Moeilijke dagen

Eerlijk toegeven: het waren een paar niet zo makkelijke dagen. 

Er waren tranen en frustraties en onzekerheden. 

Hormonen, vermoeidheid en tijd te kort. 

't Zondagskindje doet het geweldig als grote broer en 't Baby'tje is heel rustig en slaapt goed. De zon scheen en  er werd veel werk verricht in en om het huis. 

Waarom het dan toch moeilijk was? Werkelijk geen idee. Het wilde gewoon niet. 

Dat kan je wel eens hebben. 

Maar ik vind het een beetje eng. 

Want na de geboorte van 't Zondagskindje was het een tijdje ook moeilijk. 

Best wel heel moeilijk. Met veel tranen. En veel frustraties. En veel onzekerheden.

Zo wil ik me niet nog eens gaan voelen. En juist die gedachte maakt het eng, verlamt me. 

Een soort spiraal waar ik in terecht kom. 

Maar gisterenavond was er ineens een lichter gevoel; moeilijk te omschrijven. 

Ik herken de bovengenoemde gevoelens en kan er dus op reageren. 

De laatste week was ik de 'grip' op ons huishouden en mijn leven wat kwijtgeraakt. De vermoeidheid en het moeten vinden van een nieuw ritme zijn daar vast en zeker oorzaken van. Maar niets kwam af, veel werd zelfs niet aan begonnen. 

Gelukkig was het maandag vandaag. Want maandag is de ultieme dag om 'opnieuw' te beginnen. 

Ik haalde diep adem en stapte vanochtend vol goede moed de nieuwe week binnen. 

Kom maar op.