Sammie & Me

Een gezellig avondje met z’n tweeën stond op de planning. Want dat doen we eigenlijk nooit, iets met zijn tweeën. We doen genoeg, maar altijd met nog zo’n tien anderen erbij. En dat is gezellig maar soms moet je gewoon iets samen doen.

Afgelopen vrijdag gingen we dus naar de bioscoop. Gezellig, Paul en ik, ergens iets eten en dan naar de film. Althans, dat was het plan. Want toen kregen we onverwacht visite. Een vriend van Paul die een dagje mee kwam helpen in de tuin en eigenlijk had bedacht dat hij het best kon blijven slapen zodat we ook zaterdag nog wat konden doen. En dus nodigden we hem en nog twee anderen uit met ons mee te gaan. Want zo ben ik he, flexibel, openstaand voor nieuwe ideeën etc (nadat ik eerst Paul een paar chagrijnige blikken had toe geworpen en woedend naar hem had gefluisterd: “daar gaat onze avond, zeg dan iets, wil je niet met mij alleen ofzo”). Zo flexibel als gekookte spaghetti, ik zeg het je.

En zo kwam het dat we om zeven uur met z’n vijven naar Marley & Me zaten te kijken. Ik aan de ene kant van de vijf, Paul aan de andere kant. Want zo hoort dat met romantische avondjes. En ik jankte de ogen uit mijn kop. Want dat loopt dus niet goed af hè, die film. Nou wil ik het niet verpesten voor diegene die nog niet zijn geweest en het wel van plan zijn, maar een film over een verliefd stel en een hond waar verder niets heftigs mee gebeurd is natuurlijk gewoon ronduit saai. Dus je raadt het al, inderdaad.....

Dan zit je daar, wetend dat je thuis ook zo’n monster hebt. Zo-een die denkt dat ie een puppy is, maar al lang 20 kilo weegt en zijn twee oudere zussen al ruimschoots voorbij is gegroeid. Die in volle vaart bij je op schoot springt, verschrikkelijk jaloers is als je met Paul/Donna/Glic/kip/haan/of iets dergelijks knuffelt, heel de dag geaaid wil worden, met zijn kijk-nou-hoe-schattig-ik-ben look alles voor elkaar krijgt. Een vuilnisbakkenrasje waarvan je je niet meer voor kan stellen dat ons huishouden ooit zonder hem draaide.

Nu hoor ik jullie denken: HET IS EEN HOND! Juist, dat was ook het schokkende van het hele verhaal. Sam is een hond. Zo-een die blaft, modder aan zijn poten mee het huis in brengt, op een kachelhout knauwt tot de hele keukenvloer bezaaid is met hout snippers, midden in de nacht ineens een blaf serenade houd, uit heeft gevonden dat hij zijn pootje op moet tillen als hij plast en nu langzaam maar zeker zijn territorium aan het afbakenen is door overall tegenaan te plassen. Zo-een dus.

Maar toch, tranen met tuiten toen het in de film niet zo goed afliep met Marley. Omdat ik me realiseerde dat dat dus ooit ook met Sam zo loopt. Verschrikkelijk.

Wat moet dat worden als ik ooit babies krijg? Oh help!