Over de lelijkste kerstboom en de verlanglijstjes

Op een koude zaterdagochtend gingen wij op kerstboom jacht. Genoeg keuze hier, dus de perfecte boom vinden zou niet zo moeilijk moeten zijn. Denk je. We hadden zelfs voor we thuis vertrokken de maten opgenomen. 

Neem één ding van mij aan: zo'n boom ziet er in het bos altijd een stuk kleiner uit dan in je huiskamer.

En zo kwam het dat wij de grootste, lelijkste kerstboom ooit in huis haalden. 

Dat lelijk ding werd versierd en als je gewoon een beetje met je ogen knijpt, kan hij er nog best mee door.

 

 

De rest van het huis werd ook aangekleed en de kerstsokken kregen weer hun ereplaats bij de houtkachel. 

Ik vertelde afgelopen weekend ook aan 't Zondagskindje dat hij alvast na moest denken over zijn lijstje voor Santa. Waarna hij de legendarische woorden sprak: 'I don't need any tedootjes, I have enough speelgoed.' 

Nou, veeg mij maar op. 

Toch gingen we vanavond lijstjes schrijven. Want die slee gaat hun wel landen op ons dak volgende week. 

Lang geleden vond ik via Pinterest een voorbeeld lijstje, waarbij kinderen geen eindeloze cadeaus opschrijven. Ze kiezen vier dingen, en soms iets extras. 

Something I want

Something I need

Something to wear

Something to read

Briljant plan, want we moeten even niet uit het oog verliezen waar het nu allemaal eigenlijk om draait met kerst. Plus, wij houden niet van veel en overdreven en kijk-mij-eens. 

Maar 't Zondagskindje hield voet bij stuk; hij had niks te wensen. 

En dus kwam P met een suggestie: 'Wat nou als we iets vragen voor een kindje wat niet zo veel speelgoed heeft als jullie. Dan kun jij dat doorgeven.' 

Ja, dat was een prima plan vond hij. 

 

De lijstjes zijn verstuurd, naar 'Santa Claus, The North Pole'.

Via het Ierse postbedrijf zullen ze een brief van Santa terug krijgen. Ik ben heel benieuwd. 

En Santa komt hier natuurlijk deze week al een cadeuatje brengen. Zodat wij genoeg tijd hebben het naar de juiste instantie te brengen die ervoor kunnen zorgen dat het cadeautje daar terecht komt, waar het nodig is. 

Oh en we moeten ook nog een cadeautje maken voor eerste kerstdag volgens 't Zondagskindje. Want als we bij baby Jesus op bezoek gaan, moeten we wel iets meenemen. <3

Een gastblog: Hoe doet ze dat toch?

Vandaag iets wat ik nog nooit eerder deed: een gastblog. Suzan is mijn oudste vriendin (in jaren, niet in leeftijd) en wilde graag eens vertellen hoe zij het ervaart dat ik hier woon. Lees mee! 

------------------------------------------------

En dan vertelt je vriendin (die je al je hele leven kent) dat ze verliefd is. Op een Ierse man. Twee jaar later verhuist ze naar Ierland en inmiddels is ze getrouwd, heeft ze twee mega schattige kids en leidt ze het Ierse plattelandsleven.

Inmiddels ben ik meer dan 10 keer (ik ben de tel al kwijt) in Ierland geweest om Anouk, man en kids te bezoeken. Het lijkt een heel eind Ierland, maar dankzij meneer Ryanair ben je er in iets meer dan een uur. Als we vanuit het vliegveld naar haar huis rijden, wordt het steeds rustiger. Minder huizen, geen snelwegen meer, geen lantaarnpalen en oh, dan houdt de verharde weg ook op met bestaan. Midden op de heuvel woont ze dan. Ondergedompeld in heel veel rust, heel veel stilte en heel veel natuur. De eerste dagen dat ik er ben geniet ik van de rust, de verse groenten uit de tuin en de wandelingen in de natuur.

Maar na een dag of twee begint het te kriebelen. Er is hier niks dichtbij. Geen winkels, geen buren (sowieso geen mensen in zicht), geen terrasjes, niet even op de fiets naar de markt en geen familie om de hoek. En dan vraag ik me toch iedere keer weer af: “Hoe doet ze dat toch hier…?” Maar ondanks dat ze af toe echt wel eens een baalmomentje heeft, heeft ze haar weg hier helemaal gevonden. Ze heeft het lekker druk met haar gezin, de tuin, de huisdieren, vrijwilligersactiviteiten, tripjes naar de familie en nog veel meer. En dan heeft ze óók nog tijd voor zichzelf, creatief bezig zijn, hardlopen en genieten van het leven op het Ierse platteland. Een 4-wheel drive en internet, maken de wereld wel een stuk gemakkelijker, maar ik wil toch even zeggen: m’n complimenten! Het lijkt mij toch echt niet gemakkelijk in zo’n vreemd land, in the-middle-of-nowhere en dat alles voor de liefde. Maar ze doet het gewoon, blik op vooruit en altijd positief de uitdaging die je tegenkomt te lijf gaan.

Als ik na een paar dagen rust weer in de drukte van Dublin Airport sta, adem ik diep in en geniet ik met m’n Starbuck vanilla latte en van de bruisende omgeving (en de wifi). Ik keer weer terug naar het volle, nooit stille Nederland waar je op iedere straathoek een supermarkt (of twee) hebt. En ik denk terug aan mijn goede vriendin, Anouk, ik ben super trots op je! Tot snel!