weer een gevalletje 'fashionably late'. 

Klaar voor, klaar mee.

Ik weet niet wat me overkomt joh.
Toen ik zwanger was van 't Zondagskindje was het een wat, uhm, rumoerige tijd. Zo midden in een verbouwing enzo. Veel dingen (lees: bijna alles) werden op het laatste moment gedaan/gekocht. Nu hoef je natuurlijk voor een tweede minder aan te schaffen. Maar weet je, als die baby vandaag zou komen, dan zou ik daar niet eens over panieken. Nah.

Het kamertje is er klaar voor, kleertjes liggen in de kast, het geboortekaartje zo goed als klaar, mijn ziekenhuiskoffertje gepakt. En dat met nog drie weken te gaan!

Dinsdag hebben de nesteldrang en ik ons fijn op de badkamer uitgeleefd. Om door een ringetje te halen. En ik gisteren zo kreupel als wat. Maar je kan niet alles hebben.

Langzaam vul ik ook de vriezer met 'makkelijke maaltijden'. Dat had ik in augustus 2011 ook een beetje gedaan en joh wat is het fijn om te weten dat er gezond home-made voedsel beschikbaar is op die dagen dat koken niet echt uit komt. Toentertijd was 'op tijd' eten niet heel noodzakelijk; vijf uur, zes uur, zeven uur, het maakte niet uit. Maar 't Zondagskindje heeft een iets vaster ritme en dus moet er met enige regelmaat geleefd worden. Bolognese saus, stew, soep, kliekjes; in gezellige bakjes in de vriezer. Wat fijn.

Laatst kocht ik ook een slowcooker. Das toch een handig ding! Vanochtend mikte ik op goed geluk ingrediënten van een paar verschillende recepten voor chili con carne in dat ding en om half zes smikkelden we er heerlijk van. Met voldoende over om nog voor twee dagen in te vriezen. Beetje jammer dat het een op-goed-geluk recept is geworden. Want hoe ga ik hem nou ooit nog eens zo lekker maken?

Blauwe of roze muisjes?

Met nog ongeveer een maand te gaan, is het tijd om eens te kijken wat u er van denkt.
Van die baby dus hè, voor de duidelijkheid.

Dus zegt u het maar.
Worden het roze of blauwe muisjes?
En wanneer dient dit baby'tje zich aan?
(Volgens de geleerden ben ik 15 mei uitgerekend)
Heeft u ook een idee over de naam?

Ik ben benieuwd.

We hebben een clubske opgericht...

...voor dames met een bolle buik. 

En daar hebben we maar gelijk foto's van gemaakt. 
Want als vier van zes vriendinnen zwanger zijn, dan moet dat natuurlijk vastgelegd worden op de gevoelige plaat. 

Met dank aan onze fotografe, vriendin nummer vijf, Yvon. 

Een dingetje

Zwanger zijn, dat is toch nog best wel een dingetje voor mij. 

Dat merkte wel weer tijdens een weekend weg met vriendinnetjes, waarvan er twee ook zwanger zijn en in dezelfde periode zijn uitgerekend. 

Ik heb het niet, het ontzettend blij worden van babykleertjes, positiekleding, babykamer aankleding en al dat soort dingen. Ik had het al niet tijdens de zwangerschap van 't Zondagskindje (we kochten het ledikant uiteindelijk 4 weken voor de uitgerekende datum en ik voelde me misselijk toen ik de eerste rompertjes stond af te rekenen). Maar dat was misschien nog wel te begrijpen. Na drie miskramen was het geloof dat het goed zou gaan ver weg. Dit is echter een 'gewone' zwangerschap; binnen twee maanden zwanger, geen bloedingen, geen krampen, goede echo's bij 7, 12 en 22 weken en sinds week 18 iedere dag beweging. Maar toch, ik heb het niet. 

Ik kan daar met vlagen best verdrietig van worden. Een zorgeloze zwangerschap ken ik niet en hoewel ik had gehoopt dat dit keer enigzins te ervaren, valt dat toch erg tegen. Waarom die drie baby'tjes het niet hebben gered en die periode mij de ervaring van  een onbezorgde zwangerschap heeft ontnomen, weet ik niet. Dat weet niemand. 

You can't loose what you never had. Is het gezegde. 

Maar je kan er wel verdomd verdrietig van worden.  

26³

Ik mag dus pas op of na de 19de bevallen.
Nee, niks medisch ofzo. Gewoon, voor de continuïteit.

'Waar gaat dit over?', hoor ik u denken.
Nou, ik werd een tijdje geleden geattendeerd op het volgende:

Mijn oma was 26 toen ze haar eerste kind baarde.
Dit kindje was een meisje en werd later mijn moeder.

Mijn moeder was 26 toen ze haar eerste kind baarde.
Dit kindje was een meisje en dit kindje ben was ik.

Aanstaande vrijdag word ik 26.
En de kans is dus duidelijk aanwezig dat ik 26 ben als ik mijn eerste kind baar.
Voor de echte continuïteit zou het dus een meisje moeten zijn.
Maar ik heb gelukkig ook toestemming gekregen voor een jongen.
Wat een opluchting.

We zullen zien...

Ach wel ja

Als je als bijna 38 weken zwangere vrouw ligt te slapen en je Manlief komt om één uur 's nachts binnen met de mededeling: 'Ik ben van de ladder gevallen en denk dat ik mijn arm heb gebroken', dan heb je twee opties;
1) Heel hormonaal uit je dak gaan. Boos worden, huilen, stapvoeten, dat werk.
2) In de auto stappen en naar het ziekenhuis rijden.

Afgelopen dinsdag nacht koos ik voor optie 2. Op dat moment leek me dat de beste keus. Achteraf had ik best optie 1 kunnen kiezen, want zwanger-zijnde, kom je daar dus gewoon mee weg.

Gemiste kans dus.

Manlief zat er overigens naast voor wat betreft zijn arm.
Hij brak zijn elleboog. Das namelijk veel gecompliceerder en past dus helemaal binnen zijn welbekende als-je-het-doet-moet-je-het-ook-goed-doen visie.

Twee weken mitella en dan 25 augustus (komt die datum u bekend voor? Ja? Mij ook. ) verdere rontgen foto's en zien hoe nu verder.

Hé, maar laten we het positief bekijken: zo krijg je wel de kosten van je zorgverzekering eruit!

Wat denkt u ervan?

Laten we er op deze zondag eens even een polletje tegenaan gooien.
Over de beeb natuurlijk.
Ik ben namelijk gewoon erg nieuwsgierig wat u allen denkt.

Dus roept u maar;
Geslacht
Geboortedatum (ervan uitgaande dat ik 25/08 ben uitgerekend)
Gewicht (dat kan een mooie worden)
En nou vooruit, een naam (maar denk eraan dat dat dus een Nederlandse, Engelse of Ierse naam kan zijn hè. Gewoon om het u lekker moeilijk te maken).

De prijs voor diegene met de meeste goede antwoorden?
Eeuwige roem!
Als u daar nou niet blij van wordt...

Over het verlof en de lichgewicht baby

26 weken zwangerschapsverlof.

Dat is dus een half jaar.

Dat is niet zo maar iets.

Ik heb er bijna drie op zitten.

Maar dat is nog best hard werken joh, dat verlof.

Want ik moet natuurlijk van alles van mezelf.

We verbouwen nog steeds. (Ja, Manlief is weer aan de beterende hand ja)

Paps en mams zijn op bezoek.

Nog even een mini-vakantie tussen door.

En laten we de baby voorbereidingen niet vergeten.

Maar wat is het fijn lekker thuis te zijn.

En ook nog gewoon vooruit te kunnen.

Want die mini-buik van mij zit natuurlijk niet echt in de weg.

Vorige week werd ik echter wel op extra controle gestuurd.

'Want', zei de verloskundige, 'die is toch wel klein.'

JOH!

Uitgebreide echo wees echter uit dat beeb het goed doet en qua formaat precies in het midden valt. Gewicht schommelt aan de ondergrens, maar niets om me zorgen om te maken.

Ben blij dat ik die bevestiging nu in ieder geval heb, aangezien ik al een week of tien vroeg of die buik niet tè klein was. 

Nou, oordeelt u zelf maar; 37 weken + 1 dag

Het voordeel van zwanger zijn

Als de Ben & Jerry's in de aanbieding is, kun je gewoon zaterdagavond om negen uur naar de supermarkt rijden, vier halve liters van je favoriete smaken inslaan en iedere avond een halve bak leeg eten terwijl niemand er van opkijkt.

En for the record; ik ben nog geen vijf kilo aangekomen, dus het kan allemaal geen kwaad. Echt niet. Heus niet.

Kijk maar, ik zie er nog zo uit:

31 weken en 4 dagen

30 down, 10 to go

Ik zou eigenlijk eens een logje moeten schrijven

Eigenlijk.

Want eigenlijk heb ik het veel te druk, in mijn hoofd.

Wij vonden het blijkbaar een uitermate goed idee om een gigantische aanbouw te plaatsen terwijl ik zwanger ben. Had er nou niemand even: 'Ho, stop, ho!' kunnen roepen ofzo?

Eerlijk gezegd heb ik behoorlijk geluk gehad tot nu toe. Een inieminie buikje en energie voor tien. Na een dag werken tot half elf op de steiger staan, was dan ook geen probleem.

Maar in de laatste dag of acht is er wat gebeurd.

Ik. Ben. Dik.

Natuurlijk alleen mijn buik, maar voor mijn gevoel overal.

En baby protesteert als ik aan een ladder hang of zware planken sjouw.

En. Het is weer enerom gezellig zomer-weer hier.

Dus het verbouw-schema loopt achter. Ver achter.

En nee, dat gaat nooit klaar zijn voor de baby komt. Daar moet ik me helaas bij neer leggen.

Eén keer in de week ben ik er dan ook he-le-maal klaar mee.

Moe na een week werken, met zeik-weer, hormonen die mijn oren uit komen en zooi van de kelder tot de zolder (al hebben we beide niet), belandde ik gisteren weer in mijn zenuwinzinking. Was ik boos, voornamelijk op Manlief (mijn excuses daarvoor) en jankte tot mijn ogen er zeer van deden.

Vervolgens begon ik te ruimen in de aanstaande babykamer, gingen we uit eten en daarna met vriendinnetjes naar de bios. Dus nee het is niet alleen ellende. We komen er wel.

Er was namelijk ook een grote doorbraak dit weekend; we bedachten een jongens-naam. Eindelijk. Meisjesnaam staat al eeuwen vast, maar die jongensnaam daar kwamen we maar niet uit. En nu ineens wel. En we vinden hem nog allebei mooi ook. Nah.

Dus nee, ik heb geen tijd een logje te schrijven.

Oh wacht, het is toch gelukt.

Manic Monday Morning

Hoe langer ik er over na denk, hoe hilarischer het eigenlijk allemaal is. Maar ik kan wel gillen.

Mijn maandag ochtend hing aan elkaar van ergernissen.

Afgelopen vrijdag kreeg ik een brief in de post van het ziekenhuis.
Dat mijn afspraak voor 26 mei was verzet naar 19 mei. Handig dat ze je dat laten weten, zou je zeggen.

Echter, ik heb geen afspraak voor 26 mei, noch voor 19 mei. Geen idee waar het voor was.
En dus belde ik vanochtend het ziekenhuis waar de telefoniste mij vriendelijk vertelde dat het voor de miskraam kliniek is. Pardon?

Misschien moet ik even melden dat ik in november vorig jaar wederom een miskraam heb gehad, nummer drie. En dan val je dus officieel onder de 'probleem-gevallen'. Verder onderzoek werd geadviseerd. Goed idee leek me, tot de arts me vertelde dat ik acht weken na de miskraam een inwendige echo zou krijgen en bloedafname. Deze bloedtesten zouden drie maanden (!) duren en, daar komt ie, eind mei zou ik dan bij de arts terecht kunnen. En nee, ik mocht in de tussentijd niet zwanger worden.

Allemaal logisch, maar het voelde niet goed. Ik had een raar gevoel van vertrouwen in mijn lichaam voor de vierde poging en was geestelijk nog niet klaar de medische mallemolen in te gaan.

En dus probeerde we het opnieuw. Met resultaat dit keer.

De afspraak met de specialist in de miskraam kliniek was echter gemaakt, zonder dat ik dat wist. En stond dus nog steeds. Beetje vreemd om daar met een 26-weken buik binnen te komen, lijkt me.

Vervolgens mocht ik ook nog een afspraak maken voor deze wel-gelukte-zwangerschap. Thuis bevallen zit er hier helaas niet in en dus gaat alles via het ziekenhuis. Wel hebben ze een 'combined-care' systeem opgezet en dus hoef ik niet voor iedere controle naar het ziekenhuis in Dublin, maar bezoek ik ook mijn eigen huisarts en de kliniek in Wicklow Town, hier 15 minuten vandaan.

Vorige week (24 weken) was ik bij de huisarts en met 28 weken moet ik naar de kliniek. Daar ging ik dus nu een afspraak voor maken. Ik belde Wicklow, waar ze me vertelde dat ik de afspraak via het ziekenhuis moest maken. Ik belde het ziekenhuis, waar ze me vertelde dat ik die afspraak via Wicklow zelf moeten maken. Ik belde Wicklow terug, waar ze me vertelde dat zij alleen een afspraak kunnen maken voor het eerste bezoek, de rest gaa via het ziekenhuis. Ik belde het ziekenhuis terug, waar ze mij vertelde dat ik waarschijnlijk een onervaren iemand aan de telefoon had gehad ik Wicklow en toch echt daar moest zijn.

En toen was ik er klaar mee. En maakte dat duidelijk aan de telefoniste. Die me toen doorverbond.

Waarna ik netjes een afspraak kon maken voor Wicklow, via het ziekenhuis.

Adem in, adem uit.

Oh en verder kwam de kraanmachinst vandaag even kijken of alles er goed uit zag voor het grote hijs-het-frame-van-onze-aanbouw-in-positie-project.

Niet dus. De grond is te ongelijk voor de kraan. En dus moet er verder gegraven worden. En kan de kraan morgen niet komen. Dat we daardoor vertraging oplopen, hoef ik niet uit te leggen. Dat ik not amused was, hoef ik ook niet uit te leggen.

En nu is het tien over twaalf, is de maandag ochtend officieel voorbij en ga ik er maar vanuit dat de middag stukken beter wordt.

En het is pas woensdag

Ja het gaat goed hier op het platteland.

Mijn lichaam heeft er even geen zin in deze week.

Werd ik maandag wakker met nul komma nul energie en een rug / bekken in de kreukels. Gisteren was al niet veel beter. Maar gelukkig kwam vandaag het hoogtepunt: mijn maag gaf er de brui aan en dus heb ik de hele ochtend de binnenkant van de wc-pot op mijn werk bekeken. Niet zo fasinerend helaas.

Gelukkig is de rug inmiddels minder pijnlijk, heb ik net wat uurtjes heerlijk geslapen en is mijn maag wat kalmer dan vanochtend. Maar helemaal vertrouwen doe ik het nog niet, dus ik denk dat ik me maar aan een beschuitje ga wagen.

Want! Morgen moet ik fit zijn. Aangezien we om 12 uur in het ziekenhuis worden verwacht voor de 20-weken echo (Dat ik al 22 weken ben is overigens een klein detail). Maar dan gaan we maar eens kijken of één of andere groeispurt misschien de oorzaak is van deze belabberde week. Ben benieuwd.

Ooohhhh, we're halfway there

Livin' on a prayer.

Nou dat nog net niet.
Maar wel halfway there.

Donderdag stonden er 20 weken op de teller. Zo maar, ineens.
Je knippert met je ogen en mensen hebben het al over aftellen. Ik nog niet hoor. Want ik moet nog van alles voor die baby on board een buitenboord baby wordt. Aleen kleine details hoor; een huis verbouwen, kamertje maken en namen verzinnen. The usual.

Maar die Bon Jovi hè, die komt dus in juni naar Dublin. En eigenlijk vind ik het best jammer dat ik er niet heen kan. Maar om nou met mijn 32 weken buik daar te gaan staan swingen, lijkt me geen goed idee. Dat ik wel twee weken eerder nog naar Take That ga, negeren we even.

Nou ben ik geen extreme Jovi fan hoor. Maar ik denk gewoon dat zo'n live concert van hem echt heel gaaf is. Ach ik zal het dit jaar met Robbie en friends moeten stellen. Ook niet verkeerd.
Maar geen bed of roses hè.

Gewoon lekker zoetsappig geleuter

Lente dus.
Ja ook hier, gelukkig.

En das fijn hè, dan zie je overal nieuw leven.
Bij Buurman Boer dartelen de eerste lammetjes al door de wei, het watertje voor het huis ziet letterlijk zwart van de kikkervisjes, de haan weet wel raad met mijn kippetjes en de rabarber groeit als kool nooit te voren.

Maar, het mooiste is natuurlijk gewoon hetgeen je zelf groeit.

18 weken

'Geniet ervan!'

Eén van de meest gehoorde kreten in de laatste anderhalve week is: 'Geniet ervan!'
Ook uitspraken als 'De eerste 12 weken zijn voorbij, nu wordt het leuk' of 'Nu kun je fijn al dingen gaan kopen voor de baby' passeren de revue.

Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd, ik weet dat mensen blij zijn, het ons gunnen, en het bovenal goed bedoelen, maar... Ik kan het (nog) niet.

Drie miskramen in een jaar tijd, dat gaat je niet bepaald in de koude kleren zitten. Je pakt je leven steeds weer op en hoopt op een goede afloop de volgende keer. Maar als die volgende keren ook steeds slecht aflopen, begin je te twijfelen. Aan jezelf, je lichaam, aan alles.

Ik leef niet in een constante staat van paniek, maar ieder krampje of steekje dat ik voel (of denk te voelen) stokt mijn adem. Nog altijd controleer ik of er bloed te zien is als ik naar het toilet ga. Het blijft onwerkelijk.

Iedere dag is er één dichter bij het daadwerkelijk op de wereld zetten van dit baby'tje, dat realiseer ik me goed. Maar mijn hoofd blijkt nog niet toe aan het kopen van baby kleertjes of het kijken naar babykamers en wandelwagens. Genieten is nog niet het woord wat deze zwangerschap omschrijft.

Maar ik kom er wel, dat weet ik zeker.

Alles voor de kijkcijfers

Als je een blog-pauze neemt, vervolgens één blogje schrijft en dan weer bijna twee weken niets van je laat horen, tja dan vraag je natuurlijk om kelderende kijkcijfers.

Over de afgelopen twee jaar hebben we hier op het platteland nogal wat uitéénlopende onderwerpen gehad; wonen in een ander land, een bruiloft, de zichzelf uitbreidende beestenboel, gevechten en successen met het naaimachine, miskramen en kunsten in de keuken.

Maar dat is natuurlijk allemaal zogenaamd 'oud nieuws'.
Waar dan nu over te bloggen?

Wees gerust: ik heb een nieuw onderwerp verzonnen: