We mochten weer.

Een weekje Nederland.
't Zondagskindje en ik.

'Hoe bevalt het?'

Een vraag die ik regelmatig hoor met betrekking tot het feit dat ik nu zes maanden thuis ben.

Vandaag bevalt het prima, dinsdag vond ik het vreselijk. Dus een antwoord op die vraag is haast onmogelijk.

Ik ben 27, heb gestudeerd, had een goede baan en een hersenpan die geprikkeld wil worden. Maar ik moeder, full-time.

Laten we eerlijk zijn; dat was nooit echt de bedoeling. Toen ik eindelijk die beruchte knoop doorhakte, was het plan dat ik de maanden juli en augustus thuis zou zijn zodat Manlief hard aan het huis kon werken. Daarna zou ik weer actief gaan solliciteren en een baan vinden. Maar ik kreeg een baby in mijn buik die ervoor zorgde dat ik zo'n 10 weken lang of de toilet pot bestudeerde of sliep. Tel daar het extreem beperkte 'aanbod' van part-time banen bij op en je hebt de reden te pakken dat ik thuis ben.

Soms zit het me dwars, maar dan herinner ik mezelf eraan dat het niet voor altijd is. Stel dat ik weer ga werken als dit baby'tje een jaar is, dan ben ik dus minder dan twee jaar thuis geweest. En wat is nou twee jaar op een mensen leven?