Voor Mr Finney

Finney-boy, Finnster, Mr Finney.

'Ineens' was je zes maanden oud. 
Je rolt, zit, probeert jezelf op te trekken aan de spijlen van de box, eet, lacht, kraait.
Je groeit; letterlijk en figuurlijk. 

Je deint mee op de soms woellige wateren van ons leven. 
En doet het goed. 

De stralende glimlach als je grote broer je 's ochtends uit bed komt halen of als papa na een dag werken binnen komt. Prachtig. 
Ineens lijkt daar deze week de bekende verlatingsangst te zijn. 
Hoort erbij. Dus is mijn arm weer wat centimeters langer en steekt die heup weer net iets meer uit dan zou moeten. Maar daar zit je het liefst. 

Je bent er al zo lang, maar pas zo kort. 
Je hoort bij ons.

En al gaat 't Zondagskindje soms bovenop je zitten of probeert hij zijn speelgoedhamer uit op jouw voorhoofd, hij houdt van je. 
Want hij zingt het ABC-liedje als je moet huilen en vertelt hoe zijn traktor en graafmachine werken. 

Ik hoop dat je het fijn vindt bij ons. 

Dagelijks leven

Mr Finney is inmiddels ruim 6 maanden en volop in de weer met eten. Hier verorbert hij een peer. Een hele ja, zonder blikken of blozen. 

Al komt de goedheiligman niet naar Ierland, we moeten natuurlijk wel pepernoten bakken.

Ik heb iets van een verslaving ontwikkelt. Voor haken en dus ook voor wol. En ni wil het feit dat er hier in een dorp verderop een nieuwe wolwinkel zit. De eigenaresse is nú al blij met mij. 

De herfst was laat dit jaar. Wat is het toch prachtig als de natuur zo met kleuren speelt. 

Ik heb momenteel een mapje op mijn telefoon met de naam 'nu even niet'. Daarin bevinden zich de Twitter, Instagram, Nu en Independent apps. Even geen social media, even geen nieuws. Noem het naïef. Ik vind het wel even lekker. 

Één Euro

Het is weer november en dus tijd voor het jaarlijks terugkerende sponsor evenement voor Manlief's Mountain Rescue team. 

Drie jaar lang was ik deel van de organisatie; avond na avond verzond ik eindeloze mailtjes, vulde spreadsheets in, plande teams en bussen in en hield een nauwlettend oog op de financiele administratie. Uren en uren werkten Manlief en ik aan dit evenement. En dus kwam vorig jaar de realisatie; in 2013 gaat dat niet lukken. De rekensom van 'peuter + baby + huis + leven = heel druk' was snel gemaakt en dus kondigde ik aan niet beschikbaar te zijn voor jaargang vier. Dat was even slikken, voor zowel mezelf als de rest van de organisatie. Maar ik kreeg een prachtige bos bloemen en een cadeaubon en het besluit was definitief. 

Dat ik toen de juiste beslissing heb gemaakt, bleek wel toen ik degene sprak die het stokje van mij over nam. Dezelfde stress en eindeloze mailtjes. Nee, dit was goed. 

Maar het kriebelt dan he?

Want ja, het was toch een beetje 'mijn' evenement geworden. 

En dus twijfelde ik.

'Zou ik dan toch wat doen?'

'Misschien met iemand erbij?' 

Nee nee nee.

Het was gewoon een slecht idee. 

Er was maar één manier om niet in de verleiding te komen mijn hulp aan te bieden: Inschrijven als deelnemer.

Ik trommelde twee zwagers en wat vrienden op en registreerde mijn team. 

Aanstaande zaterdag wandel ik 24,5 kilometer door de Wicklow Mountains, in het donker.

Dus mocht u nou één Euro over hebben deze week, één Euro. 

Klik dan even hier en doneer die ene Euro. 

Want alle kleine beetjes helpen.

Terrible Two's

Zul je altijd zien; heb ik bedacht dat ik hierg een mama-blog van wil maken, komen er allemaal mama-stukjes in mijn hoofd. 

Maar dat Zondagskindje van ons, die peuter, die is dus een beetje in de 'Terrible Two's' terecht gekomen. Werkelijk, ik dacht dat dat een verzinsel was, net als 'slapen als een baby' en meer van dat soort dingen. Maar man oh man, hij test onze ouderschapskwaliteiten behoorlijk op het moment. 

Niet aan tafel willen zitten, per ongeluk expres zijn beker om laten vallen, niet de puzzel op willen ruimen, honderd keer van zijn stoel af kruipen als we zitten te eten, gillen, niet uit willen kleden om in bad te gaan om vervolens niet meer uit bad te willen, geen pyjama aan willen. Testen, testen, testen. 

En daar proberen wij natuurlij kzo pedagogisch verantwoord mogelijk mee om te gaan.  Geduld bewaren. Uitleggen wat niet mag/kan en waarom niet. Voet bij stuk houden, niet over ons heen laten lopen. 

En er zijn hordes ouders die geloven in strafloos opvoeden. Ik vind het geweldig, voor hen. Maar echt, de volgende keer dat de twee-jarige expres zijn beker sap over de grond staat te gieten, mogen zij mij komen laten zien hoe daar mee om te gaan. Want daar een positieve draai aan geven, is iets wat ik niet in me heb. 

Eigenlijk denken wij dat hij zich misschien verveeld. Niet dat hij aandacht te kort komt ofzo, want ik ben er en Manlief is ook vrij veel thuis. Dus 'aan zijn lot overgelaten' (nu Mr Finney er is) wordt hij niet. Maar het kind is pienter, ziet alles, kopieert alles, slaat alles op. Hij heeft een constante stimulans nodig, anders komt er in de hersenpan ruimte voor vervelendheid.

De komende tijd staat dus in het teken van activiteiten voor 't Zondagskindje. Mocht u tips hebben, ik hoor het graag.

Het plaatje in mijn hoofd vs de realiteit

Ik zie dat dan zo voor me hè. 

Zondagmiddag. 

Eerst lunchen we gezellig samen, lekkere broodjes, kop thee, glaasje jus. Dan gaan de jongens even slapen en kan ik wat kleine klusjes in de tuin doen. Als ze dan wakker zijn, ga ik wat knutselen met 't Zondagskindje (wat we dan uiteraard opsturen naar opa en oma) terwijl Mr Finney in de box speelt. Manlief komt er bij en we drinken een kop thee met wat lekkers. En als ik dan Mr Finney heb gevoed gaan de jongens nog even naar buiten met papa terwijl ik een heerlijke doch verse, voedzame, gezonde maaltijd in elkaar draai. En om zeven uur liggen twee kindjes gewassen en gestreken in bed. 

Maar ja. 

De werkelijk is meer van:

Ik vergat de broodjes geitenkaas onder de grill waardoor ze zwart waren. Mijn thee is standaard lauw. Mr Finney was tijdens de lunch al moe en ging naar bed. Na een 'gevecht' van ruim een half uur slaapt dan ook 't Zondagskindje. Maar dan is Mr Finney alweer wakker en hongerig. 't Zondagskindje wordt wakker met een humeur waar je bang van wordt en wil bij mij op schoot. Dan weer niet. San weer wel. Dan weer niet. Hij wil wel verven ja, als ik dat voorstel. Maar dan weer niet. Wel. Niet. Papa helpen buiten? Ok. Laarzen aan. Nee toch de schoenen. Nee laarzen. Toch schoenen. Ik zet thee. De koekjes zijn op. Mr Finney moet weet naar bed want dat vorige slaapje was veel te kort. Gelukkig gaat 't Zondagskindje toch naar buiten. Maar die verse kop thee blijft ook staan aangezien Schoonzus belt en op slinkse wijze de door mij voorgestelde familielunch draait naar iets wat haar beter schikt. Mr Finney wordt na een kwartier weer wakker. Ik trek chili con carne uit de vriezer en kook rijst. We eten. Mr Finney crasht. Want drie zeeeeeer korte slaapjes zijn niet genoeg als je pas vijf maanden bent. Om kwart over zes ligt hij er in. Beneden hoor ik 't Zondagskindje zijn tanden in zijn vader zetten en beide zijn niet blij als ik beneden kom om hem in bad te doen. Half acht is ie stil. 

Morgen maandag, heerlijk. 

'Slechtste moeder van de dag' award

Zoals bekend hebben wij een stuk aangebouwd. 't Zondagskindje slaapt sinds maart in het nieuwe deel van het huis, wat helaas vrij ver van onze slaapkamer vandaan is. Daarom investeerden wij in een high tech babyfoon met lange afstand bereik, camera en te gebruiken in meerdere kamers tegelijk. Eén camera is geinstalleerd op de kamer van 't Zondagskindje en één op Mr Finney's kamer. De babyfoon wisselt iedere 15 seconden tussen de kamers en zo kunnen wij dus twee kindjes tegelijk in de gaten houden. Handig joh. 

Gisterenavond kwam de man met de hamer zomaar uit het niets naast mij op de bank zitten. Opperdepop. En dus naar bed. Manlief bracht de babyfoon mee naar boven toen hij ook ging slapen. Ik voedde Mr Finney nog, zorgde dat de babyfoon op 'scan' stond en ging slapen. Rond half twee werd ik wakker. En lag wat te luisteren naar de geluiden om mij heen; regen op het dak, de ademhaling van Manlief, het geruis van de babyfoon. Het ééntonige geruis van de babyfoon. Dat maar ééntonig bleef. En bleef. 

Ineens sprongen mijn hersenen in de alarm-stand; de babyfoon wisselde niet van camera naar camera! Hij stond niet op scan. Ik had hem, met mijn slaperige hoofd, op alleen Mr Finney's camera ingesteld. 

Snel pakte in het apparaartje en schakelde. Hopend dat 't Zondagskindje sliep. 

Niets was minder waar. 

Huilen, huilen, huilen. 

'Maaaaammmmmaaaaaaa, paaaaaapppppppaaaaa!'

Hij was wakker geworden. 

En huilde.

En wij hoorden hem niet. 

Manlief sprong uit bed toen hij zich realiseerde wat er aan de hand was.

Hij bracht een snikkend mannetje mee naar ons bed. 

Waar hij, na bijna een uur huilen en woelen en draaien, in slaap viel. 

Jep.

Vandaag verdiende ik de 'slechtste moeder van de dag' award. 

Should I stay or should I go?

Ik log niet, op het moment. 

Dat is bewust. 

Want het dreigt hier een 'mama-blog' te worden. 

Er is niets mis met mama-blogs. Lees ze zelf ook, met plezier. 

Maar het is niet wat ik echt wil. 

Probleem is echter dat ik verder vrij weinig log inspiratie op doe in het dagelijks leven. Want ik ben 24 per dag bij onze jongens. 

Nu twijfel ik of ik moet stoppen. Want half werk, daar houd ik niet van. 

Of heeft u nog brandende vragen? Leuke onderwerpen waarvan u vindt dat ik daar maar eens over moet schrijven? 

Ik ben benieuwd. 

Zo zouden alle dagen moeten zijn

De zon. 
De kinderen.
De boomgaard.
Fruit, zo veel fruit. 

We plukten en plukten. 
Bakten en kookten. 
En toen de appeltaart, -flappen, -moes en -chips klaar waren, was de kaneel op. 

Wat ik al zei:
Zo zouden alle dagen moeten zijn. 

Het familieportret

Enkele weken geleden kwam Yvon op bezoek en nam naast haar Paul ook haar andere liefde mee; de fotocamera. 

In 'ruil' voor twee nachten all-inclusive hier op het platteland nam ze prachtige foto's van de jongens en van ons vieren. 

Dus als u in de buurt van Kaatsheuvel (ja daar bij de Efteling ja) woont en graag wat leuke foto's laat maken, neem dan even een kijkje op www.yvondevaan.com 

Lang zal hij leven in de gloria!

Om het maximale uit deze dag te halen, besloot 't Zondagskindje om 05.20uur te ontwaken. Nooit eerder zong ik zo vroeg Lang Zal Hij Leven. Maar voor alles een eerste keer natuurlijk. 

Door dit bizarre tijdstip konden we de dag wel fijn met zijn vieren beginnen voor dat opa, oma en oma-oma wakker werden. 

Zoals dat bij ons gaat, verzon ik een cadeau en spendeerde Manlief vervolgens drie avonden in de schuur om het te maken. Maar de 'Wow' van 't Zondagskindje toen hij zijn eigen tafel en stoeltje zag, waren die drie avonden wel waard. 

Vrienden die zondag op Mr Finney's doopfeest waren, brachten ook wat cadeautjes mee voor 't Zondagskindje die we natuurlijk tot vandaag bewaarden. Er waren blokken, stickers, boeken, kleertjes en kaarten. Toen alles was uitgepakt en tentoongesteld, werd er ten midden van al dat leuks ontbeten. 

Toen waren er cadeaus van opa, oma en oma-oma. Houten cadeaus. Want ik mocht ze uitzoeken. 

Een loopfiets en ter uitbreiding van zijn treinbaan een stationnetje en een ophaalbrug. 

Nanny vergezelde ons nog in de speeltuin en Tante M en Neefje P schoven aan voor taart. 

Zelf gekochte taart. 

Want, ja, de zelfgemaakte taart die op de planning stond, zag er zo uit. 

Lastig. 

Maar. 

Hoera! 't Zondagskindje is twee jaar!

Ik word oud

Stiekem ben ik weer een beetje de banenmarkt in de gaten aan het houden. In het kader van 'een inkomen is toch best wel fijn' en van 'ik wil graag iets meer dan alleen maar moeder zijn' en van 'het gat op mijn cv moet niet te groot worden'. Maar die cv hè, die blijkt er helemaal niet meer toe te doen. Joh. 

Nee, de vacature die ik bekeek, vroeg om je Linkedin, Twitter of Facebook account gegevens. En zei nadrukkelijk géén cv's te sturen. Vink gek. Want ik heb geen Linkedin. En ook geen Facebook. Wel Twitter ja. Maar ik geloof niet dat een toekomstig werkgever gelukkig (laat staan veel wijzer) wordt van het lezen van wat ik daar neer schrijf. 

Maar nadat ik, op datzelfde Twitter, mijn beklag had gedaan, bleek ik het gewoon niet te snappen. En niets van Linkedin te weten. Want daar zet je dus je diploma's en werkervaring op. Zo blijkt. Weer wat geleerd

Maar zeg eens, wordt Linkedin niet, net als Facebook, gewoon gebruikt om ex-vriendjes op te zoeken? Of wordt het echt daarvoor gebruikt waar het voor bedoeld is? Wat zijn jullie ervaringen? 

Dagelijks leven

Glendalough is prachtig. En als je er zo dichtbij woont als wij kun je de tourbussen voor zijn en het Nationaal Park bijna voor jezelf alleen hebben. 

Voor het eerst stoepkrijten. Liggend op het voetpad in een dorp. Terwijl wij op een terras koffie dronken. *Stoepkrijt wordt op verjaardagsverlanglijstje gezet* 

Eindeloze zwarte bessen in onze tuin. Tijd om een paar potjes jam te maken dus. Heerlijk. 

Dat gras uit het vorige logje werd geleverd. En na een avond en een middag doorwerken ligt het er nu allemaal in. Water geven hoeven we haast niet. Daar zorgen de weergoden voor. 

Net als 't Zondagskindje is Mr Finney een heel vrolijk kind, een lachebekkie. Heerlijk. 

Isn't it ironic?

Wij werken momenteel aan onze tuin. Althans, iets wat nu op een tuin begint te lijken. 

Voorheen groeiden er voornamelijk brandnetels. En prikkelbosjes. En varens. 

Niet de ideale omgeving voor een peuter om fijn te spelen. 

Nu het huis zo goed als klaar is en 't Zondagskindje meer en meer tijd buiten wil doorbrengen werd de tuin dus een prioriteit. 

Ik maakte een ontwerp, we kozen terras tegels en Manlief ging met de graafmachine aan de gang. 

Alles is nu zo egaal mogelijk, het terras gedeelte is klaar voor de tegels ende grond klaar voor de graszoden. 

Die graszoden. Die gingen wij bestellen. 'Voor twaalf uur bestellen, is levering de volgende dag.' Vandaag bestellen, morgen levering en zaterdag leggen. Prima plan. 

Nu heeft u mij vast wel eens gehoord over het alles behalve tropische klimaat van dit eiland. Relatief lage temperaturen en veel regen. 

Behalve de afgelopen twee weken. 25-30 graden en zon. Net als in Nederland. 

De gras zoden zullen morgen niet geleverd worden. Want het was de afgelopen weken, ja echt waar, TE DROOG. Te droog. Hoe verzin je het. Altijd regent het, ik heb vaker regenlaarzen dan slippers aan, gebruik vaker de ruitenwissers dan de airco van de auto. En als wij dan 140 m² gras zoden willen bestellen, is het TE DROOG. 

Ze kunnen de kwaliteit van het gras niet garanderen. Over een paar dagen wel. Natuurlijk fijn dat ze niet zomaar leveren. Maar wat een ironische toestand zeg. 

Het verhaal van het tongriempje

De één heeft een te kort lontje, de ander een te kort tongriempje. Mr Finney heeft nummer twee. Dat korte lontje zal, gok ik, een eigenschapje worden van onze red-head. 

Maar een kort tongriempje dus. Ik wist nergens van. Had de eerste dagen extreem gelet op het correct aanleggen (aangezien het daar in het begin fout ging bij 't Zondagskindje) en dus ging het voeden wel vlot. 

De public health nurse zag het. En ja, hij klakte wel veel tijdens het drinken. Maar het gewicht vloog eraan (18 uur na geboorte was meneer al meer dan 100 gram aangekomen ipv afgevallen) en ik had geen pijn. 

Toch de lactatiekundige even laten kijken en die concludeerde inderdaad een erg kort tongriempje maar ook voldoende beweging naar links en rechts. Dat plus de gewichtstoename en geen pijn bij mij deden ons besluiten het met rust te laten. Want waarom zou je knippen als het allemaal goed gaat? 

Inmiddels zijn we een week of zes verder en gaat het minder goed. Mr Finney verliest constant de vereiste vacuüm en moet dus steeds opnieuw aanhappen. Hij slikt enorm veel lucht in met als gevolg dat hij veel spuugt en krampjes heeft. Ook vult hij zijn maagje met lucht ipv melk en heeft dus vaker honger. Al met al is het voeden dus een onrustige bedoeling geworden en belde ik nogmaals de lactatiekundige. Die zonder aarzeling zei dat het knippen van het riempje nu inderdaad beter is. We hebben het aangekeken zolang het goed ging. Maar nu is het nodig. 

Over iets meer dan een week is het zo ver. 

Ik ben benieuwd. 

En zenuwachtig. 

Zes plus zes is twaalf

Lang lang geleden waren er eens zes meisjes. Die meisjes werden vriendinnen en gingen regelmatig samen op stap, winkelen, thee drinken, weekendjes weg. 

Toen gingen die meisjes samenwonen, al dan niet trouwen en ook nog kinderen krijgen. Er kwam een meisje in 2008 en een jongetje in 2010. 't Zondagskindje volgde in 2011. En toen gebeurde het: een babyboom. Met z'n vieren tegelijk zwanger. 

Tussen 18 april en 18 mei voegden we drie paar van die babyvoetjes toe aan onze groep. 

En toen hadden we ineens een hele collectie kinderen, met één nog in de buik. 

 

Wat een gezelligheid zo met z'n allen. 

Dagelijks leven

Ons dagelijks leven is regelmatig inclusief bezoek uit Nederland. Deze keer was Zuster aan de beurt. 

Prachtig weer, dus gingen we fijn naar het strand. Tropisch eiland hier joh. 

Toen besloot 't Zondagskindje head first van ons bed af te duiken en onderweg naar de vloer met zijn hoofd het puntje van mijn nachtkastje te raken. Drie keer schudden met zijn hoofd en het was klaar. Ik ben echter tien jaar van mijn leven kwijt geraakt. 

Ik ging op zwembadjesjacht. En was niet de enige. Maar wij zijn niet voor één gat te vangen en vulden dus gewoon twee bakken met water. Instant fun.

Picknick-time

Nee het is hier geen dertig graden. 

Gewoon twintig. Met zon. Ook fijn. 

En dan moet je het er van nemen. 

Dat hoeft niet heel spannend of duur of ver of lang te zijn. 

Nee, gewoon picknicken op het veldje bij de kerk. 

Naast de rivier. 

That'll do. 

Over kraamcadeau's, sociale media vrienden en een lognaam voor 't Baby'tje

Er vallen hier geregeld pakketjes op de mat. Dat 'op de mat vallen' moet u overigens niet te letterlijk nemen aangezien onze brievenbus onder aan het bospad bij de doorgaande weg is. En pakketjes eigenlijk altijd bij de buren worden afgeleverd aangezien die natuurlijk niet in de brievenbus passen. 

Anyway, pakketjes dus. Voor 't Baby'tje. Of althans, vanwege de geboorte van het baby'tje. 

En weet je wat zo leuk is? Dat er pakketjes zijn van mensen die ik via hier ken. Van dit weblog. En ook van Twitter. Mensen die ik ooit één keer heb ontmoet, of zelfs nog nooit. 

Één van die mensen is Marijke. En Marijke's pakketje kwam gisteren aan. Zat daar toch zomaar een rompertje met de naam van 't Baby'tje in! En ook nog een gezellig boek. 

En zo kwam het dat 't Baby'tje hier vanaf heden als Mr Finney door het leven zal gaan. 

Moeilijke dagen

Eerlijk toegeven: het waren een paar niet zo makkelijke dagen. 

Er waren tranen en frustraties en onzekerheden. 

Hormonen, vermoeidheid en tijd te kort. 

't Zondagskindje doet het geweldig als grote broer en 't Baby'tje is heel rustig en slaapt goed. De zon scheen en  er werd veel werk verricht in en om het huis. 

Waarom het dan toch moeilijk was? Werkelijk geen idee. Het wilde gewoon niet. 

Dat kan je wel eens hebben. 

Maar ik vind het een beetje eng. 

Want na de geboorte van 't Zondagskindje was het een tijdje ook moeilijk. 

Best wel heel moeilijk. Met veel tranen. En veel frustraties. En veel onzekerheden.

Zo wil ik me niet nog eens gaan voelen. En juist die gedachte maakt het eng, verlamt me. 

Een soort spiraal waar ik in terecht kom. 

Maar gisterenavond was er ineens een lichter gevoel; moeilijk te omschrijven. 

Ik herken de bovengenoemde gevoelens en kan er dus op reageren. 

De laatste week was ik de 'grip' op ons huishouden en mijn leven wat kwijtgeraakt. De vermoeidheid en het moeten vinden van een nieuw ritme zijn daar vast en zeker oorzaken van. Maar niets kwam af, veel werd zelfs niet aan begonnen. 

Gelukkig was het maandag vandaag. Want maandag is de ultieme dag om 'opnieuw' te beginnen. 

Ik haalde diep adem en stapte vanochtend vol goede moed de nieuwe week binnen. 

Kom maar op.

Dit is mijn kind

Dit is mijn kind. 

Met zijn smerige Tigger zonnehoedje. 

Lelijke Crocs. 

Glimmend huidje van factor 30. 

Vieze en geschaafde knieën. 

En uiterst onhandige manier van zijn beker vast houden. 

What's not to love?

Gemiste kans

Regelmatig wordt mij gevraagd: 'Hebben 'ze' dat bij jullie ook?'. Het gaat dan om de meest uiteenlopende dingen als peuterspeelzalen, vakantieparken, de Lotto. Ik antwoord dan vaak dat Ierland geen Derde Wereld land is en dat ze zelfs mee mochten doen aan de Euro. Joh. 

Maar soms, soms twijfel ik aan mijn eigen woorden. Want één ding begrijp ik echt niet: de online shopping mogelijkheden zijn echt dramatisch slecht. 

In Nederland heeft iedere zichzelf respecterende winkelketen een online shop. Hema, V&D, H&M, Bijenkorf. Er zijn eindeloze (kinder)kleding winkels online. En dan heb je natuurlijk ook nog Zalando, Wehkamp, etc. 

Hier is het aanbod ontzettend beperkt. En de winkels die wel een online afdeling hebben, lijken het er een beetje 'bij te doen'. Ik wil niet zeggen dat online de prioriteit moet hebben, maar websites zijn onoverzichtelijk en niet gebruikersvriendelijk. 

Verder is het (meestal) zo dat in Nederland de verzendkosten lager worden naarmate je meer of voor een hoger bedrag besteld. Slim, alles om de verkoop te verhogen. Hier wordt het alleen maar duurder. Waardoor je dus niet zomaar 'nog even dit en dit in je virtuele winkelmandje erbij gooit'. 

Ik vind het vreemd. En ook onhandig. 

Ierland is een redelijk groot land, zo'n 2 keer zo groot als Nederland. Er wonen 4,5 miljoen mensen. Zelfs als u niet goed bent in wiskunde kunt u bedenken dat de bevolkingsdichtheid hier vele malen lager is dan in Nl. De statistieken zeggen bijvoorbeeld dat er in Nl 393 en hier 60 mensen per vierkante kilometer wonen. Naast een aantal grotere steden/plaatsen zijn het allemaal kleine dorpjes op het platteland. Die door van die fijne country roads aan elkaar verbonden zijn. Naar een winkelcentrum gaan voor een leuke broek/tshirt/paar schoenen/bikini/bla bla bla is daardoor een behoorlijke onderneming en niet iets wat je even tussendoor doet, zeker niet met een peuter en baby. 

Dan zou je toch zeggen dat winkels zorgen dat ik tijdens het inruimen van de vaatwasser zo klik klik klik via mijn laptop (of, om het helemaal makkelijk te maken, via een app) een leuk jurkje kan bestellen? 

Maar ja, blijkbaar niet. 

Ik zeg: gemiste kans. 

Dagelijks leven

Ik zag dat al voor me; die Ieren die niet van beschuit met muisjes hielden. Dus bakte ik cupcakes en strooide daar wat muisjes op. Want ja, op een cupcake smaakt dat natuurlijk hééééél anders. Het trucje werkt en al ons Ierse bezoek smikkelt lekker van deze iet wat aangepaste Nederlandse traditie. Dom eigenlijk van mij, want ik heb inmiddels het laatste pak muisjes aangebroken. Moet ik Zuster maar nog wat laten importeren volgende maand, want ik was vergeten hoe lekker ik ze vind. 

Het is mooi weer. Eindelijk!

En aangezien je hier maar nooit weet of het voor langere tijd zo blijft, nemen we het ervan. Dat wil zeggen dat Manlief de werktroepen heeft opgeroepen en er heel hard aan het externe werk van onze aanbouw wordt gewerkt. Met als ultieme doel binnenkort de tuin aan te leggen. Ik geniet van de blauwe lucht en google me suf op tuinmeubels. Iemand moet het doen hè?

 

  

't Zondagskindje helpt graag, zoals ik ook al in mijn vorige logje meldde. Op de foto hierboven had hij even een luier voor zijn broertje gepakt voor me. Juist ja. 

 

Maar ja hè, maar ja. Schattig zijn ze wel, zo samen. 
 

Geboortekaartje

Net als voor 't Zondagskindje ontwierp Nicole ook het geboortekaartje voor deze kleine man. 
Dat had nogal wat voeten in aarde, maar kwam uiteindelijk allemaal goed. 

Je knippert twee keer met je ogen...

... en je bent tien dagen verder. Tien drukke, mooie, lange en fijne dagen. 

't Baby'tje doet het goed. Ik durf het haast niet te zeggen want dat is natuurlijk een beetje de goden verzoeken, maar wat een slaapkop! 't Zondagskindje was, op zijn zachtst gezegd, een slechte slaper. Maar vergelijkingsmateriaal hadden we toen niet. Dit mannetje, overigens nog steeds lognaam-loos, sliep afgelopen twee nachten al vijf en een half uur achter elkaar. Ik weet heel goed dat het vannacht anders kan zijn. Maar hoop doet leven. 

't Zondagskindje is de voorbeeldige grote broer. Na een dagje de kat uit de boom kijken, kwamen de eerste kusjes en sindsdien zijn het vriendjes. Hij helpt ook graag met luiers verschonen, kleertjes aan doen en vertelt me precies wanneer 't baby'tje in de box moet liggen. 

Of er ook foto's zijn? Jazeker! Want daar komt u eigenlijk voor, dat weet ik heus. 

Blauwe muisjes! Deel twee.

40 weken!

Baby vindt het wel fijn daar binnen. 

Wordt weer een gevalletje 'fashionably late'. 

Douche vs door en klaar vs no

Wij voeden 't Zondagskindje tweetalig op. Daar hebben we eigenlijk nooit echt over hoeven nadenken, dat was gewoon een vaststaand feit. 

Er zijn twee zogenaamde strategieën voor tweetalig opvoeden; één-persoon-één-taal en één-situatie-één-taal. Voor ons was natuurlijk de eerste optie de meest voor de hand liggende. Manlief spreekt dan ook Engels met 't Zondagskindje en ik (zo veel mogelijk) Nederlands. 

Soms lopen we tegen kleine dingetjes aan die het tweetalig opvoeden lastiger kunnen maken. Zo had ik in het begin vrij veel moeite terug te schakelen naar Nederlands. Ik woonde al enkele jaren hier en spraak automatisch Engels. Ik moest dus echt heel bewust weer terug gaan naar Nederlands. Regelmatig vond ik het vervelend Nederlands te spreken wanneer er andere mensen bij waren. Zij begrijpen dan niet wat ik zeg en dat vond ik 'asociaal'. Maar ik realiseerde me dat ik deed doe voor mijn kind en dus consequent moest blijven. Het gaat nu steeds makkelijker. Al vind ik het wanneer er kleine kinderen bij zijn nog wel lastig; die kun je het moeilijker uitleggen. 

Verder probeert Manlief ook nog steeds meer Nederlands op te pikken. Met zijn talenknobbel is dat een logische reactie, maar leidt ertoe dat hij soms gebrekkig Nederlands praat tegen 't Zondagskindje. Iets wat ik vreselijk irritant kan vinden, want ik wil dat hij het goed leert. 

Ik merk dat ik zelf bewuster met de Nederlandse taal bezig ben nu ik het aan iemand anders leer. Hoe vaak wij Nederlanders een woord verkleinen! Of dat je, vooral tegen kleine kinderen, zegt 'doe maar hier neer leggen' ipv 'leg hier maar neer'. Ik probeer nu zo correct mogelijk Nederlands te spreken, met een Brabants accent natuurlijk. ;-)

Met zijn twintig maanden beginnen we nu echt meerdere woorden te krijgen van 't Zondagskindje. Het was al geruime tijd duidelijk te zien dat hij veel echt in twee talen begrijpt; als ik iets in het Nederlands vroeg en Manlief vervolgens in het Engels wist hij van beide wat we bedoelden. Het zelf praten, komt wat langzamer op gang. Iets wat een bekend fenomeen is bij tweetalige kinderen. 

Mooi om te zien is hoe hij voor sommige woorden de Nederlandse variant kiest en voor andere de Engelse variant. Zo ga ik regelmatig in de douche en is Manlief meer een bad-type. 't Zondagskindje zegt dus 'douche' in plaats van 'shower'. Ook zegt hij 'door' in plaats van 'deur' en 'klaar' in plaats van 'finished'. 

Verder heeft hij ook gekozen voor 'NO' in plaats van 'nee'. 'No' wordt overigens ook gebruikt als hij eigenlijk 'yes/ja' bedoelt, maar dat heeft dan weer niks met tweetalig zijn te maken. Dat is gewoon peuter-zijn.

Dagelijks leven

Eigenlijk doe ik de boodschappen niet meer alleen; het sjouwen en tillen levert commentaar op van de buik. Maar vandaag kon het even niet anders. Gelukkig gedroeg 't Zondagskindje zich voorbeeldig en hoefde ik niet achter hem aan te rennen. Och en als in het karretje spannender is dan in het stoeltje, dan doen we dat gewoon. 

 

Onze aanbouw is binnen, op wat hele kleine details na, klaar. En dus kunnen we ons nu op buiten concentreren. Aangezien ik, laten we zeggen, vrij beperkt ben in wat ik kan doen te helpen, is het erg fijn dat 't Zondagskindje in ieder geval zijn graafmachine in zet om Manlief een handje te helpen. 

Enkele weken geleden lunchten wij in een gezellig cafeetje. Daar hadden ze pancakes op het menu; de Amerikaanse versie, met maple syrup. Die vielen in goede aarde en ik ging op zoek naar een recept om ze zelf te maken. Ik klopte aan bij Nederlandse Amerikaan Cisca en zij stuurde mij een heerlijk recept. Ik gok dat wij vaker op zondag Amerikaans zullen ontbijten. 

We doen dit jaar weer een kleine poging wat groente te groeien in de moestuin. Ik was wat laat met zaaien, maar de pompoen-, tomaten-, komkommer-, mais- en tomatenplaten doen het goed. Ook de prei en wortel begint al ergens op te lijken. Nou moet u weten dat wij een nogal hoge slakkenpopulatie hebben. En die ellendelingen hebben het meestal op de tomatenplanten gemunt. Ik besloot dan ook dit jaar 'lekker veel' tomaten te zaaien, er van uit gaande dat de helft niet op zou komen en daarna de helft door de slakken verorbert zou worden. Maar ja. De slakken lijken geen honger te hebben dit jaar. Met als gevolg dat ik nu 79 (!) tomatenplantjes heb! Iemand een recept voor soep? 

 

Al zo'n twee jaar ben ik op zoek naar een goed pizzadeeg recept zonder gist. Van alles heb ik geprobeerd, maar het is het altijd net niet. Tot afgelopen vrijdag. Ik had het deeg iets dunner moeten uitrollen, maar verder was het erg lekker. We have a winner!