Over heimwee

Ineens overvalt me dat dan.

Terwijl ik het eigenlijk mijlenver kan zien aan komen. 

Heimwee.

Het is vaak een combinatie van factoren.

Zo was er vorige week een nieuwe baby, een bepaalde hormoonschommeling, regen en nog wat andere zaken. En dan stroomt de emmer ineens over. Dan wil ik veel liever in Nederland wonen dan hier. 

En ja het is prachtig hier. We hebben een mooi huis op een geweldige locatie. 

Hebben fijne leefomstandigheden die er voor zorgen dat we redelijk flexibel onze dagen kunnen plannen. 

Maar dat maakt allemaal niks uit op zo'n dag. 

Dan is er alleen de heimwee. 

Het gemis van familie en jeugdvriendinnen om de hoek.

Niet even een kopje koffie met die of een beschuit met muisjes bij dat nieuwe baby meisje. 

Altijd op vakantie moeten met het vliegtuig ipv de auto (ja, een derde wereld probleem, maar wel een erg prijzig derde wereldprobleem). 

Niet de mogelijkheid een uurtje de stad in te gaan om wat knutsel dingen te halen, want de reis er heen duurt vaak al minimaal een half uur. 

En meer van dat soort dingen. 

Op die dagen kan ik ook niet zien dat de dag erna waarschijnlijk beter is. 

Dat dan misschien de zon wel weer schijnt. 

Nee, op die dagen zit mijn hoofd in een onweerswolk en kom ik er niet uit. 

Dat zijn geen fijne dagen. 

Maar de dag erna schéén die zon weer. 

En wás het inderdaad allemaal beter. 

Volgende week zijn we in Nederland; logeren bij opa en oma, een midweek weg met Zuster en gezin (dat linkt zóóó volwassen) en een beschuitje eten bij dat nieuwe meisje. En zo komt het toch altijd weer goed. 

Een frisse neus halen in de 'achtertuin'

Sinterklaas & Santa Claus: hoe combineren wij dat?

Als je opgroeit in een gezin met verschillende nationaliteiten krijg je natuurlijk 'the best of both worlds'. Maar om nou Sinterklaas én de kerstman een volle lading te laten bezorgen, is natuurlijk overdreven. 

Nu 't Zondagskindje drie is en naar preschool gaat, snapt hij echt wie Sinterklaas en Santa zijn en vooral wat ze doen. We vinden het belangrijk en leuk om beide tradities uit te leggen en te 'vieren'. Maar hoe pakken we dat nou het best aan, zonder dat ons huis eind december op een speelgoedwinkel lijkt? 

Sinterklaas maakt er wel een langgerekt verhaal van hè? Komt midden november al aan in Nederland. Vanaf die tijd wordt al regelmatig de schoen gezet. Dan komt hij vaak nog bij opa en oma thuis, op school, op de gym/hockey/voetbal/zwem/paarden club, op papa en mama's werk. En dan als klap op de vuurpijl is er 5 december! 

Eigenlijk is de kerstman voor ons ouders veel makkelijker; die man komt één keer, op kerstavond, en daarmee is het klaar. Ook dan krijgen de kinderen meestal wel een cadeautje bij opa en oma of bij oom en tante, maar in mindere mate dan bij Sinterklaas. 

Maar we lijken een plan te hebben. 

Vanmiddag kijken we de intocht van Sinterklaas. Gisteren was een drukke dag en eerlijk, we wonen op veilige afstand van Nederland dus dat hij eigenlijk gisteren al aan kwam, weten de jongens niet. Verder staat er ook nog pepernoten bakken op de planning. 

Maar de schoen zetten, daar doen we hier niet aan. Want het is heel simpel: Sinterklaas is in Nederland, dan kan hij niet ook nog 's nachts op en neer galopperen naar Ierland. Het goede nieuws is dat de jongens beide vorige week post kregen van opa en oma. Ze mogen daar, samen met nichtje Puck, de schoen komen zetten! Dus vliegen we begin december een weekendje naar Nederland. (En aangezien het allemaal mee terug moet kunnen, is de hoeveelheid en omvang van de cadeaus beperkt). Ik zelf heb mijn wensen voor dat weekend ook doorgegeven: boerenkool met worst, een chocoladeletter en mikkemannen. 

En dan hebben we nog Santa. Op kerstochtend zijn we fijn met z'n vieren thuis en schat ik dat we wel wat onder de boom zullen vinden. Maar dit houden wij altijd beperkt; alles om niet toe te voegen aan die stapel lichtgevend en geluidmakend plastic. Daarna vertrekken we naar Dublin voor het kerstdiner in Nanny's huis en met een beetje geluk ligt daar ook iets. 

De jaren dat we niet in Nederland zijn met Sinterklaas zijn er dus ook geen Sinterklaascadeaus en als we met kerst niet in Ierland zijn, zijn er hier geen kerstcadeaus. Je moet het, voor zowel jezelf als de kinderen, niet moeilijker maken dan het is. 

En als u me nu even wil excuseren, ga ik de Little People Sint, Piet en paard zoeken. 

Gemiste kans

Regelmatig wordt mij gevraagd: 'Hebben 'ze' dat bij jullie ook?'. Het gaat dan om de meest uiteenlopende dingen als peuterspeelzalen, vakantieparken, de Lotto. Ik antwoord dan vaak dat Ierland geen Derde Wereld land is en dat ze zelfs mee mochten doen aan de Euro. Joh. 

Maar soms, soms twijfel ik aan mijn eigen woorden. Want één ding begrijp ik echt niet: de online shopping mogelijkheden zijn echt dramatisch slecht. 

In Nederland heeft iedere zichzelf respecterende winkelketen een online shop. Hema, V&D, H&M, Bijenkorf. Er zijn eindeloze (kinder)kleding winkels online. En dan heb je natuurlijk ook nog Zalando, Wehkamp, etc. 

Hier is het aanbod ontzettend beperkt. En de winkels die wel een online afdeling hebben, lijken het er een beetje 'bij te doen'. Ik wil niet zeggen dat online de prioriteit moet hebben, maar websites zijn onoverzichtelijk en niet gebruikersvriendelijk. 

Verder is het (meestal) zo dat in Nederland de verzendkosten lager worden naarmate je meer of voor een hoger bedrag besteld. Slim, alles om de verkoop te verhogen. Hier wordt het alleen maar duurder. Waardoor je dus niet zomaar 'nog even dit en dit in je virtuele winkelmandje erbij gooit'. 

Ik vind het vreemd. En ook onhandig. 

Ierland is een redelijk groot land, zo'n 2 keer zo groot als Nederland. Er wonen 4,5 miljoen mensen. Zelfs als u niet goed bent in wiskunde kunt u bedenken dat de bevolkingsdichtheid hier vele malen lager is dan in Nl. De statistieken zeggen bijvoorbeeld dat er in Nl 393 en hier 60 mensen per vierkante kilometer wonen. Naast een aantal grotere steden/plaatsen zijn het allemaal kleine dorpjes op het platteland. Die door van die fijne country roads aan elkaar verbonden zijn. Naar een winkelcentrum gaan voor een leuke broek/tshirt/paar schoenen/bikini/bla bla bla is daardoor een behoorlijke onderneming en niet iets wat je even tussendoor doet, zeker niet met een peuter en baby. 

Dan zou je toch zeggen dat winkels zorgen dat ik tijdens het inruimen van de vaatwasser zo klik klik klik via mijn laptop (of, om het helemaal makkelijk te maken, via een app) een leuk jurkje kan bestellen? 

Maar ja, blijkbaar niet. 

Ik zeg: gemiste kans. 

Douche vs door en klaar vs no

Wij voeden 't Zondagskindje tweetalig op. Daar hebben we eigenlijk nooit echt over hoeven nadenken, dat was gewoon een vaststaand feit. 

Er zijn twee zogenaamde strategieën voor tweetalig opvoeden; één-persoon-één-taal en één-situatie-één-taal. Voor ons was natuurlijk de eerste optie de meest voor de hand liggende. Manlief spreekt dan ook Engels met 't Zondagskindje en ik (zo veel mogelijk) Nederlands. 

Soms lopen we tegen kleine dingetjes aan die het tweetalig opvoeden lastiger kunnen maken. Zo had ik in het begin vrij veel moeite terug te schakelen naar Nederlands. Ik woonde al enkele jaren hier en spraak automatisch Engels. Ik moest dus echt heel bewust weer terug gaan naar Nederlands. Regelmatig vond ik het vervelend Nederlands te spreken wanneer er andere mensen bij waren. Zij begrijpen dan niet wat ik zeg en dat vond ik 'asociaal'. Maar ik realiseerde me dat ik deed doe voor mijn kind en dus consequent moest blijven. Het gaat nu steeds makkelijker. Al vind ik het wanneer er kleine kinderen bij zijn nog wel lastig; die kun je het moeilijker uitleggen. 

Verder probeert Manlief ook nog steeds meer Nederlands op te pikken. Met zijn talenknobbel is dat een logische reactie, maar leidt ertoe dat hij soms gebrekkig Nederlands praat tegen 't Zondagskindje. Iets wat ik vreselijk irritant kan vinden, want ik wil dat hij het goed leert. 

Ik merk dat ik zelf bewuster met de Nederlandse taal bezig ben nu ik het aan iemand anders leer. Hoe vaak wij Nederlanders een woord verkleinen! Of dat je, vooral tegen kleine kinderen, zegt 'doe maar hier neer leggen' ipv 'leg hier maar neer'. Ik probeer nu zo correct mogelijk Nederlands te spreken, met een Brabants accent natuurlijk. ;-)

Met zijn twintig maanden beginnen we nu echt meerdere woorden te krijgen van 't Zondagskindje. Het was al geruime tijd duidelijk te zien dat hij veel echt in twee talen begrijpt; als ik iets in het Nederlands vroeg en Manlief vervolgens in het Engels wist hij van beide wat we bedoelden. Het zelf praten, komt wat langzamer op gang. Iets wat een bekend fenomeen is bij tweetalige kinderen. 

Mooi om te zien is hoe hij voor sommige woorden de Nederlandse variant kiest en voor andere de Engelse variant. Zo ga ik regelmatig in de douche en is Manlief meer een bad-type. 't Zondagskindje zegt dus 'douche' in plaats van 'shower'. Ook zegt hij 'door' in plaats van 'deur' en 'klaar' in plaats van 'finished'. 

Verder heeft hij ook gekozen voor 'NO' in plaats van 'nee'. 'No' wordt overigens ook gebruikt als hij eigenlijk 'yes/ja' bedoelt, maar dat heeft dan weer niks met tweetalig zijn te maken. Dat is gewoon peuter-zijn.

Vormen

'Oh them Dutch, they're soft Catholics', sprak onze pastoor stellig toen wij bijna drie jaar geleden met hem onze aanstaande bruiloft kwamen bespreken. 

Soft Catholics. 

In vergelijking met de Ieren wel waar ja.
Daar waar in Nederland nog al eens de nodige 'pop' nummers gebruikt worden, mochten wij enkel echte katholieke muziek gebruiken. 

En zodra je enkele weken niet in de kerk bent geweest, spreekt de pastoor je daar op aan. 

Ik weet nog toen ik mijn vormsel deed er maar enkele vormelingen waren. Uit de groepen 7 en 8 van twee basisscholen samen schat ik dat ongeveer 20 kinderen hun vormsel deden.
 

Vandaag.

Vandaag was andere koek. 

Om half tien stapten wij in de auto en reden naar Dublin.
Alwaar Manlief's petekind zijn vormsel deed.

In een stapvolle kerk, op een woensdagochtend. 

Met 90 (ne-gen-tig) andere jongetjes. 

Negentig kinderen van één school, uit één leerjaar, die allemaal hun vormsel (willen) doen. 

Een ervaring. 

(Dat de mis twee uur duurde, is een kleine bijkomstigheid natuurlijk). 

Nee van leegloop in de kerken is hier geen sprake.

Het zou verboden moeten worden

In een land dat er financieel gezien zo slecht voor staat.

Een land met een werkeloosheidspercentage van 14.7%.

Een land dat de ene na de andere 'bail out' ontvangt. 

Daar zouden dit soort advertenties verboden moeten worden.
Vind ik.

Maar ja, wie ben ik?

Wandelen in Waalwijk

't Zondagskindje en ik waren afgelopen weekend in Nederland. 
Ook daar strekten we iedere dag even de beentjes. 

 

HET kaartje

Geboortekaartjes zijn niet gebruikelijk hier op dit eiland.
En dus moest er een ontwerp gemaakt worden in Nederland.
Nicole was de zogenaamde gelukkige en ontwierp het mooiste kaartje aller tijden.
Precies zoals het in mijn hoofd zat.

Oh en als iemand nog creatieve suggesties heeft voor overgebleven kaartjes, laat het dan even weten. De drukker leverde er namelijk 275 (!) in plaats van de bestelde 100.

En terwijl in Nederland de mussen nog steeds van het dak vallen...

(not) My cup of tea

Ze kunnen er wat van hoor die Iersen; thee drinken. Ierland is dan ook officieel het land waar de meeste thee wordt gedronken.  Een gemiddelde van vier koppen per dag. Met een populatie van 4,5 miljoen zijn dat dus 18 miljoen koppen thee per dag!

Het maken van een kopje thee, cupán tae, is serious business. Als je denkt dat wij Nederlanders moeilijk kunnen doen, moet je eens hier komen kijken.

Sterk moet het zijn. Je theelepel zou er bijna rechtop in kunnen staan. Het theezakje (zonder touwtje, gewoon een piramide) wordt in het kopje gegooid en het kokende water er overheen gegoten. En dan wacht je. Een minuut of drie. Vervolgens roer je het zakje door het kopje, perst het met je lepel flink uit en haalt het er dan uit. Een flinke scheut melk erdoor en voor de zoetekauw ook nog een lepel suiker.

Ik vind het afschuwelijk. Ik drink mijn thee het liefst net iets donkerder dan 'slootwater'. Zonder melk of suiker. Gewoon thee, geen poes pas. En dat levert soms hilarische taferelen op.

Situatieschets:

Een Nederlands meisje, heel onschuldig, bestelt een kopje thee. Pas wanneer meneer de ober wegloopt, herinnert zij zich de eigenaardigheden van de Ierse theedrinkers. Ze ziet haar ober het potje oppakken (men serveert hier thee vaak in een klein potje waar je ongeveer twee kopje uit haalt), er twee (!) theezakjes in gooien en het vullen met heet water. Hij zet, in één vloeiende beweging het potje op het dienblad en gaat op zoek naar een kop en schotel. Lepeltje erbij.

'Dat zakje, dat zakje', is alles wat het meisje kan denken. In het theepotje zwemmen de theeblaadjes door het hete water alsof hun leven er vanaf hangt. Ze kleuren het water bruin, donker bruin.

Melk en suiker wordt op het dienblad gezet en de ober maakt de rekening op. Hij tilt zijn dienblad van de bar en wandelt naar de tafel van het meisje. Daar knikt hij vriendelijk en vraagt met een dik Pools accent of de thee voor het Nederlandse meisje was. Het meisje knikt snel ja en hij begint alles op haar tafel te zetten; melk, suiker, het kopje en dan... het theepotje. Daarnaast legt hij de rekening en vraagt haar af te rekenen.

'Dat zakje, dat zakje!' blijft het meisje maar denken. Zo snel als ze kan, betaalt ze de ober. Ze rukt het potje open en vist met het lepeltje het zakje eruit. 'Wat nu?' vraagt ze zich af. Geen theezakjes houder, geen klein glazen bakje. Niets. Ze legt het zakje op haar schoteltje, waar meteen een voetbad ontstaat. Ze schenkt de thee in haar kopje en ziet dat het noodlot al heeft toegeslagen: te laat. De theeblaadjes hebben hun plicht gedaan, de thee is zwart. En dus zit er niets anders op dan wat melk erbij te gieten en door de spreekwoordelijke zure appel heen te bijten.

Nee het is niet altijd makkelijk, integreren.

Tips van uw persoonlijke reisleidster

Bed & Breakfast:

Een overnachting in een hotel of woonhuis

waar het ontbijt voor de volgende dag bij inbegrepen is.

Het begrip Bed & Breakfast is iets dat in Nederland niet zo bekend is, maar hier in Ierland des te meer. In ieder stadje, dorp en zelf in the middle of nowhere vind je ze. Grote landhuizen, prachtige cottages of gewone woonhuizen met extra kamers.

Bijna alle B&B's worden gerund door de in het huis wonende familie. Zij zijn degene die je welkom heten, het ontbijt verzorgen en de kamers schoonmaken. Vaak vormt het runnen van een B&B een extra (tweede) inkomen en werkt één van de eigenaren buitenshuis.

Door mijn werk ken ik honderden B&B's in Ierland, Wales, Schotland en Noord-Ierland. Sommige heel professioneel en goed georganiseerd en andere spontaan, soms wat chaotisch en met de we-zien-wel mentaliteit die vooral hier in Ierland zo bekend is. Stuk voor stuk vriendelijke mensen die echt hun best doen zowel ons als onze klanten tevreden te houden. Ze vervoeren bagage, pikken klanten op als ze de wandeling willen inkorten en brengen ze met liefde en plezier naar restaurants en dorpjes als ze daar zelf niet dicht bij liggen.

Persoonlijk. Dat is het sleutelwoord denk ik. Niet te vergelijken met een hotel. Een ervaring.

En er zitten wat pareltjes tussen hoor.

Hier mijn drie favorieten:

Moan Laur in Camp, Co. Kerry

Hier hebben wij tijdens onze mini-huwelijksreis twee nachten doorgebracht. Mooie B&B, heerlijk ontbijt en heel vriendelijke mensen.

Echt een aanrader.

Tudor Lodge in Laragh, Co. Wicklow

B&B bij ons in het dorp. Sinds een jaar of drie nieuwe eigenaars die echt weten hoe ze een top B&B moeten runnen. Vandaar ook altijd erg druk bezet.

Commasig View in Sneem, Co. Kerry

Wederom County Kerry. Mooie, moderne B&B met geweldige eigenaren. De gastvrouw kan mij gerust een half uur van mijn werk houden als ik haar bel omdat ze zo graag met iedereen kletst. Fijne sfeer.

Dus mocht je nou heel graag nog eens naar Ierland op vakantie gaan, laat het gerust even weten en dan krijg je gratis en voor niets reisadvies!

In Niemandsland

Emigreren

Emi-gre-ren: zich in het buitenland vestigen.

Vestigen

Ves-ti-gen: zich ergens ~ : er gaan wonen.

Bijna twee jaar geleden emigreerde ik, vestigde ik me in Ierland.

Ik vond er een baan, kocht een auto, vond hobbies, trouwde, creeerde een nieuw leven, een nieuw bestaan.

Op een mensenleven is twee jaar natuurlijk niet zo ontzettend lang. Maar twee jaar is wel lang genoeg om ergens deel van uit te maken, erbij te horen. Zou je zeggen.

En toch hè, ben ik nog steeds de 'Dutch girl', de foreigner.

Ik ben hier niet geboren, ben hier alleen komen wonen.

In Nederland echter ben ik 'die Anouk die naar Ierland emigreerde', of in ieder geval geen Wollukse Waalwijkse meer. Daar vertrok ik, zocht het geluk ergens anders.

Dus eigenlijk hoor ik er voor geen meter bij. Hier niet en daar niet.

Ik woon een beetje in Niemandsland.

En weet je? Ik vind het heerlijk.

Little People's Party

Hier in Ierland zijn de zogeheten Christmas parties nogal populair. Iedere zichzelf respecterende club/groep/organisatie/bedrijf heeft er één. Zo hadden we 20 november (!) al een "dinner dance" met de parochie, afgelopen week twee parties van verschillende dansgroepen, aanstaande zaterdag van het Mountain Rescue Team en dan zondag nog met de vrienden groep van Manlief.

En dan kan ik natuurlijk niet achterblijven. Al moet ik eerlijk zeggen dat het meer het idee was van vriendinnen D & C, aangezien hun kids het ontzettend gezellig vinden om bij ons langs te komen. Het is natuurlijk ook nogal interessant hier; midden in het bos, drie honden, kippetjes, een geit, altijd avontuur. En dus riep ik heel enthousiast ja.

Nu entertain ik dus zaterdagmiddag vijf koters.
De activiteiten variëren van koekjes bakken tot kerstballen maken. Een uitdaging kan ik je zeggen, want de kinders zijn nog erg jong. En als ik zeg jong, bedoel ik van drie en een half tot zes maanden. Wish me luck.

Een verslag volgt als ik het koekjesbeslag van het plafond heb geschraapt en de geit gevangen heb.

Back to business

Ik ben inmiddels weer wat opgeknapt, al ben ik nog steeds wat moe etc. Maar van dat thuis hangen, word ik ook niet veel blijer en dus ging ik maar weer back to business. En viel ik meteen met m'n neus in de boter aangezien we dit weekend een groot festival hebben. Langzaam weer opstarten is er dus niet bij. Vol aan de bak; voornamelijk omdat de voorbereidingen nogal op z'n Iers (lees: op het gemakje) zijn gedaan en dus deze week nog veel moet gebeuren.

Want hoe voelt dat nou: als Nederlandse in zo'n Iers bedrijf?

Het is, laten we zeggen, aanpassen. De werk mentaliteit is hier toch net even anders dan in het volgens-het-boekje/alles-op-tijd-en-afspraak/deadline-is-deadline land dat Nederland is. Business contacten zijn informeler, de werkdruk wordt minder gevoeld en als het vandaag niet afkomt, dan morgen wel (of volgende week).

En soms is dat lastig en kan ik er niet mee omgaan. Er is natuurlijk wat van te zeggen; minder stress, gewoon wat rustiger aan. Klinkt heel fijn. Maar iedereen heeft toch wat druk op de ketel nodig om het beste uit zichzelf te halen? Je moet toch hard werken, wil je het beste resultaat behalen?

Zo ook dit festival. Het idee is geweldig, echt iets wat de County hier nodig heeft. Maar dan moet je je schouders eronder zetten, er voor gaan. Voorbereiden, op tijd beginnen. Twee weken van te voren de brochure af hebben is dan te laat. Simpel.

Boekingen komen langzaam (vier dagen voor de start van het evenement), maar zeker binnen. Ik ben benieuwd hoe het gaat dit weekend.

Wedding Week

Moeders kwam op donderdag, negen dagen voor W-Day, aan. En vanaf toen was het alle hens aan dek.

Ik stelde Moeders crea-kwaliteiten op de proef door haar deel te laten nemen aan het klus-je-eigen-bedankjes-en-misboekjes project. Laten we het erop houden dat we na een tijdje iets van een system hadden ontwikkeld.

Ook jam maken was onbekend terrein voor Moeders. Waarom zelf een uur in een pan gaan staan roeren als ze het bij de supermarket om de hoek netjes in een potje verkopen? De geur van warme, borrelende rabarber die het huis vulde, gaf denk ik wel enigzins antwoord op die vraag.

Vrijdag kwamen schoonzus- en zwager-to-be langs. Schoonzus-to-be is massage therapeute en gaf ons alledrie een heerlijk ontspannende massage. Zwager-to-be maakte zijn spicy fish & chips en neefje-to-be entertainde de rest van de crew. Heerlijk, een beetje ontspannen voor de echte drukte begon.

Het weekend was gevuld met allerlei dingen afmaken en zorgen dat het huis klaar was voor de vele bezoekers die we die week zouden krijgen. Maandag werden de laatste boodschappen gedaan en dinsdag werd alles, voor zover mogelijk, klaargemaakt voor als woensdag de tent geplaatst zou worden.

Nou moet ik erbij vermelden dat het at this stage al ongeveer heel de zomer regende in Ierland. En als ik zeg regende, bedoel ik dus con-ti-nu. Dit jaar was officieel de natste zomer sinds ze begonnen het weer te registreren in 1866. Iets om trots op te zijn natuurlijk.

Die woensdag was niet anders.
Om 09.40 arriveerde de tent crew, om 10.00 lag de vloer en om 10.01 begon het te regenen. Maar ze hadden geluk. Het regende alleen maar. Pas toen alles goed en wel stond om 14.00 begon het echte werk. Hoosbuien, stortregen, windstoten. En dat was een beetje een probleem voor onze tent. Want een tent heeft natuurlijk een schuin aflopende dak aan twee kanten. Maar als je dat dan op een helling zet (ja Ierland is nou eenmaal niet zo plat als Nl), wordt één kant natuurlijk schuiner aflopend. En de andere kant, juist ja, niet zo schuin. Drie keer raden... Water bleef staan in de minder schuine kant van het dak. Dan kan je dus met een veger aan de slag. Van binnenuit tegen het dak aan drukken zodat het water er af loopt. Als ik ditzelfde water dan door de vloer omhoog ziet komen, drie dagen voor de bruiloft, dan doe ik mijn ogen dicht en loop weg. And breathe...

Donderdag ochtend was het droog en werden nog wat kleinere tenten opgezet, voor de catering, toiletten, entree etc. Ik vertrok naar de schoonheids specialiste om mijn nagels te laten doen. Leek me een goed plan. Lekker even een uur voor mezelf, dan kon ik er daarna weer tegenaan. Ik was klaar voor actie.

Toen ik thuis kwam, was Sam kwijt...

Pure talent

Kijk, soms is Ierland natuurlijk vrij letterlijk bagger. Heb een heel leven achter gelaten, familie en vrienden, om in een land te wonen waar het regent, vaak en veel. Waar de economie zijn absolute dieptepunt heeft bereikt met een werkeloosheidspercentage van 12%. Een land waar mensen absoluut geen idee hebben van mode en ik 25 minuten moet rijden om bij de eerste fatsoenlijke supermarkt te komen.

Maar... Ierland bracht mij een ding waar ik ontzettend dankbaar voor ben. Een verrijking voor mijn leven, waar ik echt een dagelijks shot van nodig heb. Iets wat me opbeurt als ik me wat down voel. Talent en een knappe kop.

The Script

Nl vs Ir: Babylonische spraakverwarring

Wij Nederlanders (ja, ik ben nog steeds Nederlandse) staan er hier in Ierland om bekend dat we zo goed Engels spreken. En dat is natuurlijk ook zo. Al vanaf groep zeven van de basisschool krijgen kinderen in Nederland Engelse les, die verder uitgebreid wordt op de middelbare school en soms zelfs nog op het mbo/hbo/universiteit. Maar toch, toch zorgen verschillen tussen vertalingen en taalgevoel nog regelmatig voor een babylonische spraakverwarring.

Zo zijn er natuurlijk de typische Ierse (engelse) uitspraken die nergens op slaan als je ze vertaalt. What is the story betekent namelijk niet wat is het verhaal, maar hoe zit het met... Vraag je een Ier hoe het gaat, zegt ie not too bad. Niet te slecht? Nee dus, het betekent meer zoiets als alles goed.

Veel Engels sprekenden zeggen ook hun naam niet als ze de telefoon beantwoorden. En dus kan het zijn dat je een heel verhaal afsteekt tegen iemand die niet blijkt te zijn wie je dacht. Andersom vinden ze het hier vreemd dat wij met.... zeggen. "Hoezo met?" vroeg Paul mij eens. Heel simpel: je spreekt met... Maar dan de luie variant.

En dan natuurlijk het heerlijk brabantse houdoe. Houdoe klinkt namelijk als how do. En dus is het in Paul’s ogen een begroeting als how do you do. Niet dus.

Maar het aller verwarrendste is nog wel de tijd. Half negen is bij ons 08.30. Maar half nine is hier 09.30. Half nine komt namelijk van half past nine, maar die “past” is een beetje verdwenen. En dus komt menig Nederlander hier in Ierland vaak te vroeg. Want als je een afspraak hebt om half three en je komt om 14.30 aan, ja dan ben je dus gewoon te vroeg. En daardoor denken die gekke Ieren dan weer dat wij zo punctueel zijn.

Nederland versus Ierland: de introductie

Ja we knallen er weer een leuke serie tegen aan. Dit keer over de verschillen tussen Nederland en Ierland. Niet iedere week, maar gewoon regelmatig. Als ik iets leuks/opmerkelijks/aparts ben tegengekomen of natuurlijk als jullie verzoekjes hebben.

Dus laat me weten waar je benieuwd naar bent en dan zal ik erover schrijven.

Deze week komt het eerste deel van de serie. Iets waar ik me best aan kan ergeren:

Ierse tafelmanieren...