... and a boring New Year!

Datum: 31 december 2010
Tijd: 20.00 uur
Locatie: Huize O'C.
Gelegenheid: Oud & Nieuw etentje

Ik maakte hete kip volgens geheim familie recept.
Vrienden schoven aan.
Glazen werden gevuld.
Ik kotste stiekem in de gootsteen, want zes weken zwanger.
Om 12 uur proostten we op een nieuw jaar 'dat alleen maar beter kon worden dan 2010'.
Manlief en ik wisten namelijk dat er wederom een baby'tje op komst was en hadden er dit maal een goed gevoel over.
Vriendinnetje A was gezond verklaard en zou die week weer aan het werk gaan.
Andere A. was de breuk van haar jarenlange relatie redelijk te boven gekomen.
Ja, 2011 zou een mooi jaar worden.
Or so we thought...

2011 werd echter een rollercoaster.
Op 1 maart namen we afscheid van vriendinnetje A. The Big C kwam terug, ditmaal heftiger dan ooit en won.
We begonnen onze never-ending verbouwing.
Manlief kwam in het ziekenhuis terecht met een ontsteking aan zijn darmen waar ze tot op de dag van vandaag geen oorzaak voor hebben gevonden.
Enkele weken later viel Manlief doodleuk van twee hoog naar beneden en brak daarbij zijn elleboog.
MAAR TOEN, op 28 augustus om 03.13 uur werd ons aller liefste Zondagskindje geboren. Miracles do happen...
Dat het allemaal niet van een leie dakje ging/gaat, hebben we al besproken hier. Maar hij doet het goed; is gezond, lacht heel de dag en groeit als kool.
En ik, ik kom er ook wel.
Dat ik in januari misschien geen baan meer heb, negeren we even. Ok?

Terugkijkend kan ik wel zeggen dat 2011 niet is geworden wat we er van hadden gehoopt.
En dus bestel ik voor 2012 graag een Heel Saai Jaar.

Ik wend jullie allemaal een hele gezellige avond toe en dat 2012 brengt waar je op hoopt.
Wat dat ook mag zijn.

Wat te doen, met dertig miljoen?

Een staatslot onder de boom; altijd gezellig. Vooral als je er iets op zou winnen.

En daar ga ik natuurlijk voor het gemak wel van uit.

Dus als jullie na zaterdagavond niets meer van mij horen, dan heb ik een Grote Prijs gewonnen.

Een beetje zeveren over wat je zou doen met dertig miljoen hoort er natuurlijk bij.

Vader verblijdde mij met het nieuws dat zowel ik als Zuster allebei tien miljoen zouden krijgen. Ik deelde hem snel mede dat hij er van mij geen tien hoeft te verwachten, mocht ik er dertig winnen. Ja dat kunt u gemeen vinden. Maar ik moet natuurlijk ook wat voor 't Zondagskindje apart zetten. En voor eventuele broertjes en zusjes En iets aan Zuster en de twee zwagers geven. En de Schoonmoeder. Dus.

Eerlijk, ik zou zo één twee drie niet weten waar ik het aan uit moet geven.

Ja de standaard dingen; de aanbouw af laten maken, de tuin aan laten leggen, twee nieuwe auto's, een vakantie. Maar dan heb je er nog negenentwintig over. Ongeveer. Pak hem beet.

Ik heb het dus de komende dagen nog druk met nadenken. Want wanneer ik zaterdag die miljoenen binnen sleep, gaat natuurlijk iederee vragen wat ik er mee ga doen.

Vertel eens, waar zou u het aan uit geven?

Hé, er is geen bal op de tv

Ik zou een logje kunnen schrijven over de vergeten vaccinatie afspraak van gisteren. Waardoor ik me dus een slechte moeder voelde. Maar als snel bleek ik niet de enige en legde ik me er maar bij neer dat je niet alles kan onthouden.

Ik zou u ook kunnen verblijden met het nieuws dat er echt Vooruitgang (ja, met hoofdletter V) zit in onze aanbouw en dat zojuist voor een kapitaal (lees: zo'n vijf maandsalarissen) aan hard houten vloer is geleverd.

Maar.

Ik kwam er deze week achter dat ik u nog nooit heb verteld over ons tv-loze bestaan.

Zo, daar bent u stil van hè?

Ja heus, tv-loos.

Wij hebben GEEN tv.

Nou, als u dan allen even uw kin van de grond raapt, kan ik verder met mijn verhaal.

Dank.

U moet weten, wij wonen midden in het bos. Dus een tv aansluiting krijgen is al niet heel makkelijk. Toen Manlief hier kwam wonen was het huis een vervallen krot en heeft hij er jaren aan gewerkt om het weer in de oude staat terug te brengen. Tv kijken was daardoor geen prioriteit (zeker gezien het feit dat hij ook nog meer dan full-time werkte).

Toen ik in juni 2006 hier voor het eerst kwam, heb ik er niet eens over nagedacht. Er was geen tv, einde verhaal.

Ik begon steeds meer tijd hier door te brengen en in april 2008 verhuisde ik definitief naar Ierland. Naar het huis zonder tv.

Op dat moment was er echter ook geen telefoonaansluiting en dus ook geen internet.

Back to the basics.

Die telefoon en daarmee het internet kwam er. Reuze handig. Hoefde ik tenminste niet meer uit het badkamerraam te hangen (want ook mobiel bereik is hier een drama) om een toch al veel te duur gesprek te voeren met mijn familie. Lang leve Skype.

Maar geen tv dus.

En eigenlijk, eigenlijk vind ik het wel lekker.

Eerlijk is eerlijk: we kijken regelmatig series en films via de laptop.

Maar daar ga je dan echt voor zitten. We projecteren soms zelf films op de grote muur. Popcorn, colaatje, u kent dat wel.

Maar klakkeloos de tv aanzetten en van het ene in het andere programma rollen dat gebeurt hier dus niet.

'Nu je een baby hebt, zal daar wel verandering in komen.' Veelgehoorde uitspraak.

Maar rebels als wij zijn, worden we daardoor eigenlijk alleen maar standvastiger in ons tv-loze bestaan.

En ieder jaar weer een brief van de tv-license mensen ontvangen hè.

Dat wij geen tv-license hebben en at dat strafbaar is.

Volhouders zijn het.

Maar wij ook.

101 dagen mama

Vandaag is het baby'tje 101 dagen oud (ja ik had dit logje gisteren willen schrijven, maar de laptop besloot een fijn virus te vinden op t'internet en werkte dus niet). Honderd-en-één dagen oud, dat is toch wat.

Afgelopen maandag mocht hij weer APK gekeurd worden en slaagde met vlag en wimpel;

62 cm en 6660 gram.

Staan is het nieuwe liggen en zitten doen we alleen voor de show maar vinden we eigenlijk niets aan.

Overdag slapen is voor babies en het drie-maanden-sprongetje hebben we goed doorstaan (baby beter dan moeders, maar dat is een ander verhaal).

Er moest nog wel een lognaam komen voor het baby'tje natuurlijk, want dat baby'tje wordt vanzelf peuter, kleuter, puber STOP! Om nou steeds de naam te veranderen is natuurlijk wat verwarrend. En dus gaan we voor Zondagskindje, want dat is hij. Letterlijk. Figuurlijk moet nog blijken.

Maar dat 't Zondagskindje vandaag 101 dagen oud is, betekent dus dat ik 101 dagen mama ben. Dat is andere koek. En die koek, die is een beetje op op dit moment.

Drie miskramen, een heftige zwangschap, een baby die niet slapen wil; het is gewoon even klaar. En daar wordt aan gewerkt. Want nu we eindelijk het baby'tje hebben waar we zo naar hebben verlangd, wil ik er ook van kunnen genieten.

En om even gezellig af te sluiten, hier dan maar een foto van 't Zondagskindje. Want laten we eerlijk zijn, daar komt u voor.