Ja, hé, hallo!

Weet je, sometimes life gets in the way. En dan ben je ineens twee tripjes naar Nederlands (één met P en één van twee weken met alleen de jongens), een heel ziek kind dat uiteindelijk in het ziekenhuis terecht kwam, een aantal moeilijke rescues voor P, bezoek van mijn ouders en oma én een kinderverjaardag verder. 

Ja ik heb in april veel nieuws gekookt; Fish pie, rosbief uit de oven, garnalen curry en nog wat baksels. Dat was echt leuk. En Jamie Oliver rules. 

Vandaag werd Mr Finney twee. Mijn baby is twee, hoe bizar? Gisteren hadden we feest. En hij was echt, echt jarig. 

De tegenpolen

Mr Finney was een maand of tien toen mijn vader het al zei: 'Daar krijg je het nog mee te stellen'. 

't Zondagskindje was/is geen extreem makkelijk kindje; alles, alles, alles ziet hij, onthoudt hij en moet hij dan verwerken. Zijn hoofdje werkt belachelijk hard om alles te leren, te kopiëren en een plekje te geven. Maar als je nog geen drie bent, betekent dat vaak een overload. Het is soms gewoon te veel. Dat resulteert bij hem voornamelijk in problemen met slapen; ook dan kan zijn hoofd niet stoppen. (Dit is overigens al zo vanaf dag één. Ik vergeet nooit dat hij 24 uur oud was en weigerde te slapen. Voeden, wiegen, inbakeren, het werkte niet. De verloskundige en ik hebben hem uiteindelijk om drie uur 's nachts in bad gedaan in de hoop hem rozig te maken. Dat werkte, voor een uur of twee). En ik hoef niet uit te leggen wat te weinig slaap met een peuter doet. 

Omdat 't Zondagskindje dus (soms) zoveel energie vraagt, een redelijke gebruiksaanwijzing heeft, van regelmaat en voorspelbaarheid houdt, dachten wij dat Mr Finney dus een makkie werd. Het kind slaapt (of in ieder geval beter dan 't Zondagskindje), past zich aan en heeft geen last van overstimulatie. Appeltje eitje. 

How wrong were we! 

Mr Finney is onze boef, onze sloper, onze Houdini, onze zichzelf woedend op de grond gooier, onze kamikaze, onze doener. 

Niks is veilig. De hoeveelheid speelgoed en huis gerei dat hij al heeft gesloopt is ongelofelijk. Hoe vaak ik hem al van de bovenste tree van de trap heb geplukt, is ontelbaar. Stampvoeten, gillen uit frustratie. Veertien maanden hè, pas veertien maanden. 

't Zondagskindje speelt uren met tractors, graafmachines, dump trucks, blokken, hamers, stenen. Hij bouwt, in zijn eigen wereldje. 

Mr Finney voetbalt, heeft alleen interesse in blokken torens als hij ze mag omgooien en maait de tractor door de kamer als hij er niet op kan klimmen. 

Daar krijgen we het nog mee te stellen. 

Adem inhouden...

...en door blijven gaan. 

Dat was wat wij de laatste paar weken deden. 

Wat een bizar drukke tijd. 

Maar wel leuk druk gelukkig. 

Zo beviel mijn zusje van een prachtig meisje waarna ik in het vliegtuig sprong en ging knuffelen. 

Anderhalve week later deed ik het nog eens over, maar nu met zijn vieren.

Tijdens dat bezoekje deden we ook nog 'even' een surprise party voor mijn vader, een dagje Beekse Bergen en een dagje Efteling. 

Vervolgens ontwierpen en kochten we een keuken voor schoonmoeder. En dus sloopten we de oude keuken eruit. 

Toen mochten P en ik wéér naar Nederland; voor een bruiloft dit keer. 

Op zondag waren we terug. Maandag en dinsdag werkten we tot laat aan schoonmoeder's keuken en donderdag arriveerden mijn ouders en oma. Full house. 

Maar toen. 

Afgelopen zondag was het hoogtepunt van de drukke weken: Mr Finney werd één! Hoera! 

Het was een gezellige dag met familie en vrienden, taart en meer lekkers, kaarten en cadeautjes. 

Dinsdag vertrok ons Nederlands bezoek weer en we gaan nu hopelijk rustigere weken tegemoet. 

Hopelijk dus nu ook weer tijd, energie en zin om wat te bloggen. 

Het perfecte speeltuin weer

En daar maakten we gebruik van. 

Die magische negen maanden grens

Conclusie: ik kan negen maanden zonder fatsoenlijke slaap. Negen maanden iedere nacht eruit. Negen maanden slaperig naar de babykamer en voeden/tutje terug stoppen. Negen maanden de frustratie van de slaapweigerende baby. 

Negen maanden, dan is het op. 

Zo ging het bij 't Zondagskindje. 
En één keer raden wie er gisteren negen maanden werd?

Hij kan het goed hoor, dat zelf gaan slapen. 
Doet hij regelmatig overdag. En tukt dan op zijn gemak anderhalf tot twee uur. 
Maar 's avond en 's nachts, dan is het feest. 

Ieder uur wakker 's avonds en nog steeds twee voedingen verwachten/eisen/denken nodig te hebben. 

Dan dus de eeuwige strijd met mezelf:
Hij is nog maar een baby, dit gaat over vs. ik moet slapen en wel nu. 

Afgelopen september zat ik, na twee jaar aanmodderen, met 't Zondagskindje bij de slaap specialist. Zij gaf advies, droeg ideeen aan. 
Wij volgden dat niet blind, maar gebruikten het als een richtlijn. Deden wat wij dachten dat het best bij 't Zondagskindje en bij ons paste. 
Hij doet het sinds enkele weken goed. Heel goed. Slaapt meestal de hele nacht, maar voor ons nog veel belangrijker eigenlijk: hij gaat niet meer huilend slapen. 

Ik emailde vanavond de slaap specialist voor advies voor die baby van ons. 
Niet geschoten is altijd mis.

De gebruiksaanwijzing

Ik schreef zojuist een gebruiksaanwijzing. 
Voor onze kinderen. 
Daar worden ze niet mee geboren, maar zo langzaam aan heb ik hem wel een beetje uitgevogeld.
En dus leek het me handig teen en tander op te schrijven voor onze vrienden die dit weekend zo'n 24 uur de jongens onder hun hoede hebben. 

Want, het is heus waar, Manlief en ik gaan er even een nachtje uit. Slapen enzo. 
Heel fijn. Nodig. En gezellig. 

Maar ook wel een dingetje hoor. 
Kijk, 't Zondagskindje, dat komt wel goed. 
Maar Mr Finney. Tja, dat is dus mijn baby hè.
En ik ben nog nooit langer dan acht uur bij hem weg geweest. 
Laat staan een hele nacht. 

En laat hij nou net een zere keel hebben. En ik gok op twee doorkomende boventanden. 
Dus slapen gaat niet zo heel geweldig. 
Toen ik afgelopen nacht weer twee uur met hem rond liep, besloot ik dus ook het hele uitje af te blazen. Want als ik het al niet aan kon hoe kon dan iemand die hem niet zo goed kent dat wel?
'Nou', zei Manlief, 'die overleven dat wel hoor, één nachtje. Wij doen het al 2,5 jaar'. 

Daar had hij een punt. 
En dus is er niets afgezegd.

Zou ik dan echt morgennacht zo'n acht uur mogen slapen?

Voor Mr Finney

Finney-boy, Finnster, Mr Finney.

'Ineens' was je zes maanden oud. 
Je rolt, zit, probeert jezelf op te trekken aan de spijlen van de box, eet, lacht, kraait.
Je groeit; letterlijk en figuurlijk. 

Je deint mee op de soms woellige wateren van ons leven. 
En doet het goed. 

De stralende glimlach als je grote broer je 's ochtends uit bed komt halen of als papa na een dag werken binnen komt. Prachtig. 
Ineens lijkt daar deze week de bekende verlatingsangst te zijn. 
Hoort erbij. Dus is mijn arm weer wat centimeters langer en steekt die heup weer net iets meer uit dan zou moeten. Maar daar zit je het liefst. 

Je bent er al zo lang, maar pas zo kort. 
Je hoort bij ons.

En al gaat 't Zondagskindje soms bovenop je zitten of probeert hij zijn speelgoedhamer uit op jouw voorhoofd, hij houdt van je. 
Want hij zingt het ABC-liedje als je moet huilen en vertelt hoe zijn traktor en graafmachine werken. 

Ik hoop dat je het fijn vindt bij ons. 

Het verhaal van het tongriempje

De één heeft een te kort lontje, de ander een te kort tongriempje. Mr Finney heeft nummer twee. Dat korte lontje zal, gok ik, een eigenschapje worden van onze red-head. 

Maar een kort tongriempje dus. Ik wist nergens van. Had de eerste dagen extreem gelet op het correct aanleggen (aangezien het daar in het begin fout ging bij 't Zondagskindje) en dus ging het voeden wel vlot. 

De public health nurse zag het. En ja, hij klakte wel veel tijdens het drinken. Maar het gewicht vloog eraan (18 uur na geboorte was meneer al meer dan 100 gram aangekomen ipv afgevallen) en ik had geen pijn. 

Toch de lactatiekundige even laten kijken en die concludeerde inderdaad een erg kort tongriempje maar ook voldoende beweging naar links en rechts. Dat plus de gewichtstoename en geen pijn bij mij deden ons besluiten het met rust te laten. Want waarom zou je knippen als het allemaal goed gaat? 

Inmiddels zijn we een week of zes verder en gaat het minder goed. Mr Finney verliest constant de vereiste vacuüm en moet dus steeds opnieuw aanhappen. Hij slikt enorm veel lucht in met als gevolg dat hij veel spuugt en krampjes heeft. Ook vult hij zijn maagje met lucht ipv melk en heeft dus vaker honger. Al met al is het voeden dus een onrustige bedoeling geworden en belde ik nogmaals de lactatiekundige. Die zonder aarzeling zei dat het knippen van het riempje nu inderdaad beter is. We hebben het aangekeken zolang het goed ging. Maar nu is het nodig. 

Over iets meer dan een week is het zo ver. 

Ik ben benieuwd. 

En zenuwachtig. 

Over kraamcadeau's, sociale media vrienden en een lognaam voor 't Baby'tje

Er vallen hier geregeld pakketjes op de mat. Dat 'op de mat vallen' moet u overigens niet te letterlijk nemen aangezien onze brievenbus onder aan het bospad bij de doorgaande weg is. En pakketjes eigenlijk altijd bij de buren worden afgeleverd aangezien die natuurlijk niet in de brievenbus passen. 

Anyway, pakketjes dus. Voor 't Baby'tje. Of althans, vanwege de geboorte van het baby'tje. 

En weet je wat zo leuk is? Dat er pakketjes zijn van mensen die ik via hier ken. Van dit weblog. En ook van Twitter. Mensen die ik ooit één keer heb ontmoet, of zelfs nog nooit. 

Één van die mensen is Marijke. En Marijke's pakketje kwam gisteren aan. Zat daar toch zomaar een rompertje met de naam van 't Baby'tje in! En ook nog een gezellig boek. 

En zo kwam het dat 't Baby'tje hier vanaf heden als Mr Finney door het leven zal gaan. 

Geboortekaartje

Net als voor 't Zondagskindje ontwierp Nicole ook het geboortekaartje voor deze kleine man. 
Dat had nogal wat voeten in aarde, maar kwam uiteindelijk allemaal goed. 

Je knippert twee keer met je ogen...

... en je bent tien dagen verder. Tien drukke, mooie, lange en fijne dagen. 

't Baby'tje doet het goed. Ik durf het haast niet te zeggen want dat is natuurlijk een beetje de goden verzoeken, maar wat een slaapkop! 't Zondagskindje was, op zijn zachtst gezegd, een slechte slaper. Maar vergelijkingsmateriaal hadden we toen niet. Dit mannetje, overigens nog steeds lognaam-loos, sliep afgelopen twee nachten al vijf en een half uur achter elkaar. Ik weet heel goed dat het vannacht anders kan zijn. Maar hoop doet leven. 

't Zondagskindje is de voorbeeldige grote broer. Na een dagje de kat uit de boom kijken, kwamen de eerste kusjes en sindsdien zijn het vriendjes. Hij helpt ook graag met luiers verschonen, kleertjes aan doen en vertelt me precies wanneer 't baby'tje in de box moet liggen. 

Of er ook foto's zijn? Jazeker! Want daar komt u eigenlijk voor, dat weet ik heus. 

Blauwe muisjes! Deel twee.