Over evacuatie voorbereidingen enzo

'Er is brand en je moet (vrij) snel je huis uit. Wat neem je mee?' 

Wie kent die vraag niet, uit zo'n gezellig spelletje? 

Gisterenavond kon ik proefondervindelijk het volgende lijstje maken: 

Foto albums

Paspoorten 

Laptops en externe harddrives met foto's 

Wat kleren 

De memory boxen en zilveren spaarpotjes van de jongens

De fotocamera's 

Onze diploma's en scripties 

Mijn knuffel (ja echt)

De replica van ons huis die ik maakte tijdens de keramiek cursus 

Om half tien, P en ik hangen op de bank en kijken een serie, gaat de telefoon. 'Wie belt er nou om half tien?', is mijn eerste reactie. Het is iemand van het mountain rescue team. Of alles goed gaat. En of we inderdaad nog thuis zijn. Geen idee hebbend waar het over gaat, maakt P nog een grapje. Tot blijkt dat Trooperstown Hill, de heuvel waarop wij wonen, in brand staat. 

P loopt naar buiten en ziet het meteen. Boven de bomen die ons huis omringen hangt een rood-oranje gloed. Een combinatie van rook en wolken trekt een witte streep door de gloed. Verderop zien we het schijnsel van zwaailichten. 

Dit is niet goed. 

P springt de auto in en ik doe thuis m'n best niet te hyperventileren. Ik ben echt bang. Bang om alles kwijt te raken. Het idee! Ik pak de eerste spulletjes; fotoalbum en harddrives. Ik leg de jassen van de jongens klaar. 

'Moet ik de brandweer bellen, want weten die überhaupt dat wij hier wonen?' 'We zijn nog geen jaar klaar met dit huis, dit kan niet gebeuren!' 

Mijn hoofd maakt overuren. 

P komt terug en vertelt dat het er niet al te best uit ziet. We moeten ons verder voorbereiden. 

In de tuin, die aan het bos grenst, leggen we alle tuinslangen klaar en spuiten het houtwerk van ons huis nat. P rijdt de tractor en graafmachine de schuur uit en zet ze op veilige afstand van het huis (benzine + vuur = geen goede combi. Hoe P aan dit soort dingen denkt, weet ik echt niet). Hij heeft inmiddels contact gehad met een vriend die bij de lokale politie is en spreekt af dat als hier alles geregeld is hij weer de heuvel op gaat en via een radio contact houdt met hem en de brandweer verderop om verslag te kunnen doen vanaf deze kant. De kant waar de brandweer niet kan komen. 

Ondertussen pak ik de rest van de spullen en leg ze in mijn auto. Ik loop door het huis, kamer na kamer, en bedenk wat echt belangrijk voor ons is, wat sentimentele waarde heeft. 

Gelukkig ben ik een slechte huisvrouw en staan er twee manden met ongevouwen was in de kamer. Ik pak ze op en zet ze zo in mijn auto. 

Om kwart voor twaalf ben ik klaar. Tot mijn opluchting zie ik dat de rood-oranje gloed minder is. Maar ik word niet te enthousiast want het verandert nog ieder kwartier. 

Ik loop nog wat rond in huis en maak een kop thee. Rond half één besluit ik P te sms'en om te kijken of er een update is. 

'Relax, discussing some plans with fire brigade. Moving some trucks to our side.' 

Mijn reactie? 'It's about freaking time! And I need chocolate.' 

Om kwart over één belt P: de wind is wat gedraaid, in ons voordeel. Ze gaan de brandweerwagen wat verplaatsen, inderdaad onze richting op. En hij blijft voorlopig daar om de brandweer te helpen bij het vinden van routes want zij kennen natuurlijk de weg niet in dit bos. 

Ik ga naar bed. Er is hier nu niks te doen voor mij. De slaap laat, natuurlijk, op zich wachten. Mijn hoofd draait op volle toeren. Ik heb het vreselijk koud. Het feit dat ik de halve avond zonder jas buiten bezig ben geweest, kan daar wel iets mee te maken hebben. Om 2 uur kijk ik voor het laatst op de klok. 

Ik word wakker. De andere kant van het bed is nog steeds leeg. Het is vier uur. Ik pak m'n telefoon om P te bellen en op hetzelfde moment hoor ik hem het bospad oprijden. Koud en moe kruipt hij naast me. Het vuur is onder controle. Er is nog één brandweerauto ter plaatse om de boel in de gaten te houden. Maar het ergste is voorbij. 

We hebben geluk gehad. Heel veel geluk. 

Ons huis staat nog. Zelfs het bos om ons heen is er nog. 

Ik ben tien jaar ouder geworden. Dat wel. 

Ik ga de auto maar uitpakken. Al m'n belangrijke bezittingen terugzetten op hun plek. Goddank. 

Het zou verboden moeten worden

In een land dat er financieel gezien zo slecht voor staat.

Een land met een werkeloosheidspercentage van 14.7%.

Een land dat de ene na de andere 'bail out' ontvangt. 

Daar zouden dit soort advertenties verboden moeten worden.
Vind ik.

Maar ja, wie ben ik?

Op de valreep

Na 31 weken verlof ga ik aanstaande dinsdag weer aan het werk. En eigenlijk kijk ik er best wel naar uit. Ik heb gewoon een leuke baan. Mijn part-time plan werd goedgekeurd en zelfs de gewenste dagen (dinsdag, donderdag en vrijdag) waren geen probleem. 

De afgelopen acht maanden zijn natuurlijk 'life changing' geweest. Maar vanaf volgende week zou er weer wat normaliteit komen, structuur. U kent dat wel. En dus ging ik nog even genieten van mijn laatste ontspannen verlof dagen. Or so I thought. 

Echter, gisterenochtend werd 't Zondagskindje wakker met een rood vlekje inclusief klein blaasje op zijn wang. Ik maakte me niet te veel zorgen, smeerde er wat schrale billen crème op en we stapten in de auto. Dat vier uur later zijn halve gezicht rood zou zijn, had ik natuurlijk niet bedacht. 

We dachten aan de vijfde ziekte, belden de huisarts en maakten een afspraak voor vier uur. 

Maar d'n baby had andere plannen. Gooide er wat koorts tegen aan, schreeuwde de auto bij elkaar en liet de vlekken verspreiden naar zijn borst, schouders en linker arm en been. De huisarts werd teruggebeld en we konden meteen terecht. 

Ze had maar twee seconden nodig om te bedenken dat ze ons door ging sturen naar het ziekenhuis. Zetpil werd gezet, antihistamine toegediend en terwijl wij weer de auto in kropen, belde ze het ziekenhuis om door te geven dat we onderweg waren. 

De antihistamine deed zijn werk en tegen de tijd dat we aan de beurt waren, was bijna alle uitslag verdwenen. Gelukkig had de huisarts ons nog de tip gegeven om foto's te maken zodat we die konden laten zien in het ziekenhuis. De arts was blij met de foto's. De standaard vragen werden gesteld: iets anders gegeten, nieuw wasmiddel, nieuw speelgoed? Maar niets van dat. Een misterie. 

De vraag was dan ook; Is het een allergische reactie of een virus dat in zijn lichaampje ronddwaalt?
Niemand weet het.

Maar het zag er allemaal weer rustig uit, 't Zondagskindje had geen koorst meer, at en dronk goed en was uitermate vrolijk. Naar huis. 

'Wat is dat op zijn gezicht?'. Ik til het mannetje uit de auto en zie iets roods onder zijn oog. Eenmaal binnen bleken de vlekken weer terug! Nu echter precies op die plekken waar hij het 's middags niet had gehad. Een telefoontje naar het ziekenhuis  leverde het advies op meer antihistamine te geven en dus racete ik naar de avond apotheek. Die natuurlijk het gewenste medicijn niet op voorraad had. Wel tablet vorm, met te hoge dosering. Leek me geen succes voor een baby van zes maanden. 

Manlief werd naar de logeerkamer verbannen en 't Zondagskindje mocht bij mama slapen. Hij had een normale nacht. Twee keer gedronken, maar verder goed geslapen en om acht uur vrolijk wakker. Mèt vlekken in het gezicht en op de rug etc. Het vreemde is dat de vlekken steeds van locatie veranderen; trekt het op zijn rug weg, staan ineens zijn benen weer onder.

De huisarts kwam op haar vrije dag naar de praktijk om mij de juiste antihistamine te geven en nu, zo'n twee uur na toediening, moet ik zeggen dat het er goed uit ziet. 't Zondagskindje zelf heeft nergens last van. 

Allergie of virus? Geen idee. 

Ik zet in op een virus, waar sowieso geen medicatie voor is. 

Zolang hij goed eet en drinkt, vrolijk is en geen koorts krijgt, kijk ik het aan. 

Maar ik denk dat het goed komt. 

Is het al dinsdag?

Hé, er is geen bal op de tv

Ik zou een logje kunnen schrijven over de vergeten vaccinatie afspraak van gisteren. Waardoor ik me dus een slechte moeder voelde. Maar als snel bleek ik niet de enige en legde ik me er maar bij neer dat je niet alles kan onthouden.

Ik zou u ook kunnen verblijden met het nieuws dat er echt Vooruitgang (ja, met hoofdletter V) zit in onze aanbouw en dat zojuist voor een kapitaal (lees: zo'n vijf maandsalarissen) aan hard houten vloer is geleverd.

Maar.

Ik kwam er deze week achter dat ik u nog nooit heb verteld over ons tv-loze bestaan.

Zo, daar bent u stil van hè?

Ja heus, tv-loos.

Wij hebben GEEN tv.

Nou, als u dan allen even uw kin van de grond raapt, kan ik verder met mijn verhaal.

Dank.

U moet weten, wij wonen midden in het bos. Dus een tv aansluiting krijgen is al niet heel makkelijk. Toen Manlief hier kwam wonen was het huis een vervallen krot en heeft hij er jaren aan gewerkt om het weer in de oude staat terug te brengen. Tv kijken was daardoor geen prioriteit (zeker gezien het feit dat hij ook nog meer dan full-time werkte).

Toen ik in juni 2006 hier voor het eerst kwam, heb ik er niet eens over nagedacht. Er was geen tv, einde verhaal.

Ik begon steeds meer tijd hier door te brengen en in april 2008 verhuisde ik definitief naar Ierland. Naar het huis zonder tv.

Op dat moment was er echter ook geen telefoonaansluiting en dus ook geen internet.

Back to the basics.

Die telefoon en daarmee het internet kwam er. Reuze handig. Hoefde ik tenminste niet meer uit het badkamerraam te hangen (want ook mobiel bereik is hier een drama) om een toch al veel te duur gesprek te voeren met mijn familie. Lang leve Skype.

Maar geen tv dus.

En eigenlijk, eigenlijk vind ik het wel lekker.

Eerlijk is eerlijk: we kijken regelmatig series en films via de laptop.

Maar daar ga je dan echt voor zitten. We projecteren soms zelf films op de grote muur. Popcorn, colaatje, u kent dat wel.

Maar klakkeloos de tv aanzetten en van het ene in het andere programma rollen dat gebeurt hier dus niet.

'Nu je een baby hebt, zal daar wel verandering in komen.' Veelgehoorde uitspraak.

Maar rebels als wij zijn, worden we daardoor eigenlijk alleen maar standvastiger in ons tv-loze bestaan.

En ieder jaar weer een brief van de tv-license mensen ontvangen hè.

Dat wij geen tv-license hebben en at dat strafbaar is.

Volhouders zijn het.

Maar wij ook.

Ach wel ja

Als je als bijna 38 weken zwangere vrouw ligt te slapen en je Manlief komt om één uur 's nachts binnen met de mededeling: 'Ik ben van de ladder gevallen en denk dat ik mijn arm heb gebroken', dan heb je twee opties;
1) Heel hormonaal uit je dak gaan. Boos worden, huilen, stapvoeten, dat werk.
2) In de auto stappen en naar het ziekenhuis rijden.

Afgelopen dinsdag nacht koos ik voor optie 2. Op dat moment leek me dat de beste keus. Achteraf had ik best optie 1 kunnen kiezen, want zwanger-zijnde, kom je daar dus gewoon mee weg.

Gemiste kans dus.

Manlief zat er overigens naast voor wat betreft zijn arm.
Hij brak zijn elleboog. Das namelijk veel gecompliceerder en past dus helemaal binnen zijn welbekende als-je-het-doet-moet-je-het-ook-goed-doen visie.

Twee weken mitella en dan 25 augustus (komt die datum u bekend voor? Ja? Mij ook. ) verdere rontgen foto's en zien hoe nu verder.

Hé, maar laten we het positief bekijken: zo krijg je wel de kosten van je zorgverzekering eruit!

Over de wannabe blindedarm ontsteking van Manlief

Dat ie een beetje pijn had in zijn buik.

Tja dan krijg je natuurlijk opmerkingen als 'welcome to my world' en 'het is maar goed dat ik hier de bevalling moet doen en niet jij'.

Dat ie gisteren nog steeds pijn had in zijn buik.

Vrij lokaal.

En hij als bijna-dokter wist me te vertellen dat zijn blinde darm daar dus zit.

Toen ie gisteren avond geen honger had, wist ik dat het niet echt klopte.

Maar toen ie vanochtend zonder morren instemde met mijn 'jij belt vandaag de huisarts' wist ik zeker dat er iets was.

De huisarts stuurde hem dan ook zonder pardon door naar het ziekenhuis met een waarschijnlijke blinde darm ontsteking. Daar aangekomen zeiden ze hetzelfde en plande men de operatie nog voor diezelfde avond. Nog even een ct scan om te zien hoe het er voor stond en om te kijken of het misschien met alleen een kijk-operatie kon.

En toen bleek het dus niet zijn blinde darm te zijn.

Dus.

Wel 'iets van een ontsteking in dat gebied'.

Maar bloedonderzoek, verdere scans morgen vroeg en een nacht aan de pijnstillers en anti-biotica moeten duidelijkheid brengen.

En dus was het enige wat ik mee naar huis nam vanavond een lelijke plastic tas met zijn vuile was.

Manic Monday Morning

Hoe langer ik er over na denk, hoe hilarischer het eigenlijk allemaal is. Maar ik kan wel gillen.

Mijn maandag ochtend hing aan elkaar van ergernissen.

Afgelopen vrijdag kreeg ik een brief in de post van het ziekenhuis.
Dat mijn afspraak voor 26 mei was verzet naar 19 mei. Handig dat ze je dat laten weten, zou je zeggen.

Echter, ik heb geen afspraak voor 26 mei, noch voor 19 mei. Geen idee waar het voor was.
En dus belde ik vanochtend het ziekenhuis waar de telefoniste mij vriendelijk vertelde dat het voor de miskraam kliniek is. Pardon?

Misschien moet ik even melden dat ik in november vorig jaar wederom een miskraam heb gehad, nummer drie. En dan val je dus officieel onder de 'probleem-gevallen'. Verder onderzoek werd geadviseerd. Goed idee leek me, tot de arts me vertelde dat ik acht weken na de miskraam een inwendige echo zou krijgen en bloedafname. Deze bloedtesten zouden drie maanden (!) duren en, daar komt ie, eind mei zou ik dan bij de arts terecht kunnen. En nee, ik mocht in de tussentijd niet zwanger worden.

Allemaal logisch, maar het voelde niet goed. Ik had een raar gevoel van vertrouwen in mijn lichaam voor de vierde poging en was geestelijk nog niet klaar de medische mallemolen in te gaan.

En dus probeerde we het opnieuw. Met resultaat dit keer.

De afspraak met de specialist in de miskraam kliniek was echter gemaakt, zonder dat ik dat wist. En stond dus nog steeds. Beetje vreemd om daar met een 26-weken buik binnen te komen, lijkt me.

Vervolgens mocht ik ook nog een afspraak maken voor deze wel-gelukte-zwangerschap. Thuis bevallen zit er hier helaas niet in en dus gaat alles via het ziekenhuis. Wel hebben ze een 'combined-care' systeem opgezet en dus hoef ik niet voor iedere controle naar het ziekenhuis in Dublin, maar bezoek ik ook mijn eigen huisarts en de kliniek in Wicklow Town, hier 15 minuten vandaan.

Vorige week (24 weken) was ik bij de huisarts en met 28 weken moet ik naar de kliniek. Daar ging ik dus nu een afspraak voor maken. Ik belde Wicklow, waar ze me vertelde dat ik de afspraak via het ziekenhuis moest maken. Ik belde het ziekenhuis, waar ze me vertelde dat ik die afspraak via Wicklow zelf moeten maken. Ik belde Wicklow terug, waar ze me vertelde dat zij alleen een afspraak kunnen maken voor het eerste bezoek, de rest gaa via het ziekenhuis. Ik belde het ziekenhuis terug, waar ze mij vertelde dat ik waarschijnlijk een onervaren iemand aan de telefoon had gehad ik Wicklow en toch echt daar moest zijn.

En toen was ik er klaar mee. En maakte dat duidelijk aan de telefoniste. Die me toen doorverbond.

Waarna ik netjes een afspraak kon maken voor Wicklow, via het ziekenhuis.

Adem in, adem uit.

Oh en verder kwam de kraanmachinst vandaag even kijken of alles er goed uit zag voor het grote hijs-het-frame-van-onze-aanbouw-in-positie-project.

Niet dus. De grond is te ongelijk voor de kraan. En dus moet er verder gegraven worden. En kan de kraan morgen niet komen. Dat we daardoor vertraging oplopen, hoef ik niet uit te leggen. Dat ik not amused was, hoef ik ook niet uit te leggen.

En nu is het tien over twaalf, is de maandag ochtend officieel voorbij en ga ik er maar vanuit dat de middag stukken beter wordt.

De goden verzoeken

Het is natuurlijk mijn eigen schuld.
Twee dagen geleden meldde ik namelijk dat de winter was gearriveerd.
Gisteren avond haalde ik mijn nieuwe auto uit de garage en smste uitgelaten naar een vriendinnetje: 'Got my car back, bring on that snow!'

Had. Ik. Niet. Moeten. Doen.

Dit is wat ik vanochtend aan trof:

Nou vooruit, ook nog een filmpje dan:

In de catagorie: dingen die ik niet zo goed begrijp

Dat je de moeite neemt al je afval te scheiden en daarmee naar het recycle centrum te gaan omdat dat beter is voor het mileu.

En om daar dan vervolgens MET DE AUTO van de één naar de andere kant van het terrein te RIJDEN, omdat die 200 meter naar de papier bak toch echt te ver lopen is.

Dit zou verboden moeten worden!

Ik snap wel dat ze op zoek zijn naar iemand met fluent English...

Over dooie mussen enzo

<-- Zie je dat?

Dat is een dooie mus. En daar werd ik gisteren mee blij gemaakt. En mijn ouders ook.

Paniek alom gisterenmorgen toen we hoorden dat het Ierse luchtruim gesloten werd door wederom een aswolk uit dat gekke IJsland.

De opluchting was dan ook groot toen alles aan het eind van de middag weer open ging.

Maar om half acht vanochtend deelde Manlief mee dat vanaf elf uur de hele boel weer dicht ging. Twee uur later kwam de mededeling dat het luchtruim tot op z'n vroegst middernacht dicht blijft. En dus mijn ouders' vlucht geannuleerd is.

Ik kan u zeggen: dat is taai hoor, zo'n dooie mus als ontbijt.

Over hoe de natuur soms rare dingen doet

Ik schreef het al eerder: het leven van een kippenhoudster gaat niet altijd over rozen.

Ja je heb heerlijke verse eitjes iedere dag en ze scharrelen zo schattig door de tuin. Maar er kunnen zich ook complete drama’s voltrekken.

Vorig jaar maart was het z over: onze eerste broedende hen. Weken zat ze op haar eieren, waar uiteindelijk geen kuikens uit kwamen omdat onze Henry II waarschijnlijk meer van haantjes dan van kippetje hield. Uiteindelijk ging hij gewoon dood, dus dat was snel opgelost.

Nieuwe haan zonder naam leek het spelletje wel te snappen en we hoorden dan ook regelmatig interessant geluiden uit het hok komen.

Zo’n twee weken geleden was het wederom z over: mevrouw zat op haar gat en kwam er niet van af. Wij nog wat extra eieren erbij gelegd en uiteindelijk zat ze, naar schatting, op negen eieren te broeden.We hadden goede hoop en keken uit naar de kuiken die binnen een week of twee toch wel zouden verschijnen.

Maar iets ging er mis. Mevrouw de hen had er genoeg van of is verstoord door iets. Want toen ik maandagavond het hok dicht ging doen en even controleerde of ze allemaal binnen waren, lagen daar negen eieren en zat mevrouw in de volgende nestbox. Haar eieren in de steek gelaten!

Ze moet er al een tijdje van af zijn geweest, want de eieren waren al koud en dus niet meer te redden. Gisterenavond hebben we ze uit het hok gehaald en naar het bos gebracht. We wilden echter wel graag weten of meneer de haan zijn werk had gedaan. En dus braken we één van de eitjes. En dan kijk je ineens tegen een half uigebroed kuikentje aan. Het hele hoofdje al ontwikkeld. En dan vraag je je toch af waarom de natuur af en toe zo bikkelhard kan zijn.

Nu heb ik dus Manlief de opdracht gegeven dit na te bouwen. Want als je als kip toch in zo’n paleis woont, dan kan er toch weinig meer mis gaan?

Neem voor meer foto's van dit kippen paleis even hier een kijkje.

Houston, we have a problem.

Vrouwen houden van schoenen.
Dat is een feit.
Ik dus ook.
En schoenen moet goed verzorgd worden.
Ook dat is een feit.

Dus toen ik vorige week voor de zoveelste keer 's ochtends om een uur of acht, in het donker want Manlief staat later op, in mijn kast een paar schoenen bij elkaar stond te zoeken, was ik het beu. Orde moest er komen en wel direct.

Ik toog naar Ikea (ja ik beloof dat dit voorlopig de laatste keer is dat ik daarover schrijf) en vond daar wat ik zocht. Mooie schoenen dozen met venstertje zodat ik precies kan zien welke het zijn.

Ik kocht twee sets van vier "om te kijken of het een succes was en dan kon ik later nog wat dozen bij kopen".

Vandaag ruimde ik de kast uit en vulde de dozen.

Dames, ik heb een doos OVER!
Ik kocht acht dozen en heb een doos over.
What the f*ck!

Dus als u de komende weken niets van mij hoort, weet u waardoor dat komt:
Ik ben schoenen kopen.

Edit 25/01: Heb zojuist een paar zwarte pumps aangeschaft.

And this, my dear reader, is why I sometimes hate living here

Het dooide hier, sinds gisteren avond heel hard.
Tien graden boven nul en een heleboel regen zorgde ervoor dat toen ik vanochtend wakker werd alle sneeuw verdwenen was. Geweldig!

Ik kleedde me aan en vertrok richting Ikea en de Fabric Gallery, stofjes inslaan. Daarna nog boodschappen, want langzaam maar zeker raakt de koelkast behoorlijk leeg.

Nog geen 100 meter was ik onderweg toen het duidelijk werd dat al die sneeuw zich natuurlijk had omgezet tot water.



Ik besloot het er toch op te wagen en reed verder. Na twee kilometer moest ik omdraaien.



Thuis besloten we te doen wat we konden. Met graafmachine en schep gingen we aan de gang.

Al snel begonnen de telefoontje binnen te komen; de kerk was ondergelopen.
Toen we daar aan kwamen bleek dat er vanochtend vroeg meer dan 1.20 m water in de kerk had gestaan. Het was een ravage.





Zoek de verschillen:






Na twee uur dweilen, schrobben en banken uit elkaar schroeven, was dit het resultaat.
En nu wachten tot alles een beetje gedroogd is.

Back to business

Ik ben inmiddels weer wat opgeknapt, al ben ik nog steeds wat moe etc. Maar van dat thuis hangen, word ik ook niet veel blijer en dus ging ik maar weer back to business. En viel ik meteen met m'n neus in de boter aangezien we dit weekend een groot festival hebben. Langzaam weer opstarten is er dus niet bij. Vol aan de bak; voornamelijk omdat de voorbereidingen nogal op z'n Iers (lees: op het gemakje) zijn gedaan en dus deze week nog veel moet gebeuren.

Want hoe voelt dat nou: als Nederlandse in zo'n Iers bedrijf?

Het is, laten we zeggen, aanpassen. De werk mentaliteit is hier toch net even anders dan in het volgens-het-boekje/alles-op-tijd-en-afspraak/deadline-is-deadline land dat Nederland is. Business contacten zijn informeler, de werkdruk wordt minder gevoeld en als het vandaag niet afkomt, dan morgen wel (of volgende week).

En soms is dat lastig en kan ik er niet mee omgaan. Er is natuurlijk wat van te zeggen; minder stress, gewoon wat rustiger aan. Klinkt heel fijn. Maar iedereen heeft toch wat druk op de ketel nodig om het beste uit zichzelf te halen? Je moet toch hard werken, wil je het beste resultaat behalen?

Zo ook dit festival. Het idee is geweldig, echt iets wat de County hier nodig heeft. Maar dan moet je je schouders eronder zetten, er voor gaan. Voorbereiden, op tijd beginnen. Twee weken van te voren de brochure af hebben is dan te laat. Simpel.

Boekingen komen langzaam (vier dagen voor de start van het evenement), maar zeker binnen. Ik ben benieuwd hoe het gaat dit weekend.

No pressure

Dan doe je drie weken een fotografie cursus en dan denkt je baas dus dat je meteen professioneel fotograaf bent.

Als de telefoon op kantoor gaat, je opneemt en je baas zegt: "Good afternoon Mrs Photographer", dan kan je er donder op zeggen dat hij iets van je nodig heeft. Dat was dus ook mijn antwoord: "What do you want?". Ja zo gaat dat hier.

De man van Wicklow Tourism had hem gebeld. Ze wilden graag wat gezellige foto's van hem, met een groep en wat leuke uitzichten voor de promotie van een festival dat wij organiseren. Dus ze wilden een photoshoot opzetten. "Nee joh, niet nodig, laat ik mijn kantoor slaafje Anouk gewoon doen."

Dus nu mag ik morgen ineens gaan bewijzen dat ik de afgelopen drie dinsdagen heb opgelet.

No pressure!


On the bright side of life maakte man-lief gisteren het voorstel van de eeuw.
Stel u het volgende gesprek even voor:

Man: "What are you doing on Friday?"

Ik: "Nou mijn auto moet om kwart voor elf voor de tweede keer gekeurd worden, maar verder weet ik het nog niet. Als je maar niet denkt dat ik weer een of ander suf werkje voor jou ga doen, zoals kou leiden in de tuin enzo."

Man: "Well, we could go to (en toen kwam het, hij zei het echt) I-K-E-A and you could (toen werd het nog beter, let op) pick up that new dining table and chairs. I will bring the trailer"

Ik: "...."

Man: "Well...?"

Ik: "...."

Man: "What? Is it a bad idea? Did you have other things planned?"

Ik: "Meen je het echt? Jij stelt dus nu voor om vrijdag met mij, geheel vrijwillig, naar heaven Ikea te gaan? En daar mag ik die tafel en stoelen ophalen?"

Man: "Yeah, that's what you wanted right? And you can't drive with the trailer, so you need me."

Ik: "Ik zeg: goed plan. Mag ik dan ook meteen die kussentjes voor de stoelen (in rood) erbij nemen? En nog wat andere hoesjes daarvoor?"

Man: "Oh..."

Ik: "Ok!"

Ik denk dat manlief geen idee heeft waar hij aan is begonnen. Vrijdagavond een verslag van wat ik allemaal nog meer kocht als ik niet te druk ben met voorkomen dat man een scheiding aanvraagt.

Van de bomen en de birthday

Het werk in het bos gaat gestaag verder. Iedere ochtend worden we tussen 6 en 7 gewekt door vallende bomen, zware machines of blaffende honden. Wallen tot op mijn kin en ineens een uitzicht waar je u tegen zegt.

Want in een week tijd zijn we van dit uitzicht:

naar dit gegaan:

En dat komt dus hier door:

Maar aan de bright side of life hoef ik vandaag maar tot 13 uur te werken en gaan we dan lekker een nachtje naar Wexford en verblijven we hier om mijn verjaardag van morgen in te luiden.

Het fijne van verjaardagen als je niet in Nederland woont, is dat je pakketjes krijgt. Ik hou van pakketjes. Gisteren al een ontvangen van vriendinntje S en toevallig heeft Vader per ongeluk verraden dat hij en Moeder ook een doosje in de post hebben voor mij. Fijn. Daar wordt een mens blij van.

Ik ben bang dat als ik thuis kom...

...ik door de bomen het bos niet meer zie.

Kijk, hier wonen wij:

Tussen de rode lijnen is onze grond met in het midden ons huis.

De witte lijn is de "main road" naar ons huis.

En de paarse lijn is het bospad dat naar ons huis leidt.

En die bruine lijnen?

Dat zijn de bospaden waarover wij regelmatig met onze hondjes wandelen.

Oh en dat groene gesprayde...

Dat is wat ze in de komende week gaan kappen.

Kappen. Als in: met de grond gelijk maken.

En das dus k.u.t. niet fijn. Drie en een halve week voor de bruiloft.

Update 12-08 09.42uur: Nummer 1 is plat. Ze zijn nu begonnen aan nummer 2, links bovenin. In het onderste puntje van 2 staat ook nog een kapmachine (of hoe zoiets ook heet), maar die is ff stuk. Dus ik vrees met grote vrezen dat als ze die kunnen fixen ik vanavond thuis kom en alles van nummer 2 weg is.

Update 13-08 09.39uur: Kapmachine twee is gefixt en gedeelte twee is voor 60% plat. Vriend-lief belt net met de prettige mededeling dat kapmachine drie is gearriveerd. I ain't gonna like this!

Typische geval van: pijnlijk

Weet je wat vervelend is?
Dat ik een heel gezellig jurkje had gekocht voor een bruiloft op 30 augustus en dat het stel nu uit elkaar is en dus de bruiloft is afgelast.

En weet wat lullig is?
Dat wij dat pas hoorden twee dagen nadat we onze trouwkaarten op de post hadden gedaan. Die van hun natuurlijk gericht aan hen beiden. Mortified!

Bonje met Bakker

Sonja is niet blij al mag ze denk ik in haar handjes klappen dat ze al die jaren geleden heeft besloten haar meisjesnaam te gebruiken voor business doeleinden, ander zou ze nu toch met de gebakken peren zitten. En dus kwam ze mij gisteren avond even een tik op mijn vingers geven. Ze had mij namelijk stiekem op de weegschaal zien gaan staan en had, over mijn schouder kijkend, gezien dat die twee miezerige kilo’s die eraf waren er nu weer gewoon bij zaten. En nou is dat geen afgrijselijk drama, maar wel mijn eigen schuld. Want ja, zo’n weekendje Nederland hakt er wel in.

Donderdag zag ze mij bij de Italiaan zitten, vrijdag in het pannenkoeken restaurant, zaterdag aan de bbq en zondag met een bord friet met kroket. Ook de verjaardagstaart van zondag, handjes chips en nootjes, broodjes knakworst en enkele flessen glaasjes wijn waren blijkbaar not done.

“Maar je was toch op maandag weer thuis?”, hoor ik jullie denken. Uhm ja, eigenlijk wel ja. Maar... moe, beetje verdrietig omdat ik al mijn vriendinnetjes en familieleden weer achter moest laten, en een beetje aanhikkend tegen die bepaalde periode van de maand. Dus motivatie nul.

Maar nu is het klaar. Back to business en weg met die kilo’s. Paul also knows as Mr Minus Eight Kilo’s mompelde gisterenavond ook nog iets over cardiovasculair exercise, maar ik doe voorlopig net of ik dat niet heb gehoord.