Zoethoudertje

Nee geen tijd voor hele schrijfsels.

Dus even wat foto's uit de achtertuin gisteren genomen door Paul.

Papa merel geeft baby merel te eten.

Platteland B&B: no vacancies

Sorry, de komende week ben ik druk met entertainen, bakken & braden, thee zetten, toeristen rondleiden, foto's maken, kussens opschudden, bedden maken, eieren bakken, vertellen over Ierland/County Wicklow/Ballylug, spelletjes spelen, regenpakken uitdelen, genieten van vrienden en familie, familiediners voor 15 personen bereiden etc.

Dus even geen tijd om te bloggen. Misschien dat ik donderdag tussen de vertrekkende en arriverende groep door even wat leuks kan plaatsen.

In the mean time spelen Paul en ik gezellig B&B houders.

Nl vs Ir I: Aan tafel

Ik “draai nu al zo’n drie jaar mee” in het Ierse leven en ben in die tijd heel wat verschillen met Nederland tegen gekomen. Logisch, want een ander land betekent een andere cultuur, andere gewoontes, andere normen en waarden. En aan veel dingen kun je wennen, moet je je aanpassen want je woont nu in een ander land. Dat gaat me aardig af. Maar er is één ding waar ik nog steeds niet tegen kan, de kriebels van krijg, van zou willen gillen.

Tafelmanieren en –gebruiken.

Van huis uit zijn wij netjes opgevoed. Niet met volle mond eten, wachten met eten tot iedereen heeft, aan tafel blijven tot iedereen klaar is, niet met je eten spleen, geen ellebogen op tafel en zo kan ik nog wel even door gaan.

Hier in Ierland is dat toch even net iets anders. Nou moet ik eerlijk zijn: het gaat vooral om gebruiken en niet zozeer om manieren. Maar toch.

A) Men begint hier te eten zodra men heeft opgeschept of het bord op tafel wordt gezet
B) Zodra men klaar is neemt men het bord van tafel en brengt dit naar de keuken om vervolgens vaak niet meer terug aan tafel te komen.

Nou is dat allemaal niet zo erg als je allemaal even snel eet. Maar Paul is nogal van de snelle eters (kan het daarom zo goed vinden met papa) en ik heb een gewoon tempo. Als ik dus halverwege ben, is meneer al klaar en kan ik de rest alleen opeten. Om nog maar te zwijgen over te taferelen als mijn moeder mee-eet. Vaak vraagt ie dan nog of ik joghurt wil, want daar begint hij alvast aan, waarop ik altijd heel vriendelijk vraag of ik alsjeblieft eerst even mijn eten op mag eten. Ik kan daar gewoon niet tegen.

Een ander verschil is dat men hier na het eten en het toetje meteen een kopje thee of koffie drinkt, terwijl in Nederland dat pas rond acht uur gebeurd.

In het begin dacht ik dat het misschien alleen Paul was en dat het dus wel met manieren in plaats van gebruiken te maken had. Maar niets blijkt minder waar: zo werkt het hier gewoon. En dus moet ik er aan wennen, me aanpassen.

Al drink ik nog steeds mijn kopje thee om acht uur...

Nederland versus Ierland: de introductie

Ja we knallen er weer een leuke serie tegen aan. Dit keer over de verschillen tussen Nederland en Ierland. Niet iedere week, maar gewoon regelmatig. Als ik iets leuks/opmerkelijks/aparts ben tegengekomen of natuurlijk als jullie verzoekjes hebben.

Dus laat me weten waar je benieuwd naar bent en dan zal ik erover schrijven.

Deze week komt het eerste deel van de serie. Iets waar ik me best aan kan ergeren:

Ierse tafelmanieren...

Ladies weekend 2009: de eindstand

Aantallen:

Aantal ladies: zes
Aantal dagen: vier
Aantal winkelwagens vol: twee
Aantal slaapkamers: drie
Aantal minuten voor alle bedden op een slaapkamer stonden: vijf
Aantal keer gegourmet: één
Aantal keer verse broodjes en croissantjes van de bakker: drie
Aantal keer Rotterdam leeg geshopt: één
Aantal serieuze gesprekken: drie
Aantal onzin gesprekken: ontelbaar
Aantal keer gezongen: ontelbaar (en vals)
Aantal zakken chips genuttigd: vijf
Aantal zakken lollies: twee
Aantal foto's gemaakt: 400 (!!)
Aantal keer True Colours gespeeld: vijf
Aantal keer Party & Co. Extreme gespeeld: tien
Aantal keer naar het strand: één
Aantal keer gelachen: ontelbaar
Aantal keer gehuild: één
(ja ook serieuze gesprekken horen erbij. Lief en leed enzo...)
Aantal cadeau's van vriendlief bij thuiskomst: twee
(een bos bloemen op mijn nachtkastje en een laptop(!!!))

Eindstand:

Kledingkast: + twee rokjes, + één jurkje, - één zwarte longsleeve, + één zwarte longsleeve, + één topje
Weegschaal: + twee kilo
Money: geld over!!!
Zin in het volgende weekend: TE VEEL!

Het was een feest. We kijken nu alweer uit naar volgend jaar.
Binnenkort wat gezellige foto's. Voor nu alleen deze:

Hoe is het nu met…

Billy?
Meneer geit doet het hartstikke goed. Heeft voortaan een gezellig buitenverblijf waarin hij heel de dag verstoppertje speelt met de honden. Langzaam maar zeker begint hij aan het hout van zijn hok te knabbelen en dus hopelijk vrij binnenkort ook het gras. Want dat zou beteken dat hij geen fles meer hoeft. Verder vindt meneer het niet zo leuk als wij met de drie honden gaan wandelen. Hij ziet ons dan op het pad langs het veld lopen en zet het op een schreeuwen. Hij zou zo graag mee willen.

Glic, Donna & Sam?
Glic en Donna zijn nog steeds gefasineerd door dat wezentje in dat hokje buiten. De hele dag hangen ze daar rond. Af en toe wat graven, dan weer wat blaffen. Ze snappen er nog steeds niet zo veel van. Sam daarentegen interesseert het niets. Die zit nu een beetje in zijn pubertijd heb ik het idee en doet zo’n beetje alles wat niet mag. Groeit tegen de klippen omhoog en is nu al zeker 15 centimeter groter dan Glic. Waar gaat dat heen?

De kippetjes?
We hadden een kleine crisis in de verloskamer afgelopen weekend. De broedse hen had heel even het nest verlaten om wat te drinken en eten. Hen nr 2 had dat vrij snel in de gaten en bedacht dat zij ook wel acuut broeds kon worden. En hop, zo op de eieren van hen nr 1. heel de dag geschreeuw van die twee, maar hen nr 2 heeft gewonnen en zit nu de laatst paar dagen uit. Want ik verwacht toch wel heel binnenkort, binnen een dag of drie uiterlijk, kuikens. Natuurlijk net als ik er niet ben, want zo gaat dat hier op het platteland.

Roger de haan?
Roger ging enkele weken geleden op vakantie. Vrienden van ons hebben wel kippen maar geen haan en wilden ook wel eens kuikens. En dus geen Roger, toen Henry nog in leven was, op vakantie naar de acht kippen van de familie Flynn. Na ongeveer 3 weken belden ze op of we hem alsjeblieft op konden halen. Veel te seksueel voor hun kippen en ontzettend agressief naar iedereen die het kippenhok binnenkwam. Wij wisten niet wat we zagen toen ie weer thuis was: één bonk testosteron. En jawel, ook mij viel hij aan. Dus Roger moet helaas verhuizen. We hebben er niets aan. Hij v*rkr*cht iedere kip, valt ons aan en eet alleen maar. Jammer maar helaas.

De tuin?
Prima, alles groeit. In de tunnel hebben we inmiddels van alles groeien: uien, knoflook, radijs, spinazie, broccoli, bloemkool, boerenkool, sla, erwten, tuinbonen en wortel. De eerste courgette, komkommer, bonen, pompoen en maïs zaadjes zijn ook gepland. En in de kas groeien alle overige plantjes lekker door totdat ze gepland kunnen worden. Tomaat, verschillnde kruiden, prei, pastinaak en paprika. Ook een groot gedeelte van de aardappelen zijn geplant en langzaam beginnen de aardbeien- en frambozen planten en fruitbomen bloemetjes te vertonen. Het gaat de goede kant op.

Paul?
Meneer is weer trainen en hangt dus waarschijnlijk weer ergens in een harnasje van een klif te bungelen ofzo.

Anouk?

Met mij gaat het prima. Want ik ga vandaag naar Nederland! Het is weer tijd voor het jaarlijkse ladiesweekend met Linda, Yvon, Petra, Wendy en Minke en dus vertrek ik morgenvroeg naar Bruinisse. Maandagavond ben ik terug dus dinsdag een verslag.

On-ge-lo-fe-lijk

Dit geloof je toch niet?

Al dagen temperaturen van boven de 20 graden, maximale zonneschijn.
Kom ik morgen naar Nederland, gaat het regenen. Zul je altijd zien.

Pasen. Een terugblik.

Pasen 2007: Mijn familie kwam naar Ierland en ontmoette daar voor de eerste keer Paul’s familie. Een mooi maar ook moeilijk weekend. Veel emoties, twijfels, happiness in mijn hoofd. To move to Ireland or not to move to Ireland? Dat was de grote vraag. Iedereen in mijn omgeving was er al zeker van dat ik zou gaan, behalve ik. Emigreren en alles wat je hebt achterlaten voor de liefde. Het klinkt romantisch en misschien zelfs logisch. Maar het is oh zo moeilijk.

Pasen 2008: Twee weken eerder mijn scriptie (eindelijk) ingeleverd en nog twee weken wachten tot de verdediging. Ik was in Ierland en vierde daar pasen. Kookte voor de hele O'Connell family en entertainde alsof het een lieve lust was. Enkele dagen later vertrok ik weer naar Nederland.

Pasen 2009: Officieel inwoonster van Ierland, een behoorlijk hectisch jaar achter de rug en absoluut geen zin uren in de keuken te staan en op mijn paasbest te glimlachen. Had er gewoon geen zin in. Terugdenken aan het afgelopen jaar, mensen die niet meer bij ons zijn, genieten van de rust. Schoonmoeder nodigde zichzelf op het allerlaatste moment nog wel uit, maar gelukkig had ik al aangekondigd niet te koken en dus was Paul zondag de chef.

Drie jaar pasen, drie jaar zo verschillend. God weet wat volgend jaar ons brengt. Iemand een idee?

Het Muffin Mysterie

Vorige week schreef ik over mijn crunchy peanutbutter & banana muffins debacel en dat ik niets snapte van die half ingezakte muffins. Maar het antwoord is daar:

In het recept schrijft Rachel over baking power. Laat ik daar nou genoeg van in huis hebben. Net als girl power en danoontje power. Baking powDer heb ik echter niet. Maar meestal is baking powder hetzelfde als bread soda. Doet dezelfde truck in ieder geval. Behalve natuurlijk met die crunchy peanutbutter dingen. Blijkbaar...

En dus schrijft Anouk op haar boodschappenlijstje voor deze week: jawel, baking pow(d)er. Verslag van de nieuwe poging volgt zo snel mogelijk.

Sammie & Me

Een gezellig avondje met z’n tweeën stond op de planning. Want dat doen we eigenlijk nooit, iets met zijn tweeën. We doen genoeg, maar altijd met nog zo’n tien anderen erbij. En dat is gezellig maar soms moet je gewoon iets samen doen.

Afgelopen vrijdag gingen we dus naar de bioscoop. Gezellig, Paul en ik, ergens iets eten en dan naar de film. Althans, dat was het plan. Want toen kregen we onverwacht visite. Een vriend van Paul die een dagje mee kwam helpen in de tuin en eigenlijk had bedacht dat hij het best kon blijven slapen zodat we ook zaterdag nog wat konden doen. En dus nodigden we hem en nog twee anderen uit met ons mee te gaan. Want zo ben ik he, flexibel, openstaand voor nieuwe ideeën etc (nadat ik eerst Paul een paar chagrijnige blikken had toe geworpen en woedend naar hem had gefluisterd: “daar gaat onze avond, zeg dan iets, wil je niet met mij alleen ofzo”). Zo flexibel als gekookte spaghetti, ik zeg het je.

En zo kwam het dat we om zeven uur met z’n vijven naar Marley & Me zaten te kijken. Ik aan de ene kant van de vijf, Paul aan de andere kant. Want zo hoort dat met romantische avondjes. En ik jankte de ogen uit mijn kop. Want dat loopt dus niet goed af hè, die film. Nou wil ik het niet verpesten voor diegene die nog niet zijn geweest en het wel van plan zijn, maar een film over een verliefd stel en een hond waar verder niets heftigs mee gebeurd is natuurlijk gewoon ronduit saai. Dus je raadt het al, inderdaad.....

Dan zit je daar, wetend dat je thuis ook zo’n monster hebt. Zo-een die denkt dat ie een puppy is, maar al lang 20 kilo weegt en zijn twee oudere zussen al ruimschoots voorbij is gegroeid. Die in volle vaart bij je op schoot springt, verschrikkelijk jaloers is als je met Paul/Donna/Glic/kip/haan/of iets dergelijks knuffelt, heel de dag geaaid wil worden, met zijn kijk-nou-hoe-schattig-ik-ben look alles voor elkaar krijgt. Een vuilnisbakkenrasje waarvan je je niet meer voor kan stellen dat ons huishouden ooit zonder hem draaide.

Nu hoor ik jullie denken: HET IS EEN HOND! Juist, dat was ook het schokkende van het hele verhaal. Sam is een hond. Zo-een die blaft, modder aan zijn poten mee het huis in brengt, op een kachelhout knauwt tot de hele keukenvloer bezaaid is met hout snippers, midden in de nacht ineens een blaf serenade houd, uit heeft gevonden dat hij zijn pootje op moet tillen als hij plast en nu langzaam maar zeker zijn territorium aan het afbakenen is door overall tegenaan te plassen. Zo-een dus.

Maar toch, tranen met tuiten toen het in de film niet zo goed afliep met Marley. Omdat ik me realiseerde dat dat dus ooit ook met Sam zo loopt. Verschrikkelijk.

Wat moet dat worden als ik ooit babies krijg? Oh help!

Foto('s) van de week X

Lente op het platteland!

Narcissen in bloei

Opkomende zaadjes
Deze zomer weer lekker groente en fruit uit eigen tuin

Billy krijgt nog steeds drie keer per dag de fles.
De rest van de dag geniet hij van de aandacht die hij van de honden krijgt.

Eén jaar!!!

Vandaag is het precies één jaar geleden dat ik naar Ierland verhuisde. Een jubileum.

Het was een veel bewogen jaar. Een ander land, werken in plaats van studeren, geen directe familie en vrienden om me heen, op zoek naar een leuke baan, een paar bezoekjes aan Nederland, een paar Nederlandse bezoekers, vakantie naar Italië, afscheid nemen van opa, wennen aan het samenwonen, genieten van het samenwonen... En zo kan ik nog wel even door gaan.

Nee het is niet altijd makkelijk geweest en het is ook nog steeds wennen. Maar we komen er wel. Want na twee lange jaren van alleen bellen/smsen/mailen en af en toe een bezoekje wonen we nu officieel samen en dat is toch ook wel heel erg lekker.

Mood(y) board

De Interior Design cursus loopt op z'n eindje en dus mogen we nu alle geleerde zaken samen brengen in een ontwerp en mood board voor een ruimte van je keuze. Licht, kleur, materialen, indeling, alles moet aan bod komen.

Ik leef me dus uit op onze achterkamer. Lange tijd werd deze kamer gebruikt voor opslag etc. Maar ik wil er iets mee. Zoveel licht en ruimte daar, zonde om er niets mee te doen. Inmiddels eten we iedere dag in de kamer en wordt er ook gewerkt op laptops en aan puzzels.

En zoals een echte interior designer betaamt, maak je dan dus mooie schetsjes van hoe alles er uit gaat zien. Hartstikke leuk..... als je kan tekenen. Maar aangezien het teken-gen absoluut niet in onze familie voorkomt, was ik een brok frustratie gisteren avond. Want ik moet en zal dat dan dus voor elkaar krijgen. Perspectief, verhoudingen, ik bak er niets van. Beetje bij beetje komt er wel iets wat een beetje op een ontwerp lijkt, maar ik heb nog een lange weg te gaan.

Om tien uur was ik er helemaal klaar mee en liet ik het bad vollopen. Lekker lezen liggend in de bubbels, daar ben ik wel goed in. Morgen gaan we maar weer verder.