Die magische negen maanden grens

Conclusie: ik kan negen maanden zonder fatsoenlijke slaap. Negen maanden iedere nacht eruit. Negen maanden slaperig naar de babykamer en voeden/tutje terug stoppen. Negen maanden de frustratie van de slaapweigerende baby. 

Negen maanden, dan is het op. 

Zo ging het bij 't Zondagskindje. 
En één keer raden wie er gisteren negen maanden werd?

Hij kan het goed hoor, dat zelf gaan slapen. 
Doet hij regelmatig overdag. En tukt dan op zijn gemak anderhalf tot twee uur. 
Maar 's avond en 's nachts, dan is het feest. 

Ieder uur wakker 's avonds en nog steeds twee voedingen verwachten/eisen/denken nodig te hebben. 

Dan dus de eeuwige strijd met mezelf:
Hij is nog maar een baby, dit gaat over vs. ik moet slapen en wel nu. 

Afgelopen september zat ik, na twee jaar aanmodderen, met 't Zondagskindje bij de slaap specialist. Zij gaf advies, droeg ideeen aan. 
Wij volgden dat niet blind, maar gebruikten het als een richtlijn. Deden wat wij dachten dat het best bij 't Zondagskindje en bij ons paste. 
Hij doet het sinds enkele weken goed. Heel goed. Slaapt meestal de hele nacht, maar voor ons nog veel belangrijker eigenlijk: hij gaat niet meer huilend slapen. 

Ik emailde vanavond de slaap specialist voor advies voor die baby van ons. 
Niet geschoten is altijd mis.

Nederland vakantieland

Reizen, vakantie. 

Het kriebelt.

Vorig jaar zijn we niet weg geweest. Wij moesten zo nodig verbouwen, in het ziekenhuis terecht komen en een baby baren. Kortom, we hadden het druk.

Maar dat overkomt me niet nog eens. Althans, dat niet op vakantie gaan. (En die verbouwing was overigens ook eens maar nooit weer.) En dus is de bestemming al gekozen; Hollandia!

We komen er natuurlijk regelmatig. Maar bijna altijd voor een speciale aangelegenheid en brengen de meeste tijd dan ook door met familie en vrienden in Waalwijk-city en omstreken. Dat gaan we voor de vakantie dus anders doen. We willen iets zien van het land, de toerist uithangen. 

And this is where you come in!

U mag allen één plek noemen die wij volgens u móeten bezoeken. 

Dat kan uw woonplaats zijn of uw favoriete vakantieplekje. 

Vertel me waar, waarom en waar we dan kunnen slapen. 

We gaan ongeveer een week en hebben een auto tot onze beschikking, maar we willen niet iedere nacht ergens anders slapen. 

Oh en Amsterdam hebben we al gedaan. Net als Madurodam en omgeving Noordwijk. 

En mochten we uw plekje uitkiezen dan beloof ik een vakantiekaartje te sturen vanaf die lokatie. 

Gooi maar vol die reactiebox!

 

The game is on!

En daar hoort eten bij.
Bij die game dus.

Al jaren komen Manlief en een groep vrienden eens in de zoveel tijd bij elkaar voor een spelletjes avond. Dat klinkt ontzettend truttig en is het ook. Hoewel het uitbeeld-niveau wel echt belachelijk hoog ligt. Professionals, ik zeg het u.

Bij deze groep hoort ook vriendinnetje A die, zoals u weet, helaas 1 maart is overleden. Sindsdien is er geen spelletjes avond meer geweest.
Te confronterend, te echt, te definitief.
En ik begrijp het.
Maar ik weet ook dat A een hoop commentaar zou leveren als ze merkte dat de groep elkaar uit het oog verloor.
En dus heb ik het op me genomen om toch weer een avond te organiseren en aanstaande zaterdag is het zo ver.

En daar hoort dus eten bij.
Niet te formeel, gewoon gezellig 'finger food' zodat we ondertussen een spelletje kunnen doen.

En hier heb ik dus uw hulp nodig.
Wat zou u, mijn beste lezer, nou maken?
Ideeen? Tips?
Ik hoor het graag.

Van onder het naaimachine...

...kwamen de afgelopen tijd nog wat kleine dingen.

Zo maakte ik een tas, voor mezelf. Want laten we eerlijk zijn: een vrouw kan nooit genoeg tassen en schoenen hebben. En een lol dat ik had bij het maken van die tas, nou nou. Ik besloot namelijk zelf 'even' een patroontje te tekenen. Veel te kleine opening natuurlijk. Vervolgens de voering te groot. En toen moest dat vreselijk hippe bamboe ding er nog aan. En dat alles zonder lampje op het machine want ik ben te lui om op zoek te gaan naar een nieuw. Een feest kan ik u zeggen.

Next was een cadeau voor neefje Paddy. Het kind werd twee, houdt ontzettend van crea dingen en kreeg dus van ons, naast de vingerverf die door moeders wat minder werd gewaardeerd, een potlodenzakje/tasje/rolletje/ding. Ik printte op katoen, jatte een handleiding ergens van internet en flansde het ding in elkaar. Room for improvment, maar toch aardig gelukt.

En daarna kreeg ik van Manlief een nieuwe MP4 speler. Nee geen iPod/iPhone/iMuziekiets, een MP4 speler. Gewoon omdat mijn vorige het niet meer deed. Maar zo'n ding moet natuurlijk een hoesje. Dat ging ik wel even maken, zo om half vijf terwijl ik om vijf uur in de auto moest zitten. Kuch.

Volgende keer wat groter, zodat de oortjes en het pc-kabeltje ook nog ergens in kunnen. Maar het lint op elastiek vond ik dan wel weer een creatieve oplossing.

Vorige week bracht ik ook nog eens enkele uren rond in Ikea, waar ik natuurlijk wederom los ging op de fabric department.

Zo kocht ik dit stofje voor een tas voor Moeders:

En dit, en vele anderen, voor mezelf:

Missie van de week is dan ook het vinden van een geschikt patroon voor Moeder's tas.

Iemand tips?

The world is a book...

.. and those who do not travel only read one page.

Soms benauwd het me ineens. Het getrouwde leven.

Dan denk ik: 'Kijk mij hier nou zitten: huisje, boompje, beestje, baantje, stationwagontje. Vierentwintig lentes en al behoorlijk gesetteld. Moet ik niet nog job-hoppen, carrière maken, the night away partyen en bungie jumpen?'

Eerlijk is eerlijk: als ik niet met Manlief was geweest maar met een ander, was ik nu waarschijnlijk nog niet getrouwd geweest. Dat alles wat sneller gaat, is een beetje part of the deal wanneer je een vriendje uitzoekt dat ouder is dan jij. En meestal ben ik gelukkig met de beslissingen die ik heb genomen. Maar zo nu en dan krijg ik het ineens op mijn heupen, wil ik zo graag bewijs dat ik niet mijn leven heb weggegooid.

Ik studeerde toerisme en reizen hoort dan natuurlijk in je bloed te zitten. Dat ik daardoor in Ierland op stage ging en Manlief tegenkwam, had natuurlijk niemand kunnen bedenken. Was ik niet naar Ierland verhuisd, dan had ik wellicht na mijn studie een behoorlijke reis gemaakt. Dat gebeurde niet, want na al dat op-en-neer gevlieg tussen Nederland en Ierland was het wel lekker me gewoon in Ierland te kunnen vestigen en een echte relatie met Manlief op te bouwen. Maar dat reizen hè, dat zit er dus nog steeds in, in mijn bloed.

En bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus krijg ik het eens in de zoveel tijd benauwd. Begrijp me niet verkeerd; Manlief belet mij het reizen niet, maar hij is op dit moment op een heel ander punt in zijn leven dan ik, verder al. Hij hééft gereisd, ge-bungie-jumpt en is nu toe aan het zich settelen.

Onze relatie hangt aan elkaar van het vinden van de welbekende gulden middenwegen. En ook hiervoor heb ik die weer gevonden. Ik heb namelijk voor mezelf besloten ieder jaar minstens één land te bezoeken waar ik nog niet eerder ben geweest. Geen zes-maanden lange reis rond de wereld dus. Maar wel iets haalbaars, iets om naar uit te kijken en iets leuks van te maken. En of de reis nu met Manlief, vriendinnen, familie of alleen is, dat maakt niet uit. Dit is mijn ding en ik ben er dus verantwoordelijk voor het te laten gebeuren.

Dit jaar hoop ik september of november te gaan. Vraag is natuurlijk nu alleen: Waarheen?
De landen hieronder heb ik al gezien. Waar zou ik volgens jullie dit jaar dan heen moeten en waarom?

Besmettings gevaar

Nee geen Mexiaanse griep, maar het kerst-gevoel.
Daar wil ik u graag mee besmetten. Vind ik uitermatig aardig van mezelf.

En dus vraag ik u allen:
Vertel me u meest favoriete kerst liedje.

En een beetje snel, want vrijdag middag zet ik mijn boom en daar hoort muziek bij.
Dus als u nu allen even wat gezellige suggesties achterlaat, kan ik vrijdag fijn meezingen.

Oh en u mag alleen nieuwe suggesties maken, niet iets wat al genoemd is.
Dank u.

Dit is mijn favoriet:

That's my goal

Goal. Nee, ik ga niet schrijven over hoe Mr Henry eigenhandig (wat een heerlijke woordspeling) Ierland uit het WK hield. En ook niet over dit best wel fijne nummer van die bestewel fijne Shayne Ward, hoewel het wel fijn is als achtergrond terwijl u rustig verder leest.

Ik heb het over mijn goal, doel, droom. Want dat zoek ik namelijk. Iets waar ik me helemaal op kan storten, mijn ei in kwijt kan, voldoening van krijg. Na bijna twee jaar in deze baan is het tijd voor iets nieuws, iets wat meer "ik" is. Ik wil mijn eigen baas zijn, mijn eigen werk verzinnen, plannen en doen.

But Houston we've got a problem.
Want ik ben er nog niet helemaal uit wat dat nou is. Of eigenlijk, ik heb geen idee.

Honderd-duizend vragen gaan door mijn hoofd:

Blijf ik in het toerisme of neig ik toch meer naar de crea-bea kant?

Wil ik vanuit huis werken of heb ik daar niet voldoende motivatie voor?

Waar heeft Ierland behoefte aan?

Wat kan ik doen waar ik niet na drie jaar op uit ben gekeken?

En dan kan ik nu natuurlijk vragen wat jullie vinden. Maar hoe goed kennen jullie mij nou eigenlijk? Ja familie en vrienden lezen mee, maar ook "buitenstaanders".

Maar toch gok ik erop. Advies en ideeen kunnen nooit kwaad.

Dus leef je uit.
Suggesties, advies, anything.
In de reactie box below graag.

Thanks!

Guess The Dress Part Three

Ik hield dus een klein wedstrijdje.

En dit kwam eruit.

Nou, eerlijk: jullie bakten er niks van.

Strapless? Strapless? Als in zonder bandjes? Nee, nee, nee, nee, nee!
Houd ik toch niet van. En heeft iedereen toch al?

Goed. Dan blijft dus het volgende over.

Lindaatje raadde dit:

En Minke raadde dit:

En dit werd het dus:
Dus ja, ik weet het niet. Ik denk Minke.
Wie vinden jullie dat er het dichts bij zit?

Koken op het platteland

Er worden al zo'n drie weken geen culinaire hoogstandjes meer bereid hier op het platteland. Ik heb het druk, vriendlief heeft het druk. En als je een ellelange to-do lijst hebt, moet je schrappen. En uitgebreid lekker koken is dan natuurlijk een makkelijk slachtoffer. Want een pastaatje, wok-goedje of snelle aardappels met groente zijn natuurlijk veel makkelijker en sneller.

Maar ik mis het.

Ik mis het in de keuken staan en dingen uitproberen. De variatie en het genieten.

En dus een oproepje:

Ik ben op zoek naar receptjes die geen uren duren om in elkaar te draaien, maar wel erg lekker en gevarieerd zijn.
Zodat wij de komende twee weken toch nog fatsoenlijk eten zonder er uren voor nodig te hebben.

Ps: En die Sonja is al een week of twee geleden op het vliegtuig terug naar Nederland gezet.