Op de valreep

Na 31 weken verlof ga ik aanstaande dinsdag weer aan het werk. En eigenlijk kijk ik er best wel naar uit. Ik heb gewoon een leuke baan. Mijn part-time plan werd goedgekeurd en zelfs de gewenste dagen (dinsdag, donderdag en vrijdag) waren geen probleem. 

De afgelopen acht maanden zijn natuurlijk 'life changing' geweest. Maar vanaf volgende week zou er weer wat normaliteit komen, structuur. U kent dat wel. En dus ging ik nog even genieten van mijn laatste ontspannen verlof dagen. Or so I thought. 

Echter, gisterenochtend werd 't Zondagskindje wakker met een rood vlekje inclusief klein blaasje op zijn wang. Ik maakte me niet te veel zorgen, smeerde er wat schrale billen crème op en we stapten in de auto. Dat vier uur later zijn halve gezicht rood zou zijn, had ik natuurlijk niet bedacht. 

We dachten aan de vijfde ziekte, belden de huisarts en maakten een afspraak voor vier uur. 

Maar d'n baby had andere plannen. Gooide er wat koorts tegen aan, schreeuwde de auto bij elkaar en liet de vlekken verspreiden naar zijn borst, schouders en linker arm en been. De huisarts werd teruggebeld en we konden meteen terecht. 

Ze had maar twee seconden nodig om te bedenken dat ze ons door ging sturen naar het ziekenhuis. Zetpil werd gezet, antihistamine toegediend en terwijl wij weer de auto in kropen, belde ze het ziekenhuis om door te geven dat we onderweg waren. 

De antihistamine deed zijn werk en tegen de tijd dat we aan de beurt waren, was bijna alle uitslag verdwenen. Gelukkig had de huisarts ons nog de tip gegeven om foto's te maken zodat we die konden laten zien in het ziekenhuis. De arts was blij met de foto's. De standaard vragen werden gesteld: iets anders gegeten, nieuw wasmiddel, nieuw speelgoed? Maar niets van dat. Een misterie. 

De vraag was dan ook; Is het een allergische reactie of een virus dat in zijn lichaampje ronddwaalt?
Niemand weet het.

Maar het zag er allemaal weer rustig uit, 't Zondagskindje had geen koorst meer, at en dronk goed en was uitermate vrolijk. Naar huis. 

'Wat is dat op zijn gezicht?'. Ik til het mannetje uit de auto en zie iets roods onder zijn oog. Eenmaal binnen bleken de vlekken weer terug! Nu echter precies op die plekken waar hij het 's middags niet had gehad. Een telefoontje naar het ziekenhuis  leverde het advies op meer antihistamine te geven en dus racete ik naar de avond apotheek. Die natuurlijk het gewenste medicijn niet op voorraad had. Wel tablet vorm, met te hoge dosering. Leek me geen succes voor een baby van zes maanden. 

Manlief werd naar de logeerkamer verbannen en 't Zondagskindje mocht bij mama slapen. Hij had een normale nacht. Twee keer gedronken, maar verder goed geslapen en om acht uur vrolijk wakker. Mèt vlekken in het gezicht en op de rug etc. Het vreemde is dat de vlekken steeds van locatie veranderen; trekt het op zijn rug weg, staan ineens zijn benen weer onder.

De huisarts kwam op haar vrije dag naar de praktijk om mij de juiste antihistamine te geven en nu, zo'n twee uur na toediening, moet ik zeggen dat het er goed uit ziet. 't Zondagskindje zelf heeft nergens last van. 

Allergie of virus? Geen idee. 

Ik zet in op een virus, waar sowieso geen medicatie voor is. 

Zolang hij goed eet en drinkt, vrolijk is en geen koorts krijgt, kijk ik het aan. 

Maar ik denk dat het goed komt. 

Is het al dinsdag?